บทนำ
บท 1
ตอนที่ 1 ตื่น
[Part] Indy
อากาศตอนเช้าวันนี้เย็นสบายจริงๆ เตียงนอนหนานุ่มกับผ้าห่มอุ่นๆ ทำให้ผมไม่อยากลุกจากที่นอนเลยให้ตายเถอะ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของอะไรสักอย่างไม่คุ้นจมูกให้อารมณ์วูบไหวแปลกๆ แต่รู้สึกดีเป็นบ้า ผมขยับตัวอย่างคนขี้เกียจซุกเข้าไปหาหมอนข้างแข็งๆ ซึ่งมีไออุ่นแผ่ออกมา ยิ่งเมื่อเอาจมูกถูไปใกล้เท่าไหร่ไอ้เจ้ากลิ่นประหลาดนั้นก็เริ่มรุนแรงมากขึ้นไปอีก
ผมขยับเปลือกตาหนักๆ ของตัวเองให้เปิดออกช้าๆ ตรงหน้านี้ผิวเนื้อของใครบางคนปรากฏอยู่เต็มสองตา ผมไล่สายตาไปตามสีข้าง ผ่านแผงอกตึงๆ และหัวนมสีน้ำตาลอ่อนขึ้นไป เป็นลำคอหนา ลูกกระเดือกแหลมๆ ขยับขึ้นลงเหมือนเจ้าของกำลังกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ ผมมองเลยขึ้นไปจนเห็นคางเรียวมีรอยบุ๋มนิดๆ ไรหนวดและเคราขึ้นเขียวครึ้มเป็นตอๆ อยู่ตามสันกราม จมูกโด่งเป็นสัน กับดวงตาดุคมคู่สีน้ำตาลทองจ้องตอบผมกลับมา เส้นผมสีน้ำตาลทองเป็นลอนหยักศกนิดๆ ยาว ประบ่าเหมือนดาราหนังฮอลลีวู้ดเคลียอยู่กับไหล่กว้าง
“โอ้โห หล่อจัง” ผมยิ้มให้กับความฝันของตัวเอง
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมจะจินตนาการฝันถึงผู้ชายที่โคตรหล่อได้ขนาดนี้ ถ้าฝันแบบนี้ทุกคืนก็ดีสินะ ผมหลับตาดึงตัวเองเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันอีกครั้งเพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับพ่อคนหล่อตรงหน้านานอีกหน่อย
แต่เอ...ทำไมพอหลับตาแล้วภาพพ่อรูปหล่อหายไปไหนซะแล้ว ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เทพบุตรสุดหล่อคิ้วเข้ม นัยน์ตาคมกับยิ้มอ่อยๆ นั้นปรากฏชัดเจนเสียยิ่งกว่าภาพฝัน พินิจพิจารณาดีๆ ผู้ชายคนนี้อายุอานามน่าจะแก่กว่าผมหลายปีอย่างน้อยก็ต้องมากกว่าผมสิบปีขึ้นไปล่ะ แล้วตกลงว่านี่มันภาพจริงหรือความฝันกันนะ
เพียะ ผมฟาดฝ่ามือของตัวเองลงไปบนแผงอกกว้างๆ ตรงกลางกล้ามเนื้อหน้าท้องที่มันแบ่งเป็นช่องๆ หกช่องชัดเจน ฝ่ามือผมปะทะกล้ามเนื้อแน่นเสียงดังเปรี๊ยะ จนผมแสบไปทั้งมือ
"อื้อ...น้องเจ็บนะ" ผมยกมือตัวเองขึ้นมาสะบัดแรงๆ
"เธอเป็นคนตีฉันเองนะ"
“อื้อ ไม่ใช่ฝันนี้ ลุงเป็นใคร” ผมร้องถามคนที่นั่งยิ้มกริ่มมองผมตาเชื่อม ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับอภินิหารฝ่ามือทองคำของผมเลยสักนิด
“เรียกลุงเลยเหรอ ฉันดูแก่ขนาดนั้นเชียว” พ่อหนุ่มกล้ามโตแค่นยิ้มมองผมเหมือนไม่ค่อยพอใจกับสรรพนามที่ผมอุตส่าห์ให้เกียรติเป็นถึงพี่ชายของแม่ผม
“อื้อ ก็ลุงแก่กว่าผมนี่จะให้เรียกไอ้หนู เหรอ...แล้วทำไมผมมาอยู่นี่ล่ะ”
ผมกระโดดลงมาจากเตียงเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่า ผมไม่ควรจะมานั่งจ้องตาผู้ชายอยู่ตรงนี้ เมื่อลงมายืนอยู่ตรงปลายเตียงผมจึงเพิ่งสังเกตว่าผมมีเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวหลวมโพรกสวมทับอยู่ นอกเหนือจากนี้ผมไม่มีอะไรติดตัวเลยสักชิ้นเดียว
“เฮ้ย”
ผมเอื้อมมือตะปบลงไปที่ก้นของตัวเองพร้อมกับบีบๆ นวดๆ เพื่อให้มั่นใจว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาประตูเงินประตูทองของผมยังไม่มีใครล่วงล้ำกล้ำกรายเข้าไป เมื่อไม่มีความรู้สึกผิดปกติใดๆ กับประตูลับซึ่งผมหวงแหนผมจึงค่อยวางใจขึ้นมาบ้างว่าผมยังไม่ได้เสียเอกราชให้ใคร โดยเฉพาะกับตาลุงแปลกหน้าคนนี้ที่ผมไม่รู้จัก
ผมหันไปกวาดสายตามองห้องนี้อย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง แล้วพยายามเก็บรวบรวมความทรงจำกระท่อนกระแท่นของผมให้เข้าที่เข้าทาง เมื่อวานนี้ผมจำได้ว่าผมทำงานพิเศษอยู่ในร้านขายไอศกรีมตามปกติ หลังจากนั้นก็มีตาลุงสองคนเข้ามาซื้อไอศกรีมรส วนิลลา แล้วผมเกิดอาการฮีทขึ้นมากะทันหัน ใช่นั่นแหละ.....
“เอ้ะ คุณคือตาลุงคนนั้น” ผมชี้นิ้วกลับไปยังผู้ชายร่างสูงใหญ่ซึ่งกำลังลุกขึ้นจากเตียงเดินตรงมาหาผม
แรงกดอากาศหนาแน่นตลบอบอวลฟุ้งกระจายด้วยกลิ่นหอมประหลาดนั่นอีกแล้ว กลิ่นหอมแปลกๆ ที่ผมไม่คุ้นเคยแต่มันส่งผลให้ผมหัวใจเต้นรัวและ กระสับกระส่ายร้อนรุ่ม ผมรับรู้โดยสัญชาตญาณว่าคนที่กำลังเดินใกล้เข้ามานั้นไม่ใช่แค่ตาลุงแก่ธรรมดาทั่วไป
“อัลฟ่า เลือดบริสุทธิ์อย่างนั้นเหรอ”
ผมรู้สึกหนาวยะเยือกจนเหมือนกระดูกกำลังจะจับเป็นน้ำแข็ง แรงบีบรัดจากมวลอากาศรอบตัวทำให้ผมหายใจไม่ออก ผมผวาเฮือกอ้าปากเพื่อให้มันทำหน้าที่ช่วยสูดอากาศเอากลับเข้าปอดถี่ๆ เนื้อตัวสั่นเกร็งจนไม่อาจควบคุม
มันเป็นเวรกรรมของโอเมก้าอย่างผมที่เกิดมาอ่อนแอเหมือนทารก ผมเกิดมาจากครอบครัวเบต้าธรรมดาทั่วไป แต่มีเพียงผมที่กลายพันธุ์ผิดแปลกไปจากพี่สาวทั้งสามคน เพราะผมเป็นคนเดียวในบ้านที่กลายมาเป็นโอเมก้าตัวน้อยอ่อนแอ กระปรกกระเปลี้ยยิ่งกว่าผู้หญิงธรรมดา
ความเป็นโอเมก้าของผมเด่นชัดขึ้นเมื่อผมอายุได้สิบสี่ปีจนมีอาการฮีทครั้งแรก ยิ่งระยะเวลาผ่านไป ยิ่งผมเติบโตขึ้นมากเท่าไหร่ ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอลงทุกที อาการฮีทเริ่มเกิดขึ้นอย่างไม่อาจคาดเดาเวลาและเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ หลายคนบอกว่าผมต้องได้รับการปลดปล่อยบ้างหรืออาจจะอาการดีขึ้นหากได้รับน้ำเชื้อจากอัลฟ่าแข็งแกร่งสักครั้งสองครั้งเพื่อเพิ่มภูมิให้กับตัวเอง
แต่ถึงผมจะเป็นเพียงโอเมก้าต่ำต้อยผมก็ยังถวิลหารักแท้ ผมอยากเก็บครั้งแรกของผมเอาไว้ให้คนที่ผมรักไม่ใช่มอบมันให้ใครก็ได้แค่เพียงเพราะเกิดอาการ “ฮีท” เท่านั้น
“ใช่” คำยืนยันการเป็นอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์จากผู้ชายตัวโตตรงหน้าทำให้ผมหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด เพราะอัลฟ่าตระกูลนี้ทรงพลังและมีอำนาจเกินกว่าใครจะต่อกร
ผมเหมือนคนยืนอยู่ปากประตูทางเข้าห้องลับซึ่งมองไม่เห็นว่าข้างในนั้นมีอะไรแอบซ่อนอยู่ แล้วมีฝ่าเท้าของใครบางคนถีบโครมให้ผมตกลงไปในถังไวน์ใบใหญ่ซึ่งแอบซ่อนอยู่ในความมืดนั้น ผมสั่นจนขาเล็กๆ รับน้ำหนักตัวเองไม่ไหวจำต้องทรุดตัวลงไปกองกับพื้นห้องซึ่งปูด้วยพรมหนานุ่ม
ผมดำผุดดำว่ายสำลักกลิ่นไวน์ที่ตัวเองไม่คุ้นเคย หากผมจำไม่ผิดความคุ้นเคยนี้น่าจะใช่กลิ่นหอมแปลกๆ เหมือนเหล้ารัมหอมแบบลึกลับซับซ้อน กลิ่นฟีโรโมนนี้ชัดเจนขึ้นเมื่อเจ้าของเดินมาอยู่ในระยะประชิด เสียงกึกๆ ของฟันหน้าผมกระทบกันไม่เป็นจังหวะ อาการฮีทของผมมันซึ่งคาดเดาไม่ได้ ตอนนี้มันกำลังเล่นงานผมอีกครั้งอย่างแสนสาหัสส่วนหนึ่งคงมาจากอัลฟ่าตรงหน้า
อัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์คนนี้กำลังคิดจะฆ่าผมด้วยอำนาจที่เหนือกว่า หรือบางทีเขาอาจจะต้องการรังแกโอเมก้าต่ำต้อยด้อยค่าอย่างผมระหว่างกำลังเผชิญภาวะวิกฤตในช่วงวัยเจริญพันธุ์
“อย่าทำน้อง”
ผมรวบรวมสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดพยายามคลานเข่าเอาตัวเองหนีไปให้พ้นจากพลังอำนาจอันลี้ลับของอัลฟ่าร่างใหญ่ที่เดินมานั่งยองลงตรงหน้าผม
“เธอไม่อยากให้ฉันช่วยอย่างนั้นเหรอ” ฝ่ามือหนาร้อนจับลงตรงข้อเท้าผมแล้วดึงลากให้ถอยหลังกลับมานอนแผ่หลาอยู่ใต้ร่างซึ่งมีเพียงกางเกงนอนเนื้อบางสวมอยู่เท่านั้น
“ไม่เอา อย่า”
ผมกำมือตัวเองแน่นปลายเท้าทั้งสองงองุ้มจิกเกร็งจนตัวสั่น พยายามใช้จิตใต้สำนึก ต้านทานแรงปรารถนาความต้องการตามสัญชาตญาณความต้องการ ในการสืบพันธุ์ที่กำลังระเบิดปะทุอยู่ภายในช่องท้อง
ร่างหนาโน้มตัวลงมานอนคร่อมทับผมไว้ ข้อศอกแกร่งยันกางกั้นเหมือนลูกกรงล้อกไม่ให้ผมหันหน้าหนีไปทางไหนได้แม้แต่องศาเดียว แผงอกแน่นตึงแผ่ไอร้อนส่งถ่ายมาจนผมอึดอัดหายใจไม่ออก มันร้อนวูบวาบเหมือนมีคนจับถ่านซึ่งถูกเผาไฟร้อนๆ หย่อนใส่ปากแล้วบังคับให้ผมกลืนมันลงไปในท้อง
ฝ่ามือหนาหนักวางทาบลงมาบนหน้าผากของผมแล้วลูบไปมา ปลายนิ้วเรียวหนากรีดเกลี่ยไล่ลงมาตั้งแต่ ไรผม หัวคิ้ว สันจมูก ปลายจมูก ริมฝีปาก
รสชาติหอมหวานจากปลายลิ้นอุ่นชื้นแผ่ซ่านเย้ายวน มันบุกรุกเข้าไปในโพรงปากไล่ต้อนเกี่ยวกระหวัดรัดดึงลิ้นของผมแล้วดูดดุนอย่างล้อเล่น สัมผัสหวิวพังทลายกำแพงสามัญสำนึก หลักการและเหตุผลต่างๆ ที่ผมสร้างขึ้นจนไม่เหลือชิ้นดี เศษซากปรักหักพังของคำว่า “ไม่” แตกละเอียดจนไม่เหลือซาก ผมจำอะไรไม่ได้แล้วรู้แค่ว่าเวลานี้ผม “ต้องการ”
ผมว่ายวนอยู่ในถังไวน์อุ่นๆ กับผู้ชายที่ผมเพิ่งพบหน้าเมื่อวานนี้ ผมไม่รู้แม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนามของผู้ชายอายุมากกว่า รู้แค่ว่าตอนนี้จูบของเขามันช่างเย้ายวนเหลือเกิน ฝ่ามือหนาร้อนๆ ดึงทึ้งฉีกเสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง ซึ่งผมสวมอยู่ขาดติดมือเสียราวกับว่ามันถูกตัดเย็บขึ้นมาจากกระดาษ
ฝ่ามือหนาตะปบลงมาใต้สะโพกผมก่อนจะอุ้มยกผมลอยหวือขึ้นมาจากพื้นห้องแล้วโยนโครมลงกลับไปบนเตียงนอนหลังใหญ่ ร่างหนาตามมาโถมทับผมเอาไว้จนแทบจมติดเตียง
จูบอันเร่าร้อนดุเดือดรุนแรงทำให้ผมเหมือนคนจมน้ำที่ต้องการอากาศหายใจ กลิ่นไวน์รุนแรงตีฟุ้งตลบจนผมเมาฟีโรโมนจนสติเลอะเลือน ก้นนุ่มนิ่มถูกบีบเคล้นเฟ้นหนักจนเหมือนแก้มก้นของผมจะ ปริแตกแหลกคามือตาลุงคนนี้ให้ได้
ปลายนิ้วมือหยาบนิดๆ เป็นปล้องรูดคีบท่อนเนื้ออันน้อยของผมรูดขึ้นรูดลงจนมันตั้งลำตรง ทำองศาเกือบจะตั้งฉากกับหน้าท้อง หากแต่ขนาดท่อนเนื้ออันน้อยของผม มันใหญ่กว่านิ้วมือของผู้ชายซึ่งกำลังใช้นิ้วหัวแม่มือบี้ถุงเนื้อกลมๆ ของผมตรงโคนขาเล่นอย่างสนุกมือเพียงนิดเดียว
“อ้า พอแล้ว” ผมร้องห้ามเจ้าของนิ้วมือที่ยุ่มย่ามเหมือนหนวดปลาหมึกที่วุ่นวายไปกับพวงเนื้อน้อยๆ ของผม
เมือกใสๆ อันเกิดจากการคัดหลั่งไหลเยิ้มออกมาจากปลายสุดของท่อนเนื้อแท่งน้อย รอยยิ้มมุมปากของอัลฟ่าหนุ่มดูเหมือนจะพึงพอใจมาก เขาใช้ปลายนิ้วชี้ละเลงชโลมเมือกใสของผมไปจนทั่วนิ้วมือก่อนจะลากมันลงหาช่องทางคับแคบนุ่มหยุ่นของผม
ปลายนิ้วชี้ดุ้นใหญ่กดน้ำหนักลงไปแล้วค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปภายในอย่างช้าๆ ผมสูดอากาศเข้า ปอดลึกๆ มือสองข้างจิกอยู่กับไหล่หนา ยกสะโพกลอยขึ้นมาจากเตียง แยกยกถ่างขาทั้งสองข้างออกกว้างเกร็งไปหมดทั้งตัว
ผมเคยใช้นิ้วตัวเองสอดดันเข้าไปเพื่อช่วยตัวเองเวลาเกิดอาการฮีทบ้างบางครั้งบางคราว แต่นิ้วของผมมันเล็กนิดเดียวเมื่อเทียบกับเจ้าของนิ้วปล้องใหญ่ที่กำลังค่อยๆ ดันมันแทรกลึกเข้าไปในตัวผม
“เจ็บ น้องเจ็บ” ผมร้องห้ามเจ้าของนิ้วมือขนาดใหญ่
“อย่าเกร็งสิ” เสียงทุ้มแหบพร่าตอบกลับมาก่อนดันขยับข้อมือคืบต่อไป
“มันใหญ่เกิน” ผมเลื่อนมือไปตีมือของคนที่กำลังขยับนิ้วลุกคืบเข้าไปในตัวผมอีก
“นี่แค่นิ้วเดียวเองนะ”
“เอานิ้วก้อยได้มั้ย นิ้วนี้มันใหญ่ไป”
“เธอต้องเจอของใหญ่กว่านี้อีกนะ ฝึกเอาไว้ก่อนเวลาเจอของจริงจะได้ไม่เจ็บจนเกินไป”
คำร้องอุทธรณ์ของผมไม่เป็นผล เพราะเจ้าของนิ้วชี้ยังกดมันลึกเข้าไปจนสุด ผมรับรู้การเคลื่อนไหวจากปลายนิ้วแท่งโตซึ่งมันกำลังสำรวจไปทั่วโพรงถ้ำด้านใน มันหมุนซ้าย หมุนขวา แล้วเข้าไปสะกิดเขี่ยตุ่มไตด้านในทำเอาผมขนลุกซู่ร้องครางไม่เป็นภาษาคน น้ำหูน้ำตาไหลอาบแก้ม มันไม่ได้เจ็บ มันไม่ได้ปวดแต่มันเสียวจนควบคุมตัวเองไม่ได้
ผมจิกปลายเท้าตัวเองลงไปกับที่นอนหนานุ่มแอ่นยกสะโพกกระแทกสวนไปกับนิ้วมือของคนที่นั่งคร่อมทับผมอยู่ สะโพกลอยพยายามส่ายล่อนบดเบียดเรียกร้องอยากให้นิ้วมือปล้องนั้นมันเข้าไปลึกกว่าเดิม
“อ๊าลุง.....น้องไม่ไหวแล้ว”
ผมดีดตัวเองเด้งขึ้นมาจากเตียงใช้ขาสองข้างเกี่ยวรัดเอวหนาของตาลุงแปลกหน้า แขนสองข้างโอบกอดรอบคอหนาขบฟันกัดลงไปบนไหล่กว้างแล้วอัดกระแทกสะโพกตัวเองใส่นิ้วชี้แท่งใหญ่รัวเร็วหลายครั้งก่อนจะพาตัวเองไปพบทางสว่างซึ่งขาวโพลนไปหมด
“อ๊า น้องเสร็จแล้ว”
ผมเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำรักข้นๆ พุ่งทะลักออกมาจากปลายท่อนเนื้อแท่งน้อยที่ไม่มีใครไปแตะต้องมันเลยสักนิดเดียว มันตั้งลำแข็งขืนกระตุกหงึกๆ อยู่ตรงกลางระหว่างหน้าท้องแบนราบของผมกับซิกแพ้คแน่นๆ ของตาลุงนิ้วโต ผมก้มลงมองน้ำสีขาวขุ่นล้นออกมาจากรูเล็กๆ ตรงปลายสุดนั้นจนหยดสุดท้ายก่อนจะหมดแรงทิ้งตัวลงไปพักหัวมึนๆ ไว้บนบ่าแข็งๆ
“ร้อนแรงดีจริงๆ อย่างนี้สิฉันชอบ”
บทล่าสุด
#52 บทที่ 52 พันธสัญญา (จบ)
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#51 บทที่ 51 คุณนายอัลบราเซส
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#50 บทที่ 50 เอาคืน
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#49 บทที่ 49 มัมมี้-แด๊ดดี้
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#48 บทที่ 48 อาการหวง
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#47 บทที่ 47 ยั่วให้อยาก
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#46 บทที่ 46 อัลฟ่าจรจัด
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#45 บทที่ 45 คำสั่งศาล [Part Aldele ]
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#44 บทที่ 44 คำขอพร [ Part Aldele ]
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#43 บทที่ 43 ทวงสิทธิ์ [ Part Adele ]
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026
คุณอาจชอบ 😍
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
แค้นรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุดDARK )
'ดาเรนเต้ ราฟาเอลโล' มาเฟียตัวฉกาจหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์DARK
เธอจะสามารถหลุดพ้นจากบวงแค้นนี้ได้หรือไม่?!
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้













