บทนำ
"ซวยแล้ว..เปียกหมดเลย" เธอวิ่งไปหลบใต้เพิงเล็กๆ ยืนหนาวสั่นมองสายฝนโปรยปรายลงมาด้วยความหวาดหวั่น "อ๊ะ! เชือกรองเท้าเปียกอีกแล้ว" เธอจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดกับเชือกรองเท้าที่คลายออก ทำให้มันเปียกน้ำโคนจนเป็นสีแดง พู่กันย่อเข่านั่งลงไปหมายจะผูกเชือกรองเท้า เป็นจังหวะเดียวกับละอองฝนสาดเข้ามาใส่
"..." ใบหน้าสวยหันไปมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามายืนใกล้ๆด้วยความงุนงง เธอมองรองเท้าหนังราคาแพงไล่สายตาขึ้นไปหยุดไว้ที่ร่มกันฝนสีดำสนิท ที่กำลังยื่นมาบดบังศีรษะของเธอ ชายหนุ่มคนดังกล่าวค่อยๆ ยกร่มขึ้นจนเห็นใบหน้าเขาได้ชัดเจน
"..!!" หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำเมื่อเห็นหน้าเจ้าของร่ม
"กำลังต้องการร่มอยู่รึเปล่าคนสวย"
"อ๊อฟ.."
บท 1
Intro
ตึก! ตึก! ตึก!
รองเท้าผ้าใบสีขาวกระทบกับพื้นปูสากๆ ภายในไซต์งานก่อสร้าง เพ้นท์เฮ้าส์หรูหลายร้อยล้านบาท ร่างบอบบางภายใต้เสื้อเชิ๊ตสีฟ้าอ่อนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เรียวขาสวยรับไปกับกางเกงยีนส์ขายาวก้าวไปอย่างคล่องตัว ใบหน้าสวยแดงระเรื่อจากความอายความร้อนของแดดในยามเที่ยงของวัน ส่งผลให้เหงื่อไหลออกจากขมับเธอเล็กน้อยเป็นที่ชินตาของคนงานก่อสร้าง ผมดกดำภายใต้หมวกนิรภัยมัดหางม้า ท่าทางทะมัดทะแมงของเธอเป็นที่สะดุดตาของหนุ่มๆ
"พู่กัน" มานพคือเจ้าของเสียงนั้น เขายืนอยู่ไม่ไกลกับเธอมากนัก 'พู่กัน' เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมกับยกมือไหว้เจ้านายหนุ่ม เธอเร่งฝีเท้าพลางหยิบงานที่ต้องแก้ไขให้ผู้เป็นนายดู
"ไม่ได้จะดูงาน ผมแค่จะบอกว่าไปพักได้ ดูหน้าคุณแดงหมดแล้ว" ไม่ว่าเปล่าแต่ชายหนุ่มยังใช้แขนเสื้อของตัวเองเช็ดเหงื่อออกจากกรอบหน้าให้เธอ สีหน้าของพู่กันแสดงออกชัดเจนว่าเธอไม่ชอบที่เขาทำอะไรอย่างถือวิสาสะแบบนี้ถึงแม้จะสนิทกันมากแต่เธอก็ไม่ชอบให้ใครแตะเนื้อต้องตัว
"..." หญิงสาวรีบปัดมือชายหนุ่มออกแล้วถอยออกห่าง "ขอบคุณนะคะ งั้นพู่ขอไปพักก่อน" เธอคลี่ยิ้มให้ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป งานนี้ไม่ใช่เธอที่ทำคนเดียวแต่ทำร่วมกับสถาปนิกหลายท่านและยังมีวิศวกรอีกหลายท่านที่ทำด้วยกัน
"คุณพู่!" มานพป้องปากเรียกเธออีกครั้ง
"คะ?"
"เอาร่มมาไหม"
"ร่มเหรอคะ ไม่น่าจะเอามาค่ะ หัวหน้ามีอะไรรึเปล่า" เธอถามกลับด้วยความมึนงง
"ก็วันนี้กรมอุตุนิยมวิทยาเขาแจ้งว่าจะมีฝนตกในช่วงบ่ายๆน่ะ"
"อ๋อ..ค่ะ" เธอพยักหน้าเข้าใจแล้วจึงเดินออกไปโดยไม่ตอบอะไรกลับไปมากกว่านั้น แต่สมองกลับฉุดคิดถึงคนๆหนึ่ง "ฝนตกงั้นเหรอ...อื้อ! ไม่ได้คิดถึงเขาสักหน่อย" บ้า! ใช่บ้าจริงๆที่จู่ๆเธอก็คิดถึงเขา แฟนเก่าที่เลิกลากันไปปีกว่าแล้ว มือเล็กๆปัดป่ายความคิดของตัวเองแล้วเดินไปยังเต็นท์ที่พักสำหรับสถาปนิก
"เฮ้อ~" เสียงถอนหายใจหนักๆทำลายความเงียบภายในรถ ดวงตาคมกริบทอดมองไปนอกกระจกอย่างไร้จุดหมาย
"วันนี้กรมอุตุนิยมวิทยาแจ้งว่าจะมาฝนฟ้าคะนองในช่วงบ่ายนะครับนาย" เสียงเข้มของไวท์ฉุดรั้งให้เจ้านายหนุ่มออกจากภวังค์
"..." ใบหน้าคมคายหันไปมองลูกน้องหนุ่มเพียงนิด เป็นอีกครั้งที่ร่างกายเขามันรั้นจะทำอะไรสักอย่างเมื่อรู้ว่าฝนตก มันทำให้หวนคิดถึงเรื่องราวในวันวาน มุมปากหนายกยิ้มบางๆ ทำเอาไวท์ต้องยิ้มตามผู้เป็นนาย
"เตรียมร่มมาไหม"
"เรียบร้อยครับนาย"
"มึงนี่รอบครอบดีว่ะ บรรยากาศแบบนี้มันเหมาะกับการกินก๋วยเตี๋ยว!" นิ้วเรียวยาวดีดดังเปาะ! ทำเอาลูกน้องหนุ่มอีกคนสะดุ้งไปตามๆกัน ไม่ต่างจากไวท์ที่ลอบกลืนน้ำลายลงคอ สายตาที่เขามองเจ้านายบอกได้ชัดว่ากำลังลุ้นคำพูดที่จะหลุดออกจากของเจ้านายอยู่
"กะ..ก๋วยเตี๋ยวอีกแล้วเหรอครับนาย"
"ก็เออสิวะ! บรรยากาศแบบนี้กินก๋วยเตี๋ยวไก่ร้อนๆแม่งแจ่ม! กลับจากดูงานแล้วแวะซื้อของไปทำก๋วยเตี๋ยวกัน"
"..."! ไวท์หันไปมองหน้าลูกน้องอีกคนด้วยสีหน้าลำบากใจ ก็ก๋วยเตี๋ยวที่เจ้านายทำให้กินทุกครั้งมันไม่อร่อยเอาเสียเลย พวกเขาเข็ดกับการต้องกินยาแก้ท้องเสียแล้ว..
"หรือจะไม่ทำดีวะ.."
"ดีครับ!" ลูกน้องหนุ่มรีบตอบกลับทันควัน
"โอ้ว...แสดงว่าอยากกินมากนะเนี่ย งั้นทำเยอะๆดีกว่า แจกลูกน้องทุกคนเลย"
"จะดีเหรอครับนาย..แฮ่ๆ" เนมหัวเราะกลบเกลื่อนพลางส่งสายตาให้ไวท์ แต่เขากลับหันหน้าหนีไม่รับรู้ เล่นเอาเนมเหงื่อแตกพลั่กๆ เมื่อผู้เป็นนายเงียบไป
หมับ!
มือหนาของผู้เป็นนายวางลงบนบ่าแกร่ง พร้อมกับออกแรงบีบเคล้นเบาๆ ไวท์ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนที่สายตาจะปะทะกับใบหน้าคมคายของเจ้านายที่ยื่นมาใกล้ๆ จนปลายจมูกเขาเกือบชนกับแก้มอยู่รอมร่อ
"เอาน่า..กูรู้ว่ามันไม่อร่อย ก็พยายามทำให้อร่อยอยู่ เข้าใจกูหน่อยดิวะ กูซื้อยาแก้ท้องเสียกับยาอื่นๆ มาไว้ตั้งเยอะ ไม่เป็นไรหรอกสัญญาครั้งนี้จะทำให้อร่อย"
"แต่ครั้งที่แล้วเจ้านายก็สัญญาแบบนี้นะครับ ลูกน้องเราเข้าโรงพยาบาลไปสามคนเลย..แฮ่ๆ.."
"เออน่า.." มาเฟียหนุ่มชักสีหน้าใส่ลูกน้องอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะนั้นสมองก็คิดหาสูตรก๋วยเตี๋ยวไก่ที่คิดว่ามันจะอร่อยและเวิร์คไปด้วย จนลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปเสียสนิท
"ฝนตกแล้วครับนาย"
"..." อ๊อฟหันไปมองเม็ดฝนที่ตกลงมากระทบกับกระจกแล้วผุดยิ้ม เขาลดกระจกลงแล้วยื่นมือออกไปรับน้ำฝนเย็นๆที่กำลังโปรยปรายลงมา "เดือนนี้ฝนตกกี่ครั้งแล้ววะ" เขาเอ่ยถามลูกน้องโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่เม็ดฝนโปรยปรายอยู่นอกรถ
"ครั้งที่สองแล้วครับ.." ไวท์ตอบด้วยรอยยิ้ม อ๊อฟพยักหน้าเข้าใจแล้วยกมือขึ้นมาระดับหน้าอกพลางหลับตา 'คิดถึงเธอนะ..'
@หนึ่งปีก่อน
แฉะ! แฉะ! แฉะ!
เท้าเรียวยาวบนรองเท้าส้นสูงวิ่งผ่ากลางสายฝนไปยังตู้โทรศัพท์เล็กๆ เพื่อใช้บดบังสายฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาอย่างหนัก
"อ๊อฟ..เดือนนี้ฝนตกเป็นครั้งที่สองแล้ว" เสียงหวานดังขึ้นใกล้ๆหู ลมหายใจอุ่นเป่าลงมาบนแก้มเขาถี่ๆ ด้วยความที่พื้นที่มันแคบ
"ฝนตกครั้งที่สองของเดือนเหรอ.."
"เย็นสดชื่นดีจัง ว่าไหม" คนตัวเล็กหันมาถามแฟนหนุ่มด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ขณะเดียวกันชายหนุ่มก็ถอดเสื้อสูทของตัวเองออกมาคลุมศีรษะเขาและของแฟนสาว
"เดี๋ยวไม่สบาย"
"ห่วงตัวเองบ้างนะ"
"อ๊อฟดูแลตัวเองได้ ห่วงพู่มากกว่า.." มาเฟียหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ๆ จนปลายจมูกสัมผัสกับปลายจมูกเชิดรั้นของคนตรงหน้า ทั้งสองสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ก่อนที่เขาจะขยับเสื้อสูทลงมาบดบังใบหน้า
@ปัจจุบัน
"อืม...เบบี๋~" อ๊อฟยกมือขึ้นมาเสมอใบหน้าแล้วขยับปากราวกับกำลังทำอะไรสักอย่างทำให้ไวท์กับลูกเนมต้องกันไปมองเพราะเห็นเจ้านายส่งจูบให้
"พี่ไวท์ผมขนลุก"
"กูก็ข่นลุกเหมือนกัน.." ลูกน้องทั้งสองคนต่างขนลุกขนชันกับท่าทางเคลิบเคลิ้มของเจ้านาย แต่ก็ไม่มีใครกล้าเรียกเขา
"อืม..ปากยูนุ่มจริงๆเบบี๋~" มาเฟียหนุ่มประคองมืออีกข้างหนึ่งขึ้นมาจูบเบาๆ ส่งเสียงดังทำลายความเงียบ แต่กลับสร้างความกดดันให้กับลูกน้องหนุ่มทั้งสองคน
'เบบี๋..เราไปต่อที่เตียงไหมคะ..'
"ไปครับ~"
'ไปกันเลยไหมคะ~'
"ไปเลยครับ..."
"นายครับ" ไวท์ยื่นมือไปจับมือหนาหวังเรียกสติเจ้านายกลับมาแต่อ๊อฟกลับคว้ามือเขาไปจูบโดยที่ไม่ทันตั้งตัว "เจ้านาย!" ไวท์ร้องลั่นพลางดึงมือกลับมาแต่อ๊อฟก็กอดเอาไว้
"อะไรวะ!" เสียงเข้มดังขึ้นเมื่อได้สติ เขาก้มมองมือหนาของไวท์ไว้แล้วรีบปล่อยทันที "เมื่อกี้กูทำอะไรกับมือของมึง"
"นะ..นายจูบมือผม"
"แหวะ~ ไอ้เหี้ยไวท์!!" อ๊อฟตะเบ็งเสียงดังลั่นพลางใช้แขนเสื้อเช็ดปากลวกๆ ไม่ต่างจากลูกน้องหนุ่มที่รีบเช็ดมือของตัวเองไปขนลุกซู่ไป
"ขับช้าแบบนี้เมื่อไหร่จะถึงวะ!" ทำเสียงเข้มกลบเกลื่อนก่อนจะหันไปมองนอกกระจก
'อ๊า..เบบี๋ทำไมไอลืมยูไม่ได้นะ ทำไมต้องวนเวียนอยู่ในความทรงจำไอแบบนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ไอสัมผัสมันมีแต่ความทรงจำตอนที่มียูอยู่ข้างๆ ถ้าเกิดมันเป็นพรหมลิขิตของไอจริงๆ ขอให้ไอเจอยูอีกครั้ง สัญญาจะไม่ปล่อยให้หลุดมือ...'
"..." พู่กันแหงนมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีมืดสนิทด้วยกลุ่มเมฆฝนที่เริ่มตั้งเค้า เธอยืนลังเลใจอยู่ชั่วครู่ด้วยเพราะไซต์งานกับเต็นท์ที่พักอยู่ห่างกันมากพอสมควร "ฝนจะตกก่อนไปถึงหน้างานไหมเนี่ย..จู่ๆก็ครึ้มฟ้าครึ้มฝนมาซะได้" เธอจับสายกระเป๋าคาดอกแน่นแล้ววิ่งออกไป ทว่าโชคไม่เข้าข้างเธอเลย ทันทีที่เท้าทั้งสองข้างพ้นจากเต็นท์เม็ดฝนก็โปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง
"ซวยแล้ว..เปียกหมดเลย" เธอวิ่งไปหลบใต้เพิงเล็กๆ ยืนหนาวสั่นมองสายฝนโปรยปรายลงมาด้วยความหวาดหวั่น "อ๊ะ! เชือกรองเท้าเปียกอีกแล้ว" เธอจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดกับเชือกรองเท้าที่คลายออก ทำให้มันเปียกน้ำโคนจนเป็นสีแดง พู่กันย่อเข่านั่งลงไปหมายจะผูกเชือกรองเท้า เป็นจังหวะเดียวกับละอองฝนสาดเข้ามาใส่
"..." ใบหน้าสวยหันไปมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามายืนใกล้ๆด้วยความงุนงง เธอมองรองเท้าหนังราคาแพงไล่สายตาขึ้นไปหยุดไว้ที่ร่มกันฝนสีดำสนิท ที่กำลังยื่นมาบดบังศีรษะของเธอ ชายหนุ่มคนดังกล่าวค่อยๆ ยกร่มขึ้นจนเห็นใบหน้าเขาได้ชัดเจน
"..!!" หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำเมื่อเห็นหน้าเจ้าของร่ม
"กำลังต้องการร่มอยู่รึเปล่าคนสวย"
"อ๊อฟ.."
———————————————
Intro มาแล้ววววววว คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 😁🥰
บทล่าสุด
#94 บทที่ 94 ตอนพิเศษ 5
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#93 บทที่ 93 ตอนพิเศษ 4
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#92 บทที่ 92 ตอนพิเศษ 3
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#91 บทที่ 91 ตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#90 บทที่ 90 ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#89 บทที่ 89 บทที่ 88 จบ
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#88 บทที่ 88 บทที่ 87
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#87 บทที่ 87 บทที่ 86
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#86 บทที่ 86 บทที่ 85
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#85 บทที่ 85 บทที่ 84
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025
คุณอาจชอบ 😍
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
เล่ห์รักซ่อนชู้
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ธิชารู้เห็นเรื่องที่ไหมเขามีชู้ แล้วธิชาก็ปิดบังพี่เรื่องนี้…ทำให้พี่เป็นไอ้โง่ถูกไหมเขาสวมเขาให้ แล้วไหนจะลูกของไอ้ชู้นั่นที่ไหมเอามายัดเหยียดให้เป็นลูกของพี่อีก…เพราะฉะนั้นธิชาก็ลองมาปิดบังไหมเขาเรื่องที่เราเป็นชู้กันให้มิดละกัน…ไม่งั้นไหมเขาคงจะเสียใจน่าดู ถ้ารู้ว่าน้องสาวมาเป็นชู้กับผัวตัวเองแบบอย่างนี้..”
“พี่มันเลว…พี่มันชั่ว…ปล่อยนะคะ ธิชาไม่อยากจะให้คนเลวๆอย่างพี่มาแตะเนื้อต้องตัวธิชาอีก…”
“ด่าผัวตัวเองอย่างนี้น่ารักเลยนะ…สงสัยต้องทำโทษสักหน่อยแล้ว…แต่พวกเขาจะสงสัยไหมว่าทำไมเราสองคนถึงได้ออกมานานแบบนี้…”
“พี่ไม่มีวันได้….อื้อ….อือ….อื้อ….ปึก เพี๊ยะ….อย่าทำแบบนี้กับธิชาอีกนะคะ ไม่งั้นอย่าหาว่าธิชาไม่เตือน”
“หึๆ…ชอบแบบตบจูบก็ไม่บอก งั้นเดี๋ยวพี่จัดให้ อยากตบพี่นักใช่ไหมหึ…จุ๊บ….อื้อ….อืม…อือ…”
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด













