อาร์สำหรับรัก

“เอ็มมาร่า!”

“ไปเดี๋ยวนี้แหละ!” ฉันตะโกนตอบกลับไป พลางรีบสางผมสีแดงอมชมพูของตัวเอง ก่อนจะโยนหวีทิ้งแล้วคว้าหมวกทรงสี่เหลี่ยมมาสวม

วันนี้หมวกสำคัญกว่าผม

ฉันรีบวิ่งลงไปข้างล่างแล้วก็ต้องประหลาดใจที่เห็นพี่ชายแต่งตัวหล่อเนี้ยบในชุดสูทสีขาวกับเนกไทสีดำ ราวกับกำลังจะมาเสิร์ฟอาหารเรียกน้ำย่อยให้พวกเรา

“ทำไมลูกยังไม่พร้อมอีก” ฉันได้ยินเสียงแหลมปรี๊ดของแม่ แล้วหันไปมองท่านที่สวยตะลึงในชุดราตรีสีเงินพร้อมเครื่องประดับเข้าชุด ระยิบระยับราวกับเป็นลูกบอลดิสโก้เดินได้

“หนูพร้อมแล้ว” ฉันบอกท่าน พลางก้มมองเสื้อยืดเอซี/ดีซีตัวใหม่กับกางเกงยีนส์ขาดๆ สุดเท่ของตัวเอง

“ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด” พ่อก้าวเข้ามาขวาง ท่านอยู่ในชุดสบายๆ คือเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากับกางเกงสีดำตัวเก่ง เหมือนกับว่ากำลังจะไปซ่อมคอมพิวเตอร์

“ลูกจะไม่ออกไปข้างนอกในสภาพเหมือนวัยรุ่นติดยาแบบนี้ นี่มันพิธีรับปริญญาของลูกนะ สำหรับบางคนมันเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวในชีวิตเหมือนคืนแต่งงานเลยนะ เพราะฉะนั้น ไปแต่งตัวซะ!” ท่านสั่ง

“ให้แต่งตัวเหมือนเป็นคืนแต่งงานของหนูเหรอคะ” ฉันถามท่านอย่างงงๆ

คืนนั้นเขาใส่เสื้อผ้ากันด้วยเหรอ

“ไม่ใช่เอ็มมาร่า! ไปแต่งตัวเหมือนลูกกำลังจะไปคอนเสิร์ตเทย์เลอร์ สวิฟต์ แล้วชีจะเรียกแกลงไปบนเวทีน่ะ ไปเดี๋ยวนี้!”

อะไรนะ ฉันไม่ได้ฟังเทย์เลอร์ สวิฟต์ สักหน่อย!

“แล้วลูกกินยารึยัง” คำถามนั้นหยุดฉันไว้ขณะที่กำลังจะทำตามคำสั่ง

“อ๋อ หนูลืมค่ะ” ฉันพึมพำเสียงแผ่วเหมือนเด็กทำผิด

“อย่าลืมกินนะลูกนะ ลูกก็รู้ว่ามันดีกับตัวลูกแค่ไหน” แม่บอก และฉันก็เค้นยิ้มออกมา “ค่ะ” ก่อนจะหันหลังเดินกลับขึ้นไป

“พวกเขาจะยอมรับผมไหม ผมรู้สึกประหม่าจัง”

ฝีเท้าของฉันหยุดกึกเมื่อได้ยินเสียงอ้ำๆ อึ้งๆ ของพี่ชาย ‘พวกเขา’ คือใครกัน

ฉันรีบแอบตัวชิดผนังตรงบันไดแล้วแอบฟังบทสนทนาของพวกเขาเงียบๆ

“แน่นอนสิลูกรัก ลูกเป็นคนดีขนาดนี้ แถมยังคบกันมาตั้งสามปีแล้ว ทำไมครอบครัวของเขาจะไม่ชอบลูกล่ะ”

ดวงตาของฉันเบิกกว้างในเบ้าตา

นี่อีธานจะไปแนะนำตัวกับครอบครัวของโรสในงานรับปริญญาเหรอ

“ครับ แต่พี่ชายของเขาไม่ชอบผม แล้วผมก็ไม่อยากให้พ่อแม่ของเขาคิดไปเป็นอย่างอื่น” พี่ชายที่ปกติจะมั่นใจในตัวเองกลับฟังดูไม่มั่นใจเอาเสียเลย

เดี๋ยวนะ... ไรอันก็จะไปที่นั่นด้วยเหรอ

“นั่นมันเมื่อหลายปีก่อนแล้วนะอีธาน แม่เชื่อว่าเขาต้องเปลี่ยนใจแล้วแน่ๆ” แม่พูดด้วยน้ำเสียงนางฟ้าของท่าน และฉันก็รีบจ้ำอ้าวกลับขึ้นห้องไปทันที พร้อมกับเปลี่ยนใจเหมือนกัน

ไม่ไปแล้วคอนเสิร์ตเทย์เลอร์ สวิฟต์ ฉันต้องแต่งตัวเหมือนกำลังจะไปเจอเฮนรี่ คาวิลล์ ต่างหาก!

ไม่ใช่ว่าฉันจะไปสนใจไอก้นของเจ้าไรโนนั่นหรอกนะ ฉันแค่อยากให้กางเกงในของมันลุกเป็นไฟเหมือนประทัดตอนที่มันเห็นว่าตัวเองเสียอะไรไปต่างหาก

หึ หึ หึ!

ฉันแสยะยิ้มชั่วร้ายพลางกระชากตู้เสื้อผ้าให้เปิดออกเพื่อหาชุดที่จะเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นซัคคิวบัสได้ เสื้อยืด ครอปท็อป เสื้อยืดอีกเป็นกองหล่นกราวลงมาขณะที่ฉันคุ้ยเขี่ยกองขยะนั้นอย่างสิ้นหวัง

ทันใดนั้นเอง บางสิ่งก็สะดุดตาฉัน ชุดเดรสสีพีช... ที่เขาเคยให้ฉันไว้

ดาโกต้า ชื่อที่แม้แต่กระดูกของฉันก็ไม่อาจลืมเลือน

ฉันจ้องมองชุดเดรสตัวนั้นที่ส่องประกายเหลือบเป็นสีฟ้าครามทุกครั้งที่ขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อย มันเป็นเสื้อผ้าชิ้นเดียวในตู้ที่ตะโกนบอกถึงความหรูหรา ชนชั้น และ ‘ฉันแพงนะ อย่ามาแตะ’

ชุดที่ฉันได้มาจากการยอมเป็นผู้หญิงขายตัวให้เขาเจ็ดคืน

ฉันไม่กล้าพอที่จะนึกถึงเขา ห้องของเขา กลิ่นของเขา บุคลิกของเขา ความโกรธของเขา และที่สำคัญที่สุด คืนสุดท้ายที่เขาวิงวอนขอโอกาสจากฉัน

แต่ฉันก็ทิ้งเขามา ฉันต้องทำ... เพื่อตัวของฉันเอง

และชุดนี้ก็เป็นสิ่งเดียวที่ฉันหยิบติดมือมาจากที่ของเขา พร้อมกับความเคารพในตัวเองที่ได้คืนมา และตอนนี้ ฉันจะใช้ชุดนี้ทำให้เพื่อนรักของเขาหึงจนอกแตกตาย... ไรอัน เดมิสัน

ไอ้สารเลวนั่นที่ฉันเคยรัก มาก เหลือเกิน

คนที่นอนกับฉันหนึ่งคืนเพียงเพราะพนันกัน แล้วก็หนีหัวซุกหัวซุนไปยุโรปเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกดำเนินคดี

แอนนาพูดถูก รสนิยมเรื่องผู้ชายของฉันมันห่วยแตกสิ้นดี

ฉันรีบสวมชุดเดรสเข้ารูป มันกอดรัดราวกับคนรักขี้หวงที่ยังคอยตามส่องอินสตาแกรมของฉันทุกวี่ทุกวัน เนื้อผ้ายังคงนุ่มนวลเหมือนครั้งสุดท้ายที่ฉันสวมมัน... ตอนที่ฉันเดินออกมาจากบ้านของเขา

แต่ก็นะ คงไม่ใช่ว่าดาโกต้าจะได้มาเห็นฉันใส่ชุดนี้อีกครั้งหรอก

ฉันรวบผมขึ้นสูง ปล่อยให้ชุดเปิดหลังทำหน้าที่ของมัน แล้วปาดลิปสติกสีนู้ด แตะนิดหน่อยลงบนแก้ม

เป๊ะเวอร์... ตั้งแต่หัวจรดเท้า!

ฉันเดินไปที่ห้องน้ำ หยิบขวดยาออกมา ฉันจ้องมองเม็ดยาบนฝ่ามือก่อนจะโยนมันลงชักโครกแล้วกดน้ำทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

ชายกระโปรงเนื้อลื่นปัดผ่านเหนือเข่าขณะที่ฉันก้าวลงบันได แล้วประกาศเสียงดัง “หนูพร้อมแล้วค่ะ!”

“โอ้ ลูกสวยจังเลย!” แม่พูดเสียงหวาน ส่วนพ่อก็ยกนิ้วโป้งให้พลางบอกว่า “แบบนี้ค่อยดูดีขึ้นหน่อย” อีธานก็กลอกตาตามเคย

“ไปกันได้รึยัง จะไปรับปริญญาสายกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ” เขาโอดครวญ ตัวก็ก้าวพ้นประตูไปครึ่งหนึ่งแล้ว ราวกับว่ามีแค่เขาคนเดียวที่เรียนจบงั้นแหละ

เราทุกคนขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย หวังว่านี่จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันได้เหยียบเข้ามาในแคมปัสต้องสาปนี่ เพราะฉันสาบานเลยว่าถ้าต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง ฉันจะเผาสถาบันนี้ให้วอดวายไปจนถึงลานจอดรถ พร้อมกับอธิการบดีและคณาจารย์ทุกคนที่อยู่ในนั้น

อาเมน

บริเวณมหาวิทยาลัยแน่นขนัดไปด้วยรถ แต่คนกลับบางตา เราจึงรีบเข้าไปในหอประชุมซึ่งโรเจอร์ วิลเลียมส์ อธิการบดีของเรากำลังกล่าวสุนทรพจน์อยู่พอดี

ฉันสาบานได้เลยว่าตาคนนี้พูดไม่หยุดจริงๆ

“บางทีเธอน่าจะเปลี่ยนชุดอีกสักสองสามชุดนะ เราจะได้มารับปริญญากันปีหน้าเลย” อีธานแขวะฉันขณะที่เรานั่งลงตามลำดับนามสกุล สวมหมวกกับชุดครุยรับปริญญา

“บางทีนายก็น่าจะเปลี่ยนชุดเหมือนกันนะ เพราะนายดูเหมือนเด็กเสิร์ฟเลย” ฉันเมินสายตาขวางๆ ของเขาแล้วหันไปสนใจอธิการบดีที่กำลังพล่ามสุนทรพจน์ที่ขุดมาจากก้นบึ้งอันเก่าแก่ของตัวเอง

“ผมยังจำได้ ตอนที่ผมเรียนจบในปี 1987 โลกในตอนนั้นแตกต่างจากตอนนี้มาก ไม่มีสมาร์ทโฟน ไม่มีโซเชียลมีเดีย มีแต่หนังสือดีๆ เล่มเก่ากับคนที่ทำงานหนัก”

อีธานโน้มตัวมากระซิบ “ฉันดูเหมือนเด็กเสิร์ฟจริงๆ เหรอ”

แววตาเขาแสดงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ฉันจึงเหลือบมองเขาแล้วกระซิบตอบ “อืม แต่เป็นเด็กเสิร์ฟที่ดูดีมีคลาสนะ ฟีลแบบร้านอาหารมิชลินสตาร์”

เขากลอกตา เหมือนกำลังเช็กว่าสมองยังอยู่ดีรึเปล่า

“เอาล่ะ ในขณะที่พวกคุณทุกคนก้าวออกไปสู่โลกกว้างพร้อมกับปริญญาใบใหม่เอี่ยมอ่อง จำไว้ว่า ความสำเร็จก็เหมือนกางเกง บางครั้งมันก็พอดีตัวเป๊ะ แต่บางครั้ง... ก็นะ คุณก็ต้องคอยดึงมัน พยายามทำให้มันเข้าที่เข้าทาง” เขาพูดพลางดึงกางเกงของตัวเองบนเวที

ตาบ๊องนี่เพิ่งจะเปรียบเทียบอนาคตของพวกเรากับความคับของกางเกงเนี่ยนะ?

คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายโน้มตัวไปหาอีธานแล้วถามบ้าง “นี่ๆ ฉันดูเป็นไงบ้าง” แค่ถามความเห็นเฉยๆ!

“หล่อ” เขาตอบทันควัน แล้วชี้ไปที่หนวดของฉัน ขนอ่อนน่าสมเพชเหนือริมฝีปากนั่น ก่อนจะทำท่าจูบแบบเชฟส่งไปให้

ไอ้เด็กเวรนี่!

“ทีนี้ก็ออกไปทำให้พวกเราภูมิใจซะ หรืออย่างน้อยก็อย่าให้ต้องไปเป็นข่าวเรื่องโง่ๆ ก็แล้วกัน ขอแสดงความยินดีกับบัณฑิตรุ่นปี 2023!” โรเจอร์กล่าวสุนทรพจน์จบ

“นั่งลง ผมยังพูดไม่จบ” อธิการบดีดุนักศึกษาคนหนึ่ง ในขณะที่ตัวเองก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลงจากโพเดียมหรือเวทีไปไหน

“วันนี้เรามีแขกรับเชิญพิเศษที่จะมาแบ่งปันเรื่องราวความสำเร็จของเขากับบัณฑิตใหม่” เขาเว้นจังหวะอย่างน่าทึ่ง ก่อนจะประกาศด้วยความกระตือรือร้น

“ขอเชิญทุกท่านต้อนรับ ผู้ร่วมก่อตั้งและซีอีโอแห่งไฮบาร์สซิสเต็ม และยังเป็นนักเรียนคนโปรดของผม... ดาโกต้า แบล็ก!”

พระเจ้าช่วยกล้วยทอด!

ฉันสะดุ้งโหยงบนเก้าอี้ ลมหายใจของฉันสะดุดกึกอยู่กลางลำคอเมื่อเห็นเขาเดินขึ้นมาบนเวทีในชุดสูทสีดำสนิท กับมาดสูงร้อยเก้าสิบสามเซนติเมตรที่เหมือนหมาป่ากำลังล่าเหยื่อ

เขามาทำห่าอะไรที่นี่วะ?