บทนำ
บท 1
You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ
นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ
นามปากกาผู้แต่ง : ปทุมวดี
สำนักพิมพ์ : ปทุมวดี
แนว : นิยายรัก โรมานซ์
ตีพิมพ์เป็นหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2567
ออกแบบรูปเล่ม : ปทุมวดี
ช่องทางการติดต่อนักเขียน :
Page Massage in ReadAwrite : ปทุมวดี
Instargram page : pratumv_adee
Twitter page : @pratumvadeewri
Facebook page : นามปากกา ปทุมวดี
Line : @6070fxri - Pratumvadee (บัญชีทางการเท่านั้น)
ปกนอก : Lali
ไทโปอักษร : จินไทโป
พิสูจน์อักษร : ปทุมวดี
ข้อบังคับทางกฎหมาย
© นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ ผู้แต่งขอสงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 15 ภายใต้บังคับมาตรา 9 มาตรา 10 และมาตรา 14 เจ้าของลิขสิทธิ์ย่อมมีสิทธิแต่ผู้เดียว
คำเตือน
นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ เรื่องนี้เป็นนวนิยายที่อยู่ในเซ็ทความรักของเขา ซึ่งเรื่องแรกในเซ็ทคือ หวนคืนรัก (หัวใจดวงเดิม) เป็นเรื่องราวความรักของนายหัวรามินทร์ เพื่อนสนิทของปฐวีที่เคยเกริ่นไว้นั่นเอง เนื้อหาภายในอาจมีการเอ่ยถึงสถานที่ต่าง ๆ ที่มีอยู่จริง และสถานที่ที่ไม่มีอยู่จริงเพื่ออรรถรสภายในเรื่อง ทั้งนี้ อาจมีคำพูดที่รุนแรง กิจกรรมทางเพศ หรือฉากที่รุนแรงอยู่ในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์หรือฉากที่มีความรุนแรงทางด้านอารมณ์ ด้วยเหตุนี้ นักเขียนขอความกรุณาให้นักอ่านใช้วิจารณญาณในการอ่านเสพผลงานค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ปทุมวดี
บทนำ
ท่ามกลางความร้อนอบอ้าว ยานพาหนะแล่นผ่านไปมา ฝูงชนเดินกันควักไขว่ที่สถานีรถไฟฟ้า ทั้งนักเรียน นักศึกษาและคนทำงาน
..กรุงเทพมหานคร
กองถ่ายในสตูดิโอพากันทำงานอย่างขยันขันแข็ง เพราะนางแบบให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี สมกับเป็นมืออาชีพ หญิงสาวสูงร้อยหกสิบแปด ผิวขาวอมชมพู ใบหน้าเฉี่ยวคมที่ยังมีเค้าโครงไทยดูมีเสน่ห์ไม่แพ้กับสไตล์นางแบบของแท้ เธอโพสท่าอย่างชำนาญ
ทำทีมงานกระตือรือร้นว่าวันนี้คงได้กลับบ้านไว
“ดีมากครับคุณพราว เหลือเซ็ทสุดท้ายที่ต้องถ่ายนะครับวันนี้”ตากล้องเงยหน้าขึ้นมองหน้าหญิงสาวที่เดินมาตรวจดูรูปของตนเอง “ได้ค่ะ”เธอยิ้มให้
“น้องพราวขา รับงานละครอีกสักเรื่องดีไหมลูก ไม่เหนื่อยมากหรอกค่ะ แค่นี้กำลังดี”ผู้จัดการเดินเข้ามาหาคนจ้างในขณะที่เธอกำลังให้ทีมงานซับหน้าให้อยู่
“แต่เดือนนี้พี่พจน์รับงานให้พราวไปสองงานแล้วนะคะ พราวมีธุรกิจที่ต้องดูแลด้วย ไม่อยากเหนื่อยมากค่ะพี่”
“ว้ายตาย! น้องพราว! อย่าเรียกพี่พจน์สิลูก เรียกพิ้งกี้ค่ะลูกขา”พิ้งกี้ร้องวี้ดว้ายเมื่อได้ยิน ‘พราววลิน’ พูดถึงชื่อเก่าเก็บของนาง
“ขอโทษค่ะพี่พจน์ เอ๊ย! พี่พิ้งกี้”พราววลินยิ้มร่าพูดเล่นหัวเราะคิกคักกับผู้จัดการ
พราววลิน อาชาภักดิ์ ดาวประดับค้างฟ้าไม่แพ้ จี จีรัณณ์ เธอเข้าวงการมายาตั้งแต่อายุสิบแปดปี โดยมีพิ้งกี้หรือพจน์ผ่านไปเจอในขณะที่เธอกำลังทำงานพาร์ทไทม์อยู่ที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมืองกรุง
ช่วงนั้นเป็นช่วงชีวิตของเด็กสาวธรรมดา ๆ ที่ต้องฝ่าฟันแสดงฝีมือ
แสดงความสามารถ เป็นทั้งตัวประกอบ เป็นทั้งนางแบบในงานต่าง ๆ จนจุดสูงสุดได้เป็นถึงนางร้ายและนางเอกมากฝีมือ พร้อมกันนั้นเธอยังเป็นลูกรักของนุชฤดีหรือใครก็ต่างเรียกว่า มาดามนุช เจ้าแม่วงการแฟชั่นโชว์
พร้อมกันนั้นความพยายามที่เป็นเลิศของเธอ ก็ยังทำให้เธอเป็นเจ้าของธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องสำอางแบรนด์ ‘พราว’ หรือตัวย่อว่า ‘PL’ ซึ่งกำลังโด่งดังอยู่ตอนนี้
ชีวิตดีจนผู้คนอิจฉา และจะอิจฉามากกว่านี้ เพราะเธอกำลังจะแต่งงานกับ ‘อาจารย์หมอภูภูมิ ฉัตรเกล้า’ ที่ทั้งหน้าตาดี ฐานะดีและนิสัยดีราวกับเจ้าชาย
เจ้าหญิงและเจ้าชายคู่กันนั้นถูกแล้ว
“แล้วสรุปว่าหนูจะรับงานอีกไหม พี่จะได้รีบคอนเฟิร์ม”
หลังจากที่ถ่ายงานเสร็จ ในขณะที่กำลังขับรถกลับนั้น พิ้งกี้ก็หันมาถามคนนั่ง
ข้าง ๆ ที่กำลังไล่เช็คโซเชียลอยู่ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่สายตาเจ้ากรรมของพราววลินก็ดันพบเข้ากับ ‘ข่าวธุรกิจของครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่ง’ ทำให้เธอไม่ได้ฟังในสิ่งที่ผู้จัดการได้เอ่ยออกมาเลยแม้แต่น้อย “น้องพราว?”หล่อนเรียก
“คะ?! อะไรนะคะ”
“เป็นอะไรน่ะลูก มีคนก่อดราม่าเหรอ”
“เปล่าค่ะ เมื่อกี้พี่พิ้งกี้ว่ายังไงนะคะ”มือเรียวกดปิดมือถือและปั้นหน้ายิ้ม แต่มันไม่ได้รอดพ้นสายตาของพิ้งกี้จึงทำให้ผู้จัดการเงียบไป ก่อนจะเอ่ยคำถามขึ้นมาอีกครั้ง
“พี่ถามว่าหนูจะไม่รับอีกจริง ๆ ใช่ไหม พี่จะได้แคน ”
“อืม..”
“ไม่เอาดีกว่าค่ะ คิวเต็ม”
“โหย เสียดายอะ แต่ไม่เป็นไรค่ะลูก ไม่รับก็ไม่รับ แล้วนี่จะไปหาคุณหมอสุดที่รักต่อรึเปล่าเอ่ย พี่จะได้ไปส่ง”พิ้งกี้กล่าวด้วยความเสียดายแทน แต่ก็แทรกมาด้วยน้ำเสียงกระเซ้า
ที่อารมณ์ของพิ้งกี้เปลี่ยนกลับไปกลับมาเช่นนี้ก็เป็นเพราะว่า ต่อให้พราวลินจะไม่รับงานละคร พรีเซนเตอร์ อีเว้นท์หรือเดินแบบเป็นปี ๆ ก็ไม่ได้ทำให้เงินของพราววลินลดลงได้ เพราะหญิงสาวเป็นคนทำมาเท่าไรก็เก็บเสมอ และจัดสรรปันส่วนได้เป็นอย่างดี ทั้งเงินเก็บส่วนตัว เงินสำรองยามฉุกเฉิน เงินในส่วนใช้จ่ายค่าต่าง ๆ และเงินลงทุน เพราะแบบนี้จึงทำให้ภาพลักษณ์ของหญิงสาวดูเพอร์เฟคมาเสมอไม่เคยเปลี่ยน ทำให้รุ่นน้องกว่าครึ่งค่อนในวงการมายายึดถือเธอเป็นแบบอย่างในการจัดการเงินในกระเป๋าตนเอง
“แหม รู้ใจจังเลยค่ะ วันนี้พี่ภูอยู่เวรด้วย เดี๋ยวพราวซื้อข้าวไปให้ด้วยดีกว่า”
“ได้เลย จัดไปค่ะคุณน้อง”
สาวเจ้าก้าวเท้าลงจากรถพร้อมกับถุงผ้าใส่อาหาร มือเรียวยกมือขยับแว่นดำเล็กน้อย ผมยาวสลวยลอนใหญ่ปลิวไสวเบา คอระหงเชิดใบหน้าตรง อกผายไหล่ผึ่งสมส่วน รองเท้าส้นเข็มสีแดงจรดลงบนพื้นทีละก้าว การเดินสมกับเป็นมีอาชีพ
ผู้คนที่เธอเดินผ่านมองเหมือนคุ้นตา คนจำได้ก็หันไปมองโปสเตอร์โฆษณาของโรงพยาบาลสลับกับตัวจริง แต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปขอถ่ายรูปด้วย เพราะคิดว่า หญิงสาวคงมีธุระที่ต้องจัดการเป็นส่วนตัว
“สวัสดีค่ะ”
เสียงของหญิงสาวดังขึ้นที่เคาท์เตอร์หน้าแผนกตรวจโรคเฉพาะทางของโรงพยาบาลเอกชน รองหัวหน้าพยาบาลประจำเคาท์เตอร์เงยหน้าขึ้นมอง จากแววตาที่ยังเนือย ๆ เพราะความเหนื่อยล้าจากการเข้าเวรอยู่ก็ตาลุกวาวรีบลุกขึ้นยืนทันที
“คุณพราววลิน!”เสียงตกใจปนดีใจของรองหัวหน้าพยาบาลสาวทำให้พราววลินยิ้มให้ทันควันปนกับเลิกคิ้วแปลกใจพร้อมกับถอดแว่นตากันแดดออก
“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ”เธอถาม
“คุณพราววลินจริง ๆ ด้วย”
“เรียกพราวก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกเต็มยศขนาดนั้นหรอก”
“โอ๊ย! ทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ คือ..คือ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ”
“ได้ค่ะ มาถ่ายได้เลย”แม้จะนิ่งค้างไป แต่ก็เอ่ยอนุญาต รองหัวหน้าพยาบาลสาวจึงรีบวิ่งออกมาหาคนที่โดนขอถ่ายรูป พอถ่ายเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่า พราววลินคงมีธุระกับอาจารย์หมอของตน “คุณพราวมาหาอาจารย์ภูใช่ไหมคะ”
“ใช่ค่ะ พี่ภูอยู่หรือเปล่าคะ พอดีพราวเอาข้าวเย็นมาให้”
“อยู่ค่ะอยู่ แหม วันนี้โชคดีจริง ๆ ค่ะ ที่ได้เจอคุณพราวตัวเป็น ๆ ตอนที่คุณพราวมา อุ้ยคลาดกับคุณพราวตลอดเลย อุ้ยน่ะชอบคุณพราวม๊ากมากเลยค่ะ อ้อ! ละครที่คุณพราวเล่นไป อุ้ยดูแล้ว สนุกมากเลยนะคะ เล่นได้ร้ายสะใจอีช้อยมาก เอ...ว่าแต่เมื่อไรคุณพราวจะรับงานละครอีกเหรอคะ”ว่าไปก็พาคนที่ตนชื่นชอบเดินไปที่ห้องของอาจารย์หมอภูภูมิ
“พราวยังไม่ค่อยมีเวลาเลยค่ะ แต่พอแต่งงานก็ไม่น่าจะได้ทำงานตรงนี้ต่อแล้ว...เอ่อ แต่ว่าพราวลืมซื้อขนมมาฝากพวกพี่ ๆ เลย ขอโทษนะคะ ไว้วันหน้าพราวจะซื้อมาฝาก แล้วก็ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ”พราววลินยิ้มสดใสและก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นการขอบคุณ
ทำให้คนตรงหน้ารู้สึกประทับใจในตัวของคนที่เจ้าหล่อนมองเป็นไอดอลคนนี้มากขึ้น
แต่เมื่อมาถึงจนรองหัวหน้าพยาบาลสาวลาลับสายตาไป ยังไม่ทันที่พราววลินจะได้เคาะประตูห้องตรวจ บานประตูก็ถูกเปิดออกมาเสียก่อน ทำให้พราววลินชะงักมือและมองคนที่กำลังจะเดินออกมา และผู้หญิงคนนี้ก็ ‘เป็นคนที่เธอรู้จักดี’
‘รุ้งแก้ว ดุจประการรัตนา’
‘น้องสาวคนละแม่’ หรือ ‘ลูกเมียน้อย...ของพ่อเธอ’
“พี่พราว”
“ใครเป็นพี่เธอ”
พราววลินสวนกลับแทบจะทันที สายตาของเธอเปลี่ยนไปจากที่เป็นมิตรกลับมีแต่ความเย็นชาให้กับหญิงสาวตรงหน้า ทำให้รุ้งแก้วหน้าถอดสี แต่ก็กลับมายิ้มให้พี่สาวต่างแม่เหมือนไม่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่
“คุณพราวมาหาอาจารย์เหรอคะ เชิญเลยค่ะ อาจารย์อยู่ด้านใน”น้องสาวต่างแม่ปรับสรรพนามการเรียกให้เป็น ‘ปกติ’ อย่างทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ซึ่งมันเป็นสิ่งเดียวที่
พราววลินพึงพอใจมากที่สุดเท่าที่รุ้งแก้วจะทำได้ เพราะตั้งแต่เกิดมาจนจำความได้ พราววลินเป็นพี่สาวคนโตของบ้านดุจประการรัตนาและบ้านอาชาภักดิ์ หญิงสาวคนสวยนั้น เมื่ออยู่กับน้อง ๆ เธอจะมีนิสัยอ่อนโยนและเป็นพี่สาวที่รักน้อง ๆ ของตนเองทุกคน แต่คนที่พราววลินไม่เคยพึงพอใจเลยก็คือรุ้งแก้ว เหตุผลก็มีอยู่เพียงข้อเดียวเท่านั้นนั่นก็คือ
รุ้งแก้วเป็นลูกเมียน้อย...ผู้หญิงที่มาแย่งพ่อของหญิงสาวไป
พราววลินไม่เคยภูมิใจและพึงพอใจอะไรในตัวของรุ้งแก้วแม้แต่น้อย
ไม่ว่ารุ้งแก้วจะทำดีแค่ไหนก็ตาม
แต่การปรับสรรพนามและน้ำเสียงของรุ้งแก้วในคราวนี้ มันทำให้ความรู้สึกเอะใจบางอย่างของพราววลินเริ่มทำงาน แม้ว่านี่จะเป็นอาชีพและหน้าที่ที่รุ้งแก้วต้องกระทำก็ตาม
แต่มารดาของผู้หญิงคนนี้เป็นเมียน้อยพ่อของเธอ ทั้งพ่อของเธอและแม่ของรุ้งแก้วทำให้คำว่าครอบครัวของเธอและน้องชายอีกสองคนต้องพังพินาศไปต่อหน้าต่อตา ต่อให้เป็นคนละคน แต่สันดานเมียน้อยมันต้องตกมาถึงลูกบ้างล่ะ
‘พอ ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องเก่านะพราว’
แต่ด้านดีก็ทำให้พราววลินถอนหายใจออกมา หญิงสาวคนสวยปรับสีหน้าให้เป็นปกติและเดินผ่านน้องสาวต่างแม่เข้าไปหาคนรักที่กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่
เธอทำราวกับว่า รุ้งแก้วเป็นอากาศธาตุไปเสียอย่างนั้น
“พี่ภูคะ พราวเอาข้าวเย็นมาให้ นี่! ของโปรดของที่รักทั้งนั้นเลย”
“พราว!”
“ขอบคุณนะคะที่รัก รู้ใจพี่ที่สุด”อาจารย์หมอกลับมามีรอยยิ้มบนใบหน้าอีกครั้งเมื่อได้เห็นว่าคนรักเดินทางมาหาถึงที่ ชายหนุ่มสูงร้อยแปดสิบห้า ลุคสมาร์ท ผิวขาวใยบัว ใบหน้ามนราวพระเอกลิเกแต่ก็มีความตี๋เพราะมีเชื้อจีน ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานพร้อมกับเดินเข้ามาหอมแก้มของหญิงสาวคนรัก ทำให้พราววลินรีบตีเขาเบา ๆ ด้วยความเขิน
“พี่ภู! เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอกค่ะ”
“ไม่มีใครเห็นหรอกครับที่รัก”
“เออ! วันหยุดนี้เราไปดูแบบการ์ดงานแต่งงานกันดีไหม”เขาว่าก่อนดึงเก้าอี้ให้
พราววลินนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตน “ขอบคุณค่ะ อืม..ก็ได้นะคะ แต่พราวอาจจะต้องไปไหว้หลวงตาก่อน พี่ภูจะไปกับพราวไหมคะ”พูดถึง ‘หลวงตาปราบปริญ’ ผู้มีศักดิ์เป็นคุณตาแท้ ๆ ของเธอ
“ไปสิ พี่จำได้ว่าไม่ได้ไปหาท่านมานานแล้ว ถือโอกาสนิมนต์ท่านด้วยเลย”
....
ตะวันรุ่งยามเช้าที่วัดใกล้กับริมฝั่งแม่น้ำสายใหญ่ ชาวบ้านระแวกวัดเดินเข้าออกทำบุญกันเป็นประจำ นักท่องเที่ยวเดินขึ้นที่ท่าน้ำฝั่งท่าเรือจ้าง เพื่อมาชมความงามของวัดวาอารามและมาทำกิจกรรมกับครอบครัวที่ชุมชนแหล่งรวมความรู้และวัฒนธรรม
“พี่ไข่นุ้ย ถือดี ๆ สิพี่ เดี๋ยวนายหัวเขาก็ว่าเอาหรอก”เสียงหญิงสาวอายุยี่สิบแปดบอกกับคนอายุมากกว่าสองปีเป็นภาษาใต้ ในมือของ ‘ไข่นุ้ย’ และหญิงสาวถือสังฆทานเต็มทั้งสองข้าง ตัวเดินโยกเยกไปมาเพราะความหนักจากของในมือ
“เออ รู้แล้วน่า แล้วนายหัวอยู่ไหน”ไข่นุ้ยมองหาเจ้านาย
“น่าจะอยู่กับพระท่านข้างในนะพี่ เราเข้าไปกันก่อนเถอะ ค่อยไปเดินหาทีหลัง”
สองลูกจ้างพยักหน้าให้กันพร้อมเดินเข้าไปหาเจ้านายซึ่งเดินเข้าไปในวัดก่อนหน้านั้น พอเดินเข้าไปแล้วก็พบว่า นายหัวลูกครึ่งของตนกำลังพูดคุยอยู่กับเจ้าอาวาสอยู่ที่ศาลาการเปรียญ
ชายร่างสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตร อายุสามสิบแปดปี หน้าคมลูกครึ่งไทย-สเปน
หุ่นดีสมส่วน ผิวแทนแต่ไม่มากนัก อกผายไหล่ผึ่งบุคลิกดี ดูรู้ว่าผ่านการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี และกิริยาท่าทางก็เข้ากับทรงผมปอมปาร์ดัวและการแต่งกาย เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนพร้อมกางเกงยีนส์สีเข้มและรองเท้าคัทชูหนังสีน้ำตาลเข้มราคาแพง
“ปีนี้แม่ไม่ได้มา ก็เลยฝากผมมาทำบุญแทนครับหลวงตา”เขากล่าวกับเจ้าอาวาสวัดหรือหลวงตาปราบปริญ ผู้ซึ่งในอดีตเป็นเพื่อนรักคุณตาของเขาที่เสียชีวิตไปแล้วกว่าสิบปี
“อนุโมทนาบุญกับโยมแม่ด้วยนะ ว่าแต่โยม ๆ เป็นอย่างไรกันบ้างล่ะนี่ อยู่สบายดีกันทุกคนไหม”เสียงแหบแก่ของเจ้าอาวาสสิริอายุแปดสิบแปดปีเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบของครอบครัวที่คุ้นเคยกันมานาน
“ทุกคนสบายดีครับหลวงตา พ่อกับแม่ไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าที่สเปน ตอนนี้ยังไม่กลับเลยครับ สงสัยจะอยู่ยาว ส่วนยายปัทท์ตอนนี้ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วล่ะครับ”กล่าวถึงน้องสาวเพียงคนเดียว ผู้ซึ่งเป็นลูกหลงของบิดาและมารดา
‘ปัทท์’ หรือ ‘ปัญณพร อันตานิดา’ เด็กสาวอายุสิบแปดปีบริบูรณ์ ปัญณพรเป็นลูกหลงของ ‘อันโตนิโอ’ และ ‘นิรดา’ ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่อายุเข้าเลขหกแล้ว
บิดาชาวสเปนและมารดาชาวไทยมีเขาตั้งแต่อายุยี่สิบห้าปี ทั้งสองคนพยายามที่จะมีลูกอีกคนมาตลอด เพราะอยากให้ลูกชายได้มีน้องชายหรือน้องสาวสักคน แต่มันก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งทั้งคู่อายุสี่สิบห้าปี ความพยายามนั้นก็ประสบผลสำเร็จได้ลูกสาวตัวน้อย ๆ ออกมาให้ชื่นใจ แต่กว่าจะมีได้ ลูกชายคนโตก็อายุไปกว่ายี่สิบปีแล้ว แทนที่จะโตไล่เลี่ยกัน
กลับกลายเป็นว่า ลูกชายต้องมาเลี้ยงน้องสาวที่แทบจะเป็นลูกแทน
“นายหัวครับ สังฆทานครับ”ไข่นุ้ยและ ‘หนูเล็ก’ ค่อย ๆ เดินเข่าเข้ามาอย่างสำรวมและดันของทำบุญเข้ามาให้กับผู้เป็นเจ้านาย หลังจากนั้นเจ้าอาวาสก็ได้กระทำการประกอบกิจการกุศลให้กับ ‘นายหัวอดิศร’ ผู้เป็นตาของ ‘นายหัวรามินทร์ อันตานิดา’ หรือ
‘นายหัวราม’
“หลวงตาคะ”แต่ทันทีที่กล่าวอาราธนาจบ ญาติโยมชายหญิงคู่หนึ่งก็พากันเข้ามาหาท่าน เสียงหญิงสาวเอ่ยเรียกหลวงตาปราบปริญด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า ทำให้หนูเล็กหันไปมองคนมาใหม่และใช้มือแตะสะกิดไข่นุ้ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จนรามินทร์หันไปมองลูกน้องของตน
“อะไรของแกยายหนูเล็ก”ไข่นุ้ยถาม “ดาราพี่ ดารา!”กระซิบตอบด้วยความตื่นเต้น
“เจริญพรโยมพราว โยมหมอภู”หลวงตายิ้มให้
นายหัวรามินทร์ยังคงมองค้างอยู่ที่คนมาใหม่ครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติได้ว่าที่นี่ คือ
วัดวาอารามก็สะบัดหัวเล็กน้อย แต่การกระทำของเขาก็สามารถดึงความสนใจจากพราววลินไปได้มาก หญิงสาวและชายหนุ่มมองหน้ากันอยู่สักพักก็หันกลับมาหาเจ้าอาวาสเช่นเดิม
ส่วนนายหัวรามินทร์ก็ลากลับออกไปเพราะมีธุระต้องไปคุยกับหุ้นส่วนต่อ
ผู้ชายคนนี้หน้าคุ้นจัง กลับกันพราววลินก็มีอะไรในใจ เธอคิดและพยายามนึกว่าเคยเจอที่ไหนแต่ก็โดนภูภูมิสะกิดเรียกสติให้กลับไปมองคนที่ตนมาเยี่ยม
บทล่าสุด
#28 บทที่ 28 ตอนที่ 21 ไม่ได้ดีที่สุด แต่เข้าท่าที่สุด (จบบริบูรณ์)
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#27 บทที่ 27 ตอนที่ 20 คำขอโทษ
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#26 บทที่ 26 ตอนที่ 19 เวรกรรม
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#25 บทที่ 25 ตอนที่ 18 รู้
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#24 บทที่ 24 ตอนที่ 17 ขาดไม่ได้
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#23 บทที่ 23 ตอนที่ 16 เป็นเพราะใคร
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#22 บทที่ 22 ตอนที่ 15 ขอ
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#21 บทที่ 21 ตอนที่ 14 ผู้ไม่หวังดี
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#20 บทที่ 20 ตอนที่ 13 คู่จิ้น คู่ขวัญ คู่ใจ
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#19 บทที่ 19 ตอนที่ 12 รักแท้ต้องใช้เวลา
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026
คุณอาจชอบ 😍
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
ไม่มีเมีย..ก็ไม่มีชีวิต
เสียงของเขาเย็นชาและบาดหู “คุณเป็นภรรยาของผม มีหน้าที่ตอบสนองความต้องการทางร่างกายของผมอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”
“สงครามเย็นของเรายังไม่จบนะ!” การขัดขืนของฉันไร้ประโยชน์ เขาได้สอดใส่เข้ามาในร่างกายของฉันแล้ว
มืออันเย็นเฉียบของเขาลูบไล้หน้าอกของฉัน ชีวิตแต่งงานห้าปี กับการมีเซ็กส์นับครั้งไม่ถ้วน ทำให้เขารู้ดีว่าจะปลุกเร้าอารมณ์ความต้องการของฉันได้อย่างไร
ในจังหวะที่ร่างกายของฉันสั่นระริกและกำลังจะแตะขอบสวรรค์ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน เขาหยุดการกระทำทันที เอามือปิดปากฉันไว้ แล้วกดรับสาย
ปลายสายเป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมาเบาๆ ว่า “ที่รักคะ ฉันอยู่ที่นี่แล้วนะ”
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
Dangerous มาเฟียกุมรัก
การเริ่มต้นจากความเข้าใจผิด สุดท้ายแล้วจะจบด้วยความเข้าใจได้จริงไหม…
(ของหวง) มาเฟีย BAD
มาเฟียตระกูลใหญ่ทำธุรกิจบังหน้าแต่เบื้องหลังสีเทา ไม่เคยเกรงกลัวใคร ภายนอกดูเป็นคนเกี้ยวกราดดุร้าย
หนุ่มเจ้าสำราญ เบื่อง่าย เปลี่ยนผู้หญิงขึ้นเตียงเป็นว่าเล่น อยากได้ใครก็ต้องได้….ถ้าไม่ยอมก็แค่ฉุด
‘ครั้งนี้ฉันจะยอมปล่อยเธอไปแต่ถ้าเจอกันอีกเมื่อไหร่เตรียมตัวเอาไว้เพราะฉันจะ….ลากเธอขึ้นเตียง’
————————-
เอิงเอย
เด็กสาววัยใส คืนนั้นที่คลับเธอถูกขโมยจูบแรกไป แถมยังตื่นขึ้นมาภายในห้องที่ไม่คุ้นเคย จำแม้แต่หน้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้เพราะความเมา โชคดีที่เสื้อผ้าติดอยู่ที่ตัวครบไม่มีชิ้นไหนถูกถอดออกไป
‘ไอ้โรคจิต! ผู้ชายคนนั้นต้องเป็นโรคจิตที่ชอบลวนลามผู้หญิงไปทั่วแน่ๆ น่าขยะแขยงที่สุด ถ้าเจออีกจะเตะให้คว่ำเลย!!’
พันธะร้ายนายสถาปัตย์
!! หมับ !!
“หึ...เดี๋ยวนี้หัดเที่ยวนิหว่า”
“ทำไม หรือพี่ไทม์ที่พี่ตาม ตามฉันมานี้ เปลี่ยนใจ คิดจะสนใจฉัน” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า ปลายฝันที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เขาครอบงำ เผยรอยยิ้มเย้ยยันให้กับคนตัวสูง แต่นั้นคำพูดของเธอกับทำให้เขาหงุดหงิดที่เธอนั้นท้าทายเขา
“สน ไม่สนมันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อ เธอเป็นเมียฉันแล้ว” น้ำเสียงรอดไรฟันเอ่ยกับคนตัวเล็ก แต่นั้นปลายฝันกับไม่คิดสนใจคำพูดร้ายการที่แดกดันเธอ ไหนๆ พี่ไทม์ก็ทักทายฉันแล้ว ทักทายสามีหน่อยเป็นไง ปลายฝันถือวิสวะ โอบแขนเข้าต้นคอคนตัวสูง
“ เดี๋ยวนี้พี่ไทม์เปลี่ยนใจ เห็นฉันเป็นเมียพี่ไทม์ แล้วเหรอคะ พูดอีกสิคะ พูดดังๆ ให้คนสวยของพี่ได้ยินไปเลยสิคะ” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า แต่กับแกล้งซุกใบหน้าสวยหวานหน้าเข้าหาแกล้งยั่วโมโห นั้นยิ่งพลานทำให้ไทม์หงุดหงิดที่ถูกเด็กดื้ออย่างปลายฝันลวนลามตน ยัยเด็กแสบ กล้าดียังไงยั่วโมโหเขา ยังๆ ไม่รู้ตัว
“ปลายฝัน...”
“ที่พี่ไทม์ เห็นฉันเป็นเมียพี่นี่ คืนนี้คุณคนสวย คนนั้นลีลาไม่เด็ดเท่าฉันละสิ ” ปลายฝันยิ้มเย้นยัยให้กับคนนิสัยไม่ดี เจอหน้าก็หาเรื่องเลย ไหนๆ ก็เข้ามาทักทายแล้ว เอาหน่อยละกัน
“ทำไมจะไม่เด็ดละ เด็กๆ ที่ฉันเลี้ยงดู ทั้งสวย และเด็ดกว่าเธอหลายร้อยเท่า ดูจากขนาดไซส์ ขนาดหน้าอก...”-
พ่ายใจรัก
คนถูกว่าจูบไม่เป็นสับปะรดน้ำตาไหลพรั่งพรูด้วยความเจ็บใจ จนเผลอเงื้อมือเรียวขึ้นอีกครั้งอย่างลืมตัว
“ถึงคุณอยากจะตบผม แต่ผมคงไม่นึกอยากจะจูบคุณอีกหรอกครับคุณบุษบามินตรา”
“คุณ...มันเป็นพวกรังแกผู้หญิง”
“แล้วคุณคิดว่าหน้าผมมีไว้ให้ตบเล่นๆ หรือไงครับ คุณตบผมได้ผมก็จูบคุณได้เหมือนกัน และรู้เอาไว้เถอะ ว่าคุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมจูบแล้วไม่ได้เกิดอารมณ์พิศวาสอะไรขึ้นมาเลยสักนิด” เทวินทร์ตอกกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนพอกัน แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าที่พูดออกไปไม่ได้เป็นความจริง
เจ้าของดวงหน้างดงามจ้องหน้าเขาอย่างขุ่นเคืองใจ น้ำตาพานหยุดไหลเอาดื้อๆ นึกอยากจะตะกุยหน้าขาวๆ นั่นให้เป็นรอยนัก
ผู้ชายอะไรปากเสียแถมยังหลงตัวเอง!













