ฉันจูบติวเตอร์ของฉัน

ฉันจูบติวเตอร์ของฉัน

whitefield283 · เสร็จสิ้น · 296.3k คำ

497
ยอดนิยม
1.2k
การดู
33
เพิ่มเมื่อ
เพิ่มไปยังชั้นวาง
เริ่มอ่าน
แชร์:facebooktwitterpinterestwhatsappreddit

บทนำ

เอเมอร์สัน เบ็คเก็ตต์ ทำทุกอย่างด้วยตัวเองมาโดยตลอด นับตั้งแต่ครอบครัวตัดขาดเขาเพราะเปิดเผยว่าเป็นเกย์ เขาก็ไม่มีใครให้พึ่งพิงนอกจากตัวเอง ตอนนี้ ในปีสุดท้ายที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เขาแค่ต้องการเรียนให้จบ เล่นดนตรีกับวงของเขา และสำเร็จการศึกษาไปอย่างสงบสุข แต่เมื่อเขาถูกบังคับให้ต้องอยู่หอพักห้องเดียวกับอดัม เพียร์ซ—ดาวเด่นนักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย—ชีวิตที่เขาควบคุมไว้อย่างดีก็เริ่มจะปั่นป่วน

อดัมมีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือเอ็นเอฟแอล อนาคตทั้งชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับผลงานทั้งในสนามและในห้องเรียน แต่เมื่อผลการเรียนที่ย่ำแย่ทำให้เขาต้องถูกพักการแข่งขัน เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับการติวหนังสือจากเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ที่แสนจะน่าเหลือทน เอเมอร์สันคือคนสุดท้ายที่เขาอยากจะขอความช่วยเหลือ แต่การติวหนังสือรอบดึกคืนหนึ่งได้เปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างไป จูบหนึ่งนำไปสู่อีกจูบ และในไม่ช้า ทั้งสองก็ตกอยู่ในความลับที่ไม่อาจหลีกหนี

แต่พ่อของอดัม—ผู้เป็นกุญแจสำคัญสู่อาชีพนักฟุตบอลของเขา—คือผู้ทรงอิทธิพลที่รังเกียจพวกรักร่วมเพศ และเวลาที่พวกเขามีร่วมกันนั้นก็มีวันหมดอายุ ข้อตกลงนั้นเรียบง่าย: คบกันไปจนเรียนจบ แล้วหลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไป แต่จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อการเดินจากไปไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป?

บท 1

(สองปีก่อน)

มุมมองของเอเมอร์สัน

ผมครางลึกในลำคอรับริมฝีปากของแบรด มือข้างหนึ่งโอบรอบแผ่นหลังเขา ส่วนอีกข้างขย้ำลึกลงไปในกลุ่มผมนุ่มสลวย แสงไฟในห้องสลัว ผ้าปูที่นอนของผมถูกโยนทิ้งอย่างไม่ใส่ใจรอบตัวเรา แบรดกับผมอยู่ด้วยกันทั้งคืน และผมไม่คิดว่าเราจะได้นอนในเร็ว ๆ นี้ พ่อแม่ผมเดินทางไปประชุมธุรกิจช่วงสุดสัปดาห์ แน่นอนว่าผมต้องใช้ช่วงเวลานี้ให้คุ้มค่า แล้วจะมีอะไรดีไปกว่าการใช้เวลาอิสระของผมกับมือกีตาร์นำของวงล่ะ

จูบของเราลึกซึ้งขึ้น เสียงครางของเขาดังขึ้นตอนที่ผมดึงรั้งส่วนแข็งขืนของเขา บ้าจริง โคตรร้อนแรงเลย ผมเอื้อมมือไปหยิบเจลหล่อลื่นจากโต๊ะข้างเตียงตอนที่ประตูห้องนอนแง้มเปิดออก ผมแทบไม่ได้ยินเสียงนั้นเลยเพราะแบรดกำลังทำอะไรบางอย่างกับลิ้นของเขาซึ่งทำให้ผมต้องแอ่นตัวเข้าหา

“เอเมอร์สัน ทายซิว่า—”

นั่นเสียงแม่ผมเหรอ

ผมรีบผลักแบรดลงไปใต้ร่าง โล่งใจที่อย่างน้อยผมก็ยังใส่กางเกงในอยู่ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมี ‘ปัญหา’ ขนาดมหึมาสะบัดอยู่ตรงหน้าท่านก็ตาม “แม่ครับ” ผมหอบหายใจ พลางจ้องมองใบหน้าที่ตกตะลึงของท่าน “มันไม่ใช่อย่างที่แม่คิดนะครับ ผม—”

ท่านรีบกระชากประตูปิดดังปัง “ฉิบหาย!”

ผมรีบก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้น หัวใจเต้นระรัวขณะวิ่งตามท่านออกไป


“ลูกกำลังจะบอกอะไรพ่อกันแน่ เอเมอร์สัน”

ปากผมแห้งผากจนลิ้นแทบจะบาดแก้วได้ ผมประสานมือที่ชื้นเหงื่อเข้าด้วยกันขณะก้มหน้ามองเท้าตัวเอง ผมคาดไว้แล้วว่าพ่อต้องระเบิดอารมณ์แน่ถ้าท่านรู้เข้า แต่ผมไม่คิดว่าท่านจะรู้แบบไม่ทันตั้งตัวและกะทันหันขนาดนี้ “ผมขอโทษครับพ่อ ผมน่าจะเชื่อฟังพ่อ ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้เขานอนค้างที่นี่—”

ดวงตาของพ่อมืดลงด้วยความเกรี้ยวกราดจนน่าคลื่นไส้ “ผู้ชายเหรอ” เขาคำราม เสียงต่ำและน่ากลัว ก่อนจะตบมือลงบนโต๊ะดังปัง

ผมก็กลัวเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ผมไม่แน่ใจว่าพ่อจะรับข่าวเรื่องรสนิยมทางเพศของผมได้อย่างใจเย็น และตอนนี้ผมก็ได้คำตอบแล้ว “ครับพ่อ ผู้ชาย ผม... ผมเป็นเกย์”

เขาลุกพรวดขึ้น เก้าอี้ครูดกับพื้นหินอ่อนเป็นเสียงที่บาดประสาทซึ่งใกล้จะขาดผึงของผมอยู่แล้ว “มึงต้องล้อกูเล่นแน่ ๆ เอเมอร์สัน มึงต้องล้อกูเล่นแน่ ๆ ไอ้ฉิบหาย”

ความตื่นตระหนกและความกลัวแล่นพล่านไปทั่วตัวผม แต่ก็มีความโล่งใจอยู่ด้วยเหมือนกัน ในที่สุดมันก็ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว ไม่ใช่ความลับอีกต่อไป ผมลุกจากเก้าอี้อย่างสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็เผชิญหน้ากับสายตาที่จ้องเขม็งของเขา “ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ ผมชอบผู้ชาย พ่อ”

แววตานั้นกลับมาอีกแล้ว “อย่าเรียกกูแบบนั้น!” เขาตะคอกลั่น “อย่ามาเรียกกูแบบนั้นเด็ดขาด กูไม่ใช่พ่อของไอ้พวกรักร่วมเพศน่ารังเกียจ!”

ผมรู้สึกได้เลย เหมือนกระดูกทั้งร่างแหลกสลายลงไปใต้คำพูดของเขา โดยธรรมชาติแล้วพ่อผมเป็นคนก้าวร้าว คนที่ต้องการการเชื่อฟังอย่างเคร่งครัด แค่ก้าวออกนอกลู่นอกทางเพียงก้าวเดียว เขาก็คือระเบิดเวลาที่พร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ แต่ไม่ใช่เรื่องนี้ เขาต้องไม่ได้พูดจริง เขาแค่กำลังโกรธ “มันก็แค่ต่างจากปกติไปนิดหน่อยเองนะครับพ่อ ผมไม่ได้ทำร้ายใคร—”

“หุบปาก!” เสียงของเขาก้องไปทั่วห้องอาหาร โต๊ะกระจกดูเหมือนจะสั่นสะเทือนตามแรงปะทะ แม่ของผมซบหน้าร้องไห้ ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง “มึงแปลกแยกไปจากครอบครัวนี้โดยสิ้นเชิง เว้นแต่มึงจะบอกว่านี่มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบโง่ ๆ”

อะไรนะ ผมยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ นั่นจะหมายความว่ายังไงสำหรับผม ผมจะไม่มีวันได้อยู่กับแบรดหรือผู้ชายคนไหนอีกเหรอ ผมจะถูกบังคับให้เดต หรืออาจจะถึงขั้นแต่งงานกับผู้หญิงงั้นเหรอ ต้องซ่อนตัวตนส่วนนั้นของผมไว้ราวกับเป็นความลับที่น่าขยะแขยง... ตลอดไปเหรอ

“พูดมาสิ” เขาพูดต่อ เสียงต่ำคำรามด้วยความโกรธที่แทบจะเก็บไว้ไม่อยู่ “พูดมาว่านี่มันเป็นแค่ความผิดพลาดบ้า ๆ เป็นเรื่องโง่ ๆ แค่ครั้งเดียว แล้วเราจะแกล้งทำเป็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น”

ภาพอนาคตที่ผมจะถูกบีบบังคับให้ฝืนธรรมชาติของตัวเองฉายวาบขึ้นมาในมโนภาพ ผมกลืนน้ำลาย “ผมทำแบบนั้นไม่ได้ครับ”

ปีกจมูกของเขาบานออก และผมแทบจะได้ยินเสียงเวลาของผมที่นี่นับถอยหลัง “ทำไมจะไม่ได้วะ”

“เพราะมันคือความจริง”

ริมฝีปากของเขาบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจ รังเกียจผม...ลูกของเขาเอง คำพูดต่อมาของเขาเหมือนหมัดที่ต่อยเข้าที่ท้องน้อยจนผมหายใจไม่ออก “งั้นก็ไสหัวออกจากบ้านกูไป”

“ได้โปรดเถอะครับพ่อ—”

“กูบอกให้มึงไสหัวไปไง!”

ประตูบานหนึ่งปิดลงเสียงดังปังอยู่ด้านหลังเรา ผมหันไปเจอน้องสาวของผม ไอวี่ ยืนอยู่ กระเป๋านักเรียนของเธอเลื่อนหลุดจากไหล่ เธอมองสลับระหว่างผมกับพ่อ สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดอย่างแน่นอน สายตาของเธอจับจ้องไปที่แม่ซึ่งกำลังสะอึกสะอื้น แล้วก็มาหยุดที่ผม—ที่กำลังยืนเกาะขอบโต๊ะเพื่อประคองตัวเอง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความงุนงง “เกิดอะไรขึ้นคะ”

พ่อหันขวับ ระบายความเดือดดาลใส่เธอ “แก! รู้มานานแค่ไหนแล้ว”

ไอวี่ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยังคงงุนงง “รู้อะไรคะ”

พ่อข่มอารมณ์โกรธจัด พยายามควบคุมตัวเองให้พอจะพูดได้ เธอเหลือบมองผมอีกครั้ง มองร่างกายที่สั่นเทาของผม แล้วแววตาของเธอก็ฉายแววเข้าใจในที่สุด มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่ทำให้พ่อมีปฏิกิริยาแบบนี้ได้ “อ๋อ”

เธอยืดอกตั้งไหล่ตรง แล้วขยับเข้าไปใกล้ พยายามพูดให้พ่อใจเย็นลง “ไม่ต้องห่วงค่ะพ่อ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย หนูรับรองได้”

เสียงเพียะดังลั่นก้องไปทั่วห้องเมื่อฝ่ามือของพ่อฟาดเข้ากับแก้มของเธอ

ไอวี่เซถอยหลัง มือยกขึ้นกุมใบหน้าด้วยความตกใจ ผมอ้าปากค้าง ทำท่าจะเข้าไปหาเธอ พ่อหันขวับมาทางผม ดูเหมือนจะโกรธยิ่งกว่าเดิมอีกทั้งที่ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้ “อย่าแม้แต่จะคิดนะ ไอ้หนู”

ผมถอยกลับไป ไม่อยากทำให้เรื่องมันเลวร้ายลง

“แกไม่มีสิทธิ์มาตัดสินว่าอะไรคือเรื่องใหญ่ในครอบครัวนี้ ไอวี่” พ่อคำราม “พวกแกทุกคนนั่นแหละ!”

เธอมองมาที่ผม ดวงตาของเธอสะท้อนความเดือดดาลของพ่อ คลอหน่วงไปด้วยน้ำตาที่ยังไม่ไหลริน “พ่อคะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เธอพูดเสียงสั่นเครือ “พ่อกำลังไร้เหตุผลนะคะ!”

“อยากไปกับมันนักรึไง” พ่อตวาด “พูดมาอีกคำเดียว แกได้ไสหัวออกไปเหมือนกัน”

ผมได้แต่ยืนมองทุกอย่างคลี่คลายตรงหน้า เหมือนฉากห่วยๆ ในหนังเรื่องหนึ่ง มันต้องเป็นแบบนั้นสิ นี่ไม่ใช่ชีวิตจริงของผมแน่ๆ ไอวี่กำหมัดแน่นจนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ “พ่อจะไล่น้องเหมือนหมูเหมือนหมาไม่ได้นะ! นั่นลูกพ่อนะคะ!”

“ไม่ใช่แล้ว”

“พี่ไอวี่” ผมพูดเสียงอ้อนวอน พยายามคุมเสียงให้ราบเรียบ “ไม่เป็นไร”

เธอหันมา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกัน “เป็นสิ!”

ผมยิ้มให้เธออย่างอ่อนแรง พ่อตัดสินใจแล้วและเธอทำอะไรไม่ได้ ผมไม่อยากให้เธอต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้ หรือยั่วโมโหพ่อจนท่านไล่เธอไปกับผมเพื่อเป็นการสั่งสอน “ไม่เป็นไรจริงๆ... ช่างมันเถอะนะพี่ โอเคไหม”

ดวงตาของเธอที่หนักอึ้งด้วยน้ำตาจับจ้องมาที่ผม “เอ็ม” เธอพูดเสียงแตกร้าว

“ไปเก็บของซะ เอเมอร์สัน” พ่อพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความรู้สึก หันหลังให้ผมแล้ว “แกไม่ใช่ลูกของฉันอีกต่อไป”

ความเด็ดขาดในน้ำเสียงของพ่อบีบรัดหัวใจผมจนหายใจไม่ออก แต่ผมทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว พ่อให้ทางเลือกผมแล้ว และผมก็เลือกแล้ว ผมจะยอมรับผลจากการตัดสินใจของตัวเอง และสาบานเลยว่าจะไม่ยอมให้เขาเห็นผมแตกสลายเด็ดขาด ในเมื่อผมไม่ใช่ลูกของเขา เขาก็ไม่ใช่พ่อเฮงซวยของผมเหมือนกัน

ผมเดินขึ้นไปชั้นบนแล้วยัดทุกอย่างที่พอจะใส่ได้ลงในกระเป๋าดัฟเฟิล ผมเดินลงบันไดมาได้ครึ่งทางก็มีภาพหนึ่งสะดุดตาผม—กระเป๋าเดินทางของเพื่อนผม เคสกีตาร์พร้อมอุปกรณ์ทั้งหมดของมัน ถูกแพ็คเตรียมไว้ให้แล้วที่นอกบ้าน

ไอวี่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างประตู แก้มของเธอยังแดงก่ำจากรอยตบ แม่ของเรานั่งโยกตัวไปมาอยู่บนพื้น สวดภาวนาไปในอากาศ ผมเบือนหน้าหนีจากเธอ แม่ไม่พูดอะไรสักคำ ทำไมกันนะ ลูกชายของเธอกำลังถูกไล่ออกจากบ้าน แต่เธอกลับไม่พูดอะไรเลยสักคำ

ผมเดินออกไปสู่อากาศยามค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ลมบาดลึกเข้ามาในผิว ผมหวังว่าตัวเองจะแพ็คเสื้อแจ็คเก็ตที่อุ่นพอมาด้วย เพราะผมไม่ถูกกับความหนาวเลย

พ่อยืนอยู่ข้างประตู สีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์อย่างที่สุดฉายชัดบนใบหน้า “ถ้าแกก้าวออกจากประตูนั้นไป ก็ไม่ต้องกลับมาอีก”

ผมกลืนก้อนขมๆ ที่จุกอยู่ในลำคอ ผมจะทำแบบนี้จริงๆ หรือ เดินออกไปเผชิญชีวิตด้วยตัวเองงั้นหรือ ผมเงยหน้ามองเขาอีกครั้งแล้วหัวใจก็แข็งกระด้างขึ้นมา ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด เขาต่างหากที่เป็นคนไล่ผม ผมไม่ขออยู่ใต้หลังคาบ้านเขาถ้ามันหมายถึงการต้องปฏิเสธตัวตนของตัวเอง ผมจะรอดให้ได้ “ผมก็ไม่ได้คิดจะกลับมาอยู่แล้ว”

ผมบังคับตัวเองให้หันหลังกลับไปหยิบกระเป๋า ก้าวเท้าแรกออกไป และมุ่งหน้าไปยังประตู “อย่าได้กลับมาที่นี่อีกเป็นอันขาด ได้ยินไหม” พ่อตะโกนลั่นไล่หลัง “แกไม่ใช่คนของตระกูลเบ็คเก็ตอีกต่อไป”

ผมเริ่มก้าวเดิน มันง่ายขึ้นเมื่อก้าวเท้าหนึ่งออกไป แล้วก็อีกก้าวหนึ่ง จนกระทั่งเดินพ้นออกมาจากตัวบ้าน ผมไม่หันกลับไปมอง

ฝนยังคงตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ผมเดินไปตามถนนที่ว่างเปล่า เสื้อยืดของผมเปียกโชก แนบติดผิวจนน่ารำคาญ ขอบคุณพระเจ้าที่แบรดหนีออกไปทางหน้าต่างได้ทัน ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าพ่อจะทำอะไรบ้างถ้าจับเขาได้

ความหนักอึ้งของทุกสิ่งถาโถมเข้าใส่ผมในทันใด และสายฝนก็ช่วยชะล้างน้ำตาเงียบๆ ของผมให้หายไป ผมกลายเป็นคนไร้บ้าน ผมไร้บ้านอย่างแท้จริง และจากนี้ไปนั่นคือความจริงในชีวิตของผม

บทล่าสุด

คุณอาจชอบ 😍

เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์

เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์

189.8k การดู · เสร็จสิ้น · นรานิณ
เพราะหนี้สินก้อนโตของครอบครัว ทำให้ "ปลายฝน" นักศึกษาเภสัชศาสตร์ปี 4 ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจดทะเบียนสมรสขัดดอกกับ "นพ. บดินทร์" ศัลยแพทย์หนุ่มอนาคตไกลพ่วงตำแหน่งอาจารย์พิเศษสุดเนี้ยบที่เพิ่งดุเธอไปหมาดๆ กลางคลาสเรียน!

สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว

ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว

เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
ทาสสวาทอสูรเถื่อน

ทาสสวาทอสูรเถื่อน

568.3k การดู · เสร็จสิ้น · รินธารา
“คืนละล้าน คุณจ่ายให้ฉันได้ไหมล่ะคะ ถ้าได้ฉันจะอ้าขารอคุณบนเตียงทุกคืนเลยค่ะทูนหัว” พิชชาภาพูดออกไปพร้อมกับใบหน้าท้าทายอย่างไม่กลัว ในเมื่อเขาอยากจะได้ตัวเธอ เขาก็ต้องลงทุน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE

(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE

800.2k การดู · เสร็จสิ้น · ลำเจียก
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันฉันก็ปฏิญาณกับตัวเองเลยว่าจะเอาเด็กคนนี้มาเป็นแฟนให้ได้ แต่มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นเพราะเขาไม่ชายตามองผู้หญิงเอ็กซ์อึ้มแบบฉันเลย
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์

ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์

7.4k การดู · เสร็จสิ้น · Xoxo Zest
เมื่อสาวช่างยนต์แว่นหนาบุกสนามแข่งรถใต้ดินเพื่อช่วยน้องสาวที่กำลังตกอยู่ในอันตราย เธอกลับถูกทายาทเจ้าของสนามจับได้เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นสายลับคู่แข่ง จากคืนแห่งความผิดพลาดที่เปลี่ยนชีวิตทั้งคู่
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )

แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )

161.8k การดู · เสร็จสิ้น · ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า
ชีวิตที่เรียบง่ายของ 'พิมรภา' กลับผกผันขั้นสุด เมื่อเธอต้องกลายเป็นผู้ร้ายและตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย)  BAD

เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD

548.2k การดู · เสร็จสิ้น · ลำเจียก
ลีวาย
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”

มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
รัก(ลับ)นายวิศวะ

รัก(ลับ)นายวิศวะ

827.5k การดู · เสร็จสิ้น · Kim Nayeol
"ฉันรวยมากพอ...ที่จะซื้อเธอ เอาคนอย่างเธอมากระแทกเล่นๆ ได้" ใบหน้าอันหล่อเหลาเอ่ยมาด้วยสีหน้าอันดุดัน

"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้

แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"

"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง

เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ

"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."

"เพียะ"

อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม

"เธอ..."

เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
พิษรักคุณหมอ

พิษรักคุณหมอ

451.3k การดู · เสร็จสิ้น · เพียงเม็ดทราย
"มีนอยากกินน้ำอุ่นค่ะ" "ที่ห้องไม่มีน้ำอุ่นหรอก เอาอย่างอื่นแทนไหม...อุ่นเหมือนกัน" นอกจากฝีมือผ่าตัดคุณหมอฟันยังเหลี่ยมจัดอีกด้วย
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน

“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน

โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เกลียดรัก

เกลียดรัก

552k การดู · เสร็จสิ้น · พราวนภา
คนบางคนมักจะให้ความสำคัญต่อคนที่ตัวเองเกลียด
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?

My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?

446.6k การดู · เสร็จสิ้น · Nanaกะหอยทาก
เมื่อ พฤกษา ต้องแต่งงานกับ น่านบงกช จากเงื่อนไขที่ผู้ใหญ่ตั้งขึ้น และต้องแต่งโดยไม่มีข้อแม้
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
หยุดเสือ

หยุดเสือ

218.4k การดู · เสร็จสิ้น · สาวน้อย.ช่างฝัน
เขาเป็นเสือที่ไม่เคยจริงใจกับผู้หญิงคนไหนไม่พร้อมที่จะถอดเขี้ยวเล็บเพื่อใคร
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก

1m การดู · เสร็จสิ้น · Phat_sara
ผู้หญิงเรียบร้อยคือผู้หญิงที่ผมรู้สึกขัดตาที่สุด เจอกับตัวมาเยอะแล้วครับที่เรียบร้อย อ่อนหวาน แต่สุดท้ายก็...ไม่ได้แรดหรอกเรียกว่า ร่าน เลยดีกว่า