น้าสาวของแฟนสาวของฉัน

วรรณกรรมจีนเป็นไทย

ลินฮ่าวรู้สึกหลงใหลซูอวี้จู่ตั้งแต่แรกพบ

นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับครอบครัวของซินเยว่ แฟนสาวของเขา

แต่เดิมลินฮ่าวไม่เคยรู้เรื่องราวชีวิตของซินเยว่มากนัก รู้เพียงว่าพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุตั้งแต่เธอยังเล็ก เธอจึงเติบโตมากับน้าสาวและสามีของน้า

จนกระทั่งเขายืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ เขาถึงได้รู้ว่าสามีของน้าแฟนสาวเป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย และน้าสาวของเธอคือประธานกรรมการบริหารกลุ่มบริษัทอวี้จู ตำนานนักธุรกิจหญิงผู้โด่งดังแห่งเมืองปินไห่

"ลินฮ่าว!"

ซินเยว่สวมชุดกระโปรงสีขาววิ่งเข้ามาหา เธออายุราวยี่สิบ ผมดำสนิทยาวประบ่า สูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร รูปร่างองค์เอวได้สัดส่วน ผิวขาวนวล เธอกอดแขนลินฮ่าวอย่างออดอ้อน โน้มตัวเข้าหา สัมผัสอ่อนนุ่มทำให้ลินฮ่าวสะท้านเบาๆ

"มาถึงแล้วทำไมไม่เข้าไปล่ะ? น้ากับอาเขยรอคุณอยู่นะ!"

ซินเยว่จูงมือเขาเข้าไปในคฤหาสน์ ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าใส่แว่นตาเดินมาต้อนรับ ยิ้มให้ลินฮ่าวพลางเอ่ย "น้องลินใช่ไหม มา มา นั่งเร็ว!"

ลินฮ่าวเดาได้ว่าเขาคืออาเขยของซินเยว่ จึงรีบทักทาย "สวัสดีครับลุง"

ซินเยว่มองไปรอบๆ "น้าของหนูยังอยู่ในห้องหนังสือเหรอคะ? ยังทำงานไม่เสร็จอีกเหรอ?"

พูดยังไม่ทันขาดคำ หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินลงมาจากชั้นบน ลินฮ่าวตาเป็นประกายทันที สายตาถูกดึงดูดอย่างแรง

หญิงสาวดูแลตัวเองได้ดีมาก อายุสี่สิบกว่าแต่ดูเหมือนแค่สามสิบกว่า เธอสวมชุดสูทกางเกง ตัวสูงกว่าซินเยว่เล็กน้อย ขายาวเรียวได้รูปเด่นชัดในกางเกงสูท เอวบางร่างบอบบาง สวมเสื้อสูทสีดำทับเชิ้ตสีขาว หน้าอกอิ่มเต็ม กระดุมเชิ้ตดูตึงแน่น ชวนให้จินตนาการถึงความงามที่ซ่อนอยู่ภายใน

ผมมวยอย่างเรียบง่าย ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายของสตรีผู้เพียบพร้อมด้วยเสน่ห์อันเป็นผลจากการเป็นผู้นำระดับสูงมายาวนาน แม้จะงดงาม แต่กลับทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตาโดยตรง ใบหน้างดงามประณีตไม่แสดงรอยยิ้ม ราวกับมีกำแพงกั้นคนอื่นไว้ห่างนับพันลี้

เธอมองสำรวจลินฮ่าวอย่างผ่านๆ สีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย "มาแล้วเหรอ นั่งสิ"

ซินเยว่ทำตัวเหมือนเด็กดี ยิ้มกว้างพลางเอ่ย "น้าคะ เสร็จงานแล้วเหรอคะ?"

"เกือบเสร็จแล้ว" ว่าแล้วเธอก็นั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก ซินเยว่นั่งข้างๆ และเริ่มคุยกับซูอวี้จู่

ลินฮ่าวนั่งอย่างระมัดระวังที่มุมหนึ่ง ไม่กล้าขยับตัว จนกระทั่งอาเขยเรียกให้ไปทานอาหาร ซูอวี้จู่จึงลุกขึ้นเชิญลินฮ่าวร่วมโต๊ะ

ซูอวี้จู่ไม่มีบุตร จึงรักซินเยว่ประดุจลูกแท้ๆ เธอจึงให้ความสำคัญกับเรื่องคู่ครองของซินเยว่มาก อาเขยซักถามลินฮ่าวอย่างละเอียดทุกแง่มุม ตั้งแต่ครอบครัว พี่น้อง การศึกษา จนถึงการงาน ลินฮ่าวรู้สึกเหมือนถูกสอบสวนและตอบคำถามทุกข้ออย่างตรงไปตรงมา

ซูอวี้จู่เพียงแค่ทานอาหารและฟังโดยไม่พูดอะไรมาก ลินฮ่าวแอบมองสีหน้าของเธอเป็นระยะ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหลงใหลในความงามของเธอ

หลังอาหาร ซินเยว่และอาเขยไปเตรียมผลไม้ ลินฮ่าวจึงถูกจัดให้อยู่เป็นเพื่อนซูอวี้จู่ในห้องรับแขก

ลินฮ่าวนั่งตัวตรงด้วยความประหม่า เงยหน้ามองซูอวี้จู่ พบว่าเธอกำลังดูข่าวทางโทรทัศน์อย่างตั้งใจ

โพรไฟล์ด้านข้างอันงดงามของเธอเชิดขึ้นเล็กน้อย ผิวขาวผ่องเปล่งประกายใต้แสงไฟ ขนตายาวสั่นไหวเบาๆ ริมฝีปากสีแดงเผยอเล็กน้อย หายใจเข้าออกอย่างผ่อนคลาย

ถัดลงมา กระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบนของซูอวี้จู่ถูกปลดออก ตามจังหวะการหายใจ ทรวงอกอิ่มเต็มกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ ทุกครั้งที่ขยับ กระดุมเสื้อเชิ้ตดูตึงแน่นราวกับจะกระเด็นออกในวินาทีถัดไป เส้นขอบของชุดชั้นในสีดำเผยให้เห็นรางๆ