การอยู่กับอัลฟ่า

คลีโอ POV:

ฉันนั่งดูหนัง Jeepers Creepers อยู่ แล้วได้ยินเสียงดัง ปิ๊ง ปิ๊ง มือถือฉันมีข้อความเข้า เป็นริงโทนที่ตั้งไว้สำหรับโรเบิร์ต เขาคงโทรมาเช็คฉันแน่ๆ ฉันดูเวลาบนทีวี ตอนนี้ 8 โมงเย็นเวลาฝั่งตะวันออก นั่นหมายความว่าอย่างน้อยก็ตี 2 แล้วในอิตาลี

ทำไมโรเบิร์ตถึงตื่นตอนตี 2? ฉันพยายามลุกไปหยิบมือถือ การตั้งครรภ์นี้ทรมานฉันมาก เท้าปวด หลังปวด หน้าอกก็ปวด ฉันอดใจรอให้โรเบิร์ตกลับมาไม่ไหวแล้ว ฉันหยิบมือถือขึ้นมาแล้วเห็นว่าเป็นข้อความมีเดียจากโรเบิร์ต

ฉันเปิดดู และหัวใจฉันหยุดเต้น หลังจากร้องไห้สามวัน ฉันตัดสินใจได้แล้วว่าควรทำอะไร ฉันคิดว่าฉันมีเวลาพอจะออกไปก่อนที่เขาจะกลับจากทริปธุรกิจ ฉันได้ยินโรเบิร์ตเข้าบ้าน เขาเห็นกระเป๋าเดินทางของฉันที่ประตู

"เฮ้ ที่รัก จะไปไหนเหรอ" เขาถาม

"ฉันจะไปจากนายโว้ย โรเบิร์ต!" ฉันตะโกนขณะที่ยกกระเป๋าอีกใบมาที่ประตู

"อะไร...ทำไม" เขาถามอย่างงุนงง

"เพราะผัวบ้าของฉันไง!" ฉันกรีดร้องใส่เขา

"ฉันทำอะไรผิดวะ" เขาถามอย่างสับสน

"จริงเหรอโรเบิร์ต!" ฉันพูดพร้อมกับอยากจะตัดจู๋เขาทิ้ง

"ที่รัก บอกพี่มาสิว่าเกิดอะไรขึ้น" เขาอ้อนวอน ฉันไม่หลงกลเขาหรอก

เขาฟังดูใจเย็นมาก และมันทำให้ฉันโกรธสุดๆ ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะฮอร์โมนตอนท้องหรือความรู้สึกเจ็บปวดและถูกทรยศกันแน่ บางทีอาจจะเป็นทั้งสองอย่าง ไม่มีผู้หญิงคนไหน โดยเฉพาะคนที่ท้องได้ 14 สัปดาห์ ควรต้องมาเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ เขาค่อยๆ จับฉันและหันฉันให้หันหน้าเข้าหาเขา

"คุยกับพี่หน่อย" เขาพูดพลางลูบท้องฉัน

"ได้ อธิบายนี่มาสิ" ฉันดึงมือถือออกมาและให้เขาดูข้อความที่ฉันได้รับจากมือถือเขา ฉันเห็นได้ชัดว่าเลขาของเขากำลังถือมือถือเขาและถ่ายรูป

ข้อความนั้นเป็นรูปพวกเขาบนเตียงระหว่างทริปธุรกิจ เขามองที่หน้าจอ ฉันเห็นสีหน้าเขาซีดลงขณะที่พึมพำ "อะไรวะเนี่ย" เขาพูดเหมือนกับว่าตกใจ

"มันดูเหมือนนายกับแวลลี่บนเตียงด้วยกัน!" ฉันตะโกนแรงมากจนเริ่มรู้สึกคลื่นไส้

"ที่รัก มันไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น" เขาพูดพลางจ้องรูป

ทำไมเขาถึงใจเย็นกับเรื่องนี้นักวะ? เมียท้องของเขากำลังจะทิ้งเขาเพราะเลขาขี้เหร่ของเขาตัดสินใจข้ามเส้นและส่งรูปพวกเขามาให้ฉัน

ถ้าฉันไม่ได้ท้อง ฉันคงจะตบหน้ามันแล้ว ไม่ใช่เพราะเธอนอนกับเขา แต่เพราะเธอกล้าส่งรูปมาให้ฉันดู ฉันต้องใจเย็นๆ ไว้เพราะความเครียดมากๆ ไม่ดีต่อลูก

"ดูรูปสิ พี่ใส่เสื้อผ้าครบ" เขาพูดพลางชี้ที่หน้าจอ

"แต่เธอไม่ได้ใส่... และถ้ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น นายก็ไม่ควรจะทำให้ตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่เธอสามารถถ่ายรูปและส่งมาให้ฉันได้" ฉันพูดพลางร้องไห้

ฉันเดินออกจากประตู เขาคว้าตัวฉัน แล้วฉันก็สะบัดออก สิ่งต่อไปที่ฉันรู้คือฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล ฉันเห็นโรเบิร์ตและแจซเพื่อนรักของฉันมองฉันด้วยความเศร้าในดวงตา

"เกิดอะไรขึ้น... ทำไมฉันถึงมาอยู่โรงพยาบาล" ฉันถาม แล้วรู้สึกวิงเวียน

"เธอประสบอุบัติเหตุ ที่รัก" โรเบิร์ตพูดด้วยความเศร้าในดวงตา

"อุบัติเหตุอะไร...ลูกโอเคมั้ย!?" ฉันพูดพลางเริ่มตื่นตระหนก

"เธอตกบันไดที่บ้าน ที่รัก... ฉันเสียใจมาก" แจซพูดพลางเริ่มร้องไห้ ฉันมองโรเบิร์ต เขาแค่ส่ายหัวเหมือนกำลังกลั้นน้ำตาและพูดว่า "ลูกไม่อยู่แล้ว"

"หมายความว่าไงที่ลูกไม่อยู่แล้ว!" ฉันเริ่มตะโกนและสัมผัสท้องตัวเอง แต่ฉันไม่รู้สึกถึงลูกของฉัน

"เธอล้มทับท้องตอนพยายามออกจากบ้าน" แจซพูด

และนั่นเป็นตอนที่ฉันนึกขึ้นได้ทั้งหมด—รูปภาพ การทะเลาะกัน และความต้องการที่จะทิ้งเขาไป หลังจากร้องไห้หลายชั่วโมงและพยายามรับมือกับข่าวการสูญเสียของเรา หมอบอกเราว่าการแท้งลูกที่อายุครรภ์ 14 สัปดาห์นั้นส่งผลกระทบต่อร่างกายมาก

ฉันไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก เพราะวิธีที่แท้งเกิดขึ้น มันไม่น่าเป็นไปได้ที่ฉันจะสามารถอุ้มท้องจนครบกำหนดได้ ด้วยคำพูดของหมอ ฉันสูญเสียความหวัง ความฝัน และสามีของฉัน โรเบิร์ตหย่ากับฉันในเวลาต่อมา เหตุผลของเขาคือฉันไม่สามารถให้ทายาทกับเขาได้

เขาบอกว่าเขายังรักฉัน แต่เขามีหน้าที่ต่อครอบครัวและต้องมีทายาท ฉันไม่เคยคิดเลยว่าที่อายุ 28 ปี ฉันจะสูญเสียทุกสิ่งที่รักไป

ฉันไม่อยากเชื่อว่าไอ้คนเลวนั่นจะยื่นฟ้องหย่าในขณะที่ฉันอยู่โรงพยาบาล ฉันอยู่โรงพยาบาลสองสัปดาห์ เขาไม่กลับมาเยี่ยมหรือโทรหาฉันเลย เขาไม่อยู่ที่นั่นเพื่อมารับฉันกลับบ้าน ฉันจึงต้องโทรให้แจซมารับ เธอก็ติดต่อเขาไม่ได้เหมือนกัน

เราทั้งคู่เป็นห่วงเขา นั่นเปลี่ยนไปเมื่อเรามาถึงบ้านฉัน ข้าวของเขาหายไปหมด และมีเอกสารหย่าวางอยู่บนโต๊ะในครัว ภายในสองสัปดาห์ ไอ้เหี้ยนี่ยื่นฟ้องหย่าและย้ายออกไป

หลังจากร้องไห้สี่ชั่วโมง ฉันเซ็นมันโดยไม่อ่านและออกไปกับแจซ ฉันไม่ได้เจอหรือได้ข่าวจากโรเบิร์ตอีกเลยตั้งแต่นั้น ความจริงคือ ฉันไม่ได้พยายามตามหาเขาด้วยซ้ำ

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน ฉันยังอาศัยอยู่กับแจซและนิสัยบ้าๆ ของเธอ ฉันได้รับบ้านและทรัพย์สินอื่นๆ จากการหย่า แต่ฉันทนอยู่ที่นั่นไม่ได้ จึงขายมันไป และยกทรัพย์สินอื่นๆ ให้การกุศล

สองปียาวนานโดยไม่มีเพื่อนชาย และคืนนี้เป็นคืนที่แจซคิดว่าฉันควรเปลี่ยนแปลงเรื่องนั้น ฉันแค่หวังว่าฉันจะไม่เจ็บปวดในกระบวนการนี้