บทนำ
บท 1
กระเป๋าเดินทางใบโตสี่ห้าใบวางเรียงกันอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน กระเป๋าเป้สะพายหลังอีกสองใบวางซ้อนอยู่ด้านบน โบว์ลิ่งยืนถอนหายใจยาว พลางกอดอกมองผู้ใหญ่ทั้งสี่คนที่กำลังยืนยิ้มระรื่นอยู่ตรงหน้า
"ต้องไปนานขนาดนั้นเลยเหรอแม่ สามเดือนเลยนะ" โบว์ลิ่งถาม เสียงสะบัดนิดๆ
"ก็ทริปนี้พ่อกับแม่ปักหมุดไว้ตั้งกี่ปีแล้ว ถ้าไม่ไปตอนนี้จะให้ไปตอนไหน" แม่ของเธอหันมาตอบ ยิ้มหวานพร้อมลูบแขนลูกสาวเบาๆ
"ตั้งใจว่าจะไปตะลอนทัวร์ยุโรปให้ครบ แล้วเลยไปอเมริกาต่อ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ หรอกนะ"
"แล้วทำไมโบว์ต้องย้ายไปนอนบ้านพี่ซีด้วยล่ะ" โบว์ลิ่งหันไปมองร่างสูงของชายหนุ่มข้างบ้านที่กำลังยืนกอดอกส่งยิ้มกวนประสาทอยู่ข้างพ่อแม่เขา "โบว์โตแล้วนะแม่ อยู่บ้านคนเดียวได้สบายมาก"
"ไม่ได้!" พ่อของเธอพูดแทรกขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงเด็ดขาด "แกเป็นลูกสาวคนเดียว จะให้อยู่บ้านคนเดียวสามเดือนได้ยังไง เกิดอะไรขึ้นมาใครจะช่วย พ่อกับแม่ไม่สบายใจหรอกนะ"
"ใช่จ้ะลูก" แม่ของซีเสริมขึ้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดู "มานอนบ้านป้าเนี่ยแหละ ลุงกับป้าฝากกุญแจไว้กับตาซีแล้ว ให้พี่เขาคอยดูแล โบว์อยากกินอะไรก็บอกพี่เขานะลูก อยู่ด้วยกันก็ช่วยกันดูแลกัน"
"ฝากดูแลน้องด้วยนะซี" พ่อของโบว์ลิ่งหันไปกำชับชายหนุ่มข้างบ้าน
"สบายมากครับน้า" ซียิ้มกว้าง ตอบรับด้วยน้ำเสียงฉะฉาน "ผมจะดูแล 'น้องโบว์' เป็นอย่างดีเลยครับ ไม่ต้องเป็นห่วง"
โบว์ลิ่งแอบถลึงตาใส่ซีหนึ่งที แต่เขากลับยักคิ้วตอบกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้าน ยิ่งทำให้เธอรู้สึกขัดใจหนักกว่าเดิม เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาน้อยครั้งที่เขาจะเรียกเธอดีๆ
เมื่อถึงเวลา รถตู้มารับผู้ใหญ่สองบ้านนี้มุ่งหน้าสู่สนามบิน ทั้งสองคนยืนโบกมือลาจนรถลับสายตาไป โบว์ลิ่งยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองกระเป๋าเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ของตัวเอง
"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะยัยเตี้ย ลากกระเป๋าเข้าบ้านสิ" เสียงเข้มกวนๆ ของซีดังขึ้นข้างหู
"ไม่ต้องมาสั่ง!" โบว์ลิ่งหันไปตวาดใส่ "แล้วก็เลิกเรียกยัยเตี้ยได้แล้ว บอกกี่ครั้งแล้วว่าชื่อโบว์ลิ่ง"
"เรียกยัยเตี้ยออกจะเหมาะ ตัวเล็กแค่นี้ ทำเป็นขู่" ซีหัวเราะ ก่อนจะเดินเข้ามาดึงกระเป๋าใบใหญ่ทั้งสองใบออกจากมือเธอไปถือไว้เองอย่างง่ายดาย "เดินตามมาเร็วๆ อย่ามัวแต่ยืนทำหน้าบึ้ง แดดร้อน"
โบว์ลิ่งทำหน้ามุ่ย มองตามหลังร่างสูงในเสื้อยืดแขนสั้นสีดำกับกางเกงวอร์มสบายๆ แม้เธอจะไม่อยากย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้เลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าเจอกันทีไรเป็นต้องทะเลาะกันทุกที แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากเดินก้าวตามหลังเขาเข้าประตูบ้านไป
บ้านของซีเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นทรงทันสมัย การตกแต่งเรียบง่ายและเป็นระเบียบ ซียกกระเป๋าใบใหญ่ของเธอขึ้นไปบนชั้นสอง แล้วหยุดอยู่หน้าห้องนอนฝั่งตรงข้ามกับห้องของเขา
"ห้องนี้แหละ" ซีผลักประตูเปิดออก "แม่ฉันให้คนมาทำความสะอาดไว้ให้แล้ว ผ้าเช็ดตัว ผ้าปูที่นอนเปลี่ยนใหม่หมด อยากได้อะไรเพิ่มก็บอก"
โบว์ลิ่งเดินเข้าไปสำรวจภายในห้อง ห้องนอนกว้างขวางมีเตียงนอนขนาดใหญ่ โต๊ะแต่งหน้า และตู้เสื้อผ้าพร้อมสรรพ แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้ห้องดูโปร่งสบาย
"โอเค ขอบคุณ" โบว์ลิ่งตอบเสียงเรียบ นั่งลงบนขอบเตียง "หมดหน้าที่แล้ว ก็ออกไปสิ จะจัดของ"
"ไล่จังเลยนะ" ซียืนพิงขอบประตู กอดอกมองเธอ "ย้ายมาวันแรก ไม่คิดจะพูดจาดีๆ กับเจ้าของบ้านหน่อยเหรอ"
"คุยดีๆ กับคนที่เจอกันทีไรก็คอยแต่จะกวนบาทาน่ะเหรอ เหอะ ไม่มีทาง" โบว์ลิ่งสะบัดหน้าหนี
"ปากดีเหมือนเดิม" ซียิ้มมุมปาก เดินขยับเข้ามาหยุดอยู่ข้างเตียง โน้มตัวลงมาหาเล็กน้อย
"หัดทำตัวตัวให้มันดีๆ หน่อย อยู่ที่นี่ไม่มีใครคอยเข้าข้างเธอหรอกนะยัยนมเล็ก"
โบว์ลิ่งหน้าหงิกขึ้นมาทันที เธอเชิดหน้าสบตาเขา "คิดว่าฉันกลัวหรือไง? แล้วอีกอย่างนะ... ฉันไม่ได้นมเล็กขนาดนั้นนะยะ!"
ซีชะงักไปนิด ยักคิ้วยิ้มกวนๆ พลางกวาดสายตามองต่ำลง "จริงเหรอ? ไหนเอามาดูดิ๊"
โบว์ลิ่งหน้าแดงแก้มร้อนฉ่าขึ้นมาทันควัน เธอรีบยกหมอนบนเตียงฟาดใส่ร่างสูงเต็มแรง "ไอ้ทะลึ่ง! ออกไปเลยนะ!"
"เฮ้ยๆ ฟาดมาได้ เจ็บนะเนี่ย" ซีหัวเราะร่า ยกมือขึ้นรับหมอนไว้ได้สบายๆ ก่อนจะยอมถอยหลังก้าวออกไปยืนตรงขอบประตูด้วยรอยยิ้ม
"เออๆ ออกก็ได้ ทำเป็นโมโหกลบเกลื่อน จัดของเสร็จแล้วก็ลงไปข้างล่างด้วยล่ะ จะสั่งข้าวมาให้กิน"
"ไม่ต้องมายุ่ง! ออกไปแล้วปิดประตูด้วย!" โบว์ลิ่งตะโกนไล่หลังเสียงดัง
ซียิ้มขำ ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้านก่อนจะยอมปิดประตูห้องให้ตามคำสั่ง เสียงประตูปิดลง ขณะที่คนข้างในได้แต่นั่งหน้าแดงก่ำ กอดหมอนแน่น แล้วถลึงตาใส่ประตูอย่างคาดโทษ
ซีเดินกลับลงมาที่ชั้นล่างแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว รอยยิ้มยังคงติดอยู่ที่ใบหน้าหล่อ เขายกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองเบาๆ พลางนึกถึงใบหน้ามุ่ยอย่างกับกระต่ายและแก้มที่แดงระเรื่อของคนตัวเล็กที่เพิ่งฟาดหมอนใส่เขาเมื่อกี้
ปากบอกว่าไม่อยากมาอยู่ด้วย แต่เวลาโวยวายใส่เขาทีไร มันกลับดูน่ารักจนเขาอดใจแกล้งไม่ได้สักที
ซีสลัดความคิดในหัวออก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วตั้งหน้าตั้งตาเลือกเมนูของโปรดที่โบว์ลิ่งชอบกิน... อย่างน้อยๆ วันแรกที่ย้ายมา ก็ไม่อยากให้ยัยตัวดีต้องนอนหิวไส้กิ่วอยู่ในห้องหรอก
บทล่าสุด
#36 บทที่ 36 หมูสามชั้น
อัปเดตล่าสุด: 11/20/2026#35 บทที่ 35 ยอมๆ น้องเถอะ
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#34 บทที่ 34 งานเข้า
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#33 บทที่ 33 เตรียมมาให้
อัปเดตล่าสุด: 11/16/2026#32 บทที่ 32 เลือกห้อง
อัปเดตล่าสุด: 11/16/2026#31 บทที่ 31 ดูแลเอง
อัปเดตล่าสุด: 11/15/2026#30 บทที่ 30 ไปพลูวินล่า
อัปเดตล่าสุด: 11/15/2026#29 บทที่ 29 ซื้อชุดว่ายน้ำ
อัปเดตล่าสุด: 11/14/2026#28 บทที่ 28 ขออนุญาต
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#27 บทที่ 27 เป็นเหยื่ออย่าไว้ใจเสือ
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026
คุณอาจชอบ 😍
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย













