Friend ไม่โซนของวาฬิน

ขณะที่ทิ้งตัวลงบนที่นอนหนานุ่มที่แสนคุ้นเคย ใต้สายลมเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศที่พัดมาเบา ๆ สร้างความรู้สึกผ่อนคลายและชวนให้หลับต่อไปอย่างไม่รู้จบ

เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังขึ้น ปลุกให้ร่างที่กำลังจะหลับต้องขยับตัวเล็กน้อย

แต่ทว่า...

“อึก... ซี๊ดดด~!”

สวบ!

“ข้างในโคตรดี อืม~”

สัมผัสร้อนที่แนบชิดเข้ามาจากด้านหลังทำให้คนที่นอนตะแคงต้องขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปถามเสียงแหบพร่า

“วาทำอะไร...”

คนที่ถูกถามไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่กลับโอบรั้งสะโพกของออสตินเข้าหาแนบชิดยิ่งขึ้น ลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอ พร้อมคำกระซิบที่ทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน

“นอนต่อเถอะ ที่เหลือวาจัดการเอง”

“จัดการอะไร... ยะ อย่าคาไว้ในตัวออส! ออสจุก...อึก! จุกอ่ะวา ถอยออกไปก่อน อื้อ--”

เสียงพร่าไหวของออสตินปะปนกับลมหายใจหอบหนัก เนื้อสัมผัสอุ่นซาบซ่านยังคงคาไว้อยู่ภายในเต็มอัตรา ความรู้สึกแน่นหนึบอัดอั้นเสียดแทงความรู้สึกให้ปั่นป่วน ร่างกายตื่นตัวในขณะที่จิตใจยังไม่พร้อมรับแรงกระแทกของอารมณ์ที่ไหลทะลักเข้ามา

เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งเติมเต็มจนแทบล้น ร้อนวูบวาบจากแก่นกลางลามไปทั่วร่าง

แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านทึบเข้าสู่ห้อง บอกให้รู้ว่านี่เป็นเช้าวันใหม่ แต่ภายในห้องกลับเต็มไปด้วยไออุ่นและแรงสั่นสะเทือนจากกิจกรรม

“ปากบอกจุก แต่ออสตอดวาไม่หยุด จะให้วาทำไง?” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหู ก่อนริมฝีปากจะกดจูบซับลงบนลาดไหล่

หุ่นกำยำล่ำสันผู้เป็นเจ้าของผมสีดอกเลาที่ซ้อนทับอยู่ด้านหลังหอบหายใจหนัก ใบหน้าฝังลงกับลาดไหล่ของคนใต้ร่าง สองมือหนาจับสะโพกแน่นราวกับจะย้ำให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงการคงอยู่ของเขา

เขาอยากแช่ตัวรับความอบอุ่นที่อีกฝ่ายโอบล้อมเขาไว้อย่างแน่นหนาเช่นนี้นาน ๆ

เพียงแต่...

เขาเสียวซ่านเกินกว่าจะแช่ค้าง จึงจำต้องใส่เกียร์ถอยหลัง เพียงแค่ขยับเล็กน้อยก็ต้องสูดปากคราง เมื่อภายในของอีกคนตอดรัดแน่นราวกับไม่ยอมปล่อย

พรืด! สวบ!

คนด้านหลังถอนตัวออกจนสุดปลายโคนให้ได้ยินเสียงดังบล็อก! ก่อนจะเสือกไสเข้าไปใหม่จนร่างที่นอนแนบเตียงสะดุ้งเฮือก สองมือจิกเกร็งกับผ้าปูแน่นเพื่อระบายความกระสันเสียวที่ซัดเข้าใส่ราวพายุโหม

“อ๊าส์...! วา..! อื้อออ~!” เสียงครางแผ่วดังขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ออสตินพยายามขืนตัวแต่กลับถูกแขนแข็งแรงตรึงไว้แน่น

อาการสั่นเร้าใจที่เขาได้รับจากวาฬินทำให้ออสตินไม่สามารถควบคุมเสียงครางเบา ๆ ที่หลุดออกมาได้ หัวใจเต้นระรัว ดวงตาสีน้ำทะเลคลอไปด้วยหยาดน้ำแห่งความทรมานและเสน่หา ความรู้สึกนั้นทำให้เขาต้องกัดปากล่างแน่น เพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังหลั่งไหลท่วมท้นในอก

จากที่หน้าซุกลงกับที่นอนก็เปลี่ยนมาแหงนเงย เมื่อถูกกระหน่ำเข้าออก แขนหันไปคล้องคอคนด้านหลังหวังให้ช้าลงสักนิด

แต่ก็ไม่ได้รับในสิ่งที่หวัง

มือเรียวสอดขึ้นโอบรอบลำคออีกฝ่าย พยายามยื้อให้ช้าลง แต่กลับได้เพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ แหบพร่าตอบกลับมา

“ออสเป็นนักแข่งไม่รู้เหรอว่า เวลาจะจอดเข้าซอง เขาอนุญาตให้ใช้เกียร์ถอยเข้าออกได้เจ็ดครั้ง” ใบหน้าหล่อคมคายกระซิบข้างหูด้วยคำพูดที่เต็มไปด้วยเลศนัย แววตาฉายชัดถึงความเจ้าเล่ห์ที่มาพร้อมความกระหาย

“แต่นี่มัน...เกิน...เจ็ด อั่ก! อ๊าส์ ๆ”

ความร้อนจากร่างด้านหลังโหมกระพือขึ้นทุกขณะ ออสตินไม่อาจควบคุมร่างกายที่ตอบสนองต่อสัมผัสของอีกฝ่ายได้ จังหวะที่ถูกกระหน่ำซ้ำ ๆ ทำให้ริมฝีปากต้องเม้มแน่นเพื่อกลั้นเสียง

ร่างสูงที่มีรอยข่วนเต็มแผ่นหลังจากฝีมือคนตรงหน้าไม่สนคำแย้ง

มือหนาที่กุมรอบสะโพกค่อย ๆ เลื้อยไปยังด้านหน้า จากลอนหน้าท้องไล้สัมผัสไปจนถึงยอดอก ก่อนจะเคลื่อนปลายนิ้วไปหยอกล้อกับป้านฐานสีน้ำตาลอ่อนนุ่มนิ่มที่เปลี่ยนเป็นแข็งชูชันเพียงแค่ถูกบีบสัมผัสเบา ๆ

“แข็งเร็วจัง” ความตื่นเต้นที่เพิ่มขึ้นทำให้วาฬินกระซิบอย่างหยอกล้อเบา ๆ ข้างหูที่ถูกขบงับเล็กน้อย ไอ้ที่ว่าแข็งไม่รู้คนพูดหมายถึงข้างบนหรือข้างล่าง เพราะต่างแข็งและชูชันชี้ไปด้านหน้าไม่ต่างกันเท่าไหร่

“ก็วา อ๊าส์~! ไม่เอาวา...วาครับ~ ออส...” คนโดนเร้าหนักได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน แถมยังพูดจาไพเราะกว่าปกติที่คุยกัน ยิ่งทำให้คนฟังแทนที่จะหยุดกลับเหิมเกริมหนักกว่าเก่า

ชุดใหญ่ถูกจัดอย่างถี่รัวจนสะโพกหนั่นถูกเสือกไสจนส่วนหน้าที่มีน้ำปริ่มหัวกระแทกโดนกับหมอนข้างที่เจ้าตัวชอบนำมานอนกอด

คนด้านหลังเมื่อเข้าใกล้จุดปลดปล่อยก็ลงกระหน่ำฟอดฟัดไม่เว้นช่องว่างให้ได้หายใจ จำต้องยกขาข้างนึงของออสตินขึ้นเพื่อจะได้แทงเข้าถี่รัว

“อย่า อ๊าส์ เร็ว อ๊าส์~!เบา..! ใกล้ยัง..ออสจะ...” ความเสียดเสียวที่วาฬิน มอบให้ทำเอาออสตินเสียวซ่านจนใบหน้าเหยเก ปลายนิ้วจิกผ้าปูที่นอนไว้แน่น ขณะที่คนด้านหลังกระทุ้งเสยเข้ามาลึกสุดลำส่งให้ร่างเนียนขาวกระตุกเกร็ง

“จะเอาให้หลวมเลย”

“มันหลวมแล้ว ของวาใหญ่ อื้อ!”

คำพูดของออสตินยิ่งปลุกเร้าความดิบกระหายป่าเถื่อนของวาฬิน เขาใช้ฝ่ามือแกร่งที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดจับกระชับเข้าที่สะโพกเนียนเด้งก่อนจะขยับสะโพกสอบเป็นจังหวะเน้น ๆ ราวกับเครื่องจักร

“อ่ะ อ่า... สะ เสียวไม่ไหวแล้ว”

แทนที่เขาจะชะลอความเร็วกลับยิ่งกระแทกกระทั้นเข้าเต็มแรง “ปล่อยในนะ”

“ไม่เอา มันแน่นท้อง”

“ออสจะได้อิ่มน้ำวาไง” วาฬินว่าจบก็โยกอัดเน้น ๆ อย่างเร่าร้อนจนออสตินตัวโยน หัวกระแทกกับพนักเตียงดังตึง ๆๆ

ความสั่นสะท้านนี้คนนึงจดจำความรู้สึกได้เป็นอย่างดี เพราะมันเป็นความรู้สึกที่เจ้าตัวโดนมานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ก็ไม่เคยชินสักที..!

“อ๊าส์~!!”

ไม่นานคนด้านหลังก็ปลดปล่อยความปรารถนาเข้าใส่ให้อีกคนได้อิ่มแปล้จนลิ้นห้อย น้ำสวาทถูกฉีดพ่นเข้าสู่ภายในทุกหยาดหยด

หยาดน้ำมันเยอะจนไหลเลอะออกมาตามซอกขาแวววาวให้ได้รู้สึกเหนอะหนะ

ไม่นาน ความร้อนภายในก็ทะลักออกมาพร้อมกับเสียงครางสุดท้าย ออสตินหอบหายใจหนัก ร่างกายอ่อนแรงราวกับถูกรีดพลังไปจนหมด ขณะที่คนด้านหลังยังคงซบใบหน้าลงบนไหล่เขาอย่างอ้อยอิ่ง

“เหนื่อย...” คนหอบพึมพำเสียงแผ่ว ผิดกับคนกระทำ

“วาอาบน้ำก่อนละกัน” พูดจบก็ลุกออกจากเตียงเดินโทงเทงคว้าผ้าขนหนูผืนนุ่มเข้าห้องน้ำไป

ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังห้องน้ำโดยไม่หันกลับมามอง ออสตินยังคงนอนนิ่งอยู่ที่เดิม ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า

“ไม่อาบพร้อมกันเหรอ?”

วาฬินชะงักเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“อาบพร้อมกันทำไม ไม่ใช่แฟนกันสักหน่อย”

ออสตินสะอึกกับคำพูดที่แสนเย็นชา แตกต่างจากสัมผัสที่เร่าร้อนเมื่อคืนจนถึงเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง หัวใจเขาบีบรัดแน่น เจ็บหน่วงอย่างบอกไม่ถูก

สักพักร่างใหญ่ผมตัดสั้นแถมยังไถช่วงต้นคอให้ดูดิบเถื่อนตามแฟชั่นที่ฮิตในตอนนี้กำลังจะเดินหายเข้าไปในห้องอาบน้ำของคอนโดหรู

ขณะกำลังพันผ้าขนหนูเดินตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไป...

“ถ้ารีบก็ไปอาบอีกห้องละกัน กูรีบ มีนัดต่อ” เสียงลอดมาจากประตูห้องน้ำในห้องนอน

ไม่มีคำแทนตัวเหมือนก่อนหน้า นี่แหละที่เขาเรียกว่าความสัมพันธ์แบบ

Friend with Benefits (FWB)

คนที่คิดว่าทำใจจนชิน แต่กลับไม่เคยชินกับมันสักที

“ทำกูไม่ได้นอนมาทั้งคืน ไม่คิดจะเลี้ยงข้าวชดเชยกันหน่อยเหรอ”

เมื่ออีกฝ่ายเปลี่ยนสรรพนาม เขาก็เปลี่ยนตาม คนพูดล้มตัวนอนหงาย มือหยิบสมาร์ตโฟนมาเล่นไปพลาง

“เอาดี ๆ อยากกินข้าวหรืออยากกิน...วา”

ไม่ได้มาแค่เสียง แต่ร่างสูงเดินนุ่งผ้าขนหนูปิดบังท่อนล่างกลับมาหาพร้อมกับคร่อมตัวคนบนเตียงพลางถามอย่างหยอกเย้า

“กะ กินข้าว” นักแข่งหนุ่มตาฟ้าเบิกตากว้าง ด้วยไม่ทันตั้งตัว สมาร์ตโฟนล่วงหล่นจากมือ

“หึ ถ้าไม่มีดิวดี ๆ ก็ไว้คราวหน้า” วาฬินยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดจูบบางเบาบนริมฝีปากของออสติน ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปด้วยความขัดเขิน “หูแดงเชียวนะ”

“ปะ เปล่าเหอะ จะไปไหนก็ไปไป๊”

คนตัวโตยักไหล่ เดินกลับไปยังห้องน้ำโดยไม่เร้าหรือต่อ

เจ้าของผมสีแดงสดพลิกตัวลุกขึ้นนั่งเดินเก้ ๆ กัง ๆ ด้วยความแฉะชื้นตรงหว่างขาที่ยังไม่ถูกล้าง ทำให้เดินไม่ถนัด แต่ก็ยังอุตส่าห์พาตัวเองไปถึงห้องน้ำ เขาเดินเปิดประตูโดยไม่สนคนอาบน้ำที่เปลือยกายล่อนจ้อน

“นัดกับใคร?”

ซ่า!

ก่อนจะหมุนปิดวาล์วน้ำแล้วตอบ

“จะรู้ไปทำไม?”

ยิ่งถูกมองด้วยสายตาที่คมยิ่งกว่าใบมีดแทงใจเขาเสียยิ่งกว่าคำตอบ

“...”

“ความสัมพันธ์แบบพวกเรา มันไม่มีสิทธิ์ถามกันไม่ใช่เหรอ?” 

คำถามถูกย้อนกลับมาแทนที่คำตอบ ออสตินได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดอะไรต่อ

เจ้าตัวกดครีมอาบน้ำมาชโลมไปทั่วร่างกาย กลิ่นสบู่ที่ออสตินใช้เป็นกลิ่นที่วาฬินชอบมาก หรือจะบอกว่าเขาชอบทุกกลิ่นที่อีกฝ่ายใช้ก็ได้

วาฬินหรือที่เพื่อน ๆ เรียกกันว่าวาฬแต่ก็ยังมีคนเรียกว่า วา ที่มาจากวาฬิน เหตุผลเพราะมีบางคนไม่อยากเรียกเหมือนใคร ขัดถูร่างกายจนสะอาดก็ล้างด้วยน้ำสะอาด ไม่ได้สนใจคนที่เงียบเสียงไป

พอเหลือบตาไปมองก็พบความว่างเปล่า แถมยังไม่ยอมปิดประตูห้องน้ำให้อีก วาฬินได้แต่ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

พอกลับมาย้อนนึก

ใครจะคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะยืดเยื้อมาถึงวันนี้ได้

การกลับเข้ามาในความสัมพันธ์ไร้ชื่อที่ให้ได้ทุกอย่างยกเว้น ‘ความรัก’ ใครมองมาจากดาวอังคารก็รู้ว่าเป็นมากกว่าเพื่อน เสียแต่ไม่ใช่แฟน

จะว่าไร้ชื่อเลยก็คงไม่ใช่...FWB (Friend With Benefit) 

เพื่อนที่ให้ทุกอย่างได้...ยกเว้นความรัก โฟกัสแค่ผลประโยชน์ต่อกัน แล้วเพื่อนจะมีประโยชน์อะไรให้กันได้ ถ้าไม่ใช่ธุรกิจ ก็...เซ็กซ์!

ระหว่างพวกเขามันสายเกินกว่าจะถอยกลับไปอยู่ในความสัมพันธ์ของคำว่า ‘เพื่อน’ แล้วคนที่ทำให้เป็นอย่างนั้น

ก็คือตัวคนที่กลับไปทิ้งตัวนอนกลิ้งบนเตียง...

บังเอิญว่าเป็นไปตามที่วาฬินคาดไว้

แรงสั่นสะเทือนจากสมาร์ตโฟนข้างหัวเตียงดึงโฟกัสให้ร่างสูงที่กลับมานอนคว่ำหน้าบนเตียงด้วยความน้อยใจ หยิบขึ้นมาดู

LINE

[แนต (นักร้องคลับ Iccy Bar) : อยากเจอเฮียนะคะ]

[แนต (นักร้องคลับ Iccy Bar) : คืนนี้เฮียตินมาไหมคะ?]

ข้อความสั้น ๆ ถูกส่งมาจากหญิงสาวเสียงเซ็กซี่ที่ออสตินเพียงส่งสายตาพลางยกแก้วชื่นชมในน้ำเสียงร้องไห้หล่อนเพียงครั้งเดียว ก็ได้ไอดีไลน์มาเป็นของตอบแทน

ชื่อไลน์ของแต่ละคนถูกตั้งให้เป็นเอกลักษณ์เพื่อให้คนอ่านจำได้ว่า

ไปเจอที่ไหน? แล้วเป็นใคร?

นัยน์ตาสีน้ำทะเลเคลื่อนตัวเอาหัวพิงกับพนักเตียง ถึงจะอ่านข้อความแต่ด้วยอารมณ์ไม่ดีมาก่อนหน้า เขาเพียงแค่อ่านผ่านหน้าจอที่เด้งเตือนแต่ไม่เปิดแอปเข้าไปอ่านเพราะขี้เกียจตอบ

เขาเพียงอ่านผ่าน ๆ ไม่ได้ตอบกลับ ก่อนเบนสายตาไปยังประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท พร้อมคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจ

ถ้าวันนั้นเขาตอบรับคำสารภาพรัก วันนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับวาฬินจะต่างออกไปหรือจะไม่เหลือแม้แต่ความเป็นเพื่อน...?

สิ่งเดียวที่ไม่อยากเสียไป ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตามก็คือความสัมพันธ์กับวาฬิน ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบไหนก็ตาม

การที่ยังเหลือเศษความสัมพันธ์ระหว่างกัน ต่อให้จะแค่เซ็กซ์ มันก็ดีกว่าอีกคนหายไปจากชีวิตตลอดกาล

หากมีวันนั้น... เขาคงรับไม่ไหว...

ขณะออสตินกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย คนที่เพิ่งอาบน้ำจนสดชื่นก้าวออกจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูพันกายอย่างหมิ่นเหม่ไว้แค่ช่วงล่าง ก่อนจะไปหยิบเสื้อคลุมสีแดงเหมือนสีผมของอีกคนมาสวมใส่

ไม่รู้จงใจหรือตั้งใจ แต่ชุดคลุมตัวโปรดที่วาฬินสวมใส่ ไม่ว่าจะเป็นที่คอนโดนี้หรือเพนต์เฮาส์ของวาฬิน หรือแม้แต่เสื้อสูทส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นสีเดียวกับผมของเขา

คนตัวโตกว่าตรงไปยังคนที่นอนดูมือถืออยู่ สะโพกหนั่นหย่อนลงข้าง ๆ ก่อนจะตวัดไปคร่อมอีกคนเอาไว้ โดยใช้ท่อนแขนกักออสตินไว้ใต้ร่างจนหยดน้ำจากผมที่ยังไม่แห้งดีตรงปลายไหลลู่หยดลงบนแก้มนิ่มของอีกฝ่าย

“นี่! หน้าเปียกไปหมดแล้ว ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้งก่อน” ถึงคิ้วจะขมวดเหมือนหงุดหงิดแต่น้ำเสียงกลับตรงกันข้าม

“รอออสเช็ดให้”

“ตลอด” ว่าด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ แต่ก็หยัดตัวลุกขึ้น ผลัดร่างคนตัวโต กว่าให้ออกห่าง ตรงไปหยิบผ้ากับไดร์มาเป่าให้

“ทำตัวน่ารักอย่างนี้ เดี๋ยวให้รางวัล”

“ไม่ต้องเลย รางวัลให้ตัวเองมากกว่ามั้ง” ออสตินตอบกลับอย่างรู้ทัน

ด้วยเชื่อว่ารางวัลที่ว่าคงไม่พ้นมายุ่มย่ามกับร่างกายเขาแน่นอน

ทำให้แล้วยังจะรังแกกันอีก!

ถึงในใจจะบ่นแต่ก็ยอมเช็ดหัวให้อีกฝ่ายเพราะความสั้นของผมสีเทาอ่อน เช็ดกับเป่าไม่กี่นาทีก็แห้ง ออสตินช่วยจัดเซตทรงผมให้ตามที่อีกฝ่ายชอบอย่างคนรู้งานตามความเคยชิน

ออสตินหยิบกระจกบานเล็กมาส่องให้เห็นจากด้านหลัง ผมของวาฬินเซตค่อนข้างยาก ถ้าไม่เซตให้ดีมันจะชี้ไปมาไม่เป็นระเบียบ

แต่แล้ว...

เหมือนออสตินจะทำบุญกับคนไม่ขึ้น ตัวเขาถูกวาฬินรวบตัวผลักดันให้นอนหงายจนกระจกบานเล็กตกลงอยู่ข้างหัว เผยให้เห็นซีกหน้าข้างนึงของวาฬิน ส่วนตัวของออสตินก็หมิ่นเหม่จะตกที่นอนแหล่ไม่ตกแหล่

ริมฝีปากหนาประโคมจูบดูดดุนอย่างเร่าร้อน ช่วงชิงลมหายใจจนคนถูกกระทำไม่สามารถสลัดรสจุมพิตออกไปได้โดยง่าย กลีบปากนุ่มรุกล้ำบดขยี้ฉวยจูบออสตินอย่างซาบซ่านร้อนแรง

ปากบางเปิดทางอนุญาตให้เรียวลิ้นสอดเข้ามาด้านใน เกาะเกี่ยวกับลิ้นเขาจนแยกยากว่าของใครเป็นของใคร

อารมณ์ที่มอดดับไปด้วยสายน้ำที่ชะล้างกลับถูกจุดขึ้นมาใหม่ พวกเขาสองคนประหนึ่งไฟกับน้ำมันที่แค่ใกล้กันก็พร้อมจะจุดติดลุกโชนขึ้นอย่างง่ายดาย

กลิ่นของแชมพูผสมกลิ่นสบู่ที่ออสตินใช้ประจำ พออยู่บนตัววาฬินกลับกลายเป็นอีกกลิ่นที่หอมเย้ายวนน่าดึงดูดอย่างประหลาด

คนใช้เองทุกวันกลับไม่รู้สึก

ผิดกับวาฬินที่แค่ได้กลิ่นประจำตัวที่ยังไม่ได้ชำระกาย ผสมกลับกลิ่นตัวเขาที่ถ่ายทอดไปอยู่บนตัวออสตินกลับสร้างความเร้าใจให้เขาหนักหนา โดย เฉพาะกลิ่นน้ำรักที่ส่งกลิ่นโชยเพราะเจ้าตัวยังไม่ได้ไปล้างออก

มันช่างยั่วใจวาฬินไม่ต่างกับถูกวางยาให้เสียศูนย์

มือของออสตินขึ้นคล้องคอ ก่อนลูบไปตามสันคอลงจนถึงสะบัก ผ้าคลุมล่นลง ถ้าใครมาเห็นจากทางด้านหลัง จะเห็นรอยเล็บบริเวณสะบักหลังเด่นชัด ไม่นับรอยคิสมาร์กตรงลำคอใกล้กับลูกกระเดือกที่ออสตินชอบแอบงับแทนการหยอกล้อ

แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไกลกว่าจูบ เสียงสายเข้าจากเครื่องของวาฬินก็ดังขึ้นขัดอารมณ์

“รอแป๊บ”

เขาจำต้องผละออกด้วยความเสียดาย

ร่างใหญ่ผุดลุกขึ้นเดินวนหาที่มาของเสียง ออสตินที่หูดีกว่าตามสัญชาตญาณของนักแข่งรถมือทอง ก็เลิกผ้าห่มผืนหนาจนเจอสมาร์ตโฟนสีเทาเข้มตกอยู่ตรงข้างเตียง

แต่พอจะหยิบแล้วส่งให้ก็ต้องตกใจกับชื่อบนหน้าจอ

[คู่หมั้น]

“มัวเหม่ออะไรอยู่ ส่งมาสิ”

“นี่มัน...”