บทนำ
ไคเลอร์ นักศึกษาวิศวะปี 3 ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีระดับเอเชีย หนุ่มหล่อเย็นชาและปากร้ายที่แทบไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ส่วนควีนคือน้องสาวของเพื่อนสนิท เด็กดื้อที่เจอหน้ากันเมื่อไร บรรยากาศของทั้งคู่เต็มไปด้วยการหยอกล้อและการปะทะคารม แบบที่ไม่มีใครยอมใครเลยสักครั้ง
แต่ใครจะรู้ว่าไคเลอร์เก็บภาพถ่ายของเธอในชุดดรัมเมเยอร์เอาไว้นานหลายปี ภาพที่เขากดชัตเตอร์ในวันแรกที่ได้พบและไม่เคยคิดจะลบทิ้ง
ตลอดเวลาที่ควีนค่อย ๆ เติบโต เขายังคงอยู่ใกล้ ๆ คอยแกล้ง คอยกวนประสาท และดูแลเธอในแบบของตัวเอง จนควีนเริ่มสงสัย ถ้าเธอเป็นแค่ ‘น้องสาวของเพื่อน’ แล้วทำไมพี่ไคเลอร์ถึงหวงเธอขนาดนี้?
บท 1
บทที่1 บทนำ ย้อนอดีต (มนตร์สะกดท่ามกลางความวุ่นวาย)
“ไค! มึงว่างใช่ไหม” เสียงของเคทดังขึ้นทันทีที่ไคเลอร์กดรับสาย
“ไม่ว่าง” ไคเลอร์ตอบกลับโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด สายตายังคงจับจ้องหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เต็มไปด้วยแบบจำลองชิ้นงานวิศวกรรมสำหรับโปรเจกต์ปลายภาค
“กูยังไม่ได้บอกเลยว่าจะให้ทำอะไร”
“ถ้ามึงโทรมาตอนสองทุ่ม แปลว่าต้องมีเรื่องให้ใช้แรงงานกู”
“รู้ทันตลอด” เคทหัวเราะเบา ๆ
“พรุ่งนี้มึงช่วยไปถ่ายรูปน้องสาวกูให้หน่อยดิ๊ ธามมันติดธุระที่บ้านด่วนนะมึง”
“ไม่”
“มึงช่วยคิดสักนิดหนึ่งไอ้ไคล์”
“ก็ไม่อยู่ดี”
“ถือว่ากูขอร้องเถอะว่ะ น้องกูได้เป็นดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่งเลยนะเว้ย”
“ยินดีด้วย แต่ไม่ใช่เรื่องของกู” ไคเลอร์ยังคงปฏิเสธ เขาไม่ใช่คนที่จะยอมทำอะไรแบบนี้ เขาไม่ชอบความวุ่นวาย
“ไอ้ไค” เคทกดเสียงต่ำ รู้สึกความอดทนเริ่มจะหมด
“เสียใจด้วย กูไม่ได้ว่างขนาดนั้น” ไคเลอร์ตอบกลับอย่างไม่แยแสอะไรกับปัญหาของเพื่อน
“มึงจำตอนที่กูต้องทนโดนแม่มึงซักประวัติได้ไหม” เคทเอ่ยช้า ๆ เพื่อเตือนความจำ
“จำตอนที่กูต้องนั่งกินข้าวกับครอบครัวมึงทุกอาทิตย์ได้ไหม”
“แล้วมึงจำตอน...”
“เออ! กูไปก็ได้” คำตอบสั้น ๆ ของไคเลอร์ทำให้ปลายสายยกยิ้มพอใจ
ไคเลอร์ยอมอย่างเสียไม่ได้ นึกถึงตอนที่เคทเคยช่วยแกล้งเป็นแฟนปลอม ๆ เพื่อหลอกแม่ของเขานานเกือบปี แม้มันจะนานแล้วแต่ตอนนั้นเคทก็ต้องอดทนกับอะไรหลายอย่างมากอยู่เหมือนกัน
“ก็แค่นั้น เดี๋ยวกูส่งโลเคชั่นให้ พรุ่งนี้นะมึงห้ามสายเด็ดขาด” เคทพอใจกับคำตอบของไคเลอร์ เธอรีบกดตัดสายทันที กลัวว่าไคเลอร์จะเปลี่ยนใจ
ไคเลอร์ถอนหายใจยาวเหยียดแล้วละมือจากคอมพิวเตอร์ไปหยิบกล้องถ่ายรูปคู่ใจเพื่อเช็คความเรียบร้อยก่อนจะต้องไปทำหน้าที่ช่างภาพจำเป็น
ณ. โรงเรียนมัธยมชื่อดัง
ท่ามกลางเสียงกระหึ่มของวงโยธวาทิตและไอร้อนที่ระเหยขึ้นมาจากขอบสนามฟุตบอลของโรงเรียนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยนักเรียนและผู้ปกครองจำนวนมาก
ไคเลอร์ในชุดเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยเสื้อแจ็กเก็ต กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบ เดินเข้ามาพร้อมกล้องคู่ใจที่ห้อยอยู่บนคอ ร่างสูงที่สูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร โดดเด่นจนหลายคนหันมอง
ไคเลอร์ยืนแยกตัวออกมาจากฝูงชนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นหางนกยูง ใบหน้าคมคายเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ดวงตาคู่คมซ่อนอยู่หลังแว่นกันแดดสีเข้มที่ยิ่งขับให้กลิ่นอายรอบตัวดูนิ่งสนิทและเข้าถึงยาก ท่าทางนิ่ง ๆ ที่ดูไม่ยี่หระต่อสิ่งใดทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างต้องเหลียวมอง แต่ก็ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปใกล้เกินความจำเป็น
มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างเกี่ยวสายคล้องกล้องราคาแพงเอาไว้หลวมๆ นัยน์ตาคมภายใต้กรอบแว่นกวาดมองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความเบื่อหน่าย
ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนสนิทที่บังคับมา ป่านนี้เขาคงนั่งจิบกาแฟอยู่ในห้องแอร์เงียบ ๆ ไปแล้ว
“ไคเลอร์! ทางนี้!”
เสียงแหลมตะโกนเรียกของ ‘เคท’ แหวกฝูงชนเข้ามาพร้อมกับร่างปราดเปรียวที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดตรงหน้าเขา ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดผสมความซาบซึ้งใจอย่างปิดไม่มิด
“กราบขอบพระคุณอย่างสูงที่ยอมมานะมึง กูไม่รู้จะหันไปพึ่งใครแล้วจริง ๆ” เคทยกมือไหว้ปลก ๆ อย่างรู้สึกเกรงใจ เธอรู้ว่าคนอย่างไคเลอร์ไม่ชอบอะไรแบบนี้แล้วนี่ยิ่งแดดร้อน ๆ และคนเยอะแยะแบบนี้ด้วยแล้ว
ไคเลอร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ลดแว่นกันแดดลงมาค้างไว้ที่ปลายจมูก โคลงศีรษะเล็กน้อยพลางถอนหายใจยาว สายตาที่มองเพื่อนสนิทเต็มไปด้วยความระอา
“คราวหน้ามึงก็จ้างช่างถ่ายรูปเอาเถอะ ลำบากเพื่อนฉิบหาย” น้ำเสียงของเขาเรียบต่ำ หงุดหงิด แสดงอารมณ์ชัดเจนว่าไม่ค่อยโอเค
“แล้วไหนล่ะ น้องสาวมึง? กูจะได้รีบถ่ายแล้วจะได้รีบกลับ”
“เออน่า มึงก็ทน ๆ หน่อยนะถือว่ากูขอร้อง นู่น! ขบวนพาเหรดเริ่มเคลื่อนแล้ว คนที่เดินนำหน้าสุดน่ะ” เคทชี้มือไปยังลู่วิ่งกลางสนามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น สายตาทอดมองน้องสาวด้วยความภาคภูมิใจ
ไคเลอร์พ่นลมหายใจสั้น ๆ ก่อนจะยกกล้องขึ้นแนบดวงตา นิ้วเรียวยาวปรับหมุนวงแหวนโฟกัสอย่างชำนาญ ภาพฝูงชนที่พร่าเลือนค่อยๆ ชัดเจนขึ้นทีนิด จนกระทั่งเลนส์จับโฟกัสเข้าที่ร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังเยื้องกรายอยู่กึ่งกลางสนาม
ในวินาทีนั้น นิ้วมือที่กำลังหมุนเลนส์กลับชะงักนิ่งไปโดยอัตโนมัติ
ท่ามกลางแสงแดดจ้า ร่างของ ‘ควีน’ ในชุดดรัมเมเยอร์สีขาวขลิบทองกลับโดดเด่นออกมาราวกับถูกตัดต่อ เส้นผมยาวสลวยถูกรวบตึงเป็นทรงสูงสง่างาม รับกับวงหน้าหวานหมดจดที่แม้จะแต่งแต้มเข้มกว่าปกติ แต่กลับไม่ได้ลดทอนความสดใสตามวัยของเธอลงเลยแม้แต่น้อย
จังหวะที่เธอตวัดไม้คทาขึ้นสูง แสงอาทิตย์ตกกระทบกับโลหะทรงกลมสะท้อนประกายวับวาวส่งให้ดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกายระยิบระยับ รอยยิ้มเจิดจ้าที่ส่งตรงมาข้างหน้ามันเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันบริสุทธิ์และทรงพลัง จนสามารถสะกดสายตาของคนทั้งสนามได้ในพริบตา รวมถึงคนที่อยู่หลังเลนส์กล้องนี้ด้วย
ไคเลอร์ชะงักไปชั่วขณะ เสียงรอบตัวเหมือนค่อย ๆ เลือนหาย ไป เหลือเพียงภาพของเธอที่อยู่ตรงหน้าเขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยผ่านช่องมองภาพ โดยไม่รู้ตัวว่าสายตาของตัวเองหยุดอยู่ตรงนั้นนานกว่าทุกครั้ง
แชะ... แชะ...
เสียงกดชัตเตอร์รัวติดต่อกันสองครั้งไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณความรู้สึกที่สั่งการล่วงหน้าสมองไปไกลแล้ว
“เป็นไง... น้องกูสวยใช่ไหมล่ะ?” เคทเอ่ยชมน้องสาวพร้อมขยิบตาให้เพื่อนอย่างภูมิใจ
ไคเลอร์ค่อย ๆ ลดกล้องลงช้า ๆ นัยน์ตาคมกริบที่เคยฉายแววเบื่อหน่าย บัดนี้กลับนิ่งงันและจับจ้องไปยังเด็กสาวที่เพิ่งหันมาระบายยิ้มกว้างพร้อมโบกมือให้เคท เขาเงียบไปอึดใจใหญ่เพื่อสะกดก้อนเนื้อในอกที่เต้นผิดจังหวะให้กลับมาเป็นปกติ
ไคเลอร์กระชับสายกล้องในมือแน่นขึ้น แว่นกันแดดถูกผลักกลับขึ้นไปบดบังสายตาตามเดิม เพื่อซ่อนความหวั่นไหวของสายตาคู่คมไม่ให้ใครจับได้
“ก็งั้น ๆ” ไคเลอร์เอ่ยตอบเสียงเรียบ มุมปากหยักกลับยกขึ้นเพียงนิดจนแทบมองไม่เห็น
“...แต่กล้องกูน่าจะชอบน้องสาวมึงว่ะ”
บทล่าสุด
#24 บทที่ 24 บทที่24 คำตอบที่ไม่ต้องพูด
อัปเดตล่าสุด: 11/19/2026#23 บทที่ 23 กูไม่เคยเล่น
อัปเดตล่าสุด: 11/18/2026#22 บทที่ 22 หวงโดยไม่รู้ตัว
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#21 บทที่ 21 ห่วงเกินกว่าคำว่าน้องสาว
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#20 บทที่ 20 หัวใจที่หนักอึ้ง
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#19 บทที่ 19 ไปรับ
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#18 บทที่ 18 รอคนที่ยังมาไม่ถึง
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#17 บทที่ 17 หลงเด็ก
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#16 บทที่ 16 สนิทกับพี่ไง
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#15 บทที่ 15 ไม่อยากให้ไป
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026
คุณอาจชอบ 😍
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้













