บทนำ
"ขะ..ขอบคุณนะที่พาออกมาจากโรงแรม"
"..."?
"นายเอาเบอร์โทรนายมา เดี๋ยวฉันจะโทรนัดนายกินข้าวเป็นการขอบคุณก็แล้วกัน" ปลายฝันยกมือขึ้นมาเสยผมขึ้น แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่ม เธอเอียงคอมองเขาแล้วเงียบไป ด้วยเพราะชายหนุ่มยังไม่ได้ถอดหมวกกันน็อกจึงไม่รู้ว่าเขากำลังมองเธออยู่หรือเปล่า
"..." เขาเปิดหน้ากากบังลมขึ้น ยกมือขึ้นมาชี้หน้าปลายฝัน ก่อนที่เขาจะก้าวลงมาจากรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ เดินตรงไปหาหญิงสาว
"เธอเป็นใคร?"
"ฉะ..ฉัน ฉันเป็นใครนายไม่ต้องรู้หรอก ขอบคุณนะที่พาออกมา แล้วฉันจะตอบแทนบุญคุณนายในไม่ช้า"
"ไม่ต้องตอบแทน เราสองคนไม่ได้มีบุญคุณต่อกัน" เขาปิดหน้ากากบังลมลง แล้วหันหลังเดินกลับไปที่รถ ทว่าในจังหวะนั้นฝ่ามือบางก็คว้าท่อนแขนเขาไว้
"นะ..นายฉันยืมมือถือหน่อยสิ" ปลายฝันคลี่ยิ้มบางๆ เมื่อชายหนุ่มยอมหยุดแล้วหันมามองเธอ เขาแกะมือเธอออกจากแขนเสื้อแล้วหมุนตัวกลับมามองหน้าเธอ
"..." ปลายฝันทำหน้าเลิ่กลั่กเมื่อคนตรงหน้าถอดหมวกกันน็อกออก เธอก้มหน้าหลบสายตา
"เธอเป็นหมอหรือพยาบาล"
"เป็นหมอ เอ๊ะ! นายรู้ได้ยังไง?"
บท 1
บทนำ
@โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของทางโรงแรมกำลังครึกครื้น อบอวลไปด้วยกลิ่นของความรักของคู่บ่าวสาวที่กำลังยืนต้อนรับแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมเป็นพยานรักของทั้งคู่
"แกกำลังจะทำให้ฉันเป็นประสาทนะยัยลูกน้ำ!" มิ่งขวัญเพื่อนรักของลูกน้ำเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตเห็นท่าทางหวาดระแวงของเพื่อน ขณะที่ทั้งสองยืนรับแขกอยู่หน้างาน
"ฉันกลัวยัยบ้านั่นมาที่นี่!"
"หล่อนเข้ามาไม่ได้หรอก แกวางกำลังการ์ดรอบงานซะขนาดนั้น ไหนจะหน้าโรงแรม ไหนจะตรวจรถของแขกที่เข้ามาในงานเข้มงวดซะ!" ลูกน้ำเหลือบมองมิ่งขวัญด้วยหางตา
"แกไม่เป็นฉันแกไม่รู้หรอก!"
"ทำไมฉันจะไม่รู้ แต่แกก็เลวได้ใจจริงๆ นะที่กล้าแย่งแฟนเพื่อนมาเป็นผัวเนี่ย แถมยังปล่อยให้ตัวเองท้องอีก..กราบในความร่านเลยค่ะเพื่อน"
"นี่! ถ้าจะพูดขนาดนั้นก็ไม่ต้องมาคบกันเป็นเพื่อนเลยก็ได้นะ"
"แหมๆ ก็ฉันพูดความจริงนิ ฉันว่าแกปั้นหน้ายิ้มสวยๆ ดีกว่าไหม แขกในงานคงสงสัยกันหมดแล้วมั้งว่าทำไมเจ้าสาวทำท่าแปลกๆ" มิ่งขวัญยกยิ้มมุมปากให้ลูกน้ำเพื่อนรัก และเป็นจังหวะเดียวกันที่เพื่อนเจ้าบ่าวพาตัวเจ้าบ่าวมาส่งคืนเจ้าสาว เมื่อถ่ายรูปหมู่เสร็จแล้ว
"พี่กิตเหนื่อยไหมคะ" ลูกน้ำเอามือผลักไหล่มิ่งขวัญ ให้เธอออกไปจากตรงนั้น มิ่งขวัญที่รู้ทันเพื่อนยกยิ้มมุมปากแล้วก้าวออกไปยื่นไม่ไกลนัก
"พี่ไม่เป็นไร น้ำสิเหนื่อยรึเปล่า"
"ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ค่ะ อีกสักพักพิธีก็เริ่มแล้ว น้ำว่าเราไปเตรียมตัวดีกว่านะคะ"
"ได้ งั้นพี่เข้าไปรอน้ำในงานนะแล้วเจอกันที่รัก" กิตติหอมหน้าผากลูกน้ำก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในงาน รอยยิ้มบนใบหน้าสวยค่อยๆ หายไปเมื่อไร้ร่างหนา เธอหันไปพยักหน้าให้มิ่งขวัญเป็นอันรู้กัน
"อึก.." เสียงสะอื้นดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม ปลายฝันยืนพิงประตูรถยนต์อยู่ในลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
"อึก...ขอให้น้ำตาที่ไหลออกมาครั้งนี้ ให้กับความรักโง่ๆ และความรักห่วยๆ นี้เป็นครั้งสุดท้าย!" มือบางกำหมัดแน่นด้วยความเคียดแค้นและความเสียใจผสมปนเปกันไปหมด ความผิดหวังเกาะกินหัวใจจนเริ่มด้านชา
โลกมันโหดร้ายที่ให้เธอเดินมาเจอกับผู้ชายเลวๆ แบบนั้น และมันไม่ใช่เธอที่ต้องอยู่กับความรู้สึกนั้นคนเดียว
"...ผู้ชายก็ชั่ว! ผู้หญิงก็เลว! อีพวกนรกส่งมาเกิด ฉันเจ็บเท่าไหร่พวกแกเจ็บมากกว่าฉันแน่ รู้จักปลายฝันน้อยไป!" เธอฟาดกำปั้นลงข้างประตูรถยนต์ ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ขาเรียวยาวบนรองเท้าส้นสูงกว่าห้านิ้วสะบัดก้าวออกไปจากลานจอดรถ
บรึ้น...
ทว่าในจังหวะนั้นรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ก็ขับมาจอดตรงหน้าเธอ ปลายฝันเหลือบตามองเจ้าของรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เพียงนิดแล้วเดินผ่านเข้าไปทางประตูหลัง
"ลำดับต่อไปเชิญเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวครับ" พิธีกรในงานแต่งประกาศดังก้อง แขกในงานต่างหันมามองเจ้าบ่าวและเจ้าสาวที่กำลังเดินเข้ามาในงานเป็นตาเดียว ทุกคนต่างปรบมือยินดีกับคู่บ่าวสาว แต่มีอีกคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้และมองเจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยแววตาผิดหวัง
"สวัสดีค่ะ!" หญิงสาวที่อยู่ในชุดราตรีสีดำก้าวขึ้นไปบนเวที กระชากไมค์จากมือพิธีกรมาจ่อริมฝีปากที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสด
"ยังไม่ถึงเวลาที่ให้แขกอวยพรเจ้าบ่าวเจ้าสาวเลยนะครับ ผมขอไมค์คืนด้วย" ขณะที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวกำลังเดินเข้ามาในงาน พิธีกรหนุ่มก็พยายามจะเอาไมค์คืนจากหญิงสาวที่จู่ๆ ก็เดินขึ้นมาแย่งไมค์จากเขา แต่หญิงสาวกลับเดินหนี เธอยกมือขึ้นมาห้ามเมื่อพิธีกรชายยังเดินตามมา
"ฉันอยากอวยพรเจ้าบ่าวเจ้าสาวก่อนใคร เพื่อเป็นศิริมงคลแกเจ้าบ่าวเจ้าสาวชั่วๆ!"
"การ์ดอยู่ไหน! ไปจับตัวมันลงมา!" ลูกน้ำหันไปสั่งการ์ดร่างยักด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างหนัก เมื่อเห็นปลายฝันอยู่บนเวที แววตาเธอสั่นระริกจ้องมองร่างบางไม่กะพริบตา
"แขกผู้มีเกียรติทุกท่านคะ หันมาฟังทางนี้หน่อยค่ะ" แขกเหรื่อในงานต่างหันมามองหญิงสาวเจ้าของเสียงคำขอร้องเมื่อสักครู่ หากแต่ปลายเสียงที่เปล่งออกไปกลับสั่นเครืออย่างหนัก
"วันนี้ไม่ได้ถูกเชิญมาค่ะ แต่มาในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกเพื่อนรักหักหลังโดยการแย่งแฟนของฉันมาเป็นผัวตัวเองค่ะ มิหนำซ้ำยังแอบไปกินกันจนปล่อยให้ตัวเองท้อง!" คำพูดสุดท้ายเธอตะโกนจนปากสั่น ทำเอาแขกในงานต่างซุบซิบกันใหญ่
"ผู้ชายก็ชั่ว! ผู้หญิงก็ร่าน! แต่เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันจะเล่าที่มาที่ไปให้ฟัง" แขกในงานต่างให้ความสนใจกับหญิงสาวที่อยู่บนเวที สายตาของพวกเขาที่เคยฉายแววยินดีเมื่อหลายนาทีก่อนเปลี่ยนไปเมื่อหันมามองลูกน้ำและกิตติ
"เมื่อสองเดือนก่อนค่ะ เพื่อนฉัน อ๋อ! อดีตเพื่อนรักมากกว่า ตกที่นั่งลำบากตกงาน ไม่มีเงินสักบาท เธอแบกหน้ามาหาฉันขอความช่วยเหลือด้วยความที่เป็นเพื่อนกัน" เธอหยุดพูดเมื่อเห็นการ์ดร่างยักษ์ปรี่เข้ามา มือบางคว้าเอาขาตั้งไมค์มาป้องกันตัว
"นั่นแหละค่ะ แต่ไม่คิดว่าฉันจะช่วยอีงูพิษ มันทั้งสองแอบไปกินกันลับหลังฉัน เลวทั้งสองคน! ร่านนักก็เอาไปสำหรับผู้ชายคนนี้ฉันยกให้เธอนะลูกน้ำ แต่ที่มาในวันนี้เพราะอยากมาแสดงความยินดีกับพี่กิตค่ะ" เธอหันมองหน้า บอดีการ์ดทั้งสองคนที่กำลังเดินเข้ามา
"ขอให้ชีวิตรักของคุณมีแต่เรื่องฉิบหาย ขอให้มีแต่เรื่องเฮงซวยเข้ามา อย่าได้รักกันอย่าได้มีความสุข! ถ้าจะเจ็บก็เจ็บกันให้หมด ปลายเป็นคนแฟร์ๆ อยู่แล้ว" เธอเขวี้ยงไมค์ลงบนเวทีแล้วก้าวลงไปจากเวที เดินตรงไปหาคู่บ่าวสาว แขกหลายคนต่างหลีกทางให้เธอ
"ขอให้คนเลวๆ อย่างพวกแกสองคนอยู่ด้วยกันไม่ได้ ขอให้พวกแกเจ็บปวดมากกว่าฉันในวันนี้! อีเพื่อนเลว! ไอ้แฟนเฮงซวย!"
เพียะ! เพียะ!
ฝ่ามือบางฟาดลงบนแก้มสากของอดีตแฟนหนุ่มและอดีตเพื่อนรัก ปลายฝันจ้องหน้าทั้งสองด้วยแววตาเฉยชา ก่อนที่จะเดินผ่านหน้าบ่าวสาวไป
"กรี๊ด!! ไปจับตัวมันมาเดี๋ยวนี้!" ลูกน้ำกรีดร้องราวกับคนเสียสติ เมื่อได้สติแล้ว ใบหน้าสวยก้มลงแล้วรีบเดินออกไปจากงานด้วยความอาย กิตติเองก็รีบเดินตามลูกน้ำไป ทว่าเขากลับแยกไปอีกทาง แล้วรีบวิ่งตามปลายฝันไป
"..เฮ้อ~" ริมฝีปากหนาขยับเปล่งเสียง พ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับควันบุหรี่สีขาวคละคลุ้ง ดวงตาคมกริบจ้องมองบุหรี่ในมือ ก่อนจะยกขึ้นมาสูบอีกครั้ง แล้วจิ้มในที่สำหรับทิ้งก้นบุหรี่
"อึก~" เสียงสะอื้นไห้ดังเข้ามาในหู ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมคายหันกลับไปมองต้นเสียงด้วยหางตา ก่อนที่จะยกหมวกกันน็อกขึ้นมาครอบศีรษะ แล้วควบรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์
"นั่น! จับมัน!" เสียงเข้มของชายฉกรรจ์สามคนที่วิ่งตามหลังหญิงสาวมาดังก้องไปทั่วลานจอดรถ เรียกความสนใจจากชายหนุ่มให้หันไปมองอีกครั้ง เขาเอียงคอมองร่างบอบบางในชุดราตรีสีดำแหวกลึกจนเห็นขาอ่อน กำลังวิ่งตรงมาทางเขา และข้างหลังเธอก็มีชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำกำลังวิ่งตามมา
"เฮ้ย!"
"รีบออกรถเลยค่ะ ขอร้องนะ..รีบไป!" เธอก้าวขึ้นมานั่งซ้อนท้าย พร้อมกับยกแขนขึ้นมากอดเอวสอบไว้แน่น ใบหน้าสวยหันไปมองการ์ดที่วิ่งตามมาอย่างร้อนรน
บรึ้น!
บิ๊กไบค์คันใหญ่ขับออกไปด้วยความเร็วโดยมีหญิงสาวนั่งซ้อนด้านหลัง เขาก้มมองเรียวแขนสวยที่กอดเอวเขาไว้แน่นจนรู้สึกอึดอัดด้วยความสงสัย และยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
บทล่าสุด
#98 บทที่ 98 ตอนพิเศษ 5
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#97 บทที่ 97 ตอนพิเศษ 4
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#96 บทที่ 96 ตอนพิเศษ 3
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#95 บทที่ 95 ตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#94 บทที่ 94 ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#93 บทที่ 93 บทที่ 92 จบ
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#92 บทที่ 92 บทที่ 91
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#91 บทที่ 91 บทที่ 90
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#90 บทที่ 90 บทที่ 89
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#89 บทที่ 89 บทที่ 88
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025
คุณอาจชอบ 😍
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย้ำรักเลขา NC-20
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง
“ฉันไม่ได้แอบ”
“แต่เธอได้ยิน”
“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”
“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง
“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”
“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม
“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย
“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”
“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."













