ของฉันที่จะปกป้อง

เฮเซล

ก็คงเป็นแบบนี้แหละ

เวลาทุกอย่างราบรื่น เขาเรียกว่าทีมเวิร์ค แต่พอมีอะไรพังพินาศ ก็กลายเป็นความผิดฉันคนเดียว

นั่นอธิบายได้ว่าทำไมฉันถึงยืนอยู่ในห้องเจ้านายคนเดียว โดนตะโกนใส่จนหูแทบดับ ในขณะที่เพื่อนร่วมงานที่ผิดพอๆ กันคงกำลังหัวเราะสนุกสนานกับสถานการณ์อันน่าอนาถของฉันอยู่

พวกเราไม่ได้งานที่ทุ่มเททำกันมา มันไปตกเป็นของบริษัทออกแบบอีกที่หนึ่งที่มีคนหมาป่าเป็นผู้บริหาร ฉันไม่คิดว่าดีไซน์ของพวกเขาดีกว่าของเรานะ ฉันไม่แน่ใจว่าอะไรที่ทำให้พวกเขาได้เปรียบ แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม มันทำให้คุณโจนส์โกรธจนหน้าแดงก่ำและพ่นคำพูดใส่ฉันมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว

ฉันควรจะชินกับการถูกปฏิบัติแบบนี้ แต่จริงๆ แล้ว หลังจากหลายปีที่ได้รับแต่งานไร้สาระ และถูกหัวหน้ากับพวกคนหมาป่าและพวกที่อยากเป็นคนหมาป่าเหยียบย่ำตลอด ฉันเริ่มเหนื่อยกับทุกอย่างแล้ว

จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังด้วยเกรดเยี่ยม มีความฝันยิ่งใหญ่ที่จะเป็นนักออกแบบภายในที่มีชื่อเสียง แต่ตอนนี้ทุกอย่างถูกแทนที่ด้วยความเป็นจริงอันโหดร้ายของชีวิต ที่โอกาสไม่ได้ถูกมอบให้อย่างยุติธรรม และไม่ใช่ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะโดดเด่น

"ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมฉันยังเก็บเธอไว้ เธอเป็นแค่คนล้มเหลวและกำลังทำให้ทีมและบริษัทพังไปด้วย ลองมีความรับผิดชอบ มีความคิดสร้างสรรค์บ้างสิ เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยหรือไงในช่วงหลายปีที่ทำงานที่นี่ หรือว่ามันสูญเปล่ากับเธอ?"

เขาสูดหายใจลึกและยืดไหล่ แล้วพูดต่อ "อัลฟ่าของเครสเซนท์มูนจะมาคุยเรื่องโปรเจกต์คอมพาวด์ขนาดใหญ่ที่นี่เร็วๆ นี้ ฉันได้จัดการให้แครอลติดต่อเขาแล้ว อย่าเข้าไปยุ่ง และอย่าขวางทาง! อย่าให้เขาเห็นเธอด้วยซ้ำ! ถ้าเราเสียลูกค้าที่มีศักยภาพคนนี้เพราะเธอ เธอโดนไล่ออกแน่!"

คุณโจนส์จบการดุด่าในที่สุด และฉันก็ออกจากห้องเขาในพริบตา ฉันเดิมพันได้เลยว่าแม้แต่คนหมาป่าก็คงเร็วไม่เท่านี้!

แต่ฉันไม่มีโอกาสได้กลับไปที่โต๊ะตามที่หวังไว้ เพราะถูกเรียกตรงไปอีกห้องหนึ่ง ห้องของหัวหน้าฉันเอง ไม่เคยมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นจากการเข้าไปในห้องของเธอเลย

เยี่ยมไปเลย วันนี้แย่ที่สุดจริงๆ!

"สวัสดีค่ะ แครอล คุณตามหาฉันเหรอคะ?" ฉันพูดอย่างสุภาพ ขณะที่เดินไปที่โต๊ะของเธอ

ฉันสังเกตเห็นว่าพวกคนหมาป่าของเธอกำลังนั่งสบายอยู่ในห้อง พวกเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่กระจายอยู่หน้าโต๊ะของเธอ และตอนนี้พวกเขากำลังจ้องฉันเหมือนฉันเป็นเนื้อหมูชิ้นใหม่ๆ ไม่ดีแน่

"ทำไมนานนักล่ะ?" แครอลถามอย่างเฉียบขาด ความรำคาญชัดเจนในกิริยาของเธอ

"ขอโทษค่ะ คุณโจนส์อยากคุยกับฉันนิดหน่อย ฉันเพิ่งออกมาจากห้องเขาค่ะ"

ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบของเธอเป็นประกายด้วยความสะใจอย่างซาดิสต์ ขณะที่มุมปากของเธอโค้งขึ้น โมนิก้าที่อยู่ข้างหลังฉันพ่นลมหัวเราะเสียงดัง หรืออาจจะเป็นเซเรน่า ฉันไม่แน่ใจ

"ใช่ คุยแบบตะโกนใส่น่ะสิ เธอรู้ไหมว่าทำไมเราถึงไม่ได้งาน?"

ฉันส่ายหัว

"แน่นอนว่าเธอไม่รู้ มันเป็นเพราะเธอไง เพราะเธอเป็นมนุษย์และไร้ความสามารถ และลูกค้าไม่อยากให้งานกับทีมที่มีคนไร้ประโยชน์อย่างเธอรวมอยู่ด้วย ขอบคุณนะ เฮเซล!" แครอลเหยียดหยันและตบมือเป็นการปรบมือล้อเลียน

ผู้หญิงคนอื่นในห้องร่วมปรบมือเยาะเย้ยตามแครอล และฉันรู้สึกว่าอีกนิดเดียวฉันจะหันหลังและพุ่งออกจากห้องนรกนี่

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าสิ่งที่แครอลพูดเป็นความจริงหรือเปล่า เราเสียงานเพราะฉันจริงๆ หรือ? เพราะฉันเป็นมนุษย์?

ฉันอยากจะชี้ให้เธอเห็นว่าเธอก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่ถึงแม้เราจะเป็นมนุษย์เหมือนกัน เราก็ห่างไกลกันเหลือเกิน เธอมีพ่อแม่ที่ทรงอิทธิพลและเส้นสายแน่นหนาคอยหนุนหลัง ในขณะที่ฉันมีแค่ความขยันและไหวพริบเป็นที่พึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะไม่เพียงพอเลยแม้แต่น้อย

ฉันเกลียดการเลือกปฏิบัติต่อมนุษย์ที่มีอยู่ทุกหนแห่ง แน่นอนว่าพวกเราไม่ได้เร็วและแข็งแรงเท่าพวกเขา เราไม่มีการได้ยินหรือการเยียวยาที่เหนือมนุษย์ แต่เราก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสมองและความรู้สึก

ฉันสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงวันเวลาที่มหาวิทยาลัย นั่นแหละที่ฉันเจอเรื่องเลวร้ายที่สุดกับความเชื่อบ้าๆ ที่ว่าหมาป่าเหนือกว่า ฉันกำลังแข่งขันกับผู้หญิงอีกคนที่บังเอิญเป็นคนหมาป่าเพื่อตำแหน่งผู้ช่วยอาจารย์ และเมื่อเธอรู้ตัวว่าเธอจะไม่ชนะ เธอก็พยายามใช้กรงเล็บจะฆ่าฉัน ฉันยังมีรอยแผลจากการโจมตีของเธอบนแขนซ้าย และส่วนที่ตลกที่สุดคือ ท้ายที่สุดเธอก็ได้ตำแหน่งนั้น เพราะฉันต้องเข้าโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งเดือน ยุติธรรมแค่ไหนล่ะ?

มันไม่ยุติธรรมเลย และฉันเคียดแค้นพวกเขา ทุกคนเลย เพราะพวกเขาเป็นเหมือนกันหมด มีอภิสิทธิ์ หยิ่งยโส และหลงตัวเอง

"ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพวกเขายังไม่ไล่เธอออก" แครอลพูด พูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับฉัน "อย่างไรก็ตาม อัลฟ่าของฝูงเครสเซนท์มูนกำลังจะมาที่นี่บ่ายนี้เพื่อหารือเกี่ยวกับโครงการใหม่ ฉันไม่ต้องการให้เธออยู่ใกล้เขาเลย อยู่ให้ห่างจากทางเข้า จากห้องทำงานของฉัน จากห้องประชุม จากทุกที่ ถ้าเป็นไปได้ กลับบ้านไปและไม่ต้องกลับมาอีกเลย แบบนี้เธอจะทำให้พวกเราทุกคนพอใจ"

พวกคนหมาป่าที่เป็นพวกเดียวกับเธอหัวเราะกับคำพูดของเธอ ทำให้ฉันรู้สึกไม่เป็นที่ต้องการมากกว่าที่เคย ฉันควรจะชินกับมันไปแล้ว แต่มันก็ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย

"ถ้าอัลฟ่าถอนตัวเพราะเธอ ฉันจะทำให้ชีวิตเธอเป็นนรกแน่"

คราวนี้น้ำเสียงของเธอขู่คำราม เป็นการข่มขู่ที่ชัดเจนโดยไม่มีการปิดบัง

ฉันพยักหน้า ให้เธอรู้ว่าฉันเข้าใจแล้ว และหันหลังเพื่อจะออกไป เมื่อฉันอยู่ห่างจากประตูสองก้าว จู่ๆ ประตูก็เปิดเข้ามา เกือบจะชนฉัน

ฉันจ้องมองคนที่เพิ่งพยายามจะทำร้ายฉันด้วยประตูไม้ และฉันรู้สึกเสียใจทันที ชายที่จ้องมองฉันจากทางประตูดูอันตรายและโกรธ ไม่ใช่การผสมผสานที่ดีเลย เขาเป็นคนหมาป่าอย่างแน่นอน เพราะดวงตาสีฟ้าของเขาเรืองแสงเหมือนประภาคารมหาสมุทรสองดวง และเขามีขนาดเท่ากับตู้เสื้อผ้าสูงที่ถูกบีบอัดอยู่ในชุดสูทดีไซเนอร์ หน้าอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขากำลังขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นถึงความกระวนกระวายใจ ทำให้ความตื่นตระหนกเริ่มก่อตัวในลำคอของฉัน

ฉันทำอะไรให้เทพคนหมาป่าตาสีฟ้าคนนี้โกรธหรือเปล่า? เพราะยอมรับเถอะว่า เขาอาจจะน่ากลัวมาก แต่เขาก็ยังหล่อจนอยากถอดกางเกงในทิ้ง พูดอย่างเป็นกลางนะ ไม่ใช่ว่าฉันสนใจหรอก ฉันกังวลมากกว่ากับการรักษาชีวิตอันแสนน่าสงสารของฉันไว้ตอนนี้

ฉันรีบก้มหน้าลง หลบสายตา หวังว่าจะไม่ทำให้เขาโกรธมากขึ้น

"ยินดีต้อนรับสู่ดรีมอาร์ติซานส์ค่ะ" ฉันพูด ยังคงก้มหน้าอยู่

รองเท้าหนังสีดำเงาสองข้างเดินข้ามระยะห่างระหว่างเรา และทันใดนั้นมือที่แข็งแรงก็จับคางฉันเชิดขึ้น ทำให้ดวงตาของฉันกลับไปสบกับดวงตาสีฟ้าคมกริบของเขา ออร่าของเขาเข้มข้นจนทำให้ฉันแทบหายใจไม่ออก และฉันไม่รู้เลยว่าฉันทำอะไรให้เขาโกรธขนาดนี้ เพราะตอนนี้ไม่มีข้อสงสัยเลยว่าความรู้สึกของเขามุ่งมาที่ฉัน

แต่คำพูดต่อไปของเขากลับทำให้ฉันงุนงงไปเลย

"ของข้า!" เขาครึ่งคำรามครึ่งเปล่งเสียงด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ส่งความรู้สึกสั่นสะท้านลงไปตามกระดูกสันหลังของฉัน

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น งุนงง ในขณะที่ได้ยินเสียงอุทานจากคนรอบข้าง