เงื่อนรักปมร้าว

บทที่ 1

แพะรับบาป

เรียวเท้าของหญิงสาวผู้หนึ่งที่กำลังเดินและก้าวเข้าไปในพื้นที่หลังกำแพง หลังจากศาลพิพากษาจำคุกเธอเป็นเวลาห้าปีข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวและลักพาตัว หลักฐานทุกอย่างมันแสดงอย่างชัดเจนว่าเธอนั้นคือผู้กระทำผิดจริง ๆ ทั้งที่จำเลยเช่นเธอหาได้รู้เรื่องอะไรด้วย และมันเป็นเพราะความจนที่ไม่อาจจะ ไปหาทนายฝีมือดีมาต่อสู้กับอัยการชั้นสูงของตระกูลผู้ลาภมากดีได้

สุดท้ายแล้ว...

เธอก็ต้องตกเป็นแพะรับบาปอย่างจำยอมใจ...

กุญแจมือที่เคยเห็นใช้จับผู้ร้ายในโทรทัศน์ยามนี้มันมาประดับติดอยู่ที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอ ชุดนักโทษหญิงที่เคยเห็นตามละครซีรี่ส์แนวสืบสวนสอบสวนตอนนี้มันก็มาอยู่บนร่างเธอ

วินาทีนี้...เธอนั้นขึ้นชื่อว่า...คือนักโทษ

...อย่างเต็มตัวแล้ว

“แค่ห้าปีเองจ้ะ เดี๋ยวหนูก็กลับมาแล้ว” คำพูดและท่าทางที่เผยออกมาของเธอนั้นมันเข้มแข็งนัก แต่ทว่าใครจะไปรู้เล่าว่าภายในของเธอนั้นมันกำลัง   ร่ำไห้อย่างสุดแสนจะทรมาน

เส้นทางของชีวิตที่กำลังจะไปได้สวยมันต้องพังทลายลงราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างคือความฝัน...หาใช่ความจริงที่เธอต้องเผชิญ

คนเป็นแม่ยามที่เห็นลูกกำลังจะก้าวเดินเข้าสู่พื้นที่ที่เต็มไปด้วยอดีตผู้คนที่โหดร้าย ไม่ว่าจะเป็นรักจี้ชิงปล้น หัวใจนั้นมันก็แทบจะสลาย หากเป็นว่าชะตาฟ้ากำหนด ทำไมถึงต้องลิขิตให้ชีวิตของลูกเธอต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ด้วย...พระเจ้าทรงไม่เห็นใจกันบ้างเลยหรือ

“แม่จะรอหนูนะลูก แม่จะรอ ฮือ ๆ ...” พูดไปมันก็จะขาดใจน้ำตานั้นไหลอาบแก้มเหี่ยวทั้งสองข้าง ใช่ว่าตลอดเวลาห้าปีจะไม่สามารถพบหน้าลูกได้ แต่การที่เธอทนเห็นลูกของตัวเองต้องหมดอนาคต หมดเส้นทางการใช้ชีวิตเฉกเช่นคนธรรมดาและหมดความฝัน...สิ่งเหล่านั้นแหละคือสิ่งที่ทนไม่ได้มากที่สุด...

“ไม่ต้องร้องนะ แม่ยังมาหาหนูได้ยามที่คิดถึง อีกไม่นานเราจะได้อยู่ด้วยกันนะจ๊ะ” สาวเจ้าพูดแก่มารดา ก่อนที่ผู้คุมที่อยู่ใกล้จะกระซิบบอกว่ามันใกล้หมดเวลาแล้ว ต่อจากนี้เธอจะต้องเดินก้าวข้ามโลกภายนอกเข้าไปสู่อีกโลกเสีย

“พี่ฝากเราดูแลแม่ด้วยนะ” คราวนี้เธอหันไปบอกกับน้องชายวัยสิบเจ็ดปีของเธอ ตอนนี้เขากำลังเข้าวัยรุ่นอย่างเต็มตัวเลยล่ะ ทุกครั้งที่เห็นหน้าน้องชายเธอนั้นจะเฝ้าฝันว่าสักวันเธอจะเรียนจบแล้วหางานดี ๆ ทำ เอาเงินมาเลี้ยงน้องเลี้ยงแม่

ส่งเสียให้น้องชายได้เรียนจบสูง ๆ อย่างที่เธอเองก็ฝันไว้เหมือนกัน...  แต่สุดท้าย...มันก็จบลงแล้ว การเรียนของเธอที่อีกเพียงไม่ถึงสองปีก็จะสำเร็จการศึกษาชั้นปริญญาตรี...

มันจบลงแล้ว

“ครับ” เด็กชายวัยรุ่นแววตาเศร้าหมองยามที่เห็นพี่สาวที่เป็นเสมือนแม่คนที่สองของเขา ต้องเดินย่างก้าวเข้าเรือนจำไป มันทำให้หัวใจของเด็กชายที่เกเรสารพัดอย่างเช่นเขานั้นต้องกระตุกวาบและสวนทางสะท้อนความโกรธเคืองกับ คนที่มันใส่ร้ายพี่! ในสมองเฝ้าคิด ทุกอย่างที่เป็นแบบนี้มันเป็นเพราะความจนเหรอ ความจนที่ไม่อาจจะสามารถจ้างทนายความฝีมือดีมาสู้คดีเพื่อคนที่เขารักได้!

สิ้นประโยคสุดท้าย หญิงสาวก็ถูกคุมตัวเข้าไปทันที ร่างของหญิงสาว   ที่เดินลับจากไปไกล มันทำให้มารดานั้นร้องไห้ปานขาดใจ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะดับสิ้นและล้มลงไปในที่สุด...

6 ปีต่อมา...

ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร พืชพันธุ์ทางการเกษตรมากมายที่ถูกปลูกร่ายล้อมรอบ ‘ไร่ภูพิมาน’ ที่กินพื้นที่มากกว่าสองพันเจ็ดร้อยกว่าไร่ เรียกได้ว่า  ไร่แหล่งนี้เป็นแหล่งส่งของออกพืชพันธุ์ทางการเกษตรอาทิ ชา สตอเบอร์รี่ องุ่นหรือแม้แต่พืชพันธุ์ชนิดของดอกไม้อย่างกุหลาบขนาดใหญ่ อีกทั้งยังมีเหล่าบรรดาสัตว์น้อยใหญ่ที่ถูกล้อมคอกเอาไว้เพื่อทำประโยคในด้านต่าง ๆ

อาทิ แพะและโคนมที่เอาไว้รีดนม หรือจะเป็นเจ้าแกะตัวสีขาวขนปุกปุยที่เอาไว้ตัดขนขายทำเครื่องห่มกายและสัตว์อื่น ๆ อีกมากมายที่สร้างประโยคและรายได้ให้กับไร่แห่งนี้อย่างมหาศาล

ซึ่งหากมองจากฟากฟ้าในยามค่ำคืนของคืนนี้จะเห็นได้ว่าไร่แห่งนี้กำลังมีงานเลี้ยงใหญ่ที่ถูกจัดขึ้น ทั้งเสียง สี แสง มันประดับประดาทั่วพื้นที่ภายในไร่ แสนจะสร้างความครื้นเครงให้กับคนงานในไร่นักเพราะในวันนี้คือวันสำคัญ      วันหนึ่งของหลานเจ้าของไร่ ข้าวของ และอาหารถูกจัดเตรียมขึ้นอย่างมากมาย แขกเครือทั้งในและนอกไร่ก็ต่างพากันเข้ามาร่วมยินดีกับเจ้าเด็กชายตัวน้อยน่ารักในวัยหกขวบ

“สุขสันต์วันเกิดนะครับหลานลุง” เสียงทุ้มเข้มของผู้เป็นลุงเอ่ยบอกหลานตัวน้อยที่กำลังสนุกสนานตามวัยกับเพื่อนของเจ้าตัว มือเรียวหนาก็ลูบศีรษะทุยอย่างเอ็นดู

“ขอบคุณฮะ ลุงไฟ” เจ้าตัวน้อยหันมาส่งยิ้มน้อยน่ารักให้คนเป็นลุงก่อนที่จะเอ่ยขอบคุณและก็วิ่งไปเล่นกับเพื่อนต่อ ลุงหนุ่มอย่าง แพทริค พชรวิโรจน์กิจ   ก็มองตามด้วยความเอ็นดูและรักใคร่

ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งลงกับน้องสาวต่างมารดาที่กำลังนั่งเฉยชมมอง เด็กเล็กเด็กน้อยวิ่งไล่กัน “วันเกิดตาพีททั้งที ทำไมไม่ไปสนุกเสียหน่อยละยัยพัด”

“แค่พัดนั่งดู พัดก็มีความสุขแล้วล่ะค่ะ”

“จริงหรือ แต่ดูสีหน้าเรา พี่ว่าไม่ค่อยจะสู้ดีสักเท่าไหร่เลยนะ”

“พัดอดกังวลคิดถึงเรื่องวันนั้นไม่ได้ค่ะพี่ไฟ” คนพูดอย่าง พัดชา      พชรวิโรจน์กิจ ยังจดจำวันเหล่านั้นได้ดี วันที่เธอเองแทบจะขาดอากาศหายใจ

“เรื่องมันผ่านมานานแล้วนะพัด จะยังคิดถึงมันอยู่ทำไม” เหตุการณ์แม้ว่ามันจะผ่านมานานแล้วแต่เขาเองก็ลืมไม่ลงเหมือนกัน

“ทุกครั้งในวันเกิดตาพีทมันทำให้พัดนึกถึงวันนั้น” วันแรกที่ลูกชายเธอลืมตาดูโลกใบใหม่มันคงจะเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดแต่ทว่าในวันนั้นมันก็คือวันที่เลวร้ายที่สุดเช่นกัน

“ลืมมันไปเถอะ คิดมากไปก็มีแต่จะทำให้รกหัวสมอง” ในวันที่ศาลตัดสินจำคุกผู้หญิงคนนั้นเขายังคิดว่ามันยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นเสียด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าจิตใจของผู้หญิงคนนั้นมันเกิดมาเป็นคนได้ยังไง เพียงแค่เด็กน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกก็กล้าที่จะลักพาตัว!

“ค่ะ แล้วนี่พี่เคทไม่ได้มางานด้วยเหรอคะ พัดไม่เห็นเห็นเลย”

“อยู่สังสรรค์กับคนอื่นอยู่ตรงโน้นนั่นแหละ” สีหน้าและแววตาของคนตัวโตก็เปลี่ยนไปเมื่อพูดถึงศราลี ลูกสาวเจ้าของไร่ศิรารักษ์เพื่อนคนสนิทของแพทริคที่เขาเองก็ไม่อยากจะเป็นเพื่อนสนิทด้วยเสียสักเท่าไหร่

“แล้วพี่ไฟไม่ไปสังสรรค์กับเขากันหน่อยหรือคะ”

“ไม่ละ พี่ว่าจะเข้าไปดูบัญชีของเดือนนี้ต่ออีกสักหน่อย”

“นี่ก็เลิกงานแล้ว พัก ๆ บ้างเถอะค่ะ”

“ได้ที่ไหนละ ช่วงนี้กำลังส่งผลผลิตได้ดี พี่ไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด” แพทริคว่าก่อนเขาจะยืนเต็มความสูงด้วยความสง่าผ่าเผย ชายผู้นี้เป็นหนุ่มลูกครึ่งไทย-เยอรมันวัยสามสิบห้าปี แม้ว่าจะมีใบหน้าที่ออกหนุ่มนอกชัดเจนแต่ใครจะไปรู้ว่าเขาอยู่ที่ไทยมาตั้งแต่เกิดจะไปต่างประเทศก็เพียงแค่บินไปเรียนแล้วก็กลับมา

ตอนนี้แพทริคดำรงตำแหน่งสูงสุดของไร่ภูพิมานเขาจัดการและบริหารมันได้อย่างเป็นระบบ การค้าขายหรือแม้แต่การส่งออก ทุกขั้นตอนชายหนุ่มจะตรวจสอบมันด้วยตนเอง

ทุกอย่างที่ส่งออกจากไร่ภูพิมานได้รับความเชื่อถือในระดับประเทศและนอกประเทศ เหตุนี้จึงทำให้ชายหนุ่มเป็นที่เลื่องลือในแวดวงสังคม สาวน้อยใหญ่ต่างอยากจะได้เขามาครอบครองกันทั้งนั้นเพราะนอกจากฝีมือจะเก่งฉกาจด้านการบริหารงานแล้ว รูปลักษณ์เขาก็ไม่เป็นสองรองใคร

ใบหน้าที่งดงามราวเทพบุตรเดินดินกับรูปร่างที่มีมวลมัดกล้ามแข็งแรงราวกับเดวิดก็ไม่ปาน สีผิวที่กร้านแดดหน่อย ๆ เป็นอีกหนึ่งข้อสำคัญที่ทำให้หลาย ๆ บริษัทอยากจะลงทุนเพราะก็อยากจะฝากฝังลูกสาวมาให้ แต่มีหรือที่แพทริคจะสนในเมื่อเขามีหญิงที่หมายปองแล้ว แต่คล้ายว่าหญิงที่หมายปอง    คนนั้นจะมิได้คิดเช่นเดียวกับเขาน่ะสิ

“จ้า พ่อคนหายใจเข้าออกเป็นงาน”

“ถ้าอย่างนั้นพี่ไปก่อนนะ อย่าเศร้าให้มากละเดี๋ยวจะหมดสนุกเสียก่อน” แพทริคเอ่ยบอกน้องสาวต่างแม่ ก่อนที่เขาจะเดินหายเข้าไปในบ้านเรือนไม้    หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงาม

“ยังหางานไม่ได้อีกหรือม่าน” นางวิรัญญากลับมาจากทำงานเอ่ยถาม ลูกสาวคนโตที่กำลังนั่งหางานในโทรศัพท์อยู่พร้อมข้าง ๆ กายก็มีหนังสืออีกมากมายหลายฉบับเอาไว้เสาะหาเผื่อเขาจะมีลงประกาศตำแหน่งงานเอาไว้บ้าง

“ยังเลยค่ะ หนูยื่นใบสมัครไปก็ยังไม่มีที่ไหนตอบรับเลย” เสียงใส ๆ ของหญิงสาวนางหนึ่งนามว่า วิรังรอง ประภามาส ที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการหางานทำหลังจากที่เธอต้องออกจากการเป็นแม่บ้านที่โรงแรมแห่งหนึ่งหลังจากโรงแรมประกาศว่าจะปิดตัวลงเนื่องจากเศรษฐกิจของโรงแรมไปได้ไม่ค่อยจะดีนัก

“ให้แม่ช่วยหาไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ นั่งหาไปเรื่อย ๆ น่าจะมีสักที่ที่เปิดรับอยู่บ้าง” แม้จริง ๆ มันจะแสนยากราวกับงมเข็มในมหาสมุทรก็ไม่ปาน

“แต่ป้าใจแกฝากมาบอกอยู่น้า ว่ามีที่หนึ่งรับสมัครงานพอดีเห็นว่าไปสมัครก็จะได้งานเลยนะ เห็นทีแบบนี้คงต้องปฏิเสธความหวังดีของแกแล้วละ    ว่าไหมม่าน” นางวิรัญญาว่าพลางกลั้วยิ้ม

“จริงหรือคะแม่” สีหน้าและแววตาของวิรังรองดีใจเป็นพิเศษเมื่อได้ยินว่ามีที่หนึ่งรับสมัครงาน ทั้งยังรับเข้าทำงานอย่างแน่นอน เป็นแบบนี้แล้วใครจะ ไม่สนใจเล่า

“จริงสิ คิดว่าแม่จะโกหกหรือยังไงละ”

“ป้าใจแกว่ายังไงบ้างคะ หนูอยากจะไปสมัคร” ตั้งแต่ออกเรือนจำมาเมื่อปีที่แล้ววิรังรองก็ทำงานไปด้วยและเรียนมหาวิทยาลัยไปด้วย ซึ่งมหาวิทยาลัยเธอเป็นแบบเปิดที่สามารถอ่านเองและไปสอบตามที่เขากำหนดไว้ ซึ่งแบบนี้มันสะดวกสำหรับเธอดี ไม่ต้องไปวุ่นวายอะไรกับใครมาก ทั้งยังทำงานหาเงินไปด้วยได้อีก

“แม่ได้ยินมาว่าเป็นงานในไร่นะ แต่อยู่ตั้งเชียงรายนู้นแน่ะ ไร่อะไรสักอย่างเนี่ยแหละ แม่จำไม่ได้แล้ว”

“แบบนี้ถ้าหนูไปสมัครก็ต้องอยู่ที่โน้นเลยสิ แล้วป้าใจแกรู้ได้ยังไงคะว่าเขารับสมัคร”

“เห็นว่าแกมีคนรู้จักทำงานอยู่ที่นั่น เขาว่าได้เงินดีด้วยนะ แล้วเห็นว่าช่วงนี้ม่านกำลังหางานอยู่พอดี ป้าใจแกก็เลยฝากแม่มาบอก ใจจริงแม่ก็ไม่อยากให้ไปหรอกเพราะมันไกล แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วเลยลองมาบอกดู” หัวอกคนเป็นแม่ต่อให้ลูกจะเติบโตจนเต็มวัยเพียงใด แต่จิตใจดวงนี้ก็ยังห่วงหาอาทรอยู่เสมอ

“แต่อยู่ตั้งเชียงราย คนแถวนั้นก็น่าจะมี ทำไมมาถามหาเอาไกลจังเลย”

“คนแถวโน้นเขาก็หา ๆ อยู่นะ เห็นว่ารับหลายคนอยู่”

“อ่อ...ถ้าหนูจะลองไปแม่จะว่าไหมคะ” วิรังรองตัดสินใจ หากเธอจะไปมันก็คงจะไม่เสียหาย แต่ที่กังวลก็คงจะเป็นเรื่องระยะทางนี่แหละ จากที่ที่เธออยู่ไปกลับเชียงรายถือว่าไกลใช้ได้เลยนะ

“โอ๊ย แม่จะไปว่าอะไรเราได้ มันไกลก็จริงแต่ถ้าเราอยากไปก็ไปเถอะ”

“รักแม่ที่สุดเลย เดี๋ยวหนูขอไปหาป้าใจเสียหน่อย จะไปขอข้อมูลอื่น ๆ ด้วย” หญิงสาวยิ้มแย้มดีใจ

“เอาสิ แต่แม่ก็ไม่แน่ใจนักนะว่าป้าใจแกจะรู้อะไรมากหรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” ว่าแล้ววิรังรองก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปหาป้าใจ ป้าข้างห้องทันที เธอดีใจจนเนื้อแทบเต้นเมื่อรู้ว่ากำลังจะมีงานมาให้ทำ ทั้งเงินเดือนยังดีอีกต่างหาก ระดับเธอแล้วมีหรือที่จะไม่รับเอาไว้

“ป้าก็รู้เท่าที่แม่หนูบอกนั่นแหละม่าน คนทางนู้นเขาฝากมาบอกอีกทีเพราะเห็นว่าคนที่รู้จักกันก็จะขึ้นเหนือไปทำงานที่โน้นนั่นแหละ เลยฝากมาบอกเผื่อมีคนสนใจจะไปด้วย” ป้าใจตอบขึ้นหลังจากหญิงสาวรุ่นลูกรุ่นหลานเดินมานั่งลงแล้วถามไถ่ถึงข้อมูลการทำงาน

“หรือคะ แล้วแบบนี้ถ้าหนูสนใจจะติดต่อใครได้บ้างล่ะป้า”

“ฝากป้ามาก็ได้เดี๋ยวบอกให้ แต่ไปจริง ๆ นะ”

“จริงค่ะ อยู่ที่นี่ตอนนี้ก็ยังไม่ได้งาน ไปทำเอาที่โน้นก็ได้ ดีกว่าอยู่เฉย ๆ”

“ดีแล้ว ๆ เรามันต้นทุนไม่เหมือนคนอื่นเขา ป้าเองก็นึกเสียดายเวลา เมื่อห้าปีก่อนนะ”

“ชั่งมันเถอะค่ะ แค่คนรอบตัวหนูไม่มีใครรังเกียจที่หนูเคยอยู่ในที่   แบบนั้นมันก็ดีมากแล้ว ขอบคุณป้ามากนะคะ”

“เอาเถอะ ๆ เดี๋ยวว่ายังไงป้าจะเดินไปบอกแล้วกัน”

“จ้า”

วิรังรองดีใจที่แม้ว่าเธอจะออกมาได้เพียงปีกว่า ๆ แต่ทุกคนก็ทำราวกับว่ามันไม่เคยเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครพูดถึงมันอีก ทั้งยังรักและเอ็นดูเธอเสมอ แม้ว่าจะมีคนพวกนั้นที่ไม่เชื่อคำพูดเธอ แต่อย่างน้อย ๆ ในห้องเช่าเหล่านี้ก็มีคนที่ยังคอยช่วยและให้กำลังใจกันอยู่ตลอด

ภายในไร่ขนาดใหญ่ตอนนี้เจ้าของไร่กำลังหน้าขึงขังเพราะแดดที่ส่องมามันแสนจัดจ้านเหลือเกิน แม้จะมีหมวกใบใหญ่ประดับอยู่บนศีรษะทุยแต่กระนั้นก็มิอาจจะทำให้ไอแดดจางน้อยลงไปได้

“เรื่องรับสมัครคนงานเป็นยังไงบ้าง” แพทริคถามหัสดีลูกน้องคนสนิทแถมยังพ่วงตำแหน่งผู้จัดการภายในไร่ ที่ต้องให้ความสนใจพนักงานที่จะเข้ามาใหม่ก็คืออีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญ ไร่เขาจะต้องมีคุณภาพและประสิทธิภาพทั้งผลผลิตและแรงงาน ทุกสิ่งทุกส่วนล้วนเป็นสิ่งสำคัญ

“ไร่อัคราต้อนคนไปเยอะเหมือนกันครับ ตอนนี้เราเลยยังได้คนงานได้  ไม่ตรงเป้า”

“อยากได้นักก็ให้มันเอาไป ยังไงเราก็ต้องหาคนงานให้ได้เร็วเพราะฉันจะทดลองปลูกฮอปส์แล้ว” ฮอปส์ที่แพทริคว่า เป็นดอกไม้ของพืช Hop Humulus lupulus ซึ่งจะเป็นฐานหลักในรสขมและตัวแทนความมั่นคงในเบียร์

ฮอปส์ยังใช้เพื่อวัตถุประสงค์ต่าง ๆ ในเครื่องดื่มอื่น ๆ และยาสมุนไพร ทั้งนี้ทั้งนั้นฮอปส์ยังขึ้นชื่อว่าเป็นพืชที่ปลูกออกดอกได้ยากในประเทศไทย เขาจึงอยากจะทดลองดู หากว่ามันจะไม่เสียหายอะไรนักซึ่งหากผลผลิตมันเป็นไปตามเป้าก็ถือว่าเขาสำเร็จไปอีกขั้นหนึ่ง

“ครับ”

“ฝากนายด้วยล่ะ” แพทริคว่าจบเขาก็เดินขึ้นรถจิ๊บของตนเองไป    ตรวจตรายังสถานที่อื่นในไร่ต่อ

แพทริคขับรถจิ๊บคู่ใจมาได้ไม่นานก็ไปจอดเข้าที่ต้นไม้ใหญ่ ที่มีลานกว้างไว้ให้นั่งพักผ่อนหย่อนใจเวลาเหนื่อย ๆ หรือเครียด ๆ ได้

“มาถึงนี่คงจะไม่ได้คิดถึงไฟใช่ไหม” เสียงทุ้มทักทายหญิงร่างงามที่ยืนหันหลังอยู่ในที่แห่งนี้

“ไฟก็ว่าไป เคทแค่อยากมานั่งตากลมเย็นที่นี่น่ะ”

“ที่ไร่ตัวเองก็มี ไม่เห็นต้องถ่อมาไกลถึงไร่ไฟเลยนะ พูดมาตรง ๆ เถอะ”

“รู้ทันจริง ๆ เลยนะเราเนี่ย” เธอและแพทริครู้จักมักคุ้นกันมาตั้งแต่ยังเด็ก วิ่งเล่นด้วยกันเสียซะทั่วไร่วันดีคืนดีก็พากันหนีแอบไปกระโดดน้ำตกป๋อมแป๋ม กลับมาก็โดนตีจนก้นลายทั้งคู่ก็ยังพากันหัวเราคิกคัก ซึ่งด้วยความสนิทสนมเช่นนี้จึงทำให้เธอมักเล่าสารทุกข์สุขดิบให้เพื่อนหนุ่มได้ฟังอยู่บ่อย ๆ จึงไม่แปลกหากแพทริคจะรู้ทันในหลาย ๆ เรื่อง

“ว่ายังไงละ มีธุระอะไรหรือเปล่าฮึ” แพทริคถามซ้ำไปอีกครั้ง

“อยากมาหาตาพีทน่ะ ไม่อยากอยู่เฉย ๆ ที่ไร่ เดินเข้าไปก็โดนเขาไล่ออกมาให้อยู่แต่บ้านน่าเบื่อจะตาย เลยคิดมานั่งเล่นที่นี่ดีกว่า อีกอย่างไม่มีใครกล้ามาไล่ด้วย” ศราลีพูดพร้อมรอยยิ้มอันแสนสดใส

“สงสารคนไม่มีงานทำจังเลยนะ” แพทริคเย้าด้วยรอยยิ้มละมุน

“อย่าพูดแบบนั้นสิ เคทกำลังรอร้านกาแฟเสร็จอยู่นะจะมาว่า ว่าไม่มีงานได้ยังไง” ร้านกาแฟของเธอกำลังจะปรับปรุงเสร็จภายในไม่ถึงเดือน ระหว่างนี้จึงไม่ค่อยมีอะไรให้ทำเสียเท่าไหร่ ได้แต่แวะไปดูร้านแล้วก็กลับบ้าน วนเวียนไปแบบนี้

“อยากเจอตาพีทก็คงจะเย็น ๆ โน้นแหละ ยัยพัดไปส่งที่โรงเรียนตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว”

“แบบนี้ก็มาเสียเที่ยวน่ะสิ”

“ก็อยู่รอทานข้าวเย็นพร้อมกันสิ”

“อยากอยู่อยู่หรอก แต่วันนี้พ่ออยากให้อยู่ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา”

“น่าเสียดายแย่เลยนะ” เขาว่า ใจจริงก็อยากให้ศราลีอยู่ทานข้าวด้วยกันทุกมื้อด้วยซ้ำไป

“ก็ใช่น่ะสิ เอาไว้วันหลังแล้วกัน ถ้าอย่างนั้นเคทไปก่อนนะจ๊ะพ่อเลี้ยงไฟรูปหล่อ” ศราลียกมือขึ้นมาจับที่ปลายคางของแพทริคเบา ๆ ก่อนจะขยับไปมา แม้ว่าสาวเจ้าจะไม่ได้คิดอะไรแต่คนที่โดนกระทำแบบนี้อย่างเขาก็ใจเต้นแรงเหมือนกัน

“อืม กลับดี ๆ ละ” แพทริคยืนส่งหญิงสาวนิ่ง ๆ แต่ใครจะไปรู้ว่าในใจเขาตอนนี้มันกำลังเต้นโครมครามราวกับจะกระเด็นหลุดออกมาเสียให้ได้

“จ้า”

ศราลีไปแล้ว แต่คนตัวโตยังใจสั่นไม่หาย แม้ว่าจะรู้จักมักคุ้นกันมานานแต่สาวเจ้าไม่เคยมองเขาไปมากกว่าเพื่อนคนหนึ่งเลย คนอย่างแพทริคขึ้นชื่อว่าเก่งไปเสียทุกอย่างแต่ทำไมถึงได้มาตกม้าตายเรื่องความรักได้...

เวลานี้มันก็จวนจะถึงเวลาพักกลางวันแล้ว พัดชาที่มักจะทำหน้าที่ส่งข้าวส่งน้ำให้พี่ชายก็จะเอาอาหารใส่ปิ่นโตและขับรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจเอามาให้ถึงออฟฟิศและวันนี้ก็เป็นเหมือนดั่งทุกวัน

“พี่ไฟคะ พัดเอาข้าวมาให้ค่ะ” มือบางที่เปิดประตูออฟฟิศเข้ามาถามหาพี่ชาย แต่ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบกลับ นึกสงสัย นี่ก็เที่ยงแล้วยังไม่กลับจากไปตรวจงานในไร่อีกหรือ

“พี่ชายคุณเขาไม่อยู่หรอก” สุ่มเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลัง    ทำให้คนที่ถือปิ่นโตอยู่ในมือต้องรีบหันไปมอง พร้อมกับก้าวถอยหลังไปอัตโนมัติ

“ถะ...ถ้างั้นฉันจะวางเอาไว้บนโต๊ะพี่ไฟ ฝากคุณบอกเขาด้วยนะคะ”  เธอไม่อยากจะเผชิญหน้ากับหัสดีเลย เป็นไปได้ก็ไม่อยากจะเดินเฉียดกันด้วยซ้ำ เกรงว่าหัวใจมันจะช้ำ

“จะรีบไปไหนล่ะ มาแล้วคุณก็นั่งรอสักแปบนึงมันจะเป็นอะไรไป”    ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ตัวหญิงสาวแต่กระนั้นเธอก็ถอยกายหนีเช่นเดิม จนเกิดไปสะดุดเข้ากับพรมที่ปูไว้ภายในห้อง

“ว้าย!” ยังดีที่หัสดีมารับสาวเจ้าไว้ได้ทัน เช่นนั้นคงจะได้ล้มลงไปกลิ้งอยู่บนพื้นแน่ ๆ

“ปะ...ปล่อยฉัน”

“ซุ่มซ่ามไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ” เขารับเธอมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะกระซิบลงที่ข้างหู

“เรื่องของฉัน ปล่อยฉันคุณดิน ว้าย!” ได้ยินว่าให้ปล่อยหัสดีก็ปล่อย  แต่ปล่อยแบบไม่บอกไม่กล่าวเนี่ยน่ะสิ ทำให้พัดชาต้องร่วงลงไปก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้น

“มันเจ็บนะ! ปล่อยมาได้”

“ก็บอกให้ปล่อยเองไม่ใช่เหรอ ผมก็ปล่อยแล้วนี่ไง”

“ใจร้าย” พัดชาลุกขึ้นเธอเจ็บระบมไปทั้งก้น ผู้ชายคนนี้ใจร้ายไม่เคยเปลี่ยนเลย

“ก็ไม่เคยใจดีมานานแล้ว” ชายหนุ่มว่าก่อนจะเดินผ่านร่างคุณแม่ยังสาวไป แต่กระนั้นก็ยังถอยมาอีกสองสามก้าวก่อนจะพูดต่อ

“แล้วปิ่นโตนั่นน่ะ เก็บไปเถอะนะพี่ชายคุณเขาไม่เข้ามากินหรอก” หัสดีว่าเสียงเรียบก่อนจะเดินตรงเข้าห้องทำงานของตัวเองไป

พัดชาได้ยินแบบนั้นก็รีบเดินออกไปจากออฟฟิศนี้ทันที ปกติหากว่าแพทริคไม่ต้องการมื้อเที่ยงหรือจะเข้าไปกินในไร่เขาจะโทรมาบอกกัน แต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นแบบนั้น

อีกทั้งทุกครั้งที่เอาอาหารมาให้เธอจะไม่ได้เธอหัสดีนักเพราะเขาก็มักจะอยู่ในไร่ไม่ต่างจากพี่ชายเธอ นิสัยนิ่ง ๆ เย็นชา ๆ ของแพทริคและหัสดีนั้นมันเหมือนกันนัก ก็อย่างว่าไม่งั้นจะเป็นเจ้านายลูกน้องคนสนิทได้ยังไง

ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวจึงได้แต่ขับมอเตอร์ไซค์ของตัวเองกลับไปที่เรือนไม้  หลังใหญ่

วันนี้เป็นอีกวันที่วิรังรองยังคงนั่งรอความหวังจากสถานที่ต่าง ๆ ที่เธอไปลงชื่อในใบสมัครไว้ แต่กระนั้นรอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีใครติดต่อกลับมา จะเหลือก็แต่งานที่ป้าใจเสนอมาให้เนี่ยแหละ ดูสิว่ามันจะเป็นเช่นไรบ้าง

“ป้าบอกเขาให้แล้วนะม่าน เห็นว่าจะเดินทางกันวันมะรืน” ป้าใจบอกแกหญิงสาวรุ่นลูกที่กำลังนั่งรอข้อมูลการสมัครงานจากตนอยู่

“มะรืนหรือ ทำไมถึงเร็วจัง” แม้จะดีใจที่เขาตอบรับ แต่ก็แอบตกใจ   ไม่น้อยที่มันรวดเร็วขนาดนี้

“ทางนู้นเขารีบน่ะลูก กำลังอยู่ในช่วงจะทดลองพืชชนิดใหม่พอดี     เลยอยากได้คนเร็ว ๆ”

“โอเคค่ะ หนูขอบคุณป้าใจมากนะคะ” วิรังรองนำเรื่องที่จะต้องเดินทางมาบอกมารดา ซึ่งนางวิรัญญาก็ตกใจที่จู่ ๆ ก็ไปเร็วมากขนาดนี้

“อย่างนั้นก็รีบไปเก็บของเถอะม่าน”

“จ้า” สาวเจ้าโผตัวเข้ามากอดมารดาหนึ่งทีก่อนจะเดินเข้าไปภายในห้องเช่าที่อยู่อาศัยร่วมกับมารดาและน้องชาย รวม ๆ แล้วก็สามคนซึ่งก็มีความสุข   ทั้งยังมีเพื่อนข้างห้องอย่างป้าใจหรือคนอื่นก็มักจะพากันแลกเปลี่ยนรอยยิ้มกันอยู่เสมอ ที่แห่งนี้คือแห่งรวบรวมพลังชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้

ถึงวันที่วิรังรองต้องขึ้นเหนือไปพร้อมกับคนรู้จักของป้าใจ นางวิรัญญาก็มาส่งขึ้นรถถึงที่ ยืนโอบกอดกันอยู่นานก่อนจะขึ้นรถแล้วเคลื่อนตัวออกไป

ระยะทางจากตัวเมืองของเชียงรายไปถึงไร่ที่เธอต้องทำงานอยู่ก็ถือว่าไกลพอสมควร นอกจากจะเป็นเส้นทางที่คดเคี้ยวแล้ว ฝุ่นจากข้างทางก็เยอะ     ใช่ย่อย จนเธอต้องหาผ้ามาปิดปากและจมูกเอาไว้

“นังหนูเอ็งแน่ใจนะว่าไหว”

“ไหวค่ะ หนักแค่ไหนหนูก็สู้อยู่แล้ว” วิรังรองหันมาตอบป้าคนหนึ่งที่มอง ๆ ดูก็น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่ของเธอ

“เอ็งนี่ดีนะ สมัยนี้ไม่ค่อยมีรุ่นราวคราวเดียวกับเอ็งเขามาทำงานแบบนี้กันหรอก” ป้าคนเดิมว่าต่อก่อนจะหันกลับไปเม้าท์มอยกับคนอื่นที่นั่งอยู่บนรถกระบะคันเดียวกัน

วิรังรองส่งยิ้มให้ป้าร่วมรถ ก่อนที่เธอจะทอดสายตามองออกไปนอกรถ ระหว่างทางมีทั้งป่าและพืชพันธ์ต้นหญ้าต่าง ๆ ขึ้นเต็มสวยงามไปหมดจนไม่อาจ ที่จะทำให้เธอละสายตาไปได้เลย

“ไร่ภูพิมานถึงแล้วครับ” เด็กบนรถตะโกนบอกป้า ๆ ลุง ๆ ที่อยู่บนรถคันเดียวกับเธอ ดูท่าแล้วทั้งคันรถนี้น่าจะลงที่เดียวกันแม้กระทั่งเธอเองก็ต้องลง ที่ไร่นี้เช่นกัน

แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นเคยกับชื่อไร่นี้เหลือเกิน เหมือนกับว่าจะเคยได้ยินจากที่ไหน

“แม่หนูเอ็งลงมาได้แล้ว” ป้าคนเดิมเอ่ยทักเพราะไม่เห็นสาวเจ้าเดินลงมาเสียทีทั้ง ๆ ที่คนอื่นก็ลงมายืนกันเต็มไปหมดแล้ว

“จ้า” วิรังรองหลุดออกจากภวังค์ความคิด ก่อนจะเดินลงจากกระบะแล้วไปรวมกลุ่มกับคนที่เหลือ

“เดี๋ยวสักพักก็น่าจะมีรถของไร่ออกมารับ พวกลุงป้าก็รอกันตรงนี้นะ ฉันไปละ”

“เออ ขอบใจมากพ่อหนุ่ม”

“เราเป็นคนที่ป้าใจบอกมาใช่ไหม” ผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยถามวิรังรองขณะที่กำลังยืนรอรถของไร่ภูพิมานมารับ เพราะก่อนจะมาถึงที่นี่ป้าใจที่เป็นคนรู้จักของตนก็ฝากวิรังรองมาแต่ยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันเท่าไหร่

“ใช่ค่ะ”

“คิดยังไงมาทำงานไกลถึงนี่เลยละ”

“ฉันกำลังหางานอยู่เลยมาค่ะ เห็นเขาว่าสมัครมาแล้วได้งานเลย”

“เออเหมือนพี่เลย” หญิงสาววัยประมาณสามสิบปลาย ๆ บอกพร้อมรอยยิ้มสดใสตามภาษคนยิ้มเก่ง

“ฉันชื่อม่าน แล้วพี่ชื่ออะไรหรือคะ” ไหน ๆ ก็จะได้ทำงานที่เดียวกันแล้ว รู้จักกันไว้ก็น่าจะไม่เสียหายอะไรอีกอย่างมีเพื่อนไว้แก้ยามเหงาก็ดี

“พี่ชื่อรัตนาเรียกสั้น ๆ ว่ารัตน์ ส่วนนี่ผัวพี่ชื่อไอสมชาย” คนที่ชื่อรัตน์ว่าก่อนจะหันไปแนะนำสามีของตัวเองกับหญิงสาวรุ่นน้อง

“ยินดีที่ได้รู้จักพี่ทั้งสองนะคะ” วิรังรองยิ้มให้คนทั้งสองที่ดูเป็นมิตร

“นู้น รถมาแล้วเราไปกันเถอะ” รัตนาบอกก่อนจะเดินนำวิรังรองไป

“จ้ะ”

รถของไร่ภูพิมานที่ขับมารับคนงานใหม่เคลื่อนตัวเข้าไปในตัวไร่ที่ไกลออกไปจากหน้าไร่ประมาณสองถึงสามกิโลเมตรเห็นจะได้

ตัวรถที่เคลื่อนเข้ามาภายในไร่ที่ใหญ่สุดลูกหูลูกตา สีเขียวแห่งป่าเขาลำเนาไพรเด่นชัดมาแต่ไกล ทั้งไร่ชาและพืชพันธุ์อื่น ๆ อีกมากมาย บรรยากาศรอบกายก็แสนจะสดชื่นและสบาย ไม่เหมือนเมื่อตอนที่นั่งรถเข้ามาที่ไร่

“รอกันตรงนี้นะครับ เดี๋ยวพ่อเลี้ยงกับคุณหัสดีเขาจะมาบอกหน้าที่  แล้วก็จะพาไปดูที่พัก” คนที่เป็นคนขับรถจอดแล้วบอกกับคนงานใหม่ที่ยืนอยู่ประมาณเกือบสิบคน

เพียงไม่นานร่างของชายหนุ่มรูปหล่อสีผิวกร้านแดดร่างกายสมส่วนและสมบูรณ์แบบสองคนก็เดินมายังที่พวกวิรังรองกำลังยืนอยู่

“โอ้ย ม่านดูผู้ชายสองคนนั้นสิโคตรหล่อ” รัตนาที่ออกอาการวี๊ดว้ายออกมาอย่างห้ามไม่อยู่สะกิดให้วิรังรองที่หันหลังอยู่กลับไปดู ทั้งยังลืมไปว่าตัวเองก็มีเป็นตัวเป็นตนยืนอยู่ข้าง ๆ กันนี้แล้ว

“เห็นผู้ชายหล่อเป็นไม่ได้เลยนะนังนี่” สมชายสามีของรัตนาหันมาเอ๊ะใส่เมียตัวเองที่ดูออกหน้าออกตากว่าคนอื่นเขานัก

“ก็คนเขาหล่อจริง ๆ ให้ฉันหวีดหน่อยไม่ได้รึไง”

“ไม่ได้ ฉันสิที่ต้องหล่อที่สุดในใจแก เลิกมองคนอื่นได้แล้ว”

“บร๊ะ! ไอนี่นิ” รัตนานึกหมั่นไส้สามีตนเอง ไม่คิดว่านับวันมันจะชั่งมั่นหน้ามั่นใจอะไรได้ขนาดนี้

วิรังรองที่เห็นทั้งสองสามีภรรยาคู่นี้ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ ก่อนจะหันหลังกลับไปมองดูว่าหล่อเหลาสมคำร่ำลือของรัตนาหรือเปล่า

แต่ทว่าเพียงแค่เห็นผู้ชายหนึ่งในนั้นก็แทบจะทำให้เธออยากจะเดินออกจากไร่นี้ไปเสียตอนนี้เลย เพราะเธอยังจดจำความใจร้ายของเขาได้เป็นอย่างดี  เขาไม่เคยรับฟังข้อเท็จจริงจากเธอแม้แต่น้อย และผู้ชายคนนั้นแหละคือคนที่   ทำให้เธอต้องก้าวเท้าเข้าไปในเรือนจำ จองจำให้อยู่หลังกำแพงถึงห้าปี ‘แพทริค พชรวิโรจน์กิจ’ เธอจำเขาได้!

วิรังรองได้เพียงแต่ยืนตัวแข็งทื่อค่อย ๆ หลบตัวให้ซ่อนอยู่ด้านหลังของรัตนา เพื่อไม่ให้เป็นจุดสังเกต

แพทริคและหัสดีพูดคุยกับพนักงานใหม่ไม่ถึงยี่สิบนาทีทุกอย่างก็เข้าใจกันทุกฝ่าย ทุกคนจะมีหน้าที่แตกต่างกันไปตามที่ได้รับมอบหมายผู้ชายก็จะทำ  ในส่วนของปศุสัตว์ ผู้หญิงก็เป็นเก็บผลผลิตภายในสวนในไร่

เมื่อเสร็จสิ้นและพูดคุยหน้าที่กันเรียบร้อยแล้ว ก็แยกย้ายกันเอาสิ่งของเครื่องใช้เสื้อผ้าที่ขนมาไปเก็บยังบ้านพักคนงาน แต่ทว่าสายตาคู่คมของแพทริค    ที่มองออกไปก็รู้สึกแปลก ๆ กับหญิงสาวคนหนึ่ง จึงเรียกไว้

“เดี๋ยว...ผู้หญิงคนนั้นหยุดก่อน”

เสียงเข้มเรียกคนที่กำลังจะเดินไป วิรังรองที่หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำยังคง   ไม่หันกลับไปเพราะคิดว่าอาจจะไม่ใช่เธอ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อ คนตัวโตเดินเข้ามาใกล้แล้วจับให้หันมาเผชิญหน้า

ดวงตาคมเข้มที่แอบมองจากหลังรัตนาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างขึ้นมาฉับพลัน ขนกายของสาวเจ้าลุกชันภาวนาให้เขาจำเธอไม่ได้ด้วยเถอะ    แต่สีหน้าและแววตาเมื่อจ้องมองกันทำให้เธอรู้ว่ากำลังคิดผิด

“มีอะไรหรือเปล่าครับพ่อเลี้ยง”

“ไม่มีอะไร นายพาคนงานคนอื่นไปเก็บของเถอะ ยกเว้นก็แต่ผู้หญิง   คนนี้” แพทริคหันไปบอกกับหัสดีก่อนจะมาเน้นเสียงหนักลงตรงหน้าวิรังรอง     ที่พยายามจะดึงข้อมือของตัวเองกลับ

“มีปัญหาอะไรให้ผมจัดการก็ได้นะครับ”

“ไม่มีอะไร นายรีบพาพวกเขาไปที่บ้านพักเถอะ ตรงนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง” แพทริคพูดเสียงเรียบกับหัสดี ในขณะที่มือก็บีบและจับข้อมือของวิรังรองไว้แน่น จนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บระทม

“ครับ” ในเมื่อแพทริคต้องการที่จะจัดการเอง เขาก็ไม่ควรที่จะเข้าไปยุ่ง หัสดีรับคำแล้วเดินนำคนอื่นออกไป

รัตนาและสมชายที่เห็นวิรังรองโดนจับข้อมือไว้แน่นจากพ่อเลี้ยงหนุ่มเจ้าของไร่ก็กังวล แต่กระนั้นสาวเจ้าก็หันมาบอกว่าเธอไม่เป็นอะไร “เดี๋ยวม่านตามไปค่ะ” วิรังรองพูดกับสองสามีภรรยา รัตนาพยักหน้าก่อนจะเดินไป

พื้นที่ตรงนี้เหลือเพียงแค่วิรังรองและแพทริคเพียงสองคน ข้อมือของเธอที่เขาบีบเอาไว้แน่นมันยิ่งเพิ่มความเจ็บปวดเข้าไปอีก เมื่อตอนนี้ชายหนุ่มเพิ่มแรงแล้วกระชากเธอให้เข้ามาปะทะที่อกแกร่ง แม้ว่าเขาจะใส่เสื้อผ้ามิดชิดปิดกาย  ทุกสัดส่วน แต่แค่แรงกระทบลงที่อกแกร่งก็รู้ได้ว่าร่างกายชายหนุ่มสมบูรณ์แบบขนาดไหน กล้ามแขนและข้อมือที่แข็งแรงทุกอย่างมันรับและเข้ากันอย่างลงตัว

“ฮึ! ยังกล้าเสนอหน้ามาที่นี่อีกเหรอวิรังรอง”