บทนำ
เราใกล้กันเกินไปจนกลายเป็น Friend with Benefit
ความสัมพันธ์ไร้สถานะที่ให้ได้ทุกอย่างยกเว้นหัวใจ...
แต่เมื่อเส้นเขตแดนเริ่มพร่าเลือน ใครกันแน่ที่กำลังจะพัง?
บท 1
ขณะที่ทิ้งตัวลงบนที่นอนหนานุ่มที่แสนคุ้นเคย ใต้สายลมเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศที่พัดมาเบา ๆ สร้างความรู้สึกผ่อนคลายและชวนให้หลับต่อไปอย่างไม่รู้จบ
เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังขึ้น ปลุกให้ร่างที่กำลังจะหลับต้องขยับตัวเล็กน้อย
แต่ทว่า...
“อึก... ซี๊ดดด~!”
สวบ!
“ข้างในโคตรดี อืม~”
สัมผัสร้อนที่แนบชิดเข้ามาจากด้านหลังทำให้คนที่นอนตะแคงต้องขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปถามเสียงแหบพร่า
“วาทำอะไร...”
คนที่ถูกถามไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่กลับโอบรั้งสะโพกของออสตินเข้าหาแนบชิดยิ่งขึ้น ลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอ พร้อมคำกระซิบที่ทำให้ร่างกายสั่นสะท้าน
“นอนต่อเถอะ ที่เหลือวาจัดการเอง”
“จัดการอะไร... ยะ อย่าคาไว้ในตัวออส! ออสจุก...อึก! จุกอ่ะวา ถอยออกไปก่อน อื้อ--”
เสียงพร่าไหวของออสตินปะปนกับลมหายใจหอบหนัก เนื้อสัมผัสอุ่นซาบซ่านยังคงคาไว้อยู่ภายในเต็มอัตรา ความรู้สึกแน่นหนึบอัดอั้นเสียดแทงความรู้สึกให้ปั่นป่วน ร่างกายตื่นตัวในขณะที่จิตใจยังไม่พร้อมรับแรงกระแทกของอารมณ์ที่ไหลทะลักเข้ามา
เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งเติมเต็มจนแทบล้น ร้อนวูบวาบจากแก่นกลางลามไปทั่วร่าง
แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านม่านทึบเข้าสู่ห้อง บอกให้รู้ว่านี่เป็นเช้าวันใหม่ แต่ภายในห้องกลับเต็มไปด้วยไออุ่นและแรงสั่นสะเทือนจากกิจกรรม
“ปากบอกจุก แต่ออสตอดวาไม่หยุด จะให้วาทำไง?” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหู ก่อนริมฝีปากจะกดจูบซับลงบนลาดไหล่
หุ่นกำยำล่ำสันผู้เป็นเจ้าของผมสีดอกเลาที่ซ้อนทับอยู่ด้านหลังหอบหายใจหนัก ใบหน้าฝังลงกับลาดไหล่ของคนใต้ร่าง สองมือหนาจับสะโพกแน่นราวกับจะย้ำให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงการคงอยู่ของเขา
เขาอยากแช่ตัวรับความอบอุ่นที่อีกฝ่ายโอบล้อมเขาไว้อย่างแน่นหนาเช่นนี้นาน ๆ
เพียงแต่...
เขาเสียวซ่านเกินกว่าจะแช่ค้าง จึงจำต้องใส่เกียร์ถอยหลัง เพียงแค่ขยับเล็กน้อยก็ต้องสูดปากคราง เมื่อภายในของอีกคนตอดรัดแน่นราวกับไม่ยอมปล่อย
พรืด! สวบ!
คนด้านหลังถอนตัวออกจนสุดปลายโคนให้ได้ยินเสียงดังบล็อก! ก่อนจะเสือกไสเข้าไปใหม่จนร่างที่นอนแนบเตียงสะดุ้งเฮือก สองมือจิกเกร็งกับผ้าปูแน่นเพื่อระบายความกระสันเสียวที่ซัดเข้าใส่ราวพายุโหม
“อ๊าส์...! วา..! อื้อออ~!” เสียงครางแผ่วดังขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ออสตินพยายามขืนตัวแต่กลับถูกแขนแข็งแรงตรึงไว้แน่น
อาการสั่นเร้าใจที่เขาได้รับจากวาฬินทำให้ออสตินไม่สามารถควบคุมเสียงครางเบา ๆ ที่หลุดออกมาได้ หัวใจเต้นระรัว ดวงตาสีน้ำทะเลคลอไปด้วยหยาดน้ำแห่งความทรมานและเสน่หา ความรู้สึกนั้นทำให้เขาต้องกัดปากล่างแน่น เพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังหลั่งไหลท่วมท้นในอก
จากที่หน้าซุกลงกับที่นอนก็เปลี่ยนมาแหงนเงย เมื่อถูกกระหน่ำเข้าออก แขนหันไปคล้องคอคนด้านหลังหวังให้ช้าลงสักนิด
แต่ก็ไม่ได้รับในสิ่งที่หวัง
มือเรียวสอดขึ้นโอบรอบลำคออีกฝ่าย พยายามยื้อให้ช้าลง แต่กลับได้เพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ แหบพร่าตอบกลับมา
“ออสเป็นนักแข่งไม่รู้เหรอว่า เวลาจะจอดเข้าซอง เขาอนุญาตให้ใช้เกียร์ถอยเข้าออกได้เจ็ดครั้ง” ใบหน้าหล่อคมคายกระซิบข้างหูด้วยคำพูดที่เต็มไปด้วยเลศนัย แววตาฉายชัดถึงความเจ้าเล่ห์ที่มาพร้อมความกระหาย
“แต่นี่มัน...เกิน...เจ็ด อั่ก! อ๊าส์ ๆ”
ความร้อนจากร่างด้านหลังโหมกระพือขึ้นทุกขณะ ออสตินไม่อาจควบคุมร่างกายที่ตอบสนองต่อสัมผัสของอีกฝ่ายได้ จังหวะที่ถูกกระหน่ำซ้ำ ๆ ทำให้ริมฝีปากต้องเม้มแน่นเพื่อกลั้นเสียง
ร่างสูงที่มีรอยข่วนเต็มแผ่นหลังจากฝีมือคนตรงหน้าไม่สนคำแย้ง
มือหนาที่กุมรอบสะโพกค่อย ๆ เลื้อยไปยังด้านหน้า จากลอนหน้าท้องไล้สัมผัสไปจนถึงยอดอก ก่อนจะเคลื่อนปลายนิ้วไปหยอกล้อกับป้านฐานสีน้ำตาลอ่อนนุ่มนิ่มที่เปลี่ยนเป็นแข็งชูชันเพียงแค่ถูกบีบสัมผัสเบา ๆ
“แข็งเร็วจัง” ความตื่นเต้นที่เพิ่มขึ้นทำให้วาฬินกระซิบอย่างหยอกล้อเบา ๆ ข้างหูที่ถูกขบงับเล็กน้อย ไอ้ที่ว่าแข็งไม่รู้คนพูดหมายถึงข้างบนหรือข้างล่าง เพราะต่างแข็งและชูชันชี้ไปด้านหน้าไม่ต่างกันเท่าไหร่
“ก็วา อ๊าส์~! ไม่เอาวา...วาครับ~ ออส...” คนโดนเร้าหนักได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน แถมยังพูดจาไพเราะกว่าปกติที่คุยกัน ยิ่งทำให้คนฟังแทนที่จะหยุดกลับเหิมเกริมหนักกว่าเก่า
ชุดใหญ่ถูกจัดอย่างถี่รัวจนสะโพกหนั่นถูกเสือกไสจนส่วนหน้าที่มีน้ำปริ่มหัวกระแทกโดนกับหมอนข้างที่เจ้าตัวชอบนำมานอนกอด
คนด้านหลังเมื่อเข้าใกล้จุดปลดปล่อยก็ลงกระหน่ำฟอดฟัดไม่เว้นช่องว่างให้ได้หายใจ จำต้องยกขาข้างนึงของออสตินขึ้นเพื่อจะได้แทงเข้าถี่รัว
“อย่า อ๊าส์ เร็ว อ๊าส์~!เบา..! ใกล้ยัง..ออสจะ...” ความเสียดเสียวที่วาฬิน มอบให้ทำเอาออสตินเสียวซ่านจนใบหน้าเหยเก ปลายนิ้วจิกผ้าปูที่นอนไว้แน่น ขณะที่คนด้านหลังกระทุ้งเสยเข้ามาลึกสุดลำส่งให้ร่างเนียนขาวกระตุกเกร็ง
“จะเอาให้หลวมเลย”
“มันหลวมแล้ว ของวาใหญ่ อื้อ!”
คำพูดของออสตินยิ่งปลุกเร้าความดิบกระหายป่าเถื่อนของวาฬิน เขาใช้ฝ่ามือแกร่งที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดจับกระชับเข้าที่สะโพกเนียนเด้งก่อนจะขยับสะโพกสอบเป็นจังหวะเน้น ๆ ราวกับเครื่องจักร
“อ่ะ อ่า... สะ เสียวไม่ไหวแล้ว”
แทนที่เขาจะชะลอความเร็วกลับยิ่งกระแทกกระทั้นเข้าเต็มแรง “ปล่อยในนะ”
“ไม่เอา มันแน่นท้อง”
“ออสจะได้อิ่มน้ำวาไง” วาฬินว่าจบก็โยกอัดเน้น ๆ อย่างเร่าร้อนจนออสตินตัวโยน หัวกระแทกกับพนักเตียงดังตึง ๆๆ
ความสั่นสะท้านนี้คนนึงจดจำความรู้สึกได้เป็นอย่างดี เพราะมันเป็นความรู้สึกที่เจ้าตัวโดนมานับครั้งไม่ถ้วน
แต่ก็ไม่เคยชินสักที..!
“อ๊าส์~!!”
ไม่นานคนด้านหลังก็ปลดปล่อยความปรารถนาเข้าใส่ให้อีกคนได้อิ่มแปล้จนลิ้นห้อย น้ำสวาทถูกฉีดพ่นเข้าสู่ภายในทุกหยาดหยด
หยาดน้ำมันเยอะจนไหลเลอะออกมาตามซอกขาแวววาวให้ได้รู้สึกเหนอะหนะ
ไม่นาน ความร้อนภายในก็ทะลักออกมาพร้อมกับเสียงครางสุดท้าย ออสตินหอบหายใจหนัก ร่างกายอ่อนแรงราวกับถูกรีดพลังไปจนหมด ขณะที่คนด้านหลังยังคงซบใบหน้าลงบนไหล่เขาอย่างอ้อยอิ่ง
“เหนื่อย...” คนหอบพึมพำเสียงแผ่ว ผิดกับคนกระทำ
“วาอาบน้ำก่อนละกัน” พูดจบก็ลุกออกจากเตียงเดินโทงเทงคว้าผ้าขนหนูผืนนุ่มเข้าห้องน้ำไป
ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังห้องน้ำโดยไม่หันกลับมามอง ออสตินยังคงนอนนิ่งอยู่ที่เดิม ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วพร่า
“ไม่อาบพร้อมกันเหรอ?”
วาฬินชะงักเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“อาบพร้อมกันทำไม ไม่ใช่แฟนกันสักหน่อย”
ออสตินสะอึกกับคำพูดที่แสนเย็นชา แตกต่างจากสัมผัสที่เร่าร้อนเมื่อคืนจนถึงเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง หัวใจเขาบีบรัดแน่น เจ็บหน่วงอย่างบอกไม่ถูก
สักพักร่างใหญ่ผมตัดสั้นแถมยังไถช่วงต้นคอให้ดูดิบเถื่อนตามแฟชั่นที่ฮิตในตอนนี้กำลังจะเดินหายเข้าไปในห้องอาบน้ำของคอนโดหรู
ขณะกำลังพันผ้าขนหนูเดินตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไป...
“ถ้ารีบก็ไปอาบอีกห้องละกัน กูรีบ มีนัดต่อ” เสียงลอดมาจากประตูห้องน้ำในห้องนอน
ไม่มีคำแทนตัวเหมือนก่อนหน้า นี่แหละที่เขาเรียกว่าความสัมพันธ์แบบ
Friend with Benefits (FWB)
คนที่คิดว่าทำใจจนชิน แต่กลับไม่เคยชินกับมันสักที
“ทำกูไม่ได้นอนมาทั้งคืน ไม่คิดจะเลี้ยงข้าวชดเชยกันหน่อยเหรอ”
เมื่ออีกฝ่ายเปลี่ยนสรรพนาม เขาก็เปลี่ยนตาม คนพูดล้มตัวนอนหงาย มือหยิบสมาร์ตโฟนมาเล่นไปพลาง
“เอาดี ๆ อยากกินข้าวหรืออยากกิน...วา”
ไม่ได้มาแค่เสียง แต่ร่างสูงเดินนุ่งผ้าขนหนูปิดบังท่อนล่างกลับมาหาพร้อมกับคร่อมตัวคนบนเตียงพลางถามอย่างหยอกเย้า
“กะ กินข้าว” นักแข่งหนุ่มตาฟ้าเบิกตากว้าง ด้วยไม่ทันตั้งตัว สมาร์ตโฟนล่วงหล่นจากมือ
“หึ ถ้าไม่มีดิวดี ๆ ก็ไว้คราวหน้า” วาฬินยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดจูบบางเบาบนริมฝีปากของออสติน ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปด้วยความขัดเขิน “หูแดงเชียวนะ”
“ปะ เปล่าเหอะ จะไปไหนก็ไปไป๊”
คนตัวโตยักไหล่ เดินกลับไปยังห้องน้ำโดยไม่เร้าหรือต่อ
เจ้าของผมสีแดงสดพลิกตัวลุกขึ้นนั่งเดินเก้ ๆ กัง ๆ ด้วยความแฉะชื้นตรงหว่างขาที่ยังไม่ถูกล้าง ทำให้เดินไม่ถนัด แต่ก็ยังอุตส่าห์พาตัวเองไปถึงห้องน้ำ เขาเดินเปิดประตูโดยไม่สนคนอาบน้ำที่เปลือยกายล่อนจ้อน
“นัดกับใคร?”
ซ่า!
ก่อนจะหมุนปิดวาล์วน้ำแล้วตอบ
“จะรู้ไปทำไม?”
ยิ่งถูกมองด้วยสายตาที่คมยิ่งกว่าใบมีดแทงใจเขาเสียยิ่งกว่าคำตอบ
“...”
“ความสัมพันธ์แบบพวกเรา มันไม่มีสิทธิ์ถามกันไม่ใช่เหรอ?”
คำถามถูกย้อนกลับมาแทนที่คำตอบ ออสตินได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดอะไรต่อ
เจ้าตัวกดครีมอาบน้ำมาชโลมไปทั่วร่างกาย กลิ่นสบู่ที่ออสตินใช้เป็นกลิ่นที่วาฬินชอบมาก หรือจะบอกว่าเขาชอบทุกกลิ่นที่อีกฝ่ายใช้ก็ได้
วาฬินหรือที่เพื่อน ๆ เรียกกันว่าวาฬแต่ก็ยังมีคนเรียกว่า วา ที่มาจากวาฬิน เหตุผลเพราะมีบางคนไม่อยากเรียกเหมือนใคร ขัดถูร่างกายจนสะอาดก็ล้างด้วยน้ำสะอาด ไม่ได้สนใจคนที่เงียบเสียงไป
พอเหลือบตาไปมองก็พบความว่างเปล่า แถมยังไม่ยอมปิดประตูห้องน้ำให้อีก วาฬินได้แต่ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายใจ
พอกลับมาย้อนนึก
ใครจะคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะยืดเยื้อมาถึงวันนี้ได้
การกลับเข้ามาในความสัมพันธ์ไร้ชื่อที่ให้ได้ทุกอย่างยกเว้น ‘ความรัก’ ใครมองมาจากดาวอังคารก็รู้ว่าเป็นมากกว่าเพื่อน เสียแต่ไม่ใช่แฟน
จะว่าไร้ชื่อเลยก็คงไม่ใช่...FWB (Friend With Benefit)
เพื่อนที่ให้ทุกอย่างได้...ยกเว้นความรัก โฟกัสแค่ผลประโยชน์ต่อกัน แล้วเพื่อนจะมีประโยชน์อะไรให้กันได้ ถ้าไม่ใช่ธุรกิจ ก็...เซ็กซ์!
ระหว่างพวกเขามันสายเกินกว่าจะถอยกลับไปอยู่ในความสัมพันธ์ของคำว่า ‘เพื่อน’ แล้วคนที่ทำให้เป็นอย่างนั้น
ก็คือตัวคนที่กลับไปทิ้งตัวนอนกลิ้งบนเตียง...
บังเอิญว่าเป็นไปตามที่วาฬินคาดไว้
แรงสั่นสะเทือนจากสมาร์ตโฟนข้างหัวเตียงดึงโฟกัสให้ร่างสูงที่กลับมานอนคว่ำหน้าบนเตียงด้วยความน้อยใจ หยิบขึ้นมาดู
LINE
[แนต (นักร้องคลับ Iccy Bar) : อยากเจอเฮียนะคะ]
[แนต (นักร้องคลับ Iccy Bar) : คืนนี้เฮียตินมาไหมคะ?]
ข้อความสั้น ๆ ถูกส่งมาจากหญิงสาวเสียงเซ็กซี่ที่ออสตินเพียงส่งสายตาพลางยกแก้วชื่นชมในน้ำเสียงร้องไห้หล่อนเพียงครั้งเดียว ก็ได้ไอดีไลน์มาเป็นของตอบแทน
ชื่อไลน์ของแต่ละคนถูกตั้งให้เป็นเอกลักษณ์เพื่อให้คนอ่านจำได้ว่า
ไปเจอที่ไหน? แล้วเป็นใคร?
นัยน์ตาสีน้ำทะเลเคลื่อนตัวเอาหัวพิงกับพนักเตียง ถึงจะอ่านข้อความแต่ด้วยอารมณ์ไม่ดีมาก่อนหน้า เขาเพียงแค่อ่านผ่านหน้าจอที่เด้งเตือนแต่ไม่เปิดแอปเข้าไปอ่านเพราะขี้เกียจตอบ
เขาเพียงอ่านผ่าน ๆ ไม่ได้ตอบกลับ ก่อนเบนสายตาไปยังประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท พร้อมคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจ
ถ้าวันนั้นเขาตอบรับคำสารภาพรัก วันนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับวาฬินจะต่างออกไปหรือจะไม่เหลือแม้แต่ความเป็นเพื่อน...?
สิ่งเดียวที่ไม่อยากเสียไป ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตามก็คือความสัมพันธ์กับวาฬิน ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบไหนก็ตาม
การที่ยังเหลือเศษความสัมพันธ์ระหว่างกัน ต่อให้จะแค่เซ็กซ์ มันก็ดีกว่าอีกคนหายไปจากชีวิตตลอดกาล
หากมีวันนั้น... เขาคงรับไม่ไหว...
ขณะออสตินกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย คนที่เพิ่งอาบน้ำจนสดชื่นก้าวออกจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูพันกายอย่างหมิ่นเหม่ไว้แค่ช่วงล่าง ก่อนจะไปหยิบเสื้อคลุมสีแดงเหมือนสีผมของอีกคนมาสวมใส่
ไม่รู้จงใจหรือตั้งใจ แต่ชุดคลุมตัวโปรดที่วาฬินสวมใส่ ไม่ว่าจะเป็นที่คอนโดนี้หรือเพนต์เฮาส์ของวาฬิน หรือแม้แต่เสื้อสูทส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นสีเดียวกับผมของเขา
คนตัวโตกว่าตรงไปยังคนที่นอนดูมือถืออยู่ สะโพกหนั่นหย่อนลงข้าง ๆ ก่อนจะตวัดไปคร่อมอีกคนเอาไว้ โดยใช้ท่อนแขนกักออสตินไว้ใต้ร่างจนหยดน้ำจากผมที่ยังไม่แห้งดีตรงปลายไหลลู่หยดลงบนแก้มนิ่มของอีกฝ่าย
“นี่! หน้าเปียกไปหมดแล้ว ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้งก่อน” ถึงคิ้วจะขมวดเหมือนหงุดหงิดแต่น้ำเสียงกลับตรงกันข้าม
“รอออสเช็ดให้”
“ตลอด” ว่าด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ แต่ก็หยัดตัวลุกขึ้น ผลัดร่างคนตัวโต กว่าให้ออกห่าง ตรงไปหยิบผ้ากับไดร์มาเป่าให้
“ทำตัวน่ารักอย่างนี้ เดี๋ยวให้รางวัล”
“ไม่ต้องเลย รางวัลให้ตัวเองมากกว่ามั้ง” ออสตินตอบกลับอย่างรู้ทัน
ด้วยเชื่อว่ารางวัลที่ว่าคงไม่พ้นมายุ่มย่ามกับร่างกายเขาแน่นอน
ทำให้แล้วยังจะรังแกกันอีก!
ถึงในใจจะบ่นแต่ก็ยอมเช็ดหัวให้อีกฝ่ายเพราะความสั้นของผมสีเทาอ่อน เช็ดกับเป่าไม่กี่นาทีก็แห้ง ออสตินช่วยจัดเซตทรงผมให้ตามที่อีกฝ่ายชอบอย่างคนรู้งานตามความเคยชิน
ออสตินหยิบกระจกบานเล็กมาส่องให้เห็นจากด้านหลัง ผมของวาฬินเซตค่อนข้างยาก ถ้าไม่เซตให้ดีมันจะชี้ไปมาไม่เป็นระเบียบ
แต่แล้ว...
เหมือนออสตินจะทำบุญกับคนไม่ขึ้น ตัวเขาถูกวาฬินรวบตัวผลักดันให้นอนหงายจนกระจกบานเล็กตกลงอยู่ข้างหัว เผยให้เห็นซีกหน้าข้างนึงของวาฬิน ส่วนตัวของออสตินก็หมิ่นเหม่จะตกที่นอนแหล่ไม่ตกแหล่
ริมฝีปากหนาประโคมจูบดูดดุนอย่างเร่าร้อน ช่วงชิงลมหายใจจนคนถูกกระทำไม่สามารถสลัดรสจุมพิตออกไปได้โดยง่าย กลีบปากนุ่มรุกล้ำบดขยี้ฉวยจูบออสตินอย่างซาบซ่านร้อนแรง
ปากบางเปิดทางอนุญาตให้เรียวลิ้นสอดเข้ามาด้านใน เกาะเกี่ยวกับลิ้นเขาจนแยกยากว่าของใครเป็นของใคร
อารมณ์ที่มอดดับไปด้วยสายน้ำที่ชะล้างกลับถูกจุดขึ้นมาใหม่ พวกเขาสองคนประหนึ่งไฟกับน้ำมันที่แค่ใกล้กันก็พร้อมจะจุดติดลุกโชนขึ้นอย่างง่ายดาย
กลิ่นของแชมพูผสมกลิ่นสบู่ที่ออสตินใช้ประจำ พออยู่บนตัววาฬินกลับกลายเป็นอีกกลิ่นที่หอมเย้ายวนน่าดึงดูดอย่างประหลาด
คนใช้เองทุกวันกลับไม่รู้สึก
ผิดกับวาฬินที่แค่ได้กลิ่นประจำตัวที่ยังไม่ได้ชำระกาย ผสมกลับกลิ่นตัวเขาที่ถ่ายทอดไปอยู่บนตัวออสตินกลับสร้างความเร้าใจให้เขาหนักหนา โดย เฉพาะกลิ่นน้ำรักที่ส่งกลิ่นโชยเพราะเจ้าตัวยังไม่ได้ไปล้างออก
มันช่างยั่วใจวาฬินไม่ต่างกับถูกวางยาให้เสียศูนย์
มือของออสตินขึ้นคล้องคอ ก่อนลูบไปตามสันคอลงจนถึงสะบัก ผ้าคลุมล่นลง ถ้าใครมาเห็นจากทางด้านหลัง จะเห็นรอยเล็บบริเวณสะบักหลังเด่นชัด ไม่นับรอยคิสมาร์กตรงลำคอใกล้กับลูกกระเดือกที่ออสตินชอบแอบงับแทนการหยอกล้อ
แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไกลกว่าจูบ เสียงสายเข้าจากเครื่องของวาฬินก็ดังขึ้นขัดอารมณ์
“รอแป๊บ”
เขาจำต้องผละออกด้วยความเสียดาย
ร่างใหญ่ผุดลุกขึ้นเดินวนหาที่มาของเสียง ออสตินที่หูดีกว่าตามสัญชาตญาณของนักแข่งรถมือทอง ก็เลิกผ้าห่มผืนหนาจนเจอสมาร์ตโฟนสีเทาเข้มตกอยู่ตรงข้างเตียง
แต่พอจะหยิบแล้วส่งให้ก็ต้องตกใจกับชื่อบนหน้าจอ
[คู่หมั้น]
“มัวเหม่ออะไรอยู่ ส่งมาสิ”
“นี่มัน...”
บทล่าสุด
#58 บทที่ 58 ตอนพิเศษ 5.2
อัปเดตล่าสุด: 8/28/2026#57 บทที่ 57 ตอนพิเศษ 5.1
อัปเดตล่าสุด: 8/28/2026#56 บทที่ 56 ตอนพิเศษ 4
อัปเดตล่าสุด: 8/28/2026#55 บทที่ 55 ตอนพิเศษ 3.2
อัปเดตล่าสุด: 8/28/2026#54 บทที่ 54 ตอนพิเศษ 3.1
อัปเดตล่าสุด: 8/28/2026#53 บทที่ 53 ตอนพิเศษ 2.2
อัปเดตล่าสุด: 8/28/2026#52 บทที่ 52 ตอนพิเศษ 2.1
อัปเดตล่าสุด: 8/28/2026#51 บทที่ 51 ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 8/28/2026#50 บทที่ 50 จุดจบความสัมพันธ์ FWB 2
อัปเดตล่าสุด: 8/28/2026#49 บทที่ 49 จุดจบความสัมพันธ์ FWB 1
อัปเดตล่าสุด: 8/28/2026
คุณอาจชอบ 😍
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน













