บทนำ
"ขะ..ขอบคุณนะที่พาออกมาจากโรงแรม"
"..."?
"นายเอาเบอร์โทรนายมา เดี๋ยวฉันจะโทรนัดนายกินข้าวเป็นการขอบคุณก็แล้วกัน" ปลายฝันยกมือขึ้นมาเสยผมขึ้น แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่ม เธอเอียงคอมองเขาแล้วเงียบไป ด้วยเพราะชายหนุ่มยังไม่ได้ถอดหมวกกันน็อกจึงไม่รู้ว่าเขากำลังมองเธออยู่หรือเปล่า
"..." เขาเปิดหน้ากากบังลมขึ้น ยกมือขึ้นมาชี้หน้าปลายฝัน ก่อนที่เขาจะก้าวลงมาจากรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ เดินตรงไปหาหญิงสาว
"เธอเป็นใคร?"
"ฉะ..ฉัน ฉันเป็นใครนายไม่ต้องรู้หรอก ขอบคุณนะที่พาออกมา แล้วฉันจะตอบแทนบุญคุณนายในไม่ช้า"
"ไม่ต้องตอบแทน เราสองคนไม่ได้มีบุญคุณต่อกัน" เขาปิดหน้ากากบังลมลง แล้วหันหลังเดินกลับไปที่รถ ทว่าในจังหวะนั้นฝ่ามือบางก็คว้าท่อนแขนเขาไว้
"นะ..นายฉันยืมมือถือหน่อยสิ" ปลายฝันคลี่ยิ้มบางๆ เมื่อชายหนุ่มยอมหยุดแล้วหันมามองเธอ เขาแกะมือเธอออกจากแขนเสื้อแล้วหมุนตัวกลับมามองหน้าเธอ
"..." ปลายฝันทำหน้าเลิ่กลั่กเมื่อคนตรงหน้าถอดหมวกกันน็อกออก เธอก้มหน้าหลบสายตา
"เธอเป็นหมอหรือพยาบาล"
"เป็นหมอ เอ๊ะ! นายรู้ได้ยังไง?"
บท 1
บทนำ
@โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของทางโรงแรมกำลังครึกครื้น อบอวลไปด้วยกลิ่นของความรักของคู่บ่าวสาวที่กำลังยืนต้อนรับแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมเป็นพยานรักของทั้งคู่
"แกกำลังจะทำให้ฉันเป็นประสาทนะยัยลูกน้ำ!" มิ่งขวัญเพื่อนรักของลูกน้ำเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตเห็นท่าทางหวาดระแวงของเพื่อน ขณะที่ทั้งสองยืนรับแขกอยู่หน้างาน
"ฉันกลัวยัยบ้านั่นมาที่นี่!"
"หล่อนเข้ามาไม่ได้หรอก แกวางกำลังการ์ดรอบงานซะขนาดนั้น ไหนจะหน้าโรงแรม ไหนจะตรวจรถของแขกที่เข้ามาในงานเข้มงวดซะ!" ลูกน้ำเหลือบมองมิ่งขวัญด้วยหางตา
"แกไม่เป็นฉันแกไม่รู้หรอก!"
"ทำไมฉันจะไม่รู้ แต่แกก็เลวได้ใจจริงๆ นะที่กล้าแย่งแฟนเพื่อนมาเป็นผัวเนี่ย แถมยังปล่อยให้ตัวเองท้องอีก..กราบในความร่านเลยค่ะเพื่อน"
"นี่! ถ้าจะพูดขนาดนั้นก็ไม่ต้องมาคบกันเป็นเพื่อนเลยก็ได้นะ"
"แหมๆ ก็ฉันพูดความจริงนิ ฉันว่าแกปั้นหน้ายิ้มสวยๆ ดีกว่าไหม แขกในงานคงสงสัยกันหมดแล้วมั้งว่าทำไมเจ้าสาวทำท่าแปลกๆ" มิ่งขวัญยกยิ้มมุมปากให้ลูกน้ำเพื่อนรัก และเป็นจังหวะเดียวกันที่เพื่อนเจ้าบ่าวพาตัวเจ้าบ่าวมาส่งคืนเจ้าสาว เมื่อถ่ายรูปหมู่เสร็จแล้ว
"พี่กิตเหนื่อยไหมคะ" ลูกน้ำเอามือผลักไหล่มิ่งขวัญ ให้เธอออกไปจากตรงนั้น มิ่งขวัญที่รู้ทันเพื่อนยกยิ้มมุมปากแล้วก้าวออกไปยื่นไม่ไกลนัก
"พี่ไม่เป็นไร น้ำสิเหนื่อยรึเปล่า"
"ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ค่ะ อีกสักพักพิธีก็เริ่มแล้ว น้ำว่าเราไปเตรียมตัวดีกว่านะคะ"
"ได้ งั้นพี่เข้าไปรอน้ำในงานนะแล้วเจอกันที่รัก" กิตติหอมหน้าผากลูกน้ำก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในงาน รอยยิ้มบนใบหน้าสวยค่อยๆ หายไปเมื่อไร้ร่างหนา เธอหันไปพยักหน้าให้มิ่งขวัญเป็นอันรู้กัน
"อึก.." เสียงสะอื้นดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่ม ปลายฝันยืนพิงประตูรถยนต์อยู่ในลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
"อึก...ขอให้น้ำตาที่ไหลออกมาครั้งนี้ ให้กับความรักโง่ๆ และความรักห่วยๆ นี้เป็นครั้งสุดท้าย!" มือบางกำหมัดแน่นด้วยความเคียดแค้นและความเสียใจผสมปนเปกันไปหมด ความผิดหวังเกาะกินหัวใจจนเริ่มด้านชา
โลกมันโหดร้ายที่ให้เธอเดินมาเจอกับผู้ชายเลวๆ แบบนั้น และมันไม่ใช่เธอที่ต้องอยู่กับความรู้สึกนั้นคนเดียว
"...ผู้ชายก็ชั่ว! ผู้หญิงก็เลว! อีพวกนรกส่งมาเกิด ฉันเจ็บเท่าไหร่พวกแกเจ็บมากกว่าฉันแน่ รู้จักปลายฝันน้อยไป!" เธอฟาดกำปั้นลงข้างประตูรถยนต์ ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ขาเรียวยาวบนรองเท้าส้นสูงกว่าห้านิ้วสะบัดก้าวออกไปจากลานจอดรถ
บรึ้น...
ทว่าในจังหวะนั้นรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ก็ขับมาจอดตรงหน้าเธอ ปลายฝันเหลือบตามองเจ้าของรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เพียงนิดแล้วเดินผ่านเข้าไปทางประตูหลัง
"ลำดับต่อไปเชิญเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวครับ" พิธีกรในงานแต่งประกาศดังก้อง แขกในงานต่างหันมามองเจ้าบ่าวและเจ้าสาวที่กำลังเดินเข้ามาในงานเป็นตาเดียว ทุกคนต่างปรบมือยินดีกับคู่บ่าวสาว แต่มีอีกคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้และมองเจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยแววตาผิดหวัง
"สวัสดีค่ะ!" หญิงสาวที่อยู่ในชุดราตรีสีดำก้าวขึ้นไปบนเวที กระชากไมค์จากมือพิธีกรมาจ่อริมฝีปากที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสด
"ยังไม่ถึงเวลาที่ให้แขกอวยพรเจ้าบ่าวเจ้าสาวเลยนะครับ ผมขอไมค์คืนด้วย" ขณะที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวกำลังเดินเข้ามาในงาน พิธีกรหนุ่มก็พยายามจะเอาไมค์คืนจากหญิงสาวที่จู่ๆ ก็เดินขึ้นมาแย่งไมค์จากเขา แต่หญิงสาวกลับเดินหนี เธอยกมือขึ้นมาห้ามเมื่อพิธีกรชายยังเดินตามมา
"ฉันอยากอวยพรเจ้าบ่าวเจ้าสาวก่อนใคร เพื่อเป็นศิริมงคลแกเจ้าบ่าวเจ้าสาวชั่วๆ!"
"การ์ดอยู่ไหน! ไปจับตัวมันลงมา!" ลูกน้ำหันไปสั่งการ์ดร่างยักด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างหนัก เมื่อเห็นปลายฝันอยู่บนเวที แววตาเธอสั่นระริกจ้องมองร่างบางไม่กะพริบตา
"แขกผู้มีเกียรติทุกท่านคะ หันมาฟังทางนี้หน่อยค่ะ" แขกเหรื่อในงานต่างหันมามองหญิงสาวเจ้าของเสียงคำขอร้องเมื่อสักครู่ หากแต่ปลายเสียงที่เปล่งออกไปกลับสั่นเครืออย่างหนัก
"วันนี้ไม่ได้ถูกเชิญมาค่ะ แต่มาในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกเพื่อนรักหักหลังโดยการแย่งแฟนของฉันมาเป็นผัวตัวเองค่ะ มิหนำซ้ำยังแอบไปกินกันจนปล่อยให้ตัวเองท้อง!" คำพูดสุดท้ายเธอตะโกนจนปากสั่น ทำเอาแขกในงานต่างซุบซิบกันใหญ่
"ผู้ชายก็ชั่ว! ผู้หญิงก็ร่าน! แต่เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันจะเล่าที่มาที่ไปให้ฟัง" แขกในงานต่างให้ความสนใจกับหญิงสาวที่อยู่บนเวที สายตาของพวกเขาที่เคยฉายแววยินดีเมื่อหลายนาทีก่อนเปลี่ยนไปเมื่อหันมามองลูกน้ำและกิตติ
"เมื่อสองเดือนก่อนค่ะ เพื่อนฉัน อ๋อ! อดีตเพื่อนรักมากกว่า ตกที่นั่งลำบากตกงาน ไม่มีเงินสักบาท เธอแบกหน้ามาหาฉันขอความช่วยเหลือด้วยความที่เป็นเพื่อนกัน" เธอหยุดพูดเมื่อเห็นการ์ดร่างยักษ์ปรี่เข้ามา มือบางคว้าเอาขาตั้งไมค์มาป้องกันตัว
"นั่นแหละค่ะ แต่ไม่คิดว่าฉันจะช่วยอีงูพิษ มันทั้งสองแอบไปกินกันลับหลังฉัน เลวทั้งสองคน! ร่านนักก็เอาไปสำหรับผู้ชายคนนี้ฉันยกให้เธอนะลูกน้ำ แต่ที่มาในวันนี้เพราะอยากมาแสดงความยินดีกับพี่กิตค่ะ" เธอหันมองหน้า บอดีการ์ดทั้งสองคนที่กำลังเดินเข้ามา
"ขอให้ชีวิตรักของคุณมีแต่เรื่องฉิบหาย ขอให้มีแต่เรื่องเฮงซวยเข้ามา อย่าได้รักกันอย่าได้มีความสุข! ถ้าจะเจ็บก็เจ็บกันให้หมด ปลายเป็นคนแฟร์ๆ อยู่แล้ว" เธอเขวี้ยงไมค์ลงบนเวทีแล้วก้าวลงไปจากเวที เดินตรงไปหาคู่บ่าวสาว แขกหลายคนต่างหลีกทางให้เธอ
"ขอให้คนเลวๆ อย่างพวกแกสองคนอยู่ด้วยกันไม่ได้ ขอให้พวกแกเจ็บปวดมากกว่าฉันในวันนี้! อีเพื่อนเลว! ไอ้แฟนเฮงซวย!"
เพียะ! เพียะ!
ฝ่ามือบางฟาดลงบนแก้มสากของอดีตแฟนหนุ่มและอดีตเพื่อนรัก ปลายฝันจ้องหน้าทั้งสองด้วยแววตาเฉยชา ก่อนที่จะเดินผ่านหน้าบ่าวสาวไป
"กรี๊ด!! ไปจับตัวมันมาเดี๋ยวนี้!" ลูกน้ำกรีดร้องราวกับคนเสียสติ เมื่อได้สติแล้ว ใบหน้าสวยก้มลงแล้วรีบเดินออกไปจากงานด้วยความอาย กิตติเองก็รีบเดินตามลูกน้ำไป ทว่าเขากลับแยกไปอีกทาง แล้วรีบวิ่งตามปลายฝันไป
"..เฮ้อ~" ริมฝีปากหนาขยับเปล่งเสียง พ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับควันบุหรี่สีขาวคละคลุ้ง ดวงตาคมกริบจ้องมองบุหรี่ในมือ ก่อนจะยกขึ้นมาสูบอีกครั้ง แล้วจิ้มในที่สำหรับทิ้งก้นบุหรี่
"อึก~" เสียงสะอื้นไห้ดังเข้ามาในหู ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมคายหันกลับไปมองต้นเสียงด้วยหางตา ก่อนที่จะยกหมวกกันน็อกขึ้นมาครอบศีรษะ แล้วควบรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์
"นั่น! จับมัน!" เสียงเข้มของชายฉกรรจ์สามคนที่วิ่งตามหลังหญิงสาวมาดังก้องไปทั่วลานจอดรถ เรียกความสนใจจากชายหนุ่มให้หันไปมองอีกครั้ง เขาเอียงคอมองร่างบอบบางในชุดราตรีสีดำแหวกลึกจนเห็นขาอ่อน กำลังวิ่งตรงมาทางเขา และข้างหลังเธอก็มีชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำกำลังวิ่งตามมา
"เฮ้ย!"
"รีบออกรถเลยค่ะ ขอร้องนะ..รีบไป!" เธอก้าวขึ้นมานั่งซ้อนท้าย พร้อมกับยกแขนขึ้นมากอดเอวสอบไว้แน่น ใบหน้าสวยหันไปมองการ์ดที่วิ่งตามมาอย่างร้อนรน
บรึ้น!
บิ๊กไบค์คันใหญ่ขับออกไปด้วยความเร็วโดยมีหญิงสาวนั่งซ้อนด้านหลัง เขาก้มมองเรียวแขนสวยที่กอดเอวเขาไว้แน่นจนรู้สึกอึดอัดด้วยความสงสัย และยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
บทล่าสุด
#98 บทที่ 98 ตอนพิเศษ 5
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#97 บทที่ 97 ตอนพิเศษ 4
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#96 บทที่ 96 ตอนพิเศษ 3
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#95 บทที่ 95 ตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#94 บทที่ 94 ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#93 บทที่ 93 บทที่ 92 จบ
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#92 บทที่ 92 บทที่ 91
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#91 บทที่ 91 บทที่ 90
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#90 บทที่ 90 บทที่ 89
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025#89 บทที่ 89 บทที่ 88
อัปเดตล่าสุด: 12/5/2025
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง













