บทนำ
เขา—วิศวกรหนุ่มรูปหล่อ ผู้มีชื่อที่แปลว่า “พระอาทิตย์”
ส่วนเธอ “เดือน”
คนที่พยายามจะลืมพระอาทิตย์ดวงนั้น…แต่ไม่เคยลืมได้เลย
ในอดีต เขาเข้าหาเธอเพียงเพราะคำพนันกับเพื่อน
แล้วครั้งนี้…จุดมุ่งหมายของเขาคืออะไรกันแน่?
“กูถามมึงจริงๆ นะซัน
ตอนที่มึงจีบน้องเดือน เพื่อเอาชนะพนันกับไอ้เมศร์
ตกลงตอนนั้น…มึงชอบน้องเดือนบ้างหรือยัง
หรือทั้งหมดมันก็แค่เพราะมึงไม่อยากให้ไอ้เมศร์จีบติดเท่านั้น?”
บท 1
เหม่อมองฟ้าพาหงอยเหงาช่างเศร้าจิต
เขาจะคิดถึงเราไหมใจถามหา
ฝากสายลมกระซิบย้ำคำสัญญา
บอกจะมาแต่ทำไมไยจึงลืม
‘เฮ้อ ฝนหนอฝน แทนที่จะไปตกจังหวัดอื่นที่มันแห้งแล้งและจำเป็นมากกว่านี้ มาตกทำไมในกรุงเทพฯ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ’
สิตางศุ์นั่งโอดครวญกับตัวเองด้วยความเซ็งพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขณะทอดสายตาเหงาๆ เหม่อมองสายฝน ซึ่งกำลังตกกระหน่ำลงมาอย่างหนักราวกับฟ้าพิโรธ ทั้งยังไม่มีวี่แววหรือทีท่าว่าจะหยุดลงแต่อย่างใด
ทำให้อดคิดถึงบ้านที่ต่างจังหวัดไม่ได้ เพราะถ้าฝนตกหนักเช่นนี้ ตาของเธอต้องคิดว่าจะเกิดอาเพศอะไรแน่นอน ตามความเชื่อของคนโบร่ำโบราณ ที่มักจะมองปรากฏการณ์ธรรมชาติเป็นเรื่องสำคัญและเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน
จำได้ว่าตอนเด็กๆ ตัวเธอเคยเห็นฝูงมดเดินตามกันเป็นแถว จากที่ต่ำไปยังที่สูง และเดินกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย อีกทั้งคาบไข่ของตัวเองไปด้วย จึงถามผู้เป็นตาด้วยความสงสัย ซึ่งอีกฝ่ายก็บอกว่าอีกไม่นานจะเกิดฝนตกหนักและก็เป็นตามคำพูดดังกล่าวจริงๆ
หญิงสาวนั่งคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้เพื่อฆ่าเวลา พลางก้มมองนาฬิกาข้อมืออย่างกลัดกลุ้มระคนอึดอัด ทั้งรู้สึกหน่วงหนักๆ อยู่ในใจ
ซึ่งเธอรู้ว่าสาเหตุนั้นมาจากอะไร เพราะเธอไม่ชอบเวลาฝนตก มันมีที่มาและที่ไป
และจากสายฝนที่ตกหนักกระหน่ำอยู่ ส่งผลให้การจราจรซึ่งเป็นช่วงเวลาเร่งด่วนพลันหยุดชะงักกลายเป็นอัมพาตไปในทันที แม้แต่รถมอเตอร์ไซค์ที่ปกติจะวิ่งลัดเลาะแซงซ้ายปาดขวายังต้องจอดนิ่งๆ เพราะไม่สามารถเคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้
ส่วนตัวเธอเองนั้นนั่งติดแหง็กอยู่ในรถแท็กซี่ ที่จอดนิ่งๆ ไปไหนไม่รอดมาร่วมชั่วโมงแล้ว
แล้วก็พลันนึกถึงคำนิยามที่ว่า หลังท้องฟ้าสดใสย่อมมีสิ่งดีงามเกิดขึ้นเสมอ ซึ่งเธอคิดว่าไม่น่าจะเสมอไปหรอก
เพราะก่อนหน้านี้ท้องฟ้ายังกระจ่างสดใส ไม่มีวี่แววว่าฝนจะตกเลยสักนิด
แต่ที่เกิดขึ้นในขณะนี้มันคืออะไรกัน!
และที่น่าเจ็บใจมากไปกว่านั้นคือ ตึกสำนักงานของเธอตั้งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่รถแท็กซี่จอดนัก เพราะเห็นได้ในระยะสายตา และถ้าขืนนั่งอยู่กับที่โดยรถยังไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนเช่นนี้ มีหวังตัวเธอต้องเข้าประชุมไม่ทันเป็นแน่แท้
เมื่อคิดได้ดังนั้นสิตางศุ์จึงตัดสินใจบอกกับคนขับรถแท็กซี่วัยกลางคน ที่นั่งเปิดเพลงลูกทุ่งฟังอย่างสบายอารมณ์ แถมยังร้องคลอไปอีกต่างหาก และนั่นยิ่งทำให้หญิงสาวนึกถึงผู้เป็นตาขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเพลงที่อีกฝ่ายเปิดฟังก็เป็นเพลงที่ตาของเธอชอบฟังเช่นกัน
“คุณลุงคะ เดี๋ยวหนูลงเดินไปเองน่าจะดีกว่า”
ลุงคนขับแท็กซี่หันมายิ้มกว้าง
“ฝนยังตกหนักอยู่เลยนะหนู” ตอบพลางเพ่งมองสายฝนที่กำลังตกกระหน่ำ และชำเลืองมองผู้โดยสารสาวสวยด้วยความเป็นห่วง “แล้วหนูมีร่มมาด้วยหรือเปล่าล่ะ”
สิตางศุ์ส่ายหน้าแล้วก้มลงมองชุดที่สวมใส่ นึกด่าตัวเองอยู่ครามครัน ไม่รู้อะไรดลใจให้ตัวเองเลือกชุดกระโปรงผ้ายืดสีเทาเข้ารูป แขนยาว เว้าไหล่ แถมยาวกรอมเท้าอีกต่างหากมาสวม ซึ่งดูตามรูปการณ์แล้ว ถ้าเปียกฝนขึ้นมาสภาพคงดูไม่จืดเป็นแน่ แถมร่มก็ไม่ได้ถือติดมือมาอีกต่างหาก
โอย...วันนี้ทำไมถึงซวยอย่างนี้
แต่ใครจะไปรู้ล่ะ เพราะตอนออกจากบ้าน ฝนก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะตกเลยสักนิด จึงได้แต่ตอบเสียงอ่อยๆ ออกไปว่า
“ไม่ได้ถือติดตัวมาเลยค่ะ ตอนออกจากบ้านอากาศยังดีอยู่เลย”
“ฝนเอาแน่เอานอนกับมันไม่ได้หรอกหนู ลุงมีร่มที่ผู้โดยสารลืมไว้เมื่อวันก่อนอยู่ในรถพอดี หนูเอาไปใช้ก่อนแล้วกัน ไม่อย่างนั้นคงเปียกมะล่อกมะแล่กเป็นลูกหมาตกน้ำเป็นแน่” คนขับแท็กซี่วัยกลางคนบอกอย่างใจดี พลางหยิบร่มคันไม่เล็กนักส่งให้ผู้โดยสารคนสวย
“ขอบคุณมากค่ะคุณลุง” สิตางศุ์ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณคนขับรถแท็กซี่วัยกลางคนผู้มากไปด้วยน้ำใจ ที่หาได้ยากยิ่งนักในสังคมคนเมืองในปัจจุบัน แล้วจึงหยิบเงินซึ่งมีจำนวนมากกว่ามิเตอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอส่งให้ “คุณลุงไม่ต้องทอนนะคะ”
“ขอบใจมาก โชคดีนะหนู”
ร่างสูงเพรียวสมส่วนเปิดประตูก้าวลงจากรถ แล้วกางร่มที่ได้รับอภินันทนาการมาจากลุงคนขับรถแท็กซี่ ซึ่งแม้คันจะไม่เล็กนัก ทว่าก็ยังถูกสายฝนสาดกระเซ็นใส่ กระทั่งเสื้อผ้าโดยเฉพาะชายกระโปรงเปียกปอนเป็นบางส่วน จนต้องใช้มือซ้ายที่ว่างอยู่ยกชายกระโปรงขึ้น ช่างเป็นเช้าวันจันทร์ที่แสนจะทุลักทุเลสำหรับเธอจริงๆ
ครั้นสิตางศุ์ก้าวขึ้นฟุตบาทสาวเท้าเข้าไปภายในอาคารสูงได้ก็ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นจึงรีบเดินตรงไปยังลิฟต์โดยสารแล้วกดขึ้นไปยังชั้นที่ 25 ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทเพอร์เฟกต์โฮม (ประเทศไทย) จำกัด บริษัทรับสร้างบ้านชั้นนำที่เธอทำงานอยู่ทันที
สิตางศุ์ไม่รู้เลยว่า ท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตาอยู่นั้น นัยน์ตาคมกริบวาววับของเจ้าของร่างสูงผึ่งผาย ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยบนรถยนต์บีเอ็มดับบลิวสีดำคันหรู กำลังทอดสายตามองตามร่างระหงไป โดยไม่ให้คลาดสายตาเลยแม้สักเสี้ยววินาทีเดียว ดวงหน้าที่มักจะขรึมอยู่เป็นนิจแตะแต้มด้วยรอยยิ้มบางๆ อย่างสมใจ
สิตางศุ์...อีกไม่นานหรอก พระอาทิตย์กับพระจันทร์จะต้องโคจรมาพบเจอกันอย่างแน่นอน
แม้พระอาทิตย์ในตำนานจะไม่มีวันได้พบกับพระจันทร์อีกเลยตราบชั่วฟ้าดินสลาย ทว่าพระอาทิตย์อย่างเขาจะไม่มีวันปล่อยให้พระจันทร์อย่างเธอคลาดจากสายตาอีกเป็นอันขาด ตราบชั่วฟ้าดินสลายเช่นกัน
บทล่าสุด
#147 บทที่ 147 147
อัปเดตล่าสุด: 3/31/2026#146 บทที่ 146 146
อัปเดตล่าสุด: 3/31/2026#145 บทที่ 145 145
อัปเดตล่าสุด: 3/31/2026#144 บทที่ 144 144
อัปเดตล่าสุด: 3/31/2026#143 บทที่ 143 143
อัปเดตล่าสุด: 3/31/2026#142 บทที่ 142 142
อัปเดตล่าสุด: 3/31/2026#141 บทที่ 141 141
อัปเดตล่าสุด: 3/31/2026#140 บทที่ 140 140
อัปเดตล่าสุด: 3/31/2026#139 บทที่ 139 139
อัปเดตล่าสุด: 3/31/2026#138 บทที่ 138 138
อัปเดตล่าสุด: 3/31/2026
คุณอาจชอบ 😍
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ความทรงจำในรอยใจ
เขา—วิศวกรหนุ่มรูปหล่อ ผู้มีชื่อที่แปลว่า “พระอาทิตย์”
ส่วนเธอ “เดือน”
คนที่พยายามจะลืมพระอาทิตย์ดวงนั้น…แต่ไม่เคยลืมได้เลย
ในอดีต เขาเข้าหาเธอเพียงเพราะคำพนันกับเพื่อน
แล้วครั้งนี้…จุดมุ่งหมายของเขาคืออะไรกันแน่?
“กูถามมึงจริงๆ นะซัน
ตอนที่มึงจีบน้องเดือน เพื่อเอาชนะพนันกับไอ้เมศร์
ตกลงตอนนั้น…มึงชอบน้องเดือนบ้างหรือยัง
หรือทั้งหมดมันก็แค่เพราะมึงไม่อยากให้ไอ้เมศร์จีบติดเท่านั้น?”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
The High States เดิมพันรักพยศใจ
สำหรับเซญ่าชีวิตคือการดิ้นรนจากบ้านไม้เก่าๆ สู่แสงสีในคลับหรูเพื่อหาเงินมาต่อลมหายใจให้ป้าอันเป็นที่รัก แต่สำหรับเลโอเพลย์บอยทายาทสนามแข่งรถผู้เย็นชาและดุร้าย เธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นยากที่เขาตั้งเป้าจะบดขยี้ให้จมดินเพียงเพราะความสะใจ
ยิ่งเธอพยศ เขายิ่งอยากเอาชนะ... ยิ่งเธอผลักไส เขายิ่งอยากครอบครอง
ทว่าในคืนที่โชคชะตาต้อนจนมุมท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัด เซญ่ากลับต้องแบกศักดิ์ศรีที่บอบช้ำไปหาเขาถึงโรงแรม พร้อมยื่นข้อเสนอที่แลกด้วยทั้งชีวิตเพียงเพื่อรักษาป้าที่กำลังวิกฤต
"ฉันยอมนายทุกอย่างแล้วเลโอ... อยากทำอะไรก็ทำ อยากย่ำยีฉันแค่ไหนก็เชิญตามสบาย ขอแค่นายทำตามสัญญาว่าจะช่วยเหลือฉันแบบไร้เงื่อนไข"
เมื่อผู้ล่าที่มองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงเกมเดิมพัน ต้องมาเจอกับเหยื่อที่ยอมถูกไฟเผาเพื่อให้คนที่รักรอด... เดิมพันครั้งนี้ใครจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน












