เสน่หาพันธนาลวง

บทที่ 1: พินัยกรรมพาเธอมา

         สายลมยามเช้าในบ้านสวนยังคงหอมกลิ่นมะลิจากรั้วไม้เก่า ๆ บ้านใต้ถุนสูงปลูกด้วยไม้สักเก่า หลังคามุงสังกะสีวาวแสงเมื่อสะท้อนแดดอ่อน ด้านข้างมีแปลงผักปลูกเรียงเป็นระเบียบ มีทั้งมะเขือเทศ โหระพา และฟักทองเลื้อยอยู่บนราวไม้ไผ่

หญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายสีน้ำฟ้าเก่าแต่สะอาดสะอ้าน กำลังนั่งยอง ๆ รดน้ำต้นมะเขือเทศด้วยขันสังกะสีใบเล็ก ท่าทางของเธอเรียบง่ายแต่สง่างาม ใบหน้ารูปไข่ ผิวสองสีจากแดดแต่เรียบเนียน ตาคมเข้มดั่งหยาดน้ำผึ้งที่ถูกหลอมเป็นเส้นตรงและเส้นโค้งบนพวงแก้มที่มีสีเรื่อของคนที่ไม่เคยหลบแดด                                                                  

เธอไว้ผมยาวประบ่า มัดรวบง่าย ๆ ด้วยหนังยางเส้นเล็ก ใบหน้าของเธอมีบางอย่างที่ดูเงียบสงบแต่ก็ชัดเจนในความมุ่งมั่น

ดวงตาคู่นั้น...เป็นประกายของคนที่ผ่านบททดสอบชีวิตมาแล้วหลายครั้ง แต่ยังไม่ยอมแพ้

มือข้างหนึ่งของเธอใช้ปลายนิ้วไล่ใบมะเขือเทศที่ถูกแมลงกัดแหว่งอย่างทะนุถนอม ก่อนจะผุดยิ้มบาง ๆ

เมื่อเห็นดอกตูมสีเหลืองแรกของต้นที่เธอเพาะไว้จากเมล็ดด้วยตัวเองเมื่อสองเดือนก่อน

รอบตัวมีเสียงแมลงร้องเบา ๆ แทรกกับเสียงลมหวิวที่พัดยอดไม้ไหว ช่างเป็นเช้าที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยกลิ่นของดิน ความจริงใจ และชีวิตที่ไม่เคยหลอกใคร

พิณชนิตา ค่อย ๆ ใช้ฝ่ามือไล่ใบที่ถูกแมลงกัดแหว่งอย่างทะนุถนอม ก่อนจะผุดยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นดอกตูมสีเหลืองแรกของต้นที่เธอเพาะไว้จากเมล็ดเมื่อสองเดือนก่อน

เสียงไม้เท้าเคาะพื้นเรือนดังมาเบา ๆ ก่อนเสียงหวานใสจะเอ่ยขึ้นจากบนชาน

“จะกินข้าวเช้ารึยังยัยพิณ?”

พิณเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้คุณยายผู้มีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นแต่ตายังเป็นประกาย ผมสีดอกเลาที่รวบไว้หลวม ๆ ด้วยปิ่นไม้ บ่งบอกถึงวัยและความละเมียดละไมของชีวิตที่ผ่านร้อนหนาวมาเกินครึ่งศตวรรษ

“อีกแป๊บนะคะยาย ขอดูต้นนี้ก่อน มันเหมือนจะออกลูกแล้ว”

เธอพูดพลางหันกลับไปจดจ่อกับต้นไม้ตรงหน้าในโลกของพิณ…ต้นไม้คือสิ่งที่ไม่เคยโกหก

ไม่นานนัก รถจักรยานยนต์ของบุรุษไปรษณีย์ก็มาจอดหน้ารั้วไม้       เสียงตะโกนว่า                                 

  “จดหมายจากกรุงเทพครับ”

ดังข้ามสวนไปถึงตัวเรือน พิณวิ่งออกไปรับจดหมายที่ประทับตราบริษัทใหญ่ พร้อมชื่อเธอเขียนอย่างชัดเจน เธอกระพริบตาถี่ ๆ เมื่อเห็นข้อความบนหน้าซอง

“เรื่องพินัยกรรมของคุณวายุ ชยานนท์ ขอเชิญคุณพิณชนิตา จารุวัฒน์ เข้ารับฟังตามกำหนด…”

มือของพิณเย็นเฉียบลงในทันใด วายุ…ชายแปลกหน้าที่เคยมาหาเธอและยายปีละครั้ง เธอเคยถามว่าเขาเป็นอะไรกับยาย

ยายสายบัวตอบเพียงว่า

“เขาเป็นคนที่ยาย...ให้อภัยไม่ได้ แต่เขาก็เป็นคนดูแลหนูแทนพ่อและสัญญาว่าจะส่งให้หนูเรียนหนังสือจนจบ”

และบัดนี้ เขาตายไปแล้วทิ้งจดหมายฉบับนี้ไว้ให้เธอ

ช่วงเย็นวันเดียวกัน แสงแดดสีทองอาบลงบนใบขมิ้นริมรั้ว กลิ่นหอมของผัดฟักทองลอยคลุ้งจากครัวไม้พิณนั่งเคลียร์หนังสือเก่าบนโต๊ะกลางเรือน

แต่ดวงตาเอาแต่จับจ้องจดหมายจากกรุงเทพที่ถูกวางไว้อย่างไม่เป็นระเบียบ

เสียงไม้เท้าของยายสายบัวเคาะพื้นเรือนดังขึ้นเบา ๆ ก่อนเจ้าของเสียงจะนั่งลงตรงข้ามเธอ

“ไม่กินข้าวเย็นเหรอลูก?”

พิณถอนหายใจยาวแล้วพยักหน้าเบา ๆ

“พิณยังไม่แน่ใจว่าจะไปดีไหมค่ะยาย…พิณไม่รู้จักผู้ชายคนนั้นเลย แค่มาเยี่ยมปีละครั้ง เอาขนมมาให้ แต่ก็ไม่เคยพูดอะไรสักคำแล้วจู่ ๆ จะให้พิณไปฟังพินัยกรรมของเขา…มันแปลกไปหน่อยไหมคะ?”

ยายสายบัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอเอื้อมมือไปลูบหลังมือของพิณ ก่อนจะพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่เจือความเหนื่อยล้า

“ลูกไม่รู้จักเขา…นั่นถูกแล้ว เพราะเขาก็ไม่ควรจะได้รับโอกาสนั้น แต่ เขาก็ตายไปแล้ว เราก็ควรอโหสิกรรม จะได้ไม่ต้อง ติดค้างกันอีก

พิณเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ยายหมายถึงอะไรคะ ติดค้างอะไร...พ่อกับคุณวายุเคยทำงานด้วยกันเหรอคะ?”

ยายสายบัวพยักหน้าดวงตาที่เคยสดใสกลับหม่นลงเล็กน้อย เมื่อเอ่ยถึงความหลัง

“ยายรู้จักวายุ ตั้งแต่เขากับพ่อของลูกยังเป็นเด็กหนุ่มไฟแรง...ทำงานด้วยกันตั้งแต่แรก พ่อของลูกเป็นเพื่อนที่ดี…ดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ เขารับผิดในเรื่องที่ไม่ใช่ของเขา เพื่อปกป้องคนที่เขาเรียกว่าเพื่อน และเขาก็...ต้องตายในที่ที่คนดีไม่ควรอยู่”

พิณนิ่งงันไปทันที

“คุกนั่น…ไม่ควรเป็นที่ของพ่อ”

“ตอนนั้นวายุยังหนุ่ม ยังอวดดี ไม่รู้คุณค่าของคำว่า รับผิดชอบ จนวันที่มันสายเกินไป...”

ยายสายบัวพูดต่อเสียงของเธอไม่ได้สั่น แต่หนักแน่นในแบบของคนที่ใช้ทั้งชีวิตอยู่กับการเฝ้ามองความยุติธรรมที่ไม่เคยมาถึง                                                

“หลังจากพ่อของลูกตาย…วายุก็หายไปหลายปี พอเขากลับมา เขา ไม่เคยพูดถึงเรื่องนั้นตรง ๆ แต่เขาก็เอาเงินมาให้ยายทุกปี ไม่เคยขาด ไม่พูดอะไร แต่อยากให้รับมันไว้ ที่ยายรับ…ไม่ใช่เพราะให้อภัย แต่เพราะอยากดูว่าเขาจะแก้ไขสิ่งที่เขาทำไว้ยังไง แล้วจดหมายนี่…มันอาจจะเป็นคำตอบของคำถามนั้น”

พิณก้มหน้าลงต่ำมือเรียวของเธอวางบนตักตัวเองแน่นขึ้นช้า ๆ

“แล้วพิณ...ควรทำยังไงดีคะ?”

ยายสายบัวเอื้อมมือมาจับมือเธออีกครั้ง

“ไปเถอะลูก…เราควรได้รู้ความจริงไปฟังว่าเขาสั่งเสียอะไรไว้บ้าง ที่เราไปไม่ใช่ไปเรียกร้องอะไร...แต่ไปในฐานะลูกสาวของผู้ชายที่เคยยอมรับผิดแทนคนอื่น เพื่อให้ใครบางคน...กล้าที่จะรับผิดชอบกับความจริงสักที”

พิณเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาสั่นไหว แต่ในแววตานั้นมีแสงเล็ก ๆ กำลังเกิดขึ้น

ไม่ใช่แสงของความโลภ...แต่เป็นแสงของความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอไม่เคยรู้ตัวว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง