คลุ้มคลั่ง

ภัทรเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนในกรุงเทพได้สองปี อาศัยอยู่ตัวคนเดียวท่ามกลางเเสงสีที่เต็มไปด้วยความฉาบฉวย

อีกทั้งเขาเป็นชายหนุ่มที่มีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นเกินใคร

หากจะมองว่าหล่อก็หล่อ หากจะมองว่าสวยก็สวย บางคนถึงกับคลั่งไคล้ในรูปร่างหน้าตาเเละนิสัยน่ารักน่าชังของเด็กหนุ่ม

ทว่าภัทรนั้นก็ยังครองตัวเป็นโสดมาเนิ่นนาน ซึ่งทุกคนรู้ว่าความโสดสนิทของภัทรเกิดจากอะไร

หากไม่ใช่เพราะบรรดาเพื่อนๆของภัทรที่คอยเป็นไม้กันหมา เเถมยังดุชนิดที่ว่าหากใครมีจุดประสงค์เเอบเเฝงเข้าหาภัทร มันคนนั้นต้องมีจุดจบที่ไม่สวยงามอย่างเเน่นอน

"อื้ออออ ขี้เกียจจังเลย"

เเขนเรียวยาวชูขึ้นเหนือศีรษะ ริมฝีปากบางสวยอ้าเผยอ ดวงตาหวานซึ้งมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอน่ารัก

"นอนดึกหรือไง"

"....?"

"ช่วงนี้เห็นง่วงทุกวัน"

ภัทรเหลือบมองเเมธทิวเล็กน้อย ก่อนจะไล่สายตาไปตามใบหน้าหล่อเหลา ลงมายังลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงทุกครั้งที่อีกฝ่ายเอ่ยปากสนทนา

"เปล่า"

"....."

"หัวถึงหมอนปุ๊บก็หลับปั๊บ"

ว่าเเล้วก็บิดขี้เกียจโชว์เพื่อนสนิทเสียเลย ทำให้หนุ่มปลายถึงกับต้องส่ายหน้าด้วยความหน่ายใจ เเล้วใช้นิ้วดันเเว่นทรงกลมขึ้นเล็กน้อย จ้องมองไปยังเพื่อนๆที่ทำตัวเป็นพวกสอดรู้สอดเห็น

"มึง"

"ห๊ะ?"ภัทรสะดุ้งตกใจ ที่อยู่ๆก็ถูกสะกิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"ที่มึงบอกว่าเคยรู้สึกเเปลกๆอ่ะ ยังมีอยู่ไหม มีใครมาทำให้มึงหวาดกลัวหรือเปล่า"

ภัทรหลุบตามองมือของนาส ที่วางทับอยู่บนมือของเขาเพื่อให้กำลังใจ เเล้วหันไปมองหน้าของเพื่อนทุกคนที่อยู่รอบๆด้วยเเววตาสั่นไหว

"อื้มมม ไม่มีอะไรหรอก"

"....."

"ช่วงนี้ปกติดี สบายใจได้"

"เเน่นะ?"

"เเน่สิ กูกินอิ่มนอนหลับ เพราะงั้นเรากลับบ้านกันเหอะ กูไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ"

ว่าเเล้วภัทรก็ลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยท่าทางเร่งรีบ ส่วนคนอื่นก็ลุกตามกันอย่างว่าง่าย ทำราวกับว่าภัทรคือเจ้าชายตัวน้อยๆ ที่ไม่ว่าจะออกคำสั่งหรือขอร้องอะไร ทุกคนก็พร้อมปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

"มึงก็ไปส่งภัทรดีๆหล่ะ พวกกูจะไปเดินซื้อของกันก่อน ถึงบ้านเมื่อไหร่ค่อยทักไป"

"อืม"

 ปลายกับนาสเเยกตัวไปหาซื้อเครื่องประดับที่ต้องการ ส่วนทิวก็รับหน้าที่เป็นสารถีส่วนตัว ขับรถไปส่งภัทรที่หน้าคอนโดอย่างที่เคยทำ

นั่นเพราะภัทรไม่มีรถยนต์เป็นของตัวเอง เเถมยังขับรถไม่ค่อยเเข็งอีกต่างหาก ทุกคนเลยช่วยกันทำตารางรับส่งภัทรระหว่างมหาวิทยาลัยเเละคอนโด โดยที่วันนี้ตรงกับเวรของเเมธทิวอย่างพอดิบพอดี

"ไม่เป็นไรจริงๆเหรอ?"

"นี่มึงไม่เชื่อกูเหรอ"

"ก็...เปล่า"

"....."

ภัทรเปรียบเสมือนน้องน้อยในกลุ่ม มีรอยยิ้มงดงามจนใครๆต่างก็หลงรัก เเถมยังมีกลิ่นตัวหอมอ่อนๆอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องพึ่งพาสารปรุงเเต่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นฉุนเเสบจมูก

"ถึงเเล้วหล่ะ"

"ไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย"

รถคันหรูจอดนิ่งตรงทางเลี้ยวหน้าคอนโดของภัทร ก่อนที่ใบหน้าบูดบึ้งจะหันไปทางคนขับอย่างทิว เเล้วถลึงตาใส่จนตาเเทบถลน

"มึงเเน่ใจนะ ว่าจะไม่ให้กูขึ้นไปส่ง"

" อืม กูไม่ใช่เด็กประถม เเถมตัวเท่าควายขนาดนี้ใครจะกล้าทำอะไรกู"

ภัทรเเลบลิ้นใส่จนทิวอดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้ จึงยกมือขึ้นไปขยี้หัวคนตัวเล็กกว่าจนหัวยุ่งไปหมด

"โอ๊ยยยย!"

"....."

"ผมกูเสียทรงหมดเเล้ว!"

"หึๆ"

"หัวเราะทำไม กูไม่อยู่ละ เเม่ง!"

ว่าเเล้วเขาก็เปิดประตูวิ่งเข้าคอนโดไปทันที ทิ้งให้เพื่อนสนิทอย่างทิวนั่งกลั้นยิ้มอย่างมีความสุข ในขณะที่สายตาทอดมองไปยังร่างบอบบางตลอดเวลา

"หึ หึ"

พลันเสียงหัวเราะก็ดังออกมาจากลำคอเเกร่งอีกครั้ง ตามมาด้วยเเววตาสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

 ทว่าความสุขของชายหนุ่มก็หมดลงเเค่นั้น เมื่อเพื่อนตัวน้อยของเขาหายลับไปอย่างรวดเร็ว

วืดดดดด

ประตูห้องถูกปิดลงอย่างช้าๆ ตามมาด้วยรองเท้าหนังที่ถูกจัดเรียงบนชั้นอย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่กระเป๋าใบเก่งจะถูกยัดใส่ตู้เสื้อผ้าอย่างมิดชิด 

เห้อออ~ 

เหนียวตัวจังเลย มันรู้สึกร้อนๆหนาวๆอย่างบอกไม่ถูก ไหนจะอาการครั่นเนื้อครั่นตัวนั่นอีก

"....."

ให้ตายสิ!

สงสัยต้องรีบอาบน้ำเเล้วกินยาพักผ่อน ไม่อย่างนั้นผมคงได้ไข้ขึ้นจนเป็นภาระคนอื่นเเน่ๆด้ไข้ขึ้นจนเป็นภาระคนอื่นเเน่ๆ

ซ่าาาา

ซ่าาาาาาา

มือเรียวบีบสบู่เหลวใส่มือเเล้วลูบไล้ผิวกายเนียนนุ่มจนเกิดฟอง พร้อมทั้งเงยหน้าสูดดมกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำจนชุ่มปอด 

 โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าร่างเพรียวบางของตัวเองถูกใครบางคนจับจ้องด้วยความหื่นกระหาย

เเละยิ่งมองลงไปยังหน้าท้องที่มีลอนกล้ามเนื้อเเต่พองามของเขา ส่งผลให้ร่างกายของผู้ที่หลบซ่อนอยู่ในมุมมืดกระตุกเกร็ง อยากเอื้อมมือเข้าไปคว้าร่างนั้นมาไว้ในอ้อมกอดร้อนผ่าว

เเต่สุดท้าย....

บุคคลลึกลับก็ทำได้เพียงเฝ้ามองอยู่อย่างเงียบๆ ทว่าสายตานักล่ากลับเปล่งประกายอย่างเห็นได้ชัด

"......"

เฮือก!

"....!!"

ร่างเพรียวบางสะดุ้งจนตัวโยน เมื่อรับรู้ถึงสายตาของใครบางคนที่จ้องมาจากที่ไหนสักเเห่ง

ทว่าเมื่อเด็กหนุ่มหันซ้ายหันขวาเพื่อหาต้นตอของความรู้สึกประหลาด ก็พบเพียงความเงียบสงัดที่เข้ามาปกคลุม 

อึ่ก!

มันกลับมาอีกเเล้ว...

ความรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องตลอดเวลา ความรู้สึกที่เหมือนถูกลวนลามจากมือที่มองไม่เห็น จนร่างเพรียวงามถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"มะ...ไม่เอาเเล้ว"

"....!!"

ภัทรรีบเช็ดตัวเเละเดินออกจากห้องน้ำความความตื่นตระหนก ใบหน้าเนียนขาวซีดเผือดราวกับไร้สีเลือด เเสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัวจากทุกส่วนของร่างกายเครียดเขม็ง

ตุบ!

โดยที่ไม่ต้องรอให้ใครมาบอก ภัทรรีบสวมใส่เสื้อผ้าจนมือไม้สั่น พร้อมทั้งกระโดดขึ้นเตียงด้วยความหวาดกลัว

ตึก....ตัก....ตึก....ตัก

ภายในห้องเงียบสนิทจนเขาได้ยินเสียงหัวใจเต้นเเรง ลมหายใจหอบถี่ราวกับคนวิ่งเเข่งมาหมาดๆ รวมถึงตาเบิกโพลงภายใต้ผ้านวมผืนใหญ่ เห็นเพียงความมืดสลัวที่รายล้อมรอบกายเอาไว้ในทุกทิศทาง

ตึก...ตัก

"....!!"

 ทำไมกันนะ....

ทั้งๆที่คิดว่าความรู้สึกพวกนี้มันหายไปนานเเล้ว เเต่ทำไมอยู่ๆถึงกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เเละดูเหมือนจะรุนเเรงกว่าเมื่อก่อนเสียด้วย 

ซึ่งเขาไม่เเน่ใจว่าความรู้สึกพวกนี้มันเกิดจากอะไร เกิดจากความวิกลจริตของเขาเองหรือไม่ 

เเต่ที่เเน่ๆ เขาไม่ชอบความรู้สึกเเบบนี้เลยสักนิด มันเหมือนว่าเขาถูกบีบรัดตลอดเวลา