บทนำ
บท 1
You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ
นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ
นามปากกาผู้แต่ง : ปทุมวดี
สำนักพิมพ์ : ปทุมวดี
แนว : นิยายรัก โรมานซ์
ตีพิมพ์เป็นหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ เมื่อวันที่ 21 กันยายน 2567
ออกแบบรูปเล่ม : ปทุมวดี
ช่องทางการติดต่อนักเขียน :
Page Massage in ReadAwrite : ปทุมวดี
Instargram page : pratumv_adee
Twitter page : @pratumvadeewri
Facebook page : นามปากกา ปทุมวดี
Line : @6070fxri - Pratumvadee (บัญชีทางการเท่านั้น)
ปกนอก : Lali
ไทโปอักษร : จินไทโป
พิสูจน์อักษร : ปทุมวดี
ข้อบังคับทางกฎหมาย
© นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ ผู้แต่งขอสงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 15 ภายใต้บังคับมาตรา 9 มาตรา 10 และมาตรา 14 เจ้าของลิขสิทธิ์ย่อมมีสิทธิแต่ผู้เดียว
คำเตือน
นวนิยายเรื่อง You are my everything ความรักของเขา...คือเธอ เรื่องนี้เป็นนวนิยายที่อยู่ในเซ็ทความรักของเขา ซึ่งเรื่องแรกในเซ็ทคือ หวนคืนรัก (หัวใจดวงเดิม) เป็นเรื่องราวความรักของนายหัวรามินทร์ เพื่อนสนิทของปฐวีที่เคยเกริ่นไว้นั่นเอง เนื้อหาภายในอาจมีการเอ่ยถึงสถานที่ต่าง ๆ ที่มีอยู่จริง และสถานที่ที่ไม่มีอยู่จริงเพื่ออรรถรสภายในเรื่อง ทั้งนี้ อาจมีคำพูดที่รุนแรง กิจกรรมทางเพศ หรือฉากที่รุนแรงอยู่ในเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์หรือฉากที่มีความรุนแรงทางด้านอารมณ์ ด้วยเหตุนี้ นักเขียนขอความกรุณาให้นักอ่านใช้วิจารณญาณในการอ่านเสพผลงานค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ปทุมวดี
บทนำ
ท่ามกลางความร้อนอบอ้าว ยานพาหนะแล่นผ่านไปมา ฝูงชนเดินกันควักไขว่ที่สถานีรถไฟฟ้า ทั้งนักเรียน นักศึกษาและคนทำงาน
..กรุงเทพมหานคร
กองถ่ายในสตูดิโอพากันทำงานอย่างขยันขันแข็ง เพราะนางแบบให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี สมกับเป็นมืออาชีพ หญิงสาวสูงร้อยหกสิบแปด ผิวขาวอมชมพู ใบหน้าเฉี่ยวคมที่ยังมีเค้าโครงไทยดูมีเสน่ห์ไม่แพ้กับสไตล์นางแบบของแท้ เธอโพสท่าอย่างชำนาญ
ทำทีมงานกระตือรือร้นว่าวันนี้คงได้กลับบ้านไว
“ดีมากครับคุณพราว เหลือเซ็ทสุดท้ายที่ต้องถ่ายนะครับวันนี้”ตากล้องเงยหน้าขึ้นมองหน้าหญิงสาวที่เดินมาตรวจดูรูปของตนเอง “ได้ค่ะ”เธอยิ้มให้
“น้องพราวขา รับงานละครอีกสักเรื่องดีไหมลูก ไม่เหนื่อยมากหรอกค่ะ แค่นี้กำลังดี”ผู้จัดการเดินเข้ามาหาคนจ้างในขณะที่เธอกำลังให้ทีมงานซับหน้าให้อยู่
“แต่เดือนนี้พี่พจน์รับงานให้พราวไปสองงานแล้วนะคะ พราวมีธุรกิจที่ต้องดูแลด้วย ไม่อยากเหนื่อยมากค่ะพี่”
“ว้ายตาย! น้องพราว! อย่าเรียกพี่พจน์สิลูก เรียกพิ้งกี้ค่ะลูกขา”พิ้งกี้ร้องวี้ดว้ายเมื่อได้ยิน ‘พราววลิน’ พูดถึงชื่อเก่าเก็บของนาง
“ขอโทษค่ะพี่พจน์ เอ๊ย! พี่พิ้งกี้”พราววลินยิ้มร่าพูดเล่นหัวเราะคิกคักกับผู้จัดการ
พราววลิน อาชาภักดิ์ ดาวประดับค้างฟ้าไม่แพ้ จี จีรัณณ์ เธอเข้าวงการมายาตั้งแต่อายุสิบแปดปี โดยมีพิ้งกี้หรือพจน์ผ่านไปเจอในขณะที่เธอกำลังทำงานพาร์ทไทม์อยู่ที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมืองกรุง
ช่วงนั้นเป็นช่วงชีวิตของเด็กสาวธรรมดา ๆ ที่ต้องฝ่าฟันแสดงฝีมือ
แสดงความสามารถ เป็นทั้งตัวประกอบ เป็นทั้งนางแบบในงานต่าง ๆ จนจุดสูงสุดได้เป็นถึงนางร้ายและนางเอกมากฝีมือ พร้อมกันนั้นเธอยังเป็นลูกรักของนุชฤดีหรือใครก็ต่างเรียกว่า มาดามนุช เจ้าแม่วงการแฟชั่นโชว์
พร้อมกันนั้นความพยายามที่เป็นเลิศของเธอ ก็ยังทำให้เธอเป็นเจ้าของธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องสำอางแบรนด์ ‘พราว’ หรือตัวย่อว่า ‘PL’ ซึ่งกำลังโด่งดังอยู่ตอนนี้
ชีวิตดีจนผู้คนอิจฉา และจะอิจฉามากกว่านี้ เพราะเธอกำลังจะแต่งงานกับ ‘อาจารย์หมอภูภูมิ ฉัตรเกล้า’ ที่ทั้งหน้าตาดี ฐานะดีและนิสัยดีราวกับเจ้าชาย
เจ้าหญิงและเจ้าชายคู่กันนั้นถูกแล้ว
“แล้วสรุปว่าหนูจะรับงานอีกไหม พี่จะได้รีบคอนเฟิร์ม”
หลังจากที่ถ่ายงานเสร็จ ในขณะที่กำลังขับรถกลับนั้น พิ้งกี้ก็หันมาถามคนนั่ง
ข้าง ๆ ที่กำลังไล่เช็คโซเชียลอยู่ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่สายตาเจ้ากรรมของพราววลินก็ดันพบเข้ากับ ‘ข่าวธุรกิจของครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่ง’ ทำให้เธอไม่ได้ฟังในสิ่งที่ผู้จัดการได้เอ่ยออกมาเลยแม้แต่น้อย “น้องพราว?”หล่อนเรียก
“คะ?! อะไรนะคะ”
“เป็นอะไรน่ะลูก มีคนก่อดราม่าเหรอ”
“เปล่าค่ะ เมื่อกี้พี่พิ้งกี้ว่ายังไงนะคะ”มือเรียวกดปิดมือถือและปั้นหน้ายิ้ม แต่มันไม่ได้รอดพ้นสายตาของพิ้งกี้จึงทำให้ผู้จัดการเงียบไป ก่อนจะเอ่ยคำถามขึ้นมาอีกครั้ง
“พี่ถามว่าหนูจะไม่รับอีกจริง ๆ ใช่ไหม พี่จะได้แคน ”
“อืม..”
“ไม่เอาดีกว่าค่ะ คิวเต็ม”
“โหย เสียดายอะ แต่ไม่เป็นไรค่ะลูก ไม่รับก็ไม่รับ แล้วนี่จะไปหาคุณหมอสุดที่รักต่อรึเปล่าเอ่ย พี่จะได้ไปส่ง”พิ้งกี้กล่าวด้วยความเสียดายแทน แต่ก็แทรกมาด้วยน้ำเสียงกระเซ้า
ที่อารมณ์ของพิ้งกี้เปลี่ยนกลับไปกลับมาเช่นนี้ก็เป็นเพราะว่า ต่อให้พราวลินจะไม่รับงานละคร พรีเซนเตอร์ อีเว้นท์หรือเดินแบบเป็นปี ๆ ก็ไม่ได้ทำให้เงินของพราววลินลดลงได้ เพราะหญิงสาวเป็นคนทำมาเท่าไรก็เก็บเสมอ และจัดสรรปันส่วนได้เป็นอย่างดี ทั้งเงินเก็บส่วนตัว เงินสำรองยามฉุกเฉิน เงินในส่วนใช้จ่ายค่าต่าง ๆ และเงินลงทุน เพราะแบบนี้จึงทำให้ภาพลักษณ์ของหญิงสาวดูเพอร์เฟคมาเสมอไม่เคยเปลี่ยน ทำให้รุ่นน้องกว่าครึ่งค่อนในวงการมายายึดถือเธอเป็นแบบอย่างในการจัดการเงินในกระเป๋าตนเอง
“แหม รู้ใจจังเลยค่ะ วันนี้พี่ภูอยู่เวรด้วย เดี๋ยวพราวซื้อข้าวไปให้ด้วยดีกว่า”
“ได้เลย จัดไปค่ะคุณน้อง”
สาวเจ้าก้าวเท้าลงจากรถพร้อมกับถุงผ้าใส่อาหาร มือเรียวยกมือขยับแว่นดำเล็กน้อย ผมยาวสลวยลอนใหญ่ปลิวไสวเบา คอระหงเชิดใบหน้าตรง อกผายไหล่ผึ่งสมส่วน รองเท้าส้นเข็มสีแดงจรดลงบนพื้นทีละก้าว การเดินสมกับเป็นมีอาชีพ
ผู้คนที่เธอเดินผ่านมองเหมือนคุ้นตา คนจำได้ก็หันไปมองโปสเตอร์โฆษณาของโรงพยาบาลสลับกับตัวจริง แต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปขอถ่ายรูปด้วย เพราะคิดว่า หญิงสาวคงมีธุระที่ต้องจัดการเป็นส่วนตัว
“สวัสดีค่ะ”
เสียงของหญิงสาวดังขึ้นที่เคาท์เตอร์หน้าแผนกตรวจโรคเฉพาะทางของโรงพยาบาลเอกชน รองหัวหน้าพยาบาลประจำเคาท์เตอร์เงยหน้าขึ้นมอง จากแววตาที่ยังเนือย ๆ เพราะความเหนื่อยล้าจากการเข้าเวรอยู่ก็ตาลุกวาวรีบลุกขึ้นยืนทันที
“คุณพราววลิน!”เสียงตกใจปนดีใจของรองหัวหน้าพยาบาลสาวทำให้พราววลินยิ้มให้ทันควันปนกับเลิกคิ้วแปลกใจพร้อมกับถอดแว่นตากันแดดออก
“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ”เธอถาม
“คุณพราววลินจริง ๆ ด้วย”
“เรียกพราวก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกเต็มยศขนาดนั้นหรอก”
“โอ๊ย! ทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ คือ..คือ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ”
“ได้ค่ะ มาถ่ายได้เลย”แม้จะนิ่งค้างไป แต่ก็เอ่ยอนุญาต รองหัวหน้าพยาบาลสาวจึงรีบวิ่งออกมาหาคนที่โดนขอถ่ายรูป พอถ่ายเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่า พราววลินคงมีธุระกับอาจารย์หมอของตน “คุณพราวมาหาอาจารย์ภูใช่ไหมคะ”
“ใช่ค่ะ พี่ภูอยู่หรือเปล่าคะ พอดีพราวเอาข้าวเย็นมาให้”
“อยู่ค่ะอยู่ แหม วันนี้โชคดีจริง ๆ ค่ะ ที่ได้เจอคุณพราวตัวเป็น ๆ ตอนที่คุณพราวมา อุ้ยคลาดกับคุณพราวตลอดเลย อุ้ยน่ะชอบคุณพราวม๊ากมากเลยค่ะ อ้อ! ละครที่คุณพราวเล่นไป อุ้ยดูแล้ว สนุกมากเลยนะคะ เล่นได้ร้ายสะใจอีช้อยมาก เอ...ว่าแต่เมื่อไรคุณพราวจะรับงานละครอีกเหรอคะ”ว่าไปก็พาคนที่ตนชื่นชอบเดินไปที่ห้องของอาจารย์หมอภูภูมิ
“พราวยังไม่ค่อยมีเวลาเลยค่ะ แต่พอแต่งงานก็ไม่น่าจะได้ทำงานตรงนี้ต่อแล้ว...เอ่อ แต่ว่าพราวลืมซื้อขนมมาฝากพวกพี่ ๆ เลย ขอโทษนะคะ ไว้วันหน้าพราวจะซื้อมาฝาก แล้วก็ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ”พราววลินยิ้มสดใสและก้มหัวให้เล็กน้อยเป็นการขอบคุณ
ทำให้คนตรงหน้ารู้สึกประทับใจในตัวของคนที่เจ้าหล่อนมองเป็นไอดอลคนนี้มากขึ้น
แต่เมื่อมาถึงจนรองหัวหน้าพยาบาลสาวลาลับสายตาไป ยังไม่ทันที่พราววลินจะได้เคาะประตูห้องตรวจ บานประตูก็ถูกเปิดออกมาเสียก่อน ทำให้พราววลินชะงักมือและมองคนที่กำลังจะเดินออกมา และผู้หญิงคนนี้ก็ ‘เป็นคนที่เธอรู้จักดี’
‘รุ้งแก้ว ดุจประการรัตนา’
‘น้องสาวคนละแม่’ หรือ ‘ลูกเมียน้อย...ของพ่อเธอ’
“พี่พราว”
“ใครเป็นพี่เธอ”
พราววลินสวนกลับแทบจะทันที สายตาของเธอเปลี่ยนไปจากที่เป็นมิตรกลับมีแต่ความเย็นชาให้กับหญิงสาวตรงหน้า ทำให้รุ้งแก้วหน้าถอดสี แต่ก็กลับมายิ้มให้พี่สาวต่างแม่เหมือนไม่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่
“คุณพราวมาหาอาจารย์เหรอคะ เชิญเลยค่ะ อาจารย์อยู่ด้านใน”น้องสาวต่างแม่ปรับสรรพนามการเรียกให้เป็น ‘ปกติ’ อย่างทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ซึ่งมันเป็นสิ่งเดียวที่
พราววลินพึงพอใจมากที่สุดเท่าที่รุ้งแก้วจะทำได้ เพราะตั้งแต่เกิดมาจนจำความได้ พราววลินเป็นพี่สาวคนโตของบ้านดุจประการรัตนาและบ้านอาชาภักดิ์ หญิงสาวคนสวยนั้น เมื่ออยู่กับน้อง ๆ เธอจะมีนิสัยอ่อนโยนและเป็นพี่สาวที่รักน้อง ๆ ของตนเองทุกคน แต่คนที่พราววลินไม่เคยพึงพอใจเลยก็คือรุ้งแก้ว เหตุผลก็มีอยู่เพียงข้อเดียวเท่านั้นนั่นก็คือ
รุ้งแก้วเป็นลูกเมียน้อย...ผู้หญิงที่มาแย่งพ่อของหญิงสาวไป
พราววลินไม่เคยภูมิใจและพึงพอใจอะไรในตัวของรุ้งแก้วแม้แต่น้อย
ไม่ว่ารุ้งแก้วจะทำดีแค่ไหนก็ตาม
แต่การปรับสรรพนามและน้ำเสียงของรุ้งแก้วในคราวนี้ มันทำให้ความรู้สึกเอะใจบางอย่างของพราววลินเริ่มทำงาน แม้ว่านี่จะเป็นอาชีพและหน้าที่ที่รุ้งแก้วต้องกระทำก็ตาม
แต่มารดาของผู้หญิงคนนี้เป็นเมียน้อยพ่อของเธอ ทั้งพ่อของเธอและแม่ของรุ้งแก้วทำให้คำว่าครอบครัวของเธอและน้องชายอีกสองคนต้องพังพินาศไปต่อหน้าต่อตา ต่อให้เป็นคนละคน แต่สันดานเมียน้อยมันต้องตกมาถึงลูกบ้างล่ะ
‘พอ ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องเก่านะพราว’
แต่ด้านดีก็ทำให้พราววลินถอนหายใจออกมา หญิงสาวคนสวยปรับสีหน้าให้เป็นปกติและเดินผ่านน้องสาวต่างแม่เข้าไปหาคนรักที่กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่
เธอทำราวกับว่า รุ้งแก้วเป็นอากาศธาตุไปเสียอย่างนั้น
“พี่ภูคะ พราวเอาข้าวเย็นมาให้ นี่! ของโปรดของที่รักทั้งนั้นเลย”
“พราว!”
“ขอบคุณนะคะที่รัก รู้ใจพี่ที่สุด”อาจารย์หมอกลับมามีรอยยิ้มบนใบหน้าอีกครั้งเมื่อได้เห็นว่าคนรักเดินทางมาหาถึงที่ ชายหนุ่มสูงร้อยแปดสิบห้า ลุคสมาร์ท ผิวขาวใยบัว ใบหน้ามนราวพระเอกลิเกแต่ก็มีความตี๋เพราะมีเชื้อจีน ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานพร้อมกับเดินเข้ามาหอมแก้มของหญิงสาวคนรัก ทำให้พราววลินรีบตีเขาเบา ๆ ด้วยความเขิน
“พี่ภู! เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอกค่ะ”
“ไม่มีใครเห็นหรอกครับที่รัก”
“เออ! วันหยุดนี้เราไปดูแบบการ์ดงานแต่งงานกันดีไหม”เขาว่าก่อนดึงเก้าอี้ให้
พราววลินนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตน “ขอบคุณค่ะ อืม..ก็ได้นะคะ แต่พราวอาจจะต้องไปไหว้หลวงตาก่อน พี่ภูจะไปกับพราวไหมคะ”พูดถึง ‘หลวงตาปราบปริญ’ ผู้มีศักดิ์เป็นคุณตาแท้ ๆ ของเธอ
“ไปสิ พี่จำได้ว่าไม่ได้ไปหาท่านมานานแล้ว ถือโอกาสนิมนต์ท่านด้วยเลย”
....
ตะวันรุ่งยามเช้าที่วัดใกล้กับริมฝั่งแม่น้ำสายใหญ่ ชาวบ้านระแวกวัดเดินเข้าออกทำบุญกันเป็นประจำ นักท่องเที่ยวเดินขึ้นที่ท่าน้ำฝั่งท่าเรือจ้าง เพื่อมาชมความงามของวัดวาอารามและมาทำกิจกรรมกับครอบครัวที่ชุมชนแหล่งรวมความรู้และวัฒนธรรม
“พี่ไข่นุ้ย ถือดี ๆ สิพี่ เดี๋ยวนายหัวเขาก็ว่าเอาหรอก”เสียงหญิงสาวอายุยี่สิบแปดบอกกับคนอายุมากกว่าสองปีเป็นภาษาใต้ ในมือของ ‘ไข่นุ้ย’ และหญิงสาวถือสังฆทานเต็มทั้งสองข้าง ตัวเดินโยกเยกไปมาเพราะความหนักจากของในมือ
“เออ รู้แล้วน่า แล้วนายหัวอยู่ไหน”ไข่นุ้ยมองหาเจ้านาย
“น่าจะอยู่กับพระท่านข้างในนะพี่ เราเข้าไปกันก่อนเถอะ ค่อยไปเดินหาทีหลัง”
สองลูกจ้างพยักหน้าให้กันพร้อมเดินเข้าไปหาเจ้านายซึ่งเดินเข้าไปในวัดก่อนหน้านั้น พอเดินเข้าไปแล้วก็พบว่า นายหัวลูกครึ่งของตนกำลังพูดคุยอยู่กับเจ้าอาวาสอยู่ที่ศาลาการเปรียญ
ชายร่างสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตร อายุสามสิบแปดปี หน้าคมลูกครึ่งไทย-สเปน
หุ่นดีสมส่วน ผิวแทนแต่ไม่มากนัก อกผายไหล่ผึ่งบุคลิกดี ดูรู้ว่าผ่านการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี และกิริยาท่าทางก็เข้ากับทรงผมปอมปาร์ดัวและการแต่งกาย เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนพร้อมกางเกงยีนส์สีเข้มและรองเท้าคัทชูหนังสีน้ำตาลเข้มราคาแพง
“ปีนี้แม่ไม่ได้มา ก็เลยฝากผมมาทำบุญแทนครับหลวงตา”เขากล่าวกับเจ้าอาวาสวัดหรือหลวงตาปราบปริญ ผู้ซึ่งในอดีตเป็นเพื่อนรักคุณตาของเขาที่เสียชีวิตไปแล้วกว่าสิบปี
“อนุโมทนาบุญกับโยมแม่ด้วยนะ ว่าแต่โยม ๆ เป็นอย่างไรกันบ้างล่ะนี่ อยู่สบายดีกันทุกคนไหม”เสียงแหบแก่ของเจ้าอาวาสสิริอายุแปดสิบแปดปีเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบของครอบครัวที่คุ้นเคยกันมานาน
“ทุกคนสบายดีครับหลวงตา พ่อกับแม่ไปเยี่ยมคุณปู่คุณย่าที่สเปน ตอนนี้ยังไม่กลับเลยครับ สงสัยจะอยู่ยาว ส่วนยายปัทท์ตอนนี้ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วล่ะครับ”กล่าวถึงน้องสาวเพียงคนเดียว ผู้ซึ่งเป็นลูกหลงของบิดาและมารดา
‘ปัทท์’ หรือ ‘ปัญณพร อันตานิดา’ เด็กสาวอายุสิบแปดปีบริบูรณ์ ปัญณพรเป็นลูกหลงของ ‘อันโตนิโอ’ และ ‘นิรดา’ ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่อายุเข้าเลขหกแล้ว
บิดาชาวสเปนและมารดาชาวไทยมีเขาตั้งแต่อายุยี่สิบห้าปี ทั้งสองคนพยายามที่จะมีลูกอีกคนมาตลอด เพราะอยากให้ลูกชายได้มีน้องชายหรือน้องสาวสักคน แต่มันก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งทั้งคู่อายุสี่สิบห้าปี ความพยายามนั้นก็ประสบผลสำเร็จได้ลูกสาวตัวน้อย ๆ ออกมาให้ชื่นใจ แต่กว่าจะมีได้ ลูกชายคนโตก็อายุไปกว่ายี่สิบปีแล้ว แทนที่จะโตไล่เลี่ยกัน
กลับกลายเป็นว่า ลูกชายต้องมาเลี้ยงน้องสาวที่แทบจะเป็นลูกแทน
“นายหัวครับ สังฆทานครับ”ไข่นุ้ยและ ‘หนูเล็ก’ ค่อย ๆ เดินเข่าเข้ามาอย่างสำรวมและดันของทำบุญเข้ามาให้กับผู้เป็นเจ้านาย หลังจากนั้นเจ้าอาวาสก็ได้กระทำการประกอบกิจการกุศลให้กับ ‘นายหัวอดิศร’ ผู้เป็นตาของ ‘นายหัวรามินทร์ อันตานิดา’ หรือ
‘นายหัวราม’
“หลวงตาคะ”แต่ทันทีที่กล่าวอาราธนาจบ ญาติโยมชายหญิงคู่หนึ่งก็พากันเข้ามาหาท่าน เสียงหญิงสาวเอ่ยเรียกหลวงตาปราบปริญด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า ทำให้หนูเล็กหันไปมองคนมาใหม่และใช้มือแตะสะกิดไข่นุ้ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จนรามินทร์หันไปมองลูกน้องของตน
“อะไรของแกยายหนูเล็ก”ไข่นุ้ยถาม “ดาราพี่ ดารา!”กระซิบตอบด้วยความตื่นเต้น
“เจริญพรโยมพราว โยมหมอภู”หลวงตายิ้มให้
นายหัวรามินทร์ยังคงมองค้างอยู่ที่คนมาใหม่ครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติได้ว่าที่นี่ คือ
วัดวาอารามก็สะบัดหัวเล็กน้อย แต่การกระทำของเขาก็สามารถดึงความสนใจจากพราววลินไปได้มาก หญิงสาวและชายหนุ่มมองหน้ากันอยู่สักพักก็หันกลับมาหาเจ้าอาวาสเช่นเดิม
ส่วนนายหัวรามินทร์ก็ลากลับออกไปเพราะมีธุระต้องไปคุยกับหุ้นส่วนต่อ
ผู้ชายคนนี้หน้าคุ้นจัง กลับกันพราววลินก็มีอะไรในใจ เธอคิดและพยายามนึกว่าเคยเจอที่ไหนแต่ก็โดนภูภูมิสะกิดเรียกสติให้กลับไปมองคนที่ตนมาเยี่ยม
บทล่าสุด
#28 บทที่ 28 ตอนที่ 21 ไม่ได้ดีที่สุด แต่เข้าท่าที่สุด (จบบริบูรณ์)
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#27 บทที่ 27 ตอนที่ 20 คำขอโทษ
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#26 บทที่ 26 ตอนที่ 19 เวรกรรม
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#25 บทที่ 25 ตอนที่ 18 รู้
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#24 บทที่ 24 ตอนที่ 17 ขาดไม่ได้
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#23 บทที่ 23 ตอนที่ 16 เป็นเพราะใคร
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#22 บทที่ 22 ตอนที่ 15 ขอ
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#21 บทที่ 21 ตอนที่ 14 ผู้ไม่หวังดี
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#20 บทที่ 20 ตอนที่ 13 คู่จิ้น คู่ขวัญ คู่ใจ
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026#19 บทที่ 19 ตอนที่ 12 รักแท้ต้องใช้เวลา
อัปเดตล่าสุด: 4/3/2026
คุณอาจชอบ 😍
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก
เธอเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานธรรมดา ส่วนเขาคือท่านประธานผู้สูงส่ง เย็นชา และอันตรายเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอจะรับมือไหว
น้ำขิงไม่เคยคิดเลยว่า การเข้ามาฝึกงานในบริษัทวัฒนากร กรุ๊ป จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลเพราะเพียงคืนเดียว...เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา
ภูริช วัฒนากร คือผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เกรงกลัว
เขาร้าย เขาเย็นชา เขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่กับเด็กฝึกงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ เขากลับทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งร้ายกาจ และไม่ยอมปล่อยมือ
“เธอเป็นของฉัน น้ำขิง จำไว้ให้ดี”คำพูดของเขาเหมือนโซ่ตรวนผูกเธอไว้กับความรักที่ทั้งหวาน ทั้งเจ็บ และหนีไม่พ้น
ทว่าเมื่อความลับและคำกล่าวหาร้ายแรงถาโถมเข้ามาผู้ชายที่เคยกอดเธอแน่น กลับเป็นคนเดียวกันที่ทำให้เธอเจ็บจนแทบขาดใจ เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งเมีย ท่านประธาน เธอต้องการเพียงความเชื่อใจจากผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจแต่เมื่อเขาไม่ฟัง...เธอจึงเลือกจากไป
พร้อมหัวใจที่แตกสลาย และอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เขายังไม่รู้ว่ามีอยู่จริง
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
คลั่งรักเมียแต่ง
คำโปรย
เมื่อเขาและเธอต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกันในฐานะสามีภรรยา เขาเป็นคนพูดน้อยแถมยังดุ จึงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและน้อยใจอยู่บ่อยๆ
แนะนำตัวละคร
ภูวดล หรือ คุณภูมิ อายุ 32 ปี
เจ้าของสวนองุ่นขนาดใหญ่ เขาหล่อ ทำงานเก่ง พูดน้อย ดุ ชอบทำหน้าเข้ม จนเธอรู้สึกอึดอัด
รัตติกาล หรือ เจ้าขา อายุ 23 ปี
ลูกสาวร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด เธอสวย แต่งตัวแซ่บ ขี้น้อยใจ ชอบคิดเองเออเอง เพราะความอกหักจึงทำให้เธอเลือกที่จะประชด ตกลงรับคำแต่งงานกับใครที่ไหนก็ไม่รู้จัก ที่ผู้ใหญ่หาให้
@@@@@@
โรมานซ์ ฟีลกู๊ดเหมือนเดิม ไม่นอกกาย ไม่นอกใจ แต่เรื่องนี้พระเอกดุหน่อยนะคะโปรดทำใจก่อนอ่าน (แนวบ้านนอก)
ใต้เงาสเน่หา
ทว่าสิ่งที่เธอต้องรับมือกลับไม่ใช่เพียงเมนูอาหารรสเลิศ แต่เป็น ‘ไทม์’ CEO หนุ่มผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง และกินยากที่สุดในสามโลก! จากความระแวงแคลงใจในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความสิเน่หาอันลุ่มหลงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้เงามืดของคฤหาสน์
ท่ามกลางสายตาผู้ใหญ่และคำครหาเรื่องชนชั้น เขาตีตราจองเธอไว้ด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ขณะที่เธอพยายามเจียมตัวและหลบหนี...
แต่ยิ่งเธอถอยห่าง เขากลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิด และพร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าพราก ‘ยอดดวงใจ’ ไปจากเขา!
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
พันธะร้ายท่านประธานปล้นรัก
เขาคือผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่เธอเชื่อว่า…เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
แปดปีก่อน อธิชาเดินออกจากชีวิตชยุตม์ด้วยน้ำตา ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า “เราไม่เหมาะกัน”
โดยไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอคิดว่าไร้หัวใจ ไม่เคยหยุดตามหาเธอแม้แต่วันเดียว
แปดปีต่อมา เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ “ลูกหนี้”และเขา…คือเจ้าหนี้คนเดียวที่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตเธอ
“แต่งงานกับฉันสามปี แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอจะจบลง”
ข้อเสนอของชยุตม์เย็นชา ร้ายกาจ และไร้ทางถอย อธิชาจึงต้องยอมสวมแหวนของผู้ชายที่เธอเกลียด ยอมเป็นภรรยาตามสัญญาของท่านประธานผู้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยที่สุดในวงการธุรกิจ
เขามีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ยิ้มเก่ง หว่านเสน่ห์เก่ง ปากร้าย และทำให้เธอเจ็บได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ในคืนที่เธอกลัว เขากลับนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนในวันที่ครอบครัวเธอล้ม เขากลับเป็นคนยื่นมือมาช่วยโดยไม่เคยเอ่ยความดีและในวันที่เธอพยายามเกลียด เขากลับทำให้หัวใจเธอทรยศตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมื่อฉันทะลุมาเป็นบอดี้การ์ดสาวของนายมาเฟียจอมโหด!
..................................................................
พระเอก: ราฟาเอล มิลเลอร์
มาเฟียหน้าหล่อ แต่นิสัยโหด ไม่เคยได้รับบาดแผลใจอะไรในวัยเด็ก แต่กลับมีนิสัยบิดเบี้ยวอันน่ากลัว เพราะความทะนงตัวทำให้อยากได้อะไรก็ต้องได้ ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ ใครกล้าขัดใจมีอันต้องอันตรธานหายไปจากสายตา สุขุม ซ่อนความใจร้อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง แค่เพียงปรายตามองก็ทำเอาคนหายใจแทบไม่ออก
นางเอก: เกรซ โคปา (สีน้ำ)
บอดี้การ์ดสาวสวยฝีมือดี ถูกลักพาตัวมาฝึกเป็นทหารตั้งแต่เด็ก ถูกสอนให้ใช้อาวุธ เรียนศิลปะป้องกันตัว เรียนรู้การอารักขา และลอบฆ่า
นิสัย (เดิม) เงียบขรึม จริงจัง ทะเยอทะยาน
..................................................................
เรื่องย่อ
สีน้ำทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่อ่านอย่างเอาเป็นเอาตายหลังจากสอบเข้ามหาลัยเสร็จหมาด ๆ นิยายเรื่องที่เธออ่านก็คือ 'กรงขังของนายมาเฟีย' นิยายอีโรติกสิบแปดบวกที่พระเอกเป็นมาเฟียจอมยึดติด ราฟาเอล มิลเลอร์ มาเฟียจอมโหดเขาหลงรักนางเอกที่เป็นคนธรรมดา เขาถูกใจในหน้าตาสะสวยของนางเอกของเรื่องอย่าง นาตาลี ตั้งแต่แรกเห็น เขาตกหลุมรักนางเอกในเรื่องอย่างนาตาลีแบบหัวปักหัวปำ แต่เลือกที่จะเข้าหาอีกฝ่ายด้วยวิธีผิด ๆ ซึ่งตัวละครที่สีน้ำทะลุเข้ามาสวมร่างไม่ใช่นางเอก แต่ทว่ากลับเป็นนางร้าย!
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
คุณหมอโหด ในโหมดหวงรัก
“ก็เอาสิ ผมก็มานี่แล้วไง ตายให้ผมดูสิ”
"ภูวินทร์" แม้จะเป็นศัลยแพทย์ แต่เขากลับเย็นชาและโหดเหี้ยมกว่าที่ใคร ๆ คิดเอาไว้
“ในเมื่อวันนี้คุณหมอไม่พร้อม ก็ยกเลิกงานหมั้นวันนี้ไปเถอะค่ะ ฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งเล่นกับพวกคุณนะคะ”
"ศินีนารถ" ฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของคู่หมั้น หลังจากที่เขาปล่อยให้งานหมั้นวุ่นวาย เพียบตบเดียวจากเธอ ถึงกับเรียกสติของเขากลับมาทันที
“ไม่ได้ครับ! ผมไม่มีทางยกเลิกงานหมั้นนี้ ผมจะไปคุยกับเธอเอง"
แม้งานหมั้นจะผ่านไปได้วยดี แต่ทว่า.... ทุกอย่างไม่ได้ง่ายแบบนั้น
ทั้งเรื่องมือที่สาม และความไม่เข้าใจกัน ความดื้อดึงของเธอ เจอกับความเย็นชา เผด็จการและดุดันของเขา
เปลี่ยนคนที่โหดอย่างเขา กลายเป็นเริ่มคลั่งรักเธอ เริ่มขาดไม่ได้ และตามมาด้วยความหึงหวง
ซึ่งเป็นความหึงแบบไม่ธรรมดา ในเมื่อเขาคือ "สายโหด" ความขี้หึง ก็ต้อง "หึงโหด" เช่นกัน
"คู่หมั้นก็ถือเป็นสามีไปแล้วครึ่งหนึ่ง บอกมาว่ามันเป็นใคร แล้วให้มันแตะต้องตรงไหนบ้าง คืนนี้ผมจะลบออกไปให้หมด แล้วอย่าได้ให้ผู้ชายคนอื่นแตะต้องอีก คุณเป็นของผมคนเดียวเข้าใจมั้ย!"
"หมอคะคุณใจเย็น ๆ ก่อน อ๊าา!!!"
"คืนนี้ต่อให้ร้องขอชีวิต ก็อย่าคิดจะคลานลงจากเตียงนี้ไปได้เลย!"
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป













