เมียลับท่านรอง

สถานบันเทิงหรูใจกลางกรุง

ท่ามกลางแสงสีสลัวและการตกแต่งที่สะท้อนความหรูหราของคลับระดับไฮเอนด์ รถเบนซ์สีดำมันปลาบเคลื่อนตัวมาจอดเทียบหน้าทางเข้า ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความอ่อนล้า นรภัฏอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างลวก ๆ ขับเน้นแผงอกกว้างและลำคอแกร่ง กางเกงสเล็คสีดำขับเน้นช่วงขาที่ยาวสมส่วน

ใบหน้าคมสันที่มีคิ้วเข้มพาดผ่านดวงตาคมปลาบ จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักได้รูปที่เคยร่ายมนตร์เสน่ห์ใส่หญิงสาวมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับเม้มสนิทและดูหม่นแสง เขาเดินฝ่าเสียงดนตรีบีทหนัก ๆ และกลุ่มนักท่องเที่ยวราตรีที่พยายามส่งสายตาเชื้อเชิญ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาได้เลย

มือหนาหมุนลูกบิดประตูห้องวีไอพีส่วนตัว เมื่อก้าวเข้าไป ความเงียบสงบก็เข้าครอบคลุมราวกับเป็นคนละโลก นรภัฏทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างคนหมดแรง เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา นิ้วเรียวสั่นน้อย ๆ ขณะเปิดดูรูปใบหน้าหวานของใครบางคน แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายชัดถึงความเจ็บปวดที่หยั่งรากลึก

เสียงประตูเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายรุ่นพี่ในชุดสูทสีเทาเข้มภูมิฐาน

“หวัดดีครับ...พี่ต๊อบ เชิญนั่งก่อนครับ” นรภัฏละสายตาจากหน้าจอที่ปวดร้าว เอ่ยทักทายรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ยังคงความเคารพ

“ไงไอ้เสือ... ได้ข่าวว่าอกหักงั้นรึ?” เอกรินทร์ หรือพี่ต๊อบ อดีตหัวหน้าที่เอ็นดูนรภัฏมาตลอด นั่งลงข้าง ๆ พร้อมกับมองสำรวจสภาพรุ่นน้องที่เคยเป็นเสือร้ายในวงการสังคม

“ตอนไอ้นุมันโทรไปบอก พี่แทบไม่เชื่อหูตัวเองเลยนะว่ะ ถามซ้ำแล้วซ้ำอีกเพราะไม่คิดว่าคนอย่างแกจะโดนเล่นงานเข้าให้ จนพี่ต้องโทรหาแกเองเนี่ยแหละ”

เอกรินทร์รู้ข่าวจากฝ่ายบุคคลเรื่องที่นรภัฏตัดสินใจยื่นใบลาออกกะทันหัน ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่มีการนัดเลี้ยงอำลาพอดี เขาจึงไม่อาจอยู่เฉยได้

“พี่เองก็ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ว่าเจ้าสัวปรเมศวร์จะมาพิศวาสเด็กรุ่นลูกอย่างแฟนแกไปได้...” เอกรินทร์เปรยขึ้นด้วยความหนักใจ

“แต่มันก็เป็นไปแล้วนี่ครับ...” นรภัฏตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับวาวโรจน์ไปด้วยความขมขื่น

ยังไม่ทันที่บรรยากาศจะดิ่งลึกไปกว่านั้น ประตูก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมร่างสูงของรุ่นน้องอีกคน

“สวัสดีครับพี่ภัฏ สวัสดีครับพี่ต๊อบ” ภาณุวัฒน์ หรือ นุ รุ่นน้องคนสนิทจากแผนกบุคคลยกมือไหว้ทั้งคู่อย่างนอบน้อม

“มาได้สักทีนะไอ้นุ” นรภัฏทัก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“หล่อ ๆ อย่างไอ้ภัฏยังอกหัก แล้วเราสองคนจะไปเหลืออะไรวะไอ้นุ” เอกรินทร์พยายามเปลี่ยนบรรยากาศด้วยการเย้าแหย่

“นั่นสิพี่! ถ้าเป็นผมก็ว่าไปอย่าง” นุรีบรับช่วงต่อพลางเล่าเรื่องขำขัน

“ขนาดวันก่อนนะพี่ ผมนัดเจอสาวในแอปฯ คุยกันมาสองอาทิตย์กะว่างานนี้โดนแน่ ๆ พอเจอหน้าจริงเท่านั้นแหละ... แม่งเอ๊ย! โคตรไม่ตรงปกเลยครับพี่ ผมนี่วิ่งขึ้นรถแทบไม่ทัน ไม่ใช่แค่รูปไม่ตรงนะ แต่นั่นน่ะรุ่นแม่ผมเลย! ฮ่าๆๆ”

เสียงหัวเราะของนุช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดคลายตัวลงเล็กน้อย นรภัฏลอบยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แต่มันกลับไปไม่ถึงดวงตา

“ว่าแต่แกเถอะภัฏ... หล่อเลือกได้ขนาดนี้ จะมานั่งจมอยู่กับความเศร้าทำไมวะ?” เอกรินทร์ตบไหล่รุ่นน้องเบา ๆ เป็นเชิงปลอบ

“พี่ไม่รู้อะไร... กับเด็กคนนี้ ผมจริงจังมากนะครับ” นรภัฏยอมรับออกมาในที่สุด น้ำเสียงของเขาหนักแน่นทว่าสั่นเครือด้วยความผิดหวัง

“แล้วเรื่องราวมันเป็นมายังไง ไหนเล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ ไอ้นุมันเล่าขาด ๆ เกิน ๆ พี่ตกใจนะที่จู่ ๆ แกก็ทิ้งทุกอย่างแล้วเขียนใบลาออก”

นรภัฏนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ภาพความหลังที่เขาเคยทุ่มเททุกอย่างพรั่งพรูเข้ามาในหัว ทุกคนรู้ดีว่านรภัฏคือเสือผู้หญิงตัวฉกาจที่ไม่เคยหยุดอยู่ที่ใคร จนกระทั่งเขาพบกับ ปภาวรินทร์ เด็กสาวในชุดมัธยมปลายผู้แสนอ่อนหวาน เขาถึงขั้นยอมถอดเขี้ยวเล็บเพื่อจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเธอ

แต่ความจริงที่ค้นพบกลับตบหน้าเขาอย่างฉาดใหญ่ ในวันที่เขาคิดว่าจะร่วมสร้างอนาคต เธอกลับเลือกความมั่งคั่งของเจ้าสัวรุ่นพ่อ แทนที่จะเป็นรักแท้จากเขา

สิ่งที่พี่ ๆ เพื่อน ๆ เคยกังวลว่าเขาจะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นั้นกลายเป็นเรื่องเล็กไปทันที เพราะในโลกของความเป็นจริงนั้น นรภัฏต่างหากที่ถูกเด็กสาวไร้เดียงสาหลอกจนยับเยิน!