You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ (จบแล้ว)

You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ (จบแล้ว)

ปทุมวดี · เสร็จสิ้น · 150.1k คำ

1.2k
ยอดนิยม
1.2k
การดู
0
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

"พราว พราววลิน" หญิงสาวผู้เกิดมาพร้อมกับความสมบูรณ์แบบ เธอสวย เธอเก่ง เธอเพียบพร้อม และไม่ยอมใครแต่จะมีใครรู้ล่ะว่า "นางร้ายในคราบของนางฟ้า" เบื้องหลังความสำเร็จของเธอจะผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง

บท 1

You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ

นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ

นามปากกาผู้แต่ง : ปทุมวดี

สำนักพิมพ์ : ปทุมวดี

แนว : นิยายรัก โรมานซ์

ตีพิมพ์เป็นหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2567

ออกแบบรูปเล่ม : ปทุมวดี

ช่องทางการติดต่อนักเขียน :

Page Massage in ReadAwrite : ปทุมวดี

Instargram page : pratumv_adee

Twitter page : @pratumvadeewri

Facebook page : นามปากกา ปทุมวดี

Line : @6070fxri - Pratumvadee (บัญชีทางการเท่านั้น)

ปกนอก : Lali

ไทโปอักษร : จินไทโป

พิสูจน์อักษร : ปทุมวดี

ข้อบังคับทางกฎหมาย

© นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ ผู้แต่งขอสงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 15 ภายใต้บังคับมาตรา 9 มาตรา 10 และมาตรา 14 เจ้าของลิขสิทธิ์ย่อมมีสิทธิแต่ผู้เดียว

คำเตือน

นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ เรื่องนี้เป็นนวนิยายที่อยู่ในเซ็ทความรักของเขา ซึ่งเรื่องแรกในเซ็ทคือ หวนคืนรัก (หัวใจดวงเดิม) เป็นเรื่องราวความรักของนายหัวรามินทร์ เพื่อนสนิทของปฐวีที่เคยเกริ่นไว้นั่นเอง เนื้อหาภายในอาจมีการเอ่ยถึงสถานที่ต่าง ๆ ที่มีอยู่จริง และสถานที่ที่ไม่มีอยู่จริงเพื่ออรรถรสภายในเรื่อง ทั้งนี้ อาจมีคำพูดที่รุนแรง กิจกรรมทางเพศ หรือฉากที่รุนแรงอยู่ในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์หรือฉากที่มีความรุนแรงทางด้านอารมณ์ ด้วยเหตุนี้ นักเขียนขอความกรุณาให้นักอ่านใช้วิจารณญาณในการอ่านเสพผลงานค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ปทุมวดี

บทนำ

ท่ามกลางความร้อนอบอ้าว ยานพาหนะแล่นผ่านไปมา ฝูงชนเดินกันควักไขว่ที่สถานีรถไฟฟ้า ทั้งนักเรียน นักศึกษาและคนทำงาน

..กรุงเทพมหานคร

กองถ่ายในสตูดิโอพากันทำงานอย่างขยันขันแข็ง เพราะนางแบบให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี สมกับเป็นมืออาชีพ หญิงสาวสูงร้อยหกสิบแปด ผิวขาวอมชมพู ใบหน้าเฉี่ยวคมที่ยังมีเค้าโครงไทยดูมีเสน่ห์ไม่แพ้กับสไตล์นางแบบของแท้ เธอโพสท่าอย่างชำนาญ 

ทำทีมงานกระตือรือร้นว่าวันนี้คงได้กลับบ้านไว

“ดีมากครับคุณพราว เหลือเซ็ทสุดท้ายที่ต้องถ่ายนะครับวันนี้”ตากล้องเงยหน้าขึ้นมองหน้าหญิงสาวที่เดินมาตรวจดูรูปของตนเอง “ได้ค่ะ”เธอยิ้มให้

“น้องพราวขา รับงานละครอีกสักเรื่องดีไหมลูก ไม่เหนื่อยมากหรอกค่ะ แค่นี้กำลังดี”ผู้จัดการเดินเข้ามาหาคนจ้างในขณะที่เธอกำลังให้ทีมงานซับหน้าให้อยู่

“แต่เดือนนี้พี่พจน์รับงานให้พราวไปสองงานแล้วนะคะ พราวมีธุรกิจที่ต้องดูแลด้วย ไม่อยากเหนื่อยมากค่ะพี่”

“ว้ายตาย! น้องพราว! อย่าเรียกพี่พจน์สิลูก เรียกพิ้งกี้ค่ะลูกขา”พิ้งกี้ร้องวี้ดว้ายเมื่อได้ยิน ‘พราววลิน’ พูดถึงชื่อเก่าเก็บของนาง 

“ขอโทษค่ะพี่พจน์ เอ๊ย! พี่พิ้งกี้”พราววลินยิ้มร่าพูดเล่นหัวเราะคิกคักกับผู้จัดการ

พราววลิน อาชาภักดิ์ ดาวประดับค้างฟ้าไม่แพ้ จี จีรัณณ์ เธอเข้าวงการมายาตั้งแต่อายุสิบแปดปี โดยมีพิ้งกี้หรือพจน์ผ่านไปเจอในขณะที่เธอกำลังทำงานพาร์ทไทม์อยู่ที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมืองกรุง

ช่วงนั้นเป็นช่วงชีวิตของเด็กสาวธรรมดา ๆ ที่ต้องฝ่าฟันแสดงฝีมือ 

แสดงความสามารถ เป็นทั้งตัวประกอบ เป็นทั้งนางแบบในงานต่าง ๆ จนจุดสูงสุดได้เป็นถึงนางร้ายและนางเอกมากฝีมือ พร้อมกันนั้นเธอยังเป็นลูกรักของนุชฤดีหรือใครก็ต่างเรียกว่า มาดามนุช เจ้าแม่วงการแฟชั่นโชว์ 

พร้อมกันนั้นความพยายามที่เป็นเลิศของเธอ ก็ยังทำให้เธอเป็นเจ้าของธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องสำอางแบรนด์ ‘พราว’ หรือตัวย่อว่า ‘PL’ ซึ่งกำลังโด่งดังอยู่ตอนนี้

ชีวิตดีจนผู้คนอิจฉา และจะอิจฉามากกว่านี้ เพราะเธอกำลังจะแต่งงานกับ ‘อาจารย์หมอภูภูมิ ฉัตรเกล้า’ ที่ทั้งหน้าตาดี ฐานะดีและนิสัยดีราวกับเจ้าชาย

เจ้าหญิงและเจ้าชายคู่กันนั้นถูกแล้ว

“แล้วสรุปว่าหนูจะรับงานอีกไหม พี่จะได้รีบคอนเฟิร์ม”

หลังจากที่ถ่ายงานเสร็จ ในขณะที่กำลังขับรถกลับนั้น พิ้งกี้ก็หันมาถามคนนั่ง

ข้าง ๆ ที่กำลังไล่เช็คโซเชียลอยู่ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่สายตาเจ้ากรรมของพราววลินก็ดันพบเข้ากับ ‘ข่าวธุรกิจของครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่ง’ ทำให้เธอไม่ได้ฟังในสิ่งที่ผู้จัดการได้เอ่ยออกมาเลยแม้แต่น้อย “น้องพราว?”หล่อนเรียก

“คะ?! อะไรนะคะ”

“เป็นอะไรน่ะลูก มีคนก่อดราม่าเหรอ”

“เปล่าค่ะ เมื่อกี้พี่พิ้งกี้ว่ายังไงนะคะ”มือเรียวกดปิดมือถือและปั้นหน้ายิ้ม แต่มันไม่ได้รอดพ้นสายตาของพิ้งกี้จึงทำให้ผู้จัดการเงียบไป ก่อนจะเอ่ยคำถามขึ้นมาอีกครั้ง

“พี่ถามว่าหนูจะไม่รับอีกจริง ๆ ใช่ไหม พี่จะได้แคน ”

“อืม..”

“ไม่เอาดีกว่าค่ะ คิวเต็ม”

“โหย เสียดายอะ แต่ไม่เป็นไรค่ะลูก ไม่รับก็ไม่รับ แล้วนี่จะไปหาคุณหมอสุดที่รักต่อรึเปล่าเอ่ย พี่จะได้ไปส่ง”พิ้งกี้กล่าวด้วยความเสียดายแทน แต่ก็แทรกมาด้วยน้ำเสียงกระเซ้า

ที่อารมณ์ของพิ้งกี้เปลี่ยนกลับไปกลับมาเช่นนี้ก็เป็นเพราะว่า ต่อให้พราวลินจะไม่รับงานละคร พรีเซนเตอร์ อีเว้นท์หรือเดินแบบเป็นปี ๆ ก็ไม่ได้ทำให้เงินของพราววลินลดลงได้ เพราะหญิงสาวเป็นคนทำมาเท่าไรก็เก็บเสมอ และจัดสรรปันส่วนได้เป็นอย่างดี ทั้งเงินเก็บส่วนตัว เงินสำรองยามฉุกเฉิน เงินในส่วนใช้จ่ายค่าต่าง ๆ และเงินลงทุน เพราะแบบนี้จึงทำให้ภาพลักษณ์ของหญิงสาวดูเพอร์เฟคมาเสมอไม่เคยเปลี่ยน ทำให้รุ่นน้องกว่าครึ่งค่อนในวงการมายายึดถือเธอเป็นแบบอย่างในการจัดการเงินในกระเป๋าตนเอง

“แหม รู้ใจจังเลยค่ะ วันนี้พี่ภูอยู่เวรด้วย เดี๋ยวพราวซื้อข้าวไปให้ด้วยดีกว่า”

“ได้เลย จัดไปค่ะคุณน้อง”

สาวเจ้าก้าวเท้าลงจากรถพร้อมกับถุงผ้าใส่อาหาร มือเรียวยกมือขยับแว่นดำเล็กน้อย ผมยาวสลวยลอนใหญ่ปลิวไสวเบา คอระหงเชิดใบหน้าตรง อกผายไหล่ผึ่งสมส่วน รองเท้าส้นเข็มสีแดงจรดลงบนพื้นทีละก้าว การเดินสมกับเป็นมีอาชีพ 

ผู้คนที่เธอเดินผ่านมองเหมือนคุ้นตา คนจำได้ก็หันไปมองโปสเตอร์โฆษณาของโรงพยาบาลสลับกับตัวจริง แต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปขอถ่ายรูปด้วย เพราะคิดว่า หญิงสาวคงมีธุระที่ต้องจัดการเป็นส่วนตัว

“สวัสดีค่ะ”

เสียงของหญิงสาวดังขึ้นที่เคาท์เตอร์หน้าแผนกตรวจโรคเฉพาะทางของโรงพยาบาลเอกชน รองหัวหน้าพยาบาลประจำเคาท์เตอร์เงยหน้าขึ้นมอง จากแววตาที่ยังเนือย ๆ เพราะความเหนื่อยล้าจากการเข้าเวรอยู่ก็ตาลุกวาวรีบลุกขึ้นยืนทันที

“คุณพราววลิน!”เสียงตกใจปนดีใจของรองหัวหน้าพยาบาลสาวทำให้พราววลินยิ้มให้ทันควันปนกับเลิกคิ้วแปลกใจพร้อมกับถอดแว่นตากันแดดออก 

“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ”เธอถาม

“คุณพราววลินจริง ๆ ด้วย”

“เรียกพราวก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกเต็มยศขนาดนั้นหรอก”

“โอ๊ย! ทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ คือ..คือ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ มาถ่ายได้เลย”แม้จะนิ่งค้างไป แต่ก็เอ่ยอนุญาต รองหัวหน้าพยาบาลสาวจึงรีบวิ่งออกมาหาคนที่โดนขอถ่ายรูป พอถ่ายเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่า พราววลินคงมีธุระกับอาจารย์หมอของตน “คุณพราวมาหาอาจารย์ภูใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ พี่ภูอยู่หรือเปล่าคะ พอดีพราวเอาข้าวเย็นมาให้”

“อยู่ค่ะอยู่ แหม วันนี้โชคดีจริง ๆ ค่ะ ที่ได้เจอคุณพราวตัวเป็น ๆ ตอนที่คุณพราวมา อุ้ยคลาดกับคุณพราวตลอดเลย อุ้ยน่ะชอบคุณพราวม๊ากมากเลยค่ะ อ้อ! ละครที่คุณพราวเล่นไป อุ้ยดูแล้ว สนุกมากเลยนะคะ เล่นได้ร้ายสะใจอีช้อยมาก เอ...ว่าแต่เมื่อไรคุณพราวจะรับงานละครอีกเหรอคะ”ว่าไปก็พาคนที่ตนชื่นชอบเดินไปที่ห้องของอาจารย์หมอภูภูมิ

“พราวยังไม่ค่อยมีเวลาเลยค่ะ แต่พอแต่งงานก็ไม่น่าจะได้ทำงานตรงนี้ต่อแล้ว...เอ่อ แต่ว่าพราวลืมซื้อขนมมาฝากพวกพี่ ๆ เลย ขอโทษนะคะ ไว้วันหน้าพราวจะซื้อมาฝาก แล้วก็ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ”พราววลินยิ้มสดใสและก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นการขอบคุณ 

ทำให้คนตรงหน้ารู้สึกประทับใจในตัวของคนที่เจ้าหล่อนมองเป็นไอดอลคนนี้มากขึ้น

แต่เมื่อมาถึงจนรองหัวหน้าพยาบาลสาวลาลับสายตาไป ยังไม่ทันที่พราววลินจะได้เคาะประตูห้องตรวจ บานประตูก็ถูกเปิดออกมาเสียก่อน ทำให้พราววลินชะงักมือและมองคนที่กำลังจะเดินออกมา และผู้หญิงคนนี้ก็ ‘เป็นคนที่เธอรู้จักดี’

‘รุ้งแก้ว ดุจประการรัตนา’

‘น้องสาวคนละแม่’ หรือ ‘ลูกเมียน้อย...ของพ่อเธอ’

“พี่พราว”

“ใครเป็นพี่เธอ”

พราววลินสวนกลับแทบจะทันที สายตาของเธอเปลี่ยนไปจากที่เป็นมิตรกลับมีแต่ความเย็นชาให้กับหญิงสาวตรงหน้า ทำให้รุ้งแก้วหน้าถอดสี แต่ก็กลับมายิ้มให้พี่สาวต่างแม่เหมือนไม่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่

“คุณพราวมาหาอาจารย์เหรอคะ เชิญเลยค่ะ อาจารย์อยู่ด้านใน”น้องสาวต่างแม่ปรับสรรพนามการเรียกให้เป็น ‘ปกติ’ อย่างทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ซึ่งมันเป็นสิ่งเดียวที่

พราววลินพึงพอใจมากที่สุดเท่าที่รุ้งแก้วจะทำได้ เพราะตั้งแต่เกิดมาจนจำความได้ พราววลินเป็นพี่สาวคนโตของบ้านดุจประการรัตนาและบ้านอาชาภักดิ์ หญิงสาวคนสวยนั้น เมื่ออยู่กับน้อง ๆ เธอจะมีนิสัยอ่อนโยนและเป็นพี่สาวที่รักน้อง ๆ ของตนเองทุกคน แต่คนที่พราววลินไม่เคยพึงพอใจเลยก็คือรุ้งแก้ว เหตุผลก็มีอยู่เพียงข้อเดียวเท่านั้นนั่นก็คือ 

รุ้งแก้วเป็นลูกเมียน้อย...ผู้หญิงที่มาแย่งพ่อของหญิงสาวไป

พราววลินไม่เคยภูมิใจและพึงพอใจอะไรในตัวของรุ้งแก้วแม้แต่น้อย 

ไม่ว่ารุ้งแก้วจะทำดีแค่ไหนก็ตาม 

แต่การปรับสรรพนามและน้ำเสียงของรุ้งแก้วในคราวนี้ มันทำให้ความรู้สึกเอะใจบางอย่างของพราววลินเริ่มทำงาน แม้ว่านี่จะเป็นอาชีพและหน้าที่ที่รุ้งแก้วต้องกระทำก็ตาม 

แต่มารดาของผู้หญิงคนนี้เป็นเมียน้อยพ่อของเธอ ทั้งพ่อของเธอและแม่ของรุ้งแก้วทำให้คำว่าครอบครัวของเธอและน้องชายอีกสองคนต้องพังพินาศไปต่อหน้าต่อตา ต่อให้เป็นคนละคน แต่สันดานเมียน้อยมันต้องตกมาถึงลูกบ้างล่ะ

‘พอ ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องเก่านะพราว’

แต่ด้านดีก็ทำให้พราววลินถอนหายใจออกมา หญิงสาวคนสวยปรับสีหน้าให้เป็นปกติและเดินผ่านน้องสาวต่างแม่เข้าไปหาคนรักที่กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่

เธอทำราวกับว่า รุ้งแก้วเป็นอากาศธาตุไปเสียอย่างนั้น

“พี่ภูคะ พราวเอาข้าวเย็นมาให้ นี่! ของโปรดของที่รักทั้งนั้นเลย”

“พราว!”

“ขอบคุณนะคะที่รัก รู้ใจพี่ที่สุด”อาจารย์หมอกลับมามีรอยยิ้มบนใบหน้าอีกครั้งเมื่อได้เห็นว่าคนรักเดินทางมาหาถึงที่ ชายหนุ่มสูงร้อยแปดสิบห้า ลุคสมาร์ท ผิวขาวใยบัว ใบหน้ามนราวพระเอกลิเกแต่ก็มีความตี๋เพราะมีเชื้อจีน ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานพร้อมกับเดินเข้ามาหอมแก้มของหญิงสาวคนรัก ทำให้พราววลินรีบตีเขาเบา ๆ ด้วยความเขิน

“พี่ภู! เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอกค่ะ”

“ไม่มีใครเห็นหรอกครับที่รัก” 

“เออ! วันหยุดนี้เราไปดูแบบการ์ดงานแต่งงานกันดีไหม”เขาว่าก่อนดึงเก้าอี้ให้

พราววลินนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตน “ขอบคุณค่ะ อืม..ก็ได้นะคะ แต่พราวอาจจะต้องไปไหว้หลวงตาก่อน พี่ภูจะไปกับพราวไหมคะ”พูดถึง ‘หลวงตาปราบปริญ’ ผู้มีศักดิ์เป็นคุณตาแท้ ๆ ของเธอ

“ไปสิ พี่จำได้ว่าไม่ได้ไปหาท่านมานานแล้ว ถือโอกาสนิมนต์ท่านด้วยเลย”

....

ตะวันรุ่งยามเช้าที่วัดใกล้กับริมฝั่งแม่น้ำสายใหญ่ ชาวบ้านระแวกวัดเดินเข้าออกทำบุญกันเป็นประจำ นักท่องเที่ยวเดินขึ้นที่ท่าน้ำฝั่งท่าเรือจ้าง เพื่อมาชมความงามของวัดวาอารามและมาทำกิจกรรมกับครอบครัวที่ชุมชนแหล่งรวมความรู้และวัฒนธรรม

“พี่ไข่นุ้ย ถือดี ๆ สิพี่ เดี๋ยวนายหัวเขาก็ว่าเอาหรอก”เสียงหญิงสาวอายุยี่สิบแปดบอกกับคนอายุมากกว่าสองปีเป็นภาษาใต้ ในมือของ ‘ไข่นุ้ย’ และหญิงสาวถือสังฆทานเต็มทั้งสองข้าง ตัวเดินโยกเยกไปมาเพราะความหนักจากของในมือ

“เออ รู้แล้วน่า แล้วนายหัวอยู่ไหน”ไข่นุ้ยมองหาเจ้านาย

“น่าจะอยู่กับพระท่านข้างในนะพี่ เราเข้าไปกันก่อนเถอะ ค่อยไปเดินหาทีหลัง”

สองลูกจ้างพยักหน้าให้กันพร้อมเดินเข้าไปหาเจ้านายซึ่งเดินเข้าไปในวัดก่อนหน้านั้น พอเดินเข้าไปแล้วก็พบว่า นายหัวลูกครึ่งของตนกำลังพูดคุยอยู่กับเจ้าอาวาสอยู่ที่ศาลาการเปรียญ

ชายร่างสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตร อายุสามสิบแปดปี หน้าคมลูกครึ่งไทย-สเปน 

หุ่นดีสมส่วน ผิวแทนแต่ไม่มากนัก อกผายไหล่ผึ่งบุคลิกดี ดูรู้ว่าผ่านการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี และกิริยาท่าทางก็เข้ากับทรงผมปอมปาร์ดัวและการแต่งกาย เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนพร้อมกางเกงยีนส์สีเข้มและรองเท้าคัทชูหนังสีน้ำตาลเข้มราคาแพง 

“ปีนี้แม่ไม่ได้มา ก็เลยฝากผมมาทำบุญแทนครับหลวงตา”เขากล่าวกับเจ้าอาวาสวัดหรือหลวงตาปราบปริญ ผู้ซึ่งในอดีตเป็นเพื่อนรักคุณตาของเขาที่เสียชีวิตไปแล้วกว่าสิบปี

“อนุโมทนาบุญกับโยมแม่ด้วยนะ ว่าแต่โยม ๆ เป็นอย่างไรกันบ้างล่ะนี่ อยู่สบายดีกันทุกคนไหม”เสียงแหบแก่ของเจ้าอาวาสสิริอายุแปดสิบแปดปีเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบของครอบครัวที่คุ้นเคยกันมานาน

“ทุกคนสบายดีครับหลวงตา พ่อกับแม่ไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าที่สเปน ตอนนี้ยังไม่กลับเลยครับ สงสัยจะอยู่ยาว ส่วนยายปัทท์ตอนนี้ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วล่ะครับ”กล่าวถึงน้องสาวเพียงคนเดียว ผู้ซึ่งเป็นลูกหลงของบิดาและมารดา

‘ปัทท์’ หรือ ‘ปัญณพร อันตานิดา’ เด็กสาวอายุสิบแปดปีบริบูรณ์ ปัญณพรเป็นลูกหลงของ ‘อันโตนิโอ’ และ ‘นิรดา’ ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่อายุเข้าเลขหกแล้ว

บิดาชาวสเปนและมารดาชาวไทยมีเขาตั้งแต่อายุยี่สิบห้าปี ทั้งสองคนพยายามที่จะมีลูกอีกคนมาตลอด เพราะอยากให้ลูกชายได้มีน้องชายหรือน้องสาวสักคน แต่มันก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งทั้งคู่อายุสี่สิบห้าปี ความพยายามนั้นก็ประสบผลสำเร็จได้ลูกสาวตัวน้อย ๆ ออกมาให้ชื่นใจ แต่กว่าจะมีได้ ลูกชายคนโตก็อายุไปกว่ายี่สิบปีแล้ว แทนที่จะโตไล่เลี่ยกัน 

กลับกลายเป็นว่า ลูกชายต้องมาเลี้ยงน้องสาวที่แทบจะเป็นลูกแทน

“นายหัวครับ สังฆทานครับ”ไข่นุ้ยและ ‘หนูเล็ก’ ค่อย ๆ เดินเข่าเข้ามาอย่างสำรวมและดันของทำบุญเข้ามาให้กับผู้เป็นเจ้านาย หลังจากนั้นเจ้าอาวาสก็ได้กระทำการประกอบกิจการกุศลให้กับ ‘นายหัวอดิศร’ ผู้เป็นตาของ ‘นายหัวรามินทร์ อันตานิดา’ หรือ 

‘นายหัวราม’

“หลวงตาคะ”แต่ทันทีที่กล่าวอาราธนาจบ ญาติโยมชายหญิงคู่หนึ่งก็พากันเข้ามาหาท่าน เสียงหญิงสาวเอ่ยเรียกหลวงตาปราบปริญด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า ทำให้หนูเล็กหันไปมองคนมาใหม่และใช้มือแตะสะกิดไข่นุ้ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จนรามินทร์หันไปมองลูกน้องของตน

“อะไรของแกยายหนูเล็ก”ไข่นุ้ยถาม “ดาราพี่ ดารา!”กระซิบตอบด้วยความตื่นเต้น

“เจริญพรโยมพราว โยมหมอภู”หลวงตายิ้มให้

นายหัวรามินทร์ยังคงมองค้างอยู่ที่คนมาใหม่ครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติได้ว่าที่นี่ คือ 

วัดวาอารามก็สะบัดหัวเล็กน้อย แต่การกระทำของเขาก็สามารถดึงความสนใจจากพราววลินไปได้มาก หญิงสาวและชายหนุ่มมองหน้ากันอยู่สักพักก็หันกลับมาหาเจ้าอาวาสเช่นเดิม 

ส่วนนายหัวรามินทร์ก็ลากลับออกไปเพราะมีธุระต้องไปคุยกับหุ้นส่วนต่อ

ผู้ชายคนนี้หน้าคุ้นจัง กลับกันพราววลินก็มีอะไรในใจ เธอคิดและพยายามนึกว่าเคยเจอที่ไหนแต่ก็โดนภูภูมิสะกิดเรียกสติให้กลับไปมองคนที่ตนมาเยี่ยม

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

เกลียดรัก

เกลียดรัก

412.5k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
คนบางคนมักจะให้ความสำคัญต่อคนที่ตัวเองเกลียด
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พันธะร้ายนายวิศวะ

พันธะร้ายนายวิศวะ

414.3k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"_" ใครๆ ก็คิดว่าฉันโสด จะพูดยังไงดีละ มันพูดได้ไม่เต็มปากนะ "

"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง

"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย

***********************

เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก

" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้

เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ

"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ

คลั่งรักร้ายนายวิศวะ

321.6k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"ไง...หลบหน้าผัวมาหลายวัน" คนตัวโตกดเสียงมาอย่างไม่น่าฟัง ยิ่งเธอขัดขืนเขายิ่งเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือ

"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน

"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"

"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด

"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน

"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก

"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น

"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
กรงรักจำนน

กรงรักจำนน

231.8k การดู · เสร็จสิ้น · ผ้ายับที่พับไว้
เธอเป็นเพียงพยาบาลตัวเล็ก ๆ ที่ถูกจ้างให้มาดูแลย่าของเขา แต่กลับถูกดึงเข้าไปอยู่ในเกมของครอบครัวมหาเศรษฐี เกมที่เธอไม่ได้สมัครใจแม้แต่น้อย
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง

พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง

301k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
“แอบฟังแล้วคิดว่าฉันจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ งั้นเหรอ”

“ฉันไม่ได้แอบ”

“แต่เธอได้ยิน”

“ช่วยไม่ได้นายกับแฟนนายอยากจะคุยเรื่องลับๆ ของพวกนายตรงนี้เอง และฉันขอบอกไว้ตรงนี้ว่าไม่ได้แอบฟัง”

“ใครสน” โรมไม่พูดเปล่าแต่มือหนากับหยิบแว่นตาทรงกลมออกจากใบหน้าของคนตัวเล็ก กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ลอยมาแตะจมูกของคนตัวโต ยัยพิษสุนัขบ้านั้นตัวหอมชะมัด สายตาคมคู่ดุจ้องมองใบหน้าสวยใสไร้กรอบแว่นตาอย่างใกล้ชิดพิจารณา ราวกับถูกใบหน้าสวยหวานตรงหน้านั้นต้องมนต์สะกดเข้าอย่างจัง

“แว่นฉันนั้นนายจะเอาไปไหน เอาคืนมานะ”

“รับปากกับฉันว่าเธอจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินไปพูดที่ไหน ห้ามเอาเรื่องของฉันไปเผยแพร่เด็ดขาด” โรมเอ่ยกับคนตรงหน้าเสียงเข้ม

“ทำไมรับไม่ได้ อายเหรอ” นานิลเอ่ยอย่างเชิดหน้า นี้เหรอโรม บริหารปี 3 ที่สาวๆ คลั่งไคล้นักหนา แต่น่าเสียดายหน้าตาก็ดี แต่ไม่คิดจะหน้าตัวเมีย

“ไม่ใช่...เรื่องของเธอ แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”

“เป็นใครมาสั่งฉัน” เธอสวนกลับเขาทันที แต่นั้นกับถูกฝ่ามือหนาบิดเข้าที่เอวเล็ก นานิลถึงกับรู้สึกได้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

794.6k การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า
พิษรักคุณหมอ

พิษรักคุณหมอ

271.3k การดู · เสร็จสิ้น · เพียงเม็ดทราย
"มีนอยากกินน้ำอุ่นค่ะ" "ที่ห้องไม่มีน้ำอุ่นหรอก เอาอย่างอื่นแทนไหม...อุ่นเหมือนกัน" นอกจากฝีมือผ่าตัดคุณหมอฟันยังเหลี่ยมจัดอีกด้วย
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน

“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน

โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

ร้ายซ่อนรักฉบับโหด

485.9k การดู · เสร็จสิ้น · Yaygoh
เธอ คะนิ้ง นกน้อยที่หลงเข้าไปพัวพันกับเหล่านักแข่งใต้ดิน เธอแค่อยากตามหาน้องสาวที่หายตัวไป โดยไม่รู้เลยว่าความจริงที่รออยู่เบื้องหน้าโหดร้ายยิ่งกว่าขุมนรก

เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...

ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย)  BAD

เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD

398.3k การดู · กำลังอัปเดต · ลำเจียก
ลีวาย
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”

มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย

ขย่มรักมาเฟีย

400.8k การดู · กำลังอัปเดต · รินธารา
"ถ้าคุณจำรสชาติที่ผมมอบให้ไม่ได้....ผมก็จะทบทวนความทรงจำให้กับคุณเอง...ว่าเราเคยทำอะไรกันมาบ้าง..."

"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."

"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."

"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"

"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"

"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"

"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น

ลิขิตรักนายสุดหื่น

381.6k การดู · กำลังอัปเดต · รินธารา
เมื่อเธอโดนนอกใจจากคนที่รัก จึงหนีไปเริ่มต้อนชีวิตใหม่ที่ดูไบ และเธอก็ได้เจอกับหนุ่มอาหรับสุดแซ่บ ที่มายั่วยวนหลอกล่อให้เธอมีเซ็กส์ที่เร่าร้อนกับเขา และเขายังต้องการให้เธอท้องลูกของเขาอีก....

เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”