การนอนกับลูนาที่น่าเกลียด

มุมมองของอัลฟ่าเนธาน

“เนธาน ตื่นสิ!”

เสียงร้องแหลมของคลาร่าฉุดกระชากข้าออกจากห้วงนิทราอันหนักอึ้ง ตอนแรกข้าคิดว่าเป็นเพียงฝันร้ายที่ดึงข้าให้ตื่น แต่เมื่อข้ากะพริบตาขึ้นมา ข้าก็เห็นเธอในความมืด ลูน่าของข้านั่งตัวตรง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

สองมือของเธอกุมท้องเอาไว้ราวกับเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวสุดท้ายของชีวิต เธอตั้งครรภ์ได้เพียงไม่กี่เดือน แต่ในวินาทีนั้น เธอดูราวกับกำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งความเป็นความตาย ใบหน้าของเธอซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ลมหายใจหอบสั้นจนทำให้ข้าประสาทเสีย

ข้าผุดลุกขึ้นนั่งทันที หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมา “คลาร่า บอกข้าทีว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าเป็นอะไรไหม ได้โปรด พูดกับข้าสิ” น้ำเสียงของข้าสั่นเครือทั้งที่พยายามจะควบคุมให้มั่นคง และข้าเกลียดความรู้สึกสิ้นหนทางที่ได้ยินในน้ำเสียงของตัวเอง

เธอส่ายหน้าอย่างแรง ผมเผ้าปรกหน้าผากที่ชื้นเหงื่อ ดวงตาของเธอเบิกกว้างและเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา “เนธาน... ฉันคิดว่า... ฉันคิดว่าฉันกำลังจะเสียลูกไปอีกแล้ว” ถ้อยคำของเธอขาดห้วง เปราะบางและไม่ปะติดปะต่อ เธอสูดหายใจเข้าลึกแล้วสะอื้น “ได้โปรด ช่วยฉันด้วย ทำอะไรสักอย่างสิ! อย่าให้มันเกิดขึ้นอีกเลยนะ”

ข้ายื่นมือไปหาเธอ แต่แล้วมือของข้าก็ชะงักค้างกลางอากาศ อกของข้าบีบรัดราวกับมีคนเอาโซ่มาพันไว้ ชั่วขณะหนึ่ง สิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือจ้องมองใบหน้าของเธอ เห็นความหวาดกลัวของผู้เป็นแม่ที่รู้ดีว่าชีวิตของลูกกำลังจะหลุดลอยไป

ข้าสะบัดผ้าห่มออก และลมหายใจของข้าก็สะดุดกึกในลำคอ ผ้าปูที่นอนเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีคล้ำ เลือดที่มากเกินไป ท้องของข้าโหวงไปหมด และเข่าของข้าแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในอก—กึ่งคำราม กึ่งร่ำไห้—แต่ข้าบังคับกดมันเอาไว้เพราะข้าจะแตกสลายต่อหน้าเธอไม่ได้ ไม่ใช่ตอนนี้ และจะไม่ใช่อีกครั้ง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก มันคือการแท้งครั้งที่ห้า แต่ละครั้งได้สร้างบาดแผลลึกให้แก่เรา ลึกเกินกว่าที่ใครนอกพันธะของเราจะเข้าใจได้ หลายปีที่เราได้แต่ภาวนา อ้อนวอน และพยายามสร้างชีวิต หวังว่าจะมีลูกสักคนที่จะมาสืบสายเลือดของข้า และนำฝูงในสักวันหนึ่ง ทุกครั้ง ความฝันนั้นก็ถูกพรากไปจากเรา

ข้าอยากจะบอกเธอว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอ ข้าอยากจะกระซิบว่าไม่มีอะไรระหว่างเราจะเปลี่ยนแปลงไป แต่เสียงอันโหดร้ายในส่วนลึกของจิตใจกลับกระซิบเย้ยหยันด้วยความขุ่นเคือง ความคับข้องใจ และการกล่าวโทษ ข้าเกลียดเสียงนั้น แต่มันอาศัยอยู่ในตัวข้า และในห้วงเวลาที่มืดมนที่สุด มันก็เกลี้ยกล่อมข้าจนเกือบจะสำเร็จ

“ทำไมต้องเป็นเราด้วย” ข้ากระซิบกับตัวเอง ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเธอจะได้ยินหรือไม่

โดยไม่ทันได้คิด ข้าช้อนร่างของคลาร่าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เธอเปราะบางเหลือเกิน ราวกับนกปีกหัก และข้าก็กลัวเหลือเกินว่าเธอจะแหลกสลายไปหากข้ากอดเธอแน่นเกินไป

ข้าพุ่งออกจากห้อง เสียงของข้าดังกึกก้องไปทั่วโถงทางเดินของบ้านพักของฝูง “ไปตามหมอมา! เดี๋ยวนี้! แล้วก็ไปตามอีธานมาด้วย!”

อีธานคือเบต้าของข้า มือขวาของข้า ชายคนเดียวที่ข้าพึ่งพาได้ในยามที่โลกกำลังพังทลาย ข้าไม่ได้อยากจะประกาศให้คนทั้งบ้านรู้ว่าคลาร่ากำลังจะเสียลูกไปอีกครั้ง แต่ความตื่นตระหนกในน้ำเสียงของข้าก็ได้บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดไปแล้ว

สมาชิกในฝูงหยุดนิ่งอยู่ตามโถงทางเดิน ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความเห็นใจและความหวาดกลัว บ้างก็ก้มศีรษะลง บ้างก็รีบวิ่งไปทำตามคำสั่งของข้า เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้ดังตึงตัง

คลาร่าซบหน้าลงกับอกของข้า เสียงสะอื้นของเธออู้อี้ แต่ข้ารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนนั้น “อย่าให้ฉันต้องเสียคนนี้ไปเลยนะ เนธาน ได้โปรด...”

ข้าขบกรามแน่นจนคิดว่ามันจะหัก ข้ากัดริมฝีปากจนได้รสเลือด ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองแตกสลายไปพร้อมกับเธอ

หมอมาถึงในไม่กี่นาที ในมือของเขาหิ้วกระเป๋าหนังสีดำ สายตาของเขามองมาที่ข้าแวบหนึ่งก่อนจะรีบเดินผ่านไปตรงไปยังคลาร่า

ข้าวางเธอลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา มือของข้าสั่นเทาแม้จะพยายามซ่อนมันไว้ หมอก้มลงตรวจดูอาการของเธอ หยิบของออกจากกระเป๋าอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสมาธิ แต่ข้ามองเห็นความตึงเครียดในแววตาของเขาได้

ข้ายืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว กำหมัดแน่นไว้ข้างลำตัว ไหล่ของข้าเกร็งแน่นราวกับหินผา ริมฝีปากของข้าขยับเป็นคำสวดภาวนาเงียบๆ ถึงเทพีจันทรา อ้อนวอนขอให้พระองค์อย่าได้พรากเด็กคนนี้ไปเหมือนที่เคยพรากคนอื่นๆ ไปเลย

แต่ลึกๆ แล้ว ข้ารู้อยู่แล้ว ข้ารู้สึกได้ตั้งแต่วินาทีที่เห็นเลือด

นาทีผ่านไปเชื่องช้าเหมือนเป็นชั่วโมง จนในที่สุดหมอก็ถอยกลับมา เขาเช็ดมือกับผ้า ไหล่ของเขาลู่ลง ความเงียบในห้องนั้นดังยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ

เขามองมาที่ข้า แล้วก็เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่สามารถสบตาข้าได้ “อัลฟ่าเนธาน ข้า... ข้าเสียใจ—”

ข้าพูดแทรกขึ้นมาอย่างห้วนๆ “เจ้าเสียใจ” ข้าตวาดอย่างขมขื่น ขากรรไกรเกร็งแน่น น้ำเสียงกดต่ำและแข็งกระด้าง

ข้าก้าวเข้าไปใกล้แล้วตบไหล่เขาแรงๆ เหมือนจะไล่มากกว่าปลอบใจ “ไม่ต้องหรอก มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า มันเป็นแค่โชคชะตา ชะตากรรมต้องสาปของข้า”

เขาพยักหน้าครั้งหนึ่ง สายตาหลุบต่ำ แล้วค่อยๆ เลื่อนตัวออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ประตูบานหนักปิดลงพร้อมเสียงคลิก ทิ้งให้ความเงียบงันยิ่งหนักอึ้งกว่าเดิม เสียงสะอื้นเบาๆ ของคลาร่าดังไปทั่วห้อง กรีดแทงเข้ามาในอกของข้า

ข้าหันหน้าหนี อารมณ์เดือดพล่าน ความคิดปั่นป่วนราวกับพายุที่ควบคุมไม่ได้

อีธานกระแอมเบาๆ ก้าวเข้ามาใกล้เพื่อให้ข้าได้ยินเพียงคนเดียว น้ำเสียงของเขาต่ำและระมัดระวัง ราวกับรู้ว่าข้ากำลังใกล้จะระเบิดเต็มที

“นาธาน” เขาเอ่ย “ท่านแบกรับไว้มากเกินไป ท่านต้องการพื้นที่ ไปที่บ้านริมน้ำสักสองสามวัน ไปพักสมอง หนีจากความเจ็บปวดนี้ แม้จะเป็นแค่ช่วงสั้นๆ ก็ตาม”

ข้อเสนอของเขาลอยค้างอยู่ในอากาศ ทั้งเย้ายวนและอันตราย

ข้าจ้องมองเขา พลางครุ่นคิด บ้านริมน้ำอยู่ไกลพอที่จะทำให้ได้หายใจ ไกลพอที่จะทำให้ข้าลืมได้ชั่วขณะ และพูดตามตรง ข้าโกรธจัดและเหนื่อยล้าจนไม่ไว้ใจตัวเองที่จะนั่งอยู่ข้างคลาร่าโดยไม่พูดสิ่งที่ข้าจะไม่มีวันเรียกคืนกลับมาได้

ในที่สุดข้าก็พยักหน้า “ก็ได้ เป็นความคิดที่ดี เตรียมรถ เจ้าไปกับข้า”

น้ำเสียงของข้ามั่นคง แต่ข้างในใจข้ากำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

อีธานก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม แต่ดวงตาที่คมกริบของเขากลับฉายแววเข้าใจ เขาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของข้ามาตั้งแต่เด็ก เขารู้จักข้าดีกว่าใคร เขารู้ความจริง... ว่าส่วนหนึ่งในใจข้าลึกๆ แล้วปรารถนาโอกาสอีกครั้ง ปรารถนาคู่อีกคน สตรีอีกนางที่สามารถมอบครอบครัวที่ข้าใฝ่ฝันให้ได้

แต่ข้าคืออัลฟ่า หน้าที่และความภักดีคือทุกสิ่ง ข้าจะเดินจากคลาร่าไปเฉยๆ ไม่ได้ อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ข้าคอยบอกตัวเอง

ก่อนจะออกเดินทาง ข้าเดินกลับเข้าไปในห้องของคลาร่า

นางนอนอยู่บนเตียง รายล้อมด้วยสาวใช้ที่พยายามปลอบโยน แต่น้ำตาของนางก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ใบหน้าเปียกชุ่ม หมอนเปียกโชก

เมื่อข้านั่งลงข้างๆ นางก็ยื่นมือออกมาทันที กำมือข้าไว้แน่น “ข้าขอโทษ นาธาน” นางร่ำไห้ “ข้าจะพยายามอีกครั้ง แค่… ได้โปรด อย่าทิ้งข้าไป สัญญานะว่าจะไม่ไป”

คำพูดของนางฉีกกระชากหัวใจข้าเป็นชิ้นๆ

ข้าโน้มตัวเข้าไปใกล้ ใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาให้นาง ข้าฝืนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา “ข้าจะไม่มีวันทิ้งเจ้า” ข้ากระซิบ พลางจุมพิตลงบนมือที่สั่นเทาของนาง

นางมองสำรวจใบหน้าข้าอย่างสิ้นหวัง ค้นหาความหวัง

แต่ก่อนที่นางจะมองทะลุเข้ามาในใจข้าได้ ข้าก็ลุกขึ้นยืน

“ท่านจะไปไหน” นางถามอย่างรวดเร็ว เสียงสั่นเทา

“ข้าต้องไปตรวจดูฝูง” ข้าพึมพำเสียงเรียบ ใบหน้าไร้ความรู้สึก หัวใจถูกปิดตาย “แค่สองสามวัน ดูแลตัวเองด้วย”

“แต่… ข้าต้องการท่านที่นี่” นางกระซิบเสียงสั่นเครือ และข้าก็ชะงักงันอยู่ที่ธรณีประตู

ข้าอยากจะวิ่งกลับไปหานาง กอดนางไว้ และให้สัญญากับนางได้ทุกสิ่ง แต่ข้าเสแสร้งต่อไปไม่ไหวแล้ว ข้าใช้เวลาทั้งชีวิตเฝ้าฝันถึงบ้านที่เต็มไปด้วยเด็กๆ มีเสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วทุกระเบียง ความฝันนั้นเลือนลางห่างไกลออกไปทุกที ทุกครั้งที่คลาร่าต้องสูญเสียลูกไปอีกคน

ความขมขื่นมันมากเกินไปแล้ว

ข้ามองกลับไปที่นางเป็นครั้งสุดท้าย “ดูแลตัวเองด้วย คลาร่า… ลูน่าของข้า”

ข้าปล่อยให้คำว่า ‘ลูน่า’ ลอยค้างอยู่ในอากาศอย่างหนักอึ้ง เพื่อย้ำเตือนตัวเองถึงพันธะ ย้ำเตือนถึงหน้าที่ที่ข้าไม่อาจหนีพ้น จากนั้นข้าก็เดินจากมา ทิ้งเสียงร่ำไห้ของนางไว้เบื้องหลัง

หลายชั่วโมงต่อมา รถยนต์พาข้าลัดเลาะไปตามถนนที่คดเคี้ยวสู่บ้านริมน้ำ ต้นไม้เริ่มสูงและหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เราขับไป เสียงสายน้ำเชี่ยวดังก้องแผ่วๆ มาจากที่ไกลๆ ข้าคิดว่าบางทีความสันโดษอาจช่วยเยียวยาข้าได้ บางทีความเงียบสงบอาจช่วยบรรเทาความโกรธและความว่างเปล่าในใจข้า

แต่สิ่งที่ข้าพบที่นั่นคือสิ่งที่ข้าไม่เคยคาดคิดมาก่อน

ใกล้กับริมฝั่งแม่น้ำ มีหมาป่าสาวตนหนึ่งที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนนอนอยู่บนพื้นดินราวกับไม่มีบ้านช่อง เสื้อผ้าของนางขาดรุ่งริ่งและสกปรกมอมแมม เส้นผมจับกันเป็นก้อนสังกะตังราวกับไม่ได้สระมานานหลายปี กลิ่นตัวของนางมีทั้งกลิ่นเน่าเหม็น โคลน และคาวปลา แต่ก็มีบางอย่างในตัวนางที่ทำให้ข้าหยุดนิ่งอยู่กับที่

ดวงตาข้างหนึ่งของนางเป็นสีทองอร่าม ส่วนอีกข้างเป็นสีฟ้าคมกริบ เมื่อรวมกันแล้ว มันแฝงไว้ด้วยความงามอันดุร้ายและเปี่ยมอันตรายจนข้าไม่อาจละสายตาไปได้

ข้าไม่เคยจินตนาการเลยว่าความหวังของข้า โอกาสที่จะมีความสุขของข้า อาจมาจากหมาป่าสาวไร้บ้านที่นอนอยู่บนพื้นดินริมแม่น้ำ

แต่ในชั่วขณะนั้น ขณะที่นางเงยดวงตาสองสีคู่นั้นขึ้นสบตากับข้า บางสิ่งลึกๆ ภายในใจข้าก็พลันตื่นขึ้น... บางสิ่งที่ข้าคิดว่ามันตายไปนานแล้ว