มหาวิทยาลัยการแพทย์เมืองเป่ยไห่

ฟางรุ่ยกำใบแจ้งการฝึกงานในมือแน่น ใบหน้าบึ้งตึงขณะเดินตรงไปยังสำนักงานจัดหางาน

ตลอดระยะเวลาที่เรียนในมหาวิทยาลัย ฟางรุ่ยอาศัยความมุ่งมั่นและความพยายามของตนเอง ตั้งใจเรียนจนได้รับทุนการศึกษาสูงสุดสี่ปีติดต่อกัน คะแนนวิชาเฉพาะทางทุกวิชาอยู่ในระดับแนวหน้า แต่พอใบแจ้งการฝึกงานออกมา ฟางรุ่ยรู้สึกเหมือนฟ้าผ่า—โรงพยาบาลชุมชน? นี่มันเรื่องตลกหรือไง?

เมื่อมองเห็นประตูสำนักงานจัดหางานที่ปิดสนิท ฟางรุ่ยชะงักฝีเท้า รู้สึกแปลกใจ ช่วงนี้เป็นช่วงที่นักศึกษาต้องออกไปฝึกงานพอดี สำนักงานจัดหางานไม่มีเหตุผลที่จะปิดประตูไม่รับแขก แล้วทำไมถึงรูดม่านสีน้ำเงินปิดไว้ด้วย?

ฟางรุ่ยเข้าไปใกล้ ค่อยๆ ผลักประตู แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เห็นได้ชัดว่าประตูถูกล็อกจากด้านใน

แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่เรื่องโรงพยาบาลฝึกงานเกี่ยวข้องกับอนาคตของเขา จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด เรื่องนี้ต้องพูดให้ชัดเจนกับหัวหน้าหลี่ ฟางรุ่ยยกมือขึ้นเตรียมจะเคาะประตู

แต่ในขณะนั้น เสียงคลุมเครือจากในห้องทำให้ฟางรุ่ยชะงัก

ด้วยความกังวลใจ ฟางรุ่ยขยับเท้าเล็กน้อย แอบมองผ่านช่องม่าน และได้เห็นภาพที่ทำให้เลือดในกายเขาเดือดพล่าน

ฟางรุ่ยหัวเราะเบาๆ เรื่องแบบนี้ก็มาเจอกับตัวเองได้ เหมือนละครน้ำเน่าชัดๆ ขณะที่กำลังจะเดินจากไป เขาก็ชะงักฝีเท้าอย่างกะทันหัน ใบหน้าแข็งค้างทันที

"คุณหัวหน้าหลี่...โอ้...อ๊ะ เรื่องของหนู จัดการให้ยังไงบ้างคะ~" เสียงจากในห้องนั้น ฟางรุ่ยคุ้นเคยดี เป็นเสียงของหลี่ซือซือ เพื่อนร่วมชั้นของเขา

แน่นอนว่าฟางรุ่ยไม่เคยได้ยินหลี่ซือซือครวญครางแบบนี้มาก่อน เธอเป็นสาวสวยเย็นชาในสายตาเพื่อนๆ เป็นนางในฝันของเพื่อนชายหลายคน แต่ตอนนี้...

ฟางรุ่ยยิ้มมุมปาก เริ่มสนใจ จากน้ำเสียงของหลี่ซือซือ ดูเหมือนเธอกำลังขอให้หัวหน้าหลี่ช่วยเหลือเรื่องงาน จึงยอมขายร่างกายแลกมา

เสียงน่ารังเกียจของหัวหน้าหลี่ดังขึ้น: "ซือซือน้อย เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?"

"โอ๊ย คุณหัวหน้าหลี่นี่แย่จังเลยนะคะ... พี่... พี่คะ..." เสียงที่ลากยาวผ่านจมูก ยั่วยวนสุดๆ แต่ฟางรุ่ยกลับรู้สึกขนลุก

"แบบนี้ถึงจะน่ารักสิ!" หัวหน้าหลี่หัวเราะอย่างลามก ตามมาด้วยเสียงปะทะดังป๊าบๆ หลี่ซือซือครางเบาๆ อย่างเร่งร้อน

สีหน้าของฟางรุ่ยยิ่งดูประหลาดขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกคลื่นไส้ เขาไม่เคยคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะมีอีกด้านแบบนี้ เรียกได้ว่าอยู่มานานถึงได้เห็น

หลังจากผ่านไปสักพัก หัวหน้าหลี่ถอนหายใจยาวๆ แล้วพูดช้าๆ: "ฉันจัดการเรื่องให้ เธอยังไม่วางใจอีกเหรอ? แค่เปลี่ยนที่ฝึกงานเรื่องเล็กแค่นี้ คนอื่นในชั้นเธอฉันพูดยาก แต่ไอ้ฟางรุ่ยนั่น ไอ้หนูจนๆ นั่นน่ะ หนึ่งไม่มีเงิน สองไม่มีเส้นสาย เรียนดี? มีประโยชน์อะไร ฉันให้มันไปไหน มันก็ต้องไปที่นั่นอย่างว่าง่าย ส่วนเธอ ก็ไปโรงพยาบาลประชาชนที่สองอย่างว่านอนสอนง่ายนะ แต่อย่าลืมกลับมาเยี่ยมฉัน ผู้นำทางของเธอบ้างล่ะ"

"คิกๆ คุณหัวหน้าหลี่ใจดีจังเลย จุ๊บ ซือซือจะกลับมาเยี่ยมคุณบ่อยๆ นะคะ" หลี่ซือซือหัวเราะคิกคัก

ฟางรุ่ยหน้าตึงเหมือนน้ำนิ่ง กำมือแน่น ใบแจ้งในมือถูกบีบจนยับเยิน ข้อนิ้วมือส่งเสียงกรอบแกรบ

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง น่าแปลกใจจริงๆ ด้วยผลการเรียนของเขา ควรจะได้เข้าฝึกงานที่โรงพยาบาลประชาชนที่สองหรือโรงพยาบาลคลินิกที่หนึ่งของเมืองเป่ยไห่อย่างราบรื่น แต่ตอนนี้เพราะการซื้อขายสกปรกของคนสองคนนี้ เขากลับถูกส่งไปศูนย์บริการชุมชนที่ห่างไกลความเจริญ?

ความมีสติของฟางรุ่ยถูกทำลายในทันที เขายกมือขึ้นเตรียมจะทุบประตู แต่มีเสียงผู้หญิงนุ่มนวลดังมาจากทางเดิน

"นักศึกษาฟางรุ่ย คุณไม่ไปเตรียมตัวออกจากมหาวิทยาลัย มายืนทำอะไรตรงนี้คะ?"

ฟางรุ่ยใจหายวาบ คิดในใจว่าแย่แล้ว เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ เขาถึงตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ ถ้าหัวหน้าหลี่รู้ว่าเขาได้พบเห็นเรื่องลับๆ ระหว่างเขากับหลี่ซือซือ โอกาสฝึกงานที่โรงพยาบาลชุมชนอาจจะหายวับไปเลยก็ได้

"อ๋อ อาจารย์ครับ ผมแค่เดินผ่านมา เดินผ่าน..."

"อ้อ งั้นก็ดี รีบไปเตรียมตัวออกจากมหาวิทยาลัยนะ ช่วงฝึกงานก็ตั้งใจทำงานล่ะ อาจารย์เชื่อมั่นในตัวคุณนะ" อาจารย์หญิงเดินลงบันไดไปโดยไม่มีท่าทีสงสัยอะไร แต่ฟางรุ่ยกลับตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แล้วแน่นอน เสียงเกียจคร้านของหัวหน้าหลี่ดังมาจากห้องทำงาน "นักศึกษาฟางรุ่ย มีอะไรหรือเปล่า? เข้ามาคุยข้างในสิ"

ฟางรุ่ยกัดฟันแน่น ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ประตูห้องทำงานเปิดออก หลี่ซือซือในชุดกางเกงยีนส์ขาสั้นและเสื้อกล้ามรัดรูป รูปร่างสูงโปร่ง เชิดหน้าเดินออกมา ไม่แม้แต่จะมองฟางรุ่ยสักนิด ก้าวขายาวๆ เดินจากไปอย่างหยิ่งผยอง

ฟางรุ่ยกัดฟันจ้องมองเงาร่างอรชรนั้น ตัดสินใจอย่างหนักแน่น แล้วฝืนใจเดินเข้าไปในห้อง