ชายบำเรอ

แม้เวลาจะผ่านไปถึง 40 ปีแล้ว แต่ฉันยังคงฝันเห็นฤดูหนาวในปีกิ่งเมื่อ 40 ปีก่อนอยู่บ่อยครั้ง

ปีที่ฉันมาถึงปีกิ่งใหม่ๆ นั้น ฉันอายุราวๆ 12 ปี และฤดูหนาวปีนั้นหนาวเหน็บเป็นพิเศษ

ฉันเดินทางมากับพ่อบุญธรรมและแม่บุญธรรมด้วยรถม้าใหญ่ เส้นทางจากอันฮุยมาปีกิ่งนั้นไกลมาก พวกเราเดินทางมาเกือบเดือนแล้ว ม้าแก่จนแทบเดินไม่ไหว พวกเราจำเป็นต้องหยุดพักเป็นระยะๆ ทำให้เสียเวลาไปไม่น้อย

พวกเรามีไม่กี่คน แต่ก็มีราวหกเจ็ดคน ทุกคนในคณะงิ้วบ้านไป๋ พวกเราที่เกิดมาในวงการงิ้วล้วนรู้จักความลำบาก แม้จะเดินทางติดต่อกันหลายวัน ก็ไม่มีใครบ่นสักคำ พิณและเครื่องสายต่างๆ ล้วนเป็นของมีค่า พ่อบุญธรรมห่อหุ้มด้วยผ้านวมเก่าๆ ตลอดทาง ปกป้องอย่างระมัดระวัง

"จะบาดเจ็บยังไงก็ห้ามทำพิณของข้าเป็นอันขาด มันคือเครื่องมือทำมาหากินของพวกเรา ซื้อใหม่ต้องใช้เงินหลายต้าหยางเชียวนะ อีกอย่าง มันอยู่กับข้ามาตั้ง 10 ปี ของใหม่ที่ไหนก็สู้มันไม่ได้" พ่อบุญธรรมมักพูดเช่นนี้

ทุกคนเข้าใจเหตุผลนี้ดี เครื่องดนตรีพวกนี้มีค่ามากกว่าพวกเราหลายเท่า

"ตั้งใจเรียนนะ รอให้พวกเจ้าได้เป็นดาราดังเถอะ" พ่อบุญธรรมบอก

พวกเราไม่มีใครเป็นดารา ไม่รู้ว่าเป็นแล้วจะรู้สึกยังไง แต่พ่อบุญธรรมเคยบอกว่า เมื่อเป็นดาราแล้วจะได้ใส่เสื้อผ้าดีๆ ได้กินซาลาเปาแป้งขาวทุกวัน พวกเราจึงใฝ่ฝันถึงวันนั้น

แม้ว่าการแสดงงิ้วที่อันฮุยก็พอทำให้เรามีเสื้อผ้าใส่อิ่มท้อง แต่เพื่อพี่ชุนเอ๋อร์ พ่อบุญธรรมจึงอยากมาปีกิ่ง

พี่ชุนเอ๋อร์ผิวขาวนวล สวย หรือในคำพูดของแม่บุญธรรมคือ "สดใส"

"ลูกสาวของฉัน ไม่ใช่อวด สิบหมู่บ้านแปดหมู่บ้านก็หาคนสวยเท่านี้ไม่ได้ ถ้าได้เป็นดารา..." พ่อบุญธรรมพูด

"ได้ยินว่าที่ปีกิ่งเขามีดาราดังที่แสดงงิ้วเยอะแยะ" แม่บุญธรรมว่า

"นั่นสิ ชุนเอ๋อร์ของเราโตแล้ว ผ่านปีใหม่ก็ 15 แล้ว จะซุกตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ นี้มีอนาคตอะไร ยังไงก็ต้องไปเปิดหูเปิดตาที่เมืองใหญ่อย่างปีกิ่ง" พ่อบุญธรรมตัดสินใจ

เราจึงเตรียมตัวหนึ่งปี รวบรวมเงินซื้อรถม้าและค่าใช้จ่ายเดินทาง แล้วออกเดินทาง

ได้ยินว่าฤดูหนาวที่ปีกิ่งหนาวมาก พอเราออกเดินทาง พี่ชุนเอ๋อร์ก็ใส่เสื้อนวมตัวใหญ่ให้ฉัน อุ่นจริงๆ แม้ว่าเสื้อนวมนี้จะเต็มไปด้วยรอยปะชุน และทำมาจากผ้านวมเก่าที่รื้อออกมาเย็บให้ฉัน แต่พี่ชุนเอ๋อร์มีฝีมือจริงๆ เธอรักฉันมากที่สุด ฉันรู้ ตั้งแต่พ่อแม่ส่งฉันมาเรียนงิ้วที่คณะบ้านไป๋ ฉันก็ไม่เคยเห็นพวกเขาอีกเลย ฉันไม่ค่อยคิดถึงแล้ว พวกเขาจากไปแล้วไม่เคยมาเยี่ยม พวกเขาไม่คิดถึงฉัน ฉันจะคิดถึงพวกเขาทำไม ฉันรู้แค่ว่ามีพ่อแม่บุญธรรมรักฉัน มีพี่ชุนเอ๋อร์เอ็นดูฉัน ฉันก็พอใจแล้ว แม้ว่าเธอจะแก่กว่าฉันแค่ 3 ปี แต่ฉันถือว่าเธอเป็นพี่สาวแท้ๆ

พี่ชุนเอ๋อร์ห่อฉันด้วยเสื้อนวมใหญ่ กอดฉันแน่น พวกเรานั่งบนรถม้าท่ามกลางฝุ่นธุลีและความโคลงเคลงตลอดทาง

"พี่ หนาวไหม? มาอยู่ในอ้อมกอดผมไหม? ผมจะเอาเสื้อนวมห่อพี่บ้าง?" ฉันมองเส้นผมของเธอที่ปลิวไหวในลมเหนือที่หนาวเย็น พูดด้วยความเป็นห่วง

"ไอ้หนูนี่ มีน้ำใจจริงๆ พี่รู้ว่าเจ้าเป็นห่วงพี่ก็พอแล้ว ใส่ไว้เถอะ ลมโกรกเข้ามาหนาวจะตายไป เดี๋ยวก็ร้องไห้หรอก" พี่ชุนเอ๋อร์ยิ้ม

พี่ชุนเอ๋อร์เป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อแม่บุญธรรม ชื่อไป๋หลานฮวา ฉันเรียกเธอว่าพี่ชุนเอ๋อร์ เพราะพ่อบุญธรรมตั้งชื่อในวงการให้เธอว่า "ลู่หลานชุน" พ่อบุญธรรมบอกว่า วันหน้าเมื่อลูกสาวเป็นดาราแล้ว จะต้องมีชื่อในวงการที่โดดเด่น

วันนั้นเมื่อใกล้เที่ยง พวกเราก็เข้าเมืองปีกิ่งในที่สุด พอรถม้าของเราผ่านประตูเมือง ฉันก็ตะลึงกับความยิ่งใหญ่ของป้อมประตูเฉียนเหมิน ช่างเป็นเมืองหลวงจริงๆ ช่างใหญ่โตเหลือเกิน

ฉันมองซ้ายมองขวา สองตาแทบไม่พอใช้