นักรบหมู่บ้าน

"กลับมาแล้ว"

หวังเซิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อมองเห็นหมู่บ้านตรงหน้า เขาลูบแหวนบนนิ้วมืออย่างไม่รู้ตัว รู้สึกปลอบประโลมใจอย่างประหลาด

ขณะกำลังจะเข้าหมู่บ้าน เขาได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากข้างทาง พอหันไปมอง เขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็น

หญิงคนหนึ่งถูกมัดติดกับต้นไม้ ส่วนอีกคนเป็นชายร่างใหญ่กำลังทำสิ่งหยาบช้า เห็นเช่นนั้น หวังเซิ่งวางกระเป๋าลงแล้วพุ่งเข้าไปทันที!

"กล้าดียังมารังแกพี่เอี่ยนเฟิน!"

หวังเซิ่งวิ่งเข้าไปถีบชายร่างใหญ่คนนั้นล้มลงไปกับพื้น แล้วรีบหันไปดูพี่เอี่ยนเฟิน ถึงแม้จะเรียกว่าพี่ แต่ความจริงแล้วไม่ได้เป็นญาติกัน เป็นเพียงเพื่อนบ้านที่เรียกเช่นนั้นเพื่อแสดงความสนิทสนม

พี่เอี่ยนเฟินหน้าซีดขาว เสื้อผ้าท่อนบนถูกฉีกขาดหมด หวังเซิ่งมองจนตะลึง ผ่านมาหลายปีแล้ว พี่เอี่ยนเฟินยังคงรักษารูปร่างได้ดีจริงๆ

หวังเซิ่งตกตะลึงจนลืมชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างๆ พอเพิ่งหันหลังไป ชายคนนั้นก็คว้าก้อนหินขว้างใส่ โชคดีที่เขาตอบสนองได้เร็ว ยกมือขึ้นป้องกัน แต่นิ้วมือก็ถูกกระแทกจนเลือดไหล มือเต็มไปด้วยเลือด

เมื่อหันไปเผชิญหน้า หวังเซิ่งถึงกับตกใจ

"จ้าวเถียหนิว?"

"ไอ้หวังเซิ่ง? กูนึกว่าใครกล้ามาขัดขวางกู ที่แท้ก็มึงนี่เอง หลายปีมานี้มึงกล้าขึ้นนะ"

จ้าวเถียหนิวเป็นคนโหดเหี้ยมมาตลอด ในหมู่บ้านหวังถือว่าเป็นคนมีอิทธิพล ไม่ถึงกับชั่วช้าสามานย์ แต่ก็ทำเรื่องเลวๆ มามากมาย เป็นนักเลงหมู่บ้านตัวจริง!

ส่วนหวังเซิ่งแต่ก่อนร่างกายไม่แข็งแรงเหมือนตอนนี้ มักถูกไอ้หมอนี่รังแกเสมอ พอเห็นจ้าวเถียหนิว หวังเซิ่งก็โกรธจนแทบระเบิด

"ความกล้าของกู ใหญ่กว่าหัวมึงอีก!"

หวังเซิ่งหมัดหลังมือฟาดเข้าที่หัวของจ้าวเถียหนิวอย่างแรง จ้าวเถียหนิวก็ดูไม่กลัวเลยสักนิด พร้อมกับเหวี่ยงแขนตีกลับมาที่หวังเซิ่ง

แต่หวังเซิ่งตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว หลายปีที่เขาเดินอยู่ระหว่างเป็นกับตาย ได้หล่อหลอมให้เขากลายเป็นคนพิเศษ ปฏิกิริยาเร็วมาก ไม่รอให้จ้าวเถียหนิวตีมาถึง เขาถีบออกไปอีกครั้ง ต่อยหัวหนึ่งหมัด ถีบท้องอีกที

เพียงชั่วพริบตา เขาซัดจ้าวเถียหนิวกระเด็นไปชนต้นไม้ด้านหลัง จนอีกฝ่ายถึงกับอาเจียนเป็นเลือด แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก

หวังเซิ่งยังถือว่าออมมือ ไม่ได้คิดจะฆ่าไอ้หมอนี่ แต่ถึงอย่างนั้น กำลังของเขาก็มากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายเจ็บหนัก เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังลุกขึ้นมาได้

เขาตั้งใจจะจัดการให้อีกฝ่ายหมดสภาพ แต่จ้าวเถียหนิวกลับจ้องหวังเซิ่งด้วยสายตาอาฆาต: "ไอ้เด็กเวร กลับมาก็มาหาเรื่องกู รอดูเอาไว้!"

พูดจบก็หันหลังเผ่นหนีไปอย่างหมดท่า

เห็นจ้าวเถียหนิวจากไป หวังเซิ่งจึงหยุด มองเลือดที่ไหลออกจากมือ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความเย็นเฉียบ คิดว่าคงเป็นเพราะอากาศกลางคืนหนาวเย็น เขาจึงไม่ได้สนใจ

มองไปที่พี่เอี่ยนเฟินที่อยู่ข้างๆ เขารีบเข้าไปช่วยแก้เชือกให้เธอ ดึงผ้าที่อุดปากออก แล้วแก้เชือกที่มัดเธอ พี่เอี่ยนเฟินทิ้งตัวเข้ามากอดเขาทันที

อกอวบอิ่มของเธอกระแทกเข้ากับอกของหวังเซิ่ง ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน

ความอ่อนนุ่มหอมกรุ่นในอ้อมกอด ผ่านไปหลายปี ตรงนี้ของพี่เอี่ยนเฟินยังคงให้ความรู้สึกสบายเหมือนเดิม

"พี่เอี่ยนเฟิน ไม่เป็นไรแล้วนะ ไอ้สารเลวนั่นมารังแกพี่ ผมต้องไม่ปล่อยมันแน่!"