รักลุ่มหลง

ภายในห้องสมุดคณะบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง แสงแดดรำไรลอดผ่านม่านมูลี่ตกกระทบลงบนใบหน้าเรียบเนียนของเด็กหนุ่มวัย 20 ปี ผู้มีนัยน์ตาเรียวสวยแต่กลับแฝงไปด้วยความอ่อนล้า นิ้วเรียวยาวกำลังพลิกหน้ากระดาษตำราเศรษฐศาสตร์อย่างเชื่องช้า ในขณะที่สมองไม่ได้โฟกััสที่เนื้อหาเรียนเลยแม้แต่น้อ

ย

"เห้อออ...เหนื่อยจัง"เขาบ่นพึมพำ พลางคำนวณตัวในบัญชีด้วยท่าทางอ่อนล้า

ตัวเลข...ที่บ่งบอกว่าความฝันในการเรียนให้จบของเขากำลังสั่นคลอน

อื้ด... อื้ด...

เเต่เเล้ว...โทรศัพท์เครื่องเก่าที่วางอยู่ข้างตัวสั่นประท้วง กำปั้นลอบถอนหายใจเมื่อเห็นชื่อสายเรียกเข้าว่าเป็นมารดาผู้ให้กำเนิด เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจเดินเลี่ยงออกไปรับสายที่ระเบียงทางเดิน

"ปั้น! เมื่อไหร่จะโอนเงินมา กูนัดช่างมาซ่อมหลังคาแล้วนะ มึงรู้ไหมว่าถ้าฝนตกคืนนี้ของในบ้านจะพังหมด!"

เสียงตวาดแหวจากปลายสายไม่ได้ทำให้เขาตกใจ แต่มันทำให้เขารู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักๆ ถ่วงอยู่ที่คอ

"แม่... เดือนนี้ผมเพิ่งจ่ายค่าเทอมไปนะ เงินเก็บที่เหลือมันต้องใช้กินทั้งเดือน" กำปั้นพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

"แล้วไง? มึงเรียนไปทำไมสูงๆ จบมาก็แค่ลูกจ้างเขา ออกมาหางานทำส่งเงินให้กูเลี้ยงน้องไม่ดีกว่าเหรอ! มึงมันเห็นแก่ตัวจริงๆ อีปั้น!"

ติ๊ด!

กำปั้นกดตัดสายทิ้งโดยไม่รอฟังคำด่าถัดไป เขายืนพิงราวกันตก มองออกไปที่ลานจอดรถของมหาวิทยาลัยที่มีแต่รถหรูราคาแพงจอดเรียงราย ความเหลื่อมล้ำมันตะโกนใส่หน้าเขาในทุกๆ วัน

ให้ตายเถอะ!

ความกตัญญูสำหรับคนอื่นอาจเป็นเรื่องสวยงาม แต่สำหรับเขา มันคือโซ่ตรวนที่ล่ามเอาไว้กับความยากจนที่เขาไม่ได้เป็นคนก่อเลยสักนิด

20:00 น. ณ คลับ DMP

บรรยากาศในคลับหรูหราผิดกับห้องพักรูหนูที่เขาจากมา กำปั้นในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนหนึ่งเม็ด ดูสะอาดตาและน่าทะนุถนอมในเวลาเดียวกัน

เพราะวันนี้คือวันสุดท้ายของสัญญาจ้างงานกับ คุณเกริกพล นายจ้างคนเก่าที่เป็นนักธุรกิจวัยเกษียณที่แค่อยากมีเด็กหนุ่มหน้าตาดีไปนั่งทานข้าวและควงแขนออกงาน

"ปั้น... ฉันไม่อยากให้เธอไปเลยจริงๆ"เกริกพลเอ่ยพลางยื่นซองเงินโบนัสให้ด้วยสีหน้าเปี่ยมความหวัง

"ถ้าเธอเปลี่ยนใจ... ฉันพร้อมจะดูแลเธอถาวรนะ"

กำปั้นรับซองมาด้วยรอยยิ้มจางๆ ตามมารยาท

"ขอบคุณครับคุณเกริก แต่กฎของผมคือสี่เดือน และผมไม่รับงานซ้ำซ้อนครับ"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกมาจากโต๊ะวีไอพีทันทีที่หน้าที่สิ้นสุดลง นั่นเพราะกฎเหล็กของเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าความหิวโหย เขารู้ดีว่าถ้าล้ำเส้นแม้แต่นิดเดียว เขาจะไม่ใช่ลูกจ้างอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นของเล่นของพวกเศรษฐีตัณหากลับ

แต่ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะเดินผ่านเคาน์เตอร์บาร์ สายตาของเขากลับไปสะดุดเข้ากับชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในมุมมืดที่สุดของร้าน ชายคนนั้นดูมีอำนาจล้นเหลือเพียงแค่นั่งนิ่งๆ เสื้ื้อสูทสีเทาเข้มรับกับไหล่กว้าง

และดวงตาคู่นั้น... ดวงตาสีสนิม ที่จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่กะพริบ มันไม่ใช่สายตาที่มองด้วยความใคร่แบบที่เขาเคยเจอ แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังประเมินราคาสิ่งของล้ำค่าและต้องการครอบครอง

"นี่มัน..."

กำปั้นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงสันหลัง เขาเร่งฝีเท้าเพื่อจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

บนชั้นลอยของคลับ

"คนนั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของ รังสิมันต์ เอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

"ครับเสี่ย...ชื่อกำปั้น อายุ 20 ปี เรียนบริหารปีสอง ประวัติขาวสะอาด ไม่เคยให้ใครล่วงเกินเกินสัญญาคู่รักชั่วคราว"

ปฐพี เพื่อนสนิทในฐานะที่ปรึกษาและมือขวาจำเป็นเอ่ยรายงานพลางควงแก้วเหล้าในมือ

"20 ปี บรรลุนิติภาวะแล้วสินะ" รังสิมันต์พึมพำ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

"ปฐพี ฉันไม่ชอบรอสี่เดือนเหมือนคนอื่น ฉันต้องการเขา และต้องการให้เขามาอยู่ภายใต้การดูแลของฉันคนเดียว"

"เสี่ยจะฉีกกฎเขาเหรอ? เด็กคนนี้ใจแข็งมากนะเสี่ย" ปฐพีหัวเราะ

"คนเราทุกคนมีราคาที่ต้องจ่าย ไปสืบมาว่าครอบครัวเขาต้องการเงินเท่าไหร่ แล้วส่งสัญญาฉบับใหม่ไปให้เขาที่มหาวิทยาลัยพรุ่งนี้"

รังสิมันต์มองตามเงาหลังของกำปั้นที่หายออกไปจากคลับอย่างใจเย็น เขาไม่ได้แค่หลงใหลในหน้าตา แต่เขาหลงใหลในความทรนงของเด็กคนนี้

และเขา...จะใช้ทุกวิถีทางเพื่อทำให้กำปั้นยอมสยบอยู่แทบเท้า ไม่ว่าจะต้องใช้เงินหรืออำนาจเพื่อบีบบังคับก็ตาม