บทนำ
บท 1
เสียงเครื่องยนต์ของรถแท็กซี่ดับลงหน้าทางเข้าคอนโดหรูสูงระฟ้า หญิงสาวค่อย ๆ ดันประตูรถเปิด ก่อนก้าวลงจากรถพร้อมประคองร่างเล็ก ๆ ของลูกชายที่หลับคาอก สายลมกลางคืนพัดโชยปะทะหน้า พาเอากลิ่นอายของมหานครที่ยังคงคึกคักแม้เป็นเวลาเลิกจากงานแล้ว
เธอเงยหน้ามองตึกสูงตรงหน้า คอนโดหรูที่คนครึ่งเมืองเอ่ยถึงด้วยความอิจฉา ตึกกระจกระยิบระยับราวแท่งคริสตัลขนาดยักษ์สะท้อนแสงไฟถนนและแสงดาวบนฟากฟ้า จนดูคล้ายว่ามันเปล่งประกายได้ด้วยตัวเอง
โถงทางเข้าถูกล้อมด้วยประตูบานใหญ่ที่เลื่อนเปิดปิดอัตโนมัติ แสงไฟสีอบอุ่นจากภายในสาดออกมาเป็นทางยาว ทำให้เห็นบันไดหินอ่อนสีขาวนวลและโคมไฟระย้าขนาดใหญ่ที่ห้อยต่ำลงมาจากเพดานสูงลิ่ว
ภายในล็อบบี พนักงานต้อนรับในชุดสูทเข้มยืนเรียงรายราวรูปปั้นที่มีชีวิต ทุกอย่างดูเงียบสงบ แต่แฝงไปด้วยความสง่างามที่ทำให้คนธรรมดาอย่างเธอรู้สึกเหมือนยืนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง
เด็กน้อยในอ้อมแขนขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าซุกกับบ่าของแม่ เสียงกรนเล็ก ๆ ดังอยู่ข้างหู หญิงสาวยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ก้าวเข้าไปในทันที เธอปล่อยให้ดวงตาตัวเองไล่ตามความสูงของอาคารที่เหมือนจะพุ่งขึ้นไปชนดวงดาว
ข้างในนั้นคือโลกของเขา โลกที่ถูกสร้างขึ้นจากเงินตราที่มากเกินกว่าคนธรรมดาจะจินตนาการได้ กระเบื้องลายหรูที่สั่งทำขึ้นมาแบบพิเศษ หลอดไฟที่หาดูจากที่อื่นไม่ได้ บานหน้าต่างบานใหญ่ที่มีกรอบหน้าต่างเป็นลวดลายเอกลักษณ์เฉพาะตัว ล้วนสะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องเพนต์เฮาส์บนชั้นสูงสุด ผู้ชายที่เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะได้ยืนอยู่ในโลกเดียวกันอีก
รอบตัวเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของลูก แสงไฟถนนสีทองอ่อนสาดเงาของเธอกับลูกทาบลงบนพื้นหินอ่อนหน้าทางเข้า ประตูบานใหญ่ยังรอคอยเธออยู่ตรงนั้น
ราวกับถามว่า... กล้าหรือไม่ที่จะก้าวเข้าไป
เสียงรองเท้าผ้าใบคู่เก่าก้าวไปบนพื้นหินอ่อนเงาวับของล็อบบี หญิงสาวประคองลูกชายที่เพิ่งตื่นนอนในอ้อมแขน พลางกวาดตามองรอบตัวอย่างไม่กล้าสบสายตาใคร แสงไฟคริสตัลที่ห้อยจากเพดานสูงส่งประกายระยิบระยับราวกับจะตอกย้ำว่า
ที่นี่… ไม่ใช่ที่สำหรับคนอย่างเธอ
พนักงานต้อนรับในชุดสูทสีดำสนิทหันมามองเธอกับลูกตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินผ่านประตูบานใหญ่เข้าไป รอยยิ้มจาง ๆ บนริมฝีปากพนักงานไม่ได้มีความเป็นมิตรอยู่เลย
“คุณมาติดต่อใครคะ?”
เสียงนั้นเรียบ แต่แฝงความเย็นชา
“ฉันมาหาคุณภีร์ค่ะ เขาอยู่เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด”
หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก พยายามประคองน้ำเสียงให้มั่นคง สีหน้าของพนักงานหญิงคนนั้นเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย ดวงตากวาดมองเธอตั้งแต่ผมที่หลุดลุ่ย ชุดเดรสที่ซีดจาง ไปจนถึงรองเท้าผ้าใบ คู่ที่สภาพไม่เข้ากับพื้นหินอ่อนแม้แต่น้อย
“รอสักครู่นะคะ” น้ำเสียงที่เหมือนจะสุภาพแต่แฝงแววดูแคลนดังขึ้น ก่อนพนักงานจะกดสายโทรศัพท์ภายใน เสียงปลายสายดังขึ้นเพียงครู่ ก่อนจะวางหูไปอย่างรวดเร็ว
“ขอโทษนะคะ ติดต่อคุณภีร์ไม่ได้ คุณต้องนัดล่วงหน้าค่ะ”
หญิงสาวรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นแรง มือที่กอดลูกแน่นจนเด็กน้อยขยับตัวอย่างอึดอัด เธอพยายามยิ้มทั้งที่
ริมฝีปากแห้งผาก
“ฉันขอรอได้ไหมคะ ฉันมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับเขา”
สายตาดูแคลนจากพนักงานสาวทำหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอเจ็บร้าว รู้ว่าเธอไม่เหมาะสมกับที่แห่งนี้ รู้ดีว่าสภาพดูไม่เหมาะที่จะมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับลูกบ้านที่เป็นเจ้าของห้องที่แพงที่สุดในคอนโด
พนักงานเลิกคิ้ว มองเธอราวกับมองของสกปรก
“ฉันว่าคุณควรกลับไปก่อนดีกว่านะคะ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับยืนรอสุ่มสี่สุ่มห้า”
หญิงสาวเม้มปากแน่น ก้มลงมองลูกชายที่ซุกหน้าเข้ากับไหล่เธอ ความกลัวแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ
แต่เธอไม่มีทางถอย วันนี้ต้องได้พบเขาให้ได้
“ฉันจะรอค่ะ” เสียงเธอสั่นแต่ชัดเจน “ฉันจะรอจนกว่าจะเจอเขา”
“งั้นก็อย่าสร้างความเดือดร้อนให้แขกท่านอื่นนะคะ ถ้าคุณทำตัวมีปัญหา ฉันจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพาคุณออกไปทันที” พนักงานถอนหายใจใส่เธออย่างไม่ปิดบังความรำคาญ
ยังไม่ทันได้เดินออกจากเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พนักงานต้อนรับก็จงใจนินทาเธอแล้ว หูได้ยินชัด แต่ก็ต้องข่มความรู้สึกไว้ ถ้าไม่เพื่อลูก...
เธอก็ไม่มีทางกลับมาเหยียบที่นี่อีก
หญิงสาวก้มหน้าลง กอดลูกแน่นกว่าเดิม พยายามกลืนก้อนสะอื้นที่จุกคอ หวังว่าจะได้พบเขา
...ก่อนที่ใครจะลากเธอออกไปจริง ๆ
สามทุ่มแล้ว...
หญิงสาวนั่งกอดลูกชายอยู่ตรงมุมโซฟาหนังสีครีมที่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบในล็อบบีหรูหรา ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศตัดกับเหงื่อเย็นที่ซึมตามไรผม
เธอคลี่ผ้าห่มผืนเล็กที่พกมาด้วย คลุมขาลูกชายไว้ พลางมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังหินอ่อนด้านหน้า เวลากำลังเดินไปอย่างเชื่องช้า จนเสียงกุกกักเล็ก ๆ ข้างตัวทำให้เธอหันกลับมามอง
“แม่… ติมหิวคร้าบ” เสียงเล็กแหบพร่าเพราะหลับไปอีกรอบแล้วก็เพิ่งตื่นเพราะความหิวเข้าจู่โจม
ใบหน้ากลม ๆ ของลูกชายวัยสามขวบกว่าซุกออกจากอกมามองเธอ ตากลมใสวาวเหมือนจะร้องไห้หากไม่ได้กินอะไรสักอย่าง
หัวใจเธอบีบแน่นทันที เธอล้วงกระเป๋า ควานหาขนมปังห่อเล็กที่เหลืออยู่จากเมื่อเช้า ดึงมันออกมาให้ลูก แต่ขนมปังก็แห้งแข็งจนเด็กน้อยกัดไปคำเดียวก็เบ้หน้า
“ไม่อย่อยคร้าบ”
“กินหน่อยนะครับคนเก่ง เดี๋ยวรอแม่เสร็จธุระ เดี๋ยวแม่พาไปกินอร่อย ๆ ข้างบน”
เธอปลอบเสียงแผ่ว ทั้งที่ในใจรู้ว่าข้างบนที่ว่าจะได้พาลูกชายไปถึงหรือเปล่ายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ
แต่เด็กน้อยไม่เข้าใจ เขาขยับลงจากตักแม่ มือ
ป้อม ๆ ยึดพนักโซฟาไว้แล้วเดินไปที่ทางเดินกลางล็อบบีใบหน้าเล็ก ๆ แหงนมองไฟคริสตัลระยิบระยับตาเป็นประกาย ราวกับจะลืมความหิวไปชั่วครู่
“ติม อย่าไปครับ อย่าเดินนะลูก” เธอกระซิบเสียงเครียด มือเอื้อมคว้าข้อมือเล็กไว้ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะก้าวพ้นโซฟา
“ติมอยากดูไฟคร้าบ” เด็กน้อยบ่นงึมงำ ตาใสวาวมองไปทางเคาน์เตอร์ต้อนรับ ห่างออกไปไม่กี่ก้าว แต่พนักงานที่มองมาทางนี้กลับขมวดคิ้วเหมือนไม่พอใจ
หัวใจเธอเต้นแรงอย่างหวาดหวั่น มือหนึ่งกอดลูกอีกมือโอบแน่น กลัวว่าเสียงหัวเราะ วิ่งเล่น หรือเสียงงอแงของลูกน้อยจะกลายเป็นข้ออ้างให้พนักงานกดออดเรียกยามมาลากเธอออกไปจริง ๆ
“ติมครับ อย่าซนได้ไหมครับ ถ้าเสร็จธุระ แม่จะพาไปเล่นสไลเดอร์” เสียงเธออ่อนแรงลงทุกคำ ในใจได้แต่ภาวนาให้ลูกเข้าใจ เด็กชายตัวน้อยนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะย่นจมูกแล้วซุกหน้ากลับเข้ามาหาเธอ
เธอกอดลูกแน่นขึ้นจนได้กลิ่นแชมพูเด็กจาง ๆ คลออยู่ปลายจมูก พยายามกดน้ำตาไม่ให้ร่วงออกมา ความเงียบในล็อบบียังคงหรูหรา สวยงามและกดดันเหมือนเดิม มีเพียงเสียงนาฬิกาที่เดินต่อไปช้า ๆ ราวกับจะเตือนเธอว่า
ถ้าเขาไม่กลับมา
คืนนี้… เธอคงไม่มีที่ให้กลับไปอีกแล้วจริง ๆ
บทล่าสุด
#23 บทที่ 23 ไม่ใช่แค่เหมือน 2
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026#22 บทที่ 22 ไม่ใช่แค่เหมือน 1
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026#21 บทที่ 21 รอยยิ้มของเด็กชาย 3
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026#20 บทที่ 20 รอยยิ้มของเด็กชาย 2
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026#19 บทที่ 19 รอยยิ้มของเด็กชาย 1
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026#18 บทที่ 18 คุณลุงรวยมาก 2
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026#17 บทที่ 17 คุณลุงรวยมาก 1
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026#16 บทที่ 16 ไขข้อสงสัย 2
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026#15 บทที่ 15 ไขข้อสงสัย 1
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026#14 บทที่ 14 รอยยิ้มของลูก 2
อัปเดตล่าสุด: 11/11/2026
คุณอาจชอบ 😍
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?













