ตก

มุมมองของโรส

ฉันรู้สึกได้ว่าเขากำลังมองฉันอีกแล้ว ขนที่ต้นคอของฉันลุกชัน ขณะที่ฉันค่อยๆ หันไปมอง ดวงตาสีมรกตของฉันสบเข้ากับดวงตาสีแซฟไฟร์ แล้วจู่ๆ ความร้อนก็แล่นขึ้นมาจากแกนกลางร่างกาย อะไรกันเนี่ย? ฉันคิดในใจ

"โรส...โรส! อ่านย่อหน้าต่อไปให้ฟังหน่อย"

"ขอโทษค่ะ อาจารย์ลูเซียน" ฉันพึมพำ "คือว่า..."

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง รอดตัวเพราะเสียงกระดิ่ง!

"คุณแคนโต ผมแนะนำให้คุณตั้งใจเรียนไปพร้อมกับเพื่อนร่วมชั้นในครั้งต่อไปนะ"

แก้มฉันร้อนผ่าวขณะที่เพื่อนร่วมชั้นหัวเราะคิกคักรอบตัว ฉันรีบเก็บสมุดโน้ตและแล็ปท็อปใส่กระเป๋าเป้แล้วลุกพรวดออกจากห้องเรียนก่อนที่จะอับอายไปมากกว่านี้

อู้ฟฟฟ! ฉันชนเข้ากับกำแพงแข็งๆ ร้อนๆ ตรงนอกประตู

"เฮ้ เธอชื่อโรสใช่ไหม?" เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีแซฟไฟร์ถามด้วยเสียงทุ้มนุ่มที่ไพเราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน

"อืม ใช่ค่ะ โรส แคนโต แล้วคุณล่ะ?"

"ผมเดเมียน โจนส์"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ แต่ฉันต้องรีบไปเรียนวิชาต่อไปแล้ว" ฉันเริ่มเดินออกไปเมื่อรู้สึกถึงมือใหญ่ๆ ที่ข้อศอก

"ผมเดินไปส่งเอง คงแย่แน่ๆ เลยที่เป็นเด็กใหม่แล้วไม่รู้ว่าห้องเรียนอยู่ตรงไหน"

ฉันเงยหน้ามองดวงตาที่ดูเหมือนความฝันคู่นั้น และเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในนั้น

"โรส? เป็นอะไรรึเปล่า?" เดเมียนถาม

"อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษนะคะ ฉันเหม่อไปหน่อย ถ้าคุณจะเดินไปส่งที่ห้องเรียนต่อไปก็ดีค่ะ ฉันต้องไปที่ตึกเวสต์มอร์เพื่อเรียนวิชาละคร"

"แน่นอนครับ ยินดีมาก แล้ว...เธอมาอยู่ที่มิลล์ซิตี้ รัฐออริกอนได้ยังไงเหรอ? พวกเราไม่ค่อยมีคนใหม่ในโรงเรียนนี้เท่าไหร่ ดีใจที่ได้เห็นหน้าใหม่ๆ บ้าง"

"ฉันเพิ่งย้ายมาจากเท็กซัส ฉันใช้ชีวิตวัยเด็กส่วนใหญ่ที่นั่น แล้วเมื่อไม่นานมานี้คุณปู่และคุณย่าของฉันเสียชีวิตทั้งคู่ พวกท่านยกบ้านให้ครอบครัวฉัน เราเลยตัดสินใจย้ายเข้าไปอยู่ ตอนนี้ฉันเลยต้องมาเรียนปีสุดท้ายในโรงเรียนใหม่ รัฐใหม่ และบ้านใหม่" แย่แล้ว ฉันระบายซะงั้น หมอนี่คงคิดว่าฉันดราม่าแน่ๆ

"นั่นแย่จริงๆ แต่อย่างน้อยเธอก็มีเพื่อนใหม่หนึ่งคนแล้วนะ" เดเมียนขยิบตาให้ฉัน และแก้มฉันก็ร้อนผ่าวอีกครั้ง ใจเย็นๆ นะโรส เขาคงขยิบตาให้ผู้หญิงทุกคนแหละ ดูเขาสิ ผมสีน้ำตาลเข้มเหมือนช็อกโกแลต ดวงตาสีฟ้ากว่าส่วนที่ลึกที่สุดของมหาสมุทร สูงกว่าฉันตั้ง 6 นิ้ว แขนสีแทนที่เป็นมัดกล้ามคงเพราะเล่นฟุตบอล และเสียงที่ทำให้นางฟ้ายังต้องร้องไห้ เขาสามารถมีผู้หญิงคนไหนก็ได้ตามใจต้องการ

"ขอบคุณค่ะ" ฉันกระซิบ

"ถึงแล้วนะโรซาลี ผมต้องไปเข้าเรียนแล้ว หวังว่าจะได้เจอเธอเร็วๆ นี้นะ" เดเมียนส่งยิ้มที่สมบูรณ์แบบพร้อมรอยบุ๋มที่เซ็กซี่มาให้ฉัน ระวังหน่อยนะโรส

มุมมองของเดเมียน

ผมมองโรสขณะที่เธอเดินจากไปด้วยสะโพกอวบอิ่มและก้นกลมกลึงที่แกว่งไปมาในกางเกงขาสั้นสีขาวตัวจิ๋ว บ้าเอ๊ย ผมแทบรอไม่ไหวที่จะให้เธอเป็นของผม ผมจินตนาการได้แล้วถึงหัวนมสีคล้ำหวานๆ ของเธอในปากผม ขณะที่เสียงอันไพเราะของเธอครางชื่อผม เฮ้ย! ผมไปเข้าเรียนพร้อมอวัยวะที่แข็งตัวไม่ได้ ผมเริ่มเดินไปที่ห้องเรียนและพยายามคิดถึงเรื่องน่าขยะแขยงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เดเมียน!" บ้าเอ๊ย ไม่ใช่เธอนะ

ผมเริ่มวิ่งหนีเสียงแหลมๆ ที่น่ารำคาญของเลย์ลา

"ขอโทษนะ ผมกำลังรีบไปเข้าเรียน!" ผมเริ่มวิ่งเร็วขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่าเธอตามไม่ทัน อย่างน้อยตอนนี้อวัยวะของผมก็ไม่แข็งตัวแล้ว

"เฮ้ย ไอ้เหี้ย มึงหายไปไหนมา? มึงไม่เคยมาสายเลยนะ ไปเอากับสาวคนไหนมาระหว่างทางเหรอ?" เบรนท์ น้องชายฝาแฝดของผมหัวเราะคิกคัก

"หุบปากดิวะ" ผมกระซิบ

"เด็กๆ พวกเธอจะแชร์กับชั้นเรียนไหมว่าอะไรสำคัญกว่าวิชาพีชคณิต?" คุณครูเมเยอร์สถามพร้อมเลิกคิ้ว

"พวกเรากำลังคุยกันว่าคุณครูเมเยอร์สดูสวยมากวันนี้ คุณครูดูเปล่งประกายมากเลยครับและ-"

"คุณเบรนท์ โจนส์ พอได้แล้วกับคำประจบของคุณ แค่เงียบๆ เพื่อให้ฉันสอนได้ไหม"

เบรนท์ส่งยิ้มสว่างจ้าให้คุณครูเมเยอร์สและทำท่าเหมือนรูดซิปปิดปาก เมื่อครูหันกลับไปเขียนอะไรบางอย่างบนกระดานขาว น้องชายของผมก็แตะไหล่ผมและชี้ไปที่โทรศัพท์ของเขา "เช็คข้อความดิ" เขากระซิบ

ผมก้มลงดูแชทพี่น้องของเราและเห็นเขาถามเกี่ยวกับโรส หรือที่รู้จักกันในนามเด็กสาวหน้าใหม่สุดฮอต

เบรนท์: กูได้ยินว่าเรามีสาวใหม่และเธอเซ็กซี่มากเลย! กูยังไม่เห็นตัวเธอเลย แต่กูรู้สึกว่ากูจะได้จัดเธอเร็วๆ นี้แน่ ;)

ผม: ใช่ เธอเซ็กซี่มาก แต่กูจองแล้วนะ

เบรนท์: เฮ้ยไอ้เหี้ย มึงจะจองได้ไงในเมื่อกูยังไม่เห็นเธอเลย

ผม: กูเพิ่งจองไปแล้ว

ผมเมินเบรนท์ไปตลอดชั่วโมงเรียนจนกระทั่งกริ่งดังและถึงเวลาอาหารกลางวัน ผมรีบเก็บของเพื่อจะได้วิ่งไปเจอโรสระหว่างทางที่เธอเดินจากตึกละครมาที่โรงอาหาร หลังจากวิ่งไปสักพัก ผมก็เห็นขายาวๆ และผมสีแดงเป็นลอนของเธอที่กำลังเดินไปที่โรงอาหาร ผมหยุดหายใจสักครู่ แล้วเดินเนิบๆ ไปข้างๆ เธอพร้อมโอบแขนรอบไหล่เธอเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

"ไง โรส เรียนละครเป็นไงบ้าง? ผมอยากชวนคุณไปนั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกัน"

"สวัสดีเดเมียน ชั่วโมงละครก็สนุกดีนะ ฉันได้เพื่อนใหม่อีกคน เธอนั่งกับพวกเราด้วยได้ไหม?"

"ได้สิ ยิ่งมากยิ่งสนุก" ผมยิ้มกว้างที่สุดให้เธอเพื่อให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้น หวังว่าผมจะไม่ดูเหมือนนักล่าที่จ้องเหยื่อของตัวเองอยู่นะ

"โอเค! โอ้ นั่นไง โซฟี มานั่งกับพวกเราสิ!"

ผมมองดูโซฟี สตาร์ ที่เดินอย่างมั่นใจเข้ามาหาพวกเราและกอดโรสแน่นมาก

"เฮ้ย เพื่อน! คลาสของพี่ชายฉันน่าเบื่อชิบหายเลยใช่ไหม?" โซฟีพูด

โรสดูงงๆ ขณะที่ตอบกลับไป "พี่ชายของเธอเหรอ?"

"ใช่ เขาเป็นครูสอนละคร เขาอายุแค่ 22 เอง เลยมีพวกนางในโรงเรียนนี้หลายคนน้ำลายไหลใส่เขา ซึ่งน่าขยะแขยงมาก"

โรสหัวเราะคิกคัก และผมฉวยโอกาสตอนที่เธอกำลังเสียสมาธิเข้าไปยืนใกล้เธอมากขึ้น ผมได้กลิ่นผมของเธอที่หอมกลิ่นสตรอเบอร์รี่ ซึ่งเป็นกลิ่นโปรดของผม พวกเราเดินไปที่โรงอาหารด้วยกัน สั่งอาหาร แล้วนั่งลงที่โต๊ะกลางซึ่งมีเพื่อนๆ ทีมอเมริกันฟุตบอลของผมนั่งอยู่ พวกมันจ้องโรสด้วยสายตาหื่นกระหาย ผมแทบจะกลั้นเสียงคำรามไว้ไม่อยู่และจ้องพวกมันด้วยสายตาอาฆาต คนเดียวที่ไม่สนใจสัญญาณเตือนคือเบรนท์ ที่เลื่อนตัวมานั่งอีกข้างของโรสและแนะนำตัวเอง

"สวัสดีคนสวย ผมเบรนท์ครับ ขอถามชื่อคุณได้ไหม?"

"ฉันชื่อโรซาลี แต่เรียกฉันว่าโรสก็ได้"

"อ่า ชื่อที่สวยมาก ยินดีที่ได้รู้จักมากๆ เลยครับ หวังว่าจะได้เจอคุณในคลาสอื่นๆ ของผมนะครับ"

โรสพยักหน้ารับอย่างสุภาพแล้วหันตัวไปคุยกับโซฟีต่อเกี่ยวกับเรื่องที่ผู้หญิงชอบคุยกัน

เบรนท์: เฮ้ย พี่ มึงเห็นหน้าอกเธอไหมวะ?

ผม: เฮ้ยไอ้เหี้ย เลิกจ้องมองแบบโจ่งแจ้งใส่ผู้หญิงของกูซะที

เบรนท์: เธอไม่ใช่ผู้หญิงของมึง กูก็ยังมีโอกาสอยู่ ขอให้พี่ที่เจ๋งที่สุดชนะ ซึ่งก็คือกูไง 555

ผม: ไอ้เหี้ย ไอ้เพลย์บอย

เบรนท์: ใช่ เธอจะเป็นคนทำ

ผม: มึงโชคดีนะที่กูไม่เตะตูดมึง

เบรนท์: ไม่ต้องห่วง พอกูเสร็จธุระ มึงก็มาลองชิมได้ :p

กูจะฆ่าไอ้เหี้ยนี่จริงๆ

มุมมองของเบรนท์

ผมจ้องมองเทพธิดาที่นั่งข้างๆ และพยายามบังคับให้จู๋ของผมไม่แข็งตัว แต่แม่ง เธอมีกลิ่นหอมมากจริงๆ

"โรส คาบต่อไปเรียนอะไรเหรอ?" ผมถามเพื่อจะดูว่าเรามีคลาสเรียนร่วมกันบ้างไหม

"คาบต่อไปฉันเรียนชีววิทยากับอาจารย์สเลท แล้วก็มีพละกับอาจารย์แบล็ค และคาบสุดท้ายฉันมีคาบว่างให้อ่านหนังสือที่ห้องสมุด"

เยี่ยมไปเลย ผมมีคลาสเดียวกับเธอทุกคาบที่เหลือ แต่น่าเสียดายที่ไอ้เพื่อนผมก็มีด้วย ผมหวังจริงๆ ว่ามันจะใจกว้างขึ้นและเราสามารถแชร์สาวคนนี้กันได้ แต่ช่างมันเถอะ ถ้ามันอยากแข่งกัน ก็ได้เหมือนกัน

"ผมยินดีที่จะเดินไปส่งคุณที่คลาสที่เหลือนะ เพราะผมก็เรียนเหมือนกัน" ผมเสนอโดยหวังว่าเธอจะตอบตกลง

"โอ้ ขอบคุณนะ ใจดีจัง"

เดเมียนแทรกขึ้นมาจากอีกด้านของเธอ "ผมจะช่วยพาคุณไปเรียนด้วยนะ พวกเรามีตารางเรียนเหมือนกันทั้งวันเลย"

สตาร์พูดแทรกขึ้นมา "พวกนายเลิกแย่งเธอได้แล้ว ในฐานะเพื่อนสนิทคนใหม่ของเธอ ฉันจะเป็นคนเดินไปส่งเธอเอง"

โรสดูเขินอายขณะที่แก้มของเธอเป็นสีชมพูอ่อนๆ และผมเห็นว่ามีรอยแดงเล็กน้อยที่ช่วงอกด้านบนของเธอด้วย ผมสงสัยว่าเธอจะขึ้นสีแดงทั้งตัวหรือเปล่า คงต้องหาโอกาสรู้ให้ได้เร็วๆ นี้ "ขอบคุณทุกคนนะ งั้นเราคงเดินไปด้วยกันทั้งหมดแล้วล่ะ"

ผมเอื้อมมือไปบีบเอวเล็กๆ ของเธอเบาๆ และยิ้มมุมปากให้เธอ มองดูเธอที่หน้าแดงขึ้นไปอีก ผมแทบรอไม่ไหวที่จะสนุกกับเธอคนนี้แล้ว