บทนำ
“ทำดีแล้วไปเป็นเมียบำเรอของคุณน่ะเหรอ เหอะ.....ไม่มีทางหรอก ดีกับคุณ คุณก็ร้ายกับฉัน เพราะงั้นฉันจะทำอะไรก็ได้ที่ฉันทำแล้วสบายใจ”
“เดี๋ยวนะ ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจอะไรผิด เธอเป็นแค่นางบำเรอเท่านั้นวาเนสซ่า มันไม่ควรมีคำว่าเมียอยู่ในประโยคเพราะมันดูสูงส่งเกินไปสำหรับผู้หญิงอย่างเธอ”
เหมือนถูกเขาตบหน้าฉาดใหญ่ แสบๆ คันๆ และมันก็สร้างความอับอายให้ตัวเองมากเหลือเกิน วาเนสซ่าไม่อาจสบตาของแอเรียลได้อีก เธออับอายที่พูดออกไปอย่างนั้น และอับอายที่เขาให้ความสำคัญกับสถานะของเธอจนต้องรีบเข้ามาแก้ไขให้เธอเข้าใจอย่างถูกต้อง
เธอมันก็เป็นได้แค่ ‘นางบำเรอ’ เท่านั้นวาเนสซ่า!
“ถ้าเข้าใจสถานะของตัวเองดีแล้วเธอก็ควรทำหน้าที่ของเธอ”
“ฉันไม่.....” หญิงสาวทำท่าว่าเธอจะปฏิเสธเขา แอเรียลเอามือบับแก้มของเธอแรง เขามองเธออย่างดุดัน วาเนสซ่ารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ไปทั่วทั้งเนื้อตัว
บท 1
วาเนสซ่ากำลังจะถูกพรากพรหมจารีที่หวงแหนเพราะหนี้ก้อนโตของบิดา คิดแล้วอดสูนัก แต่วาเนสซ่าไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจาก ‘จำใจ’ ให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่บิดาและเจ้าหนี้ต้องการ โดยไม่มีใครสามารถช่วยเหลือเธอได้
“ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ นะคะ”
“เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอพร้อมเองไม่ต้องเป็นห่วง”
ได้ยินคำตอบจากคนตัวโตแล้วน้ำตาคลอเบ้า เธออึดอัดใจที่เขาพูดไม่รู้เรื่องและไม่มีความเห็นใจให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ วาเนสซ่าพยายามดันแผ่นอกกว้างผลักไสร่างหนาออกไปจากร่าง แอเรียลเห็นอย่างนั้นก็ไม่ยอม จับมือสองข้างของเธอรวบแล้วเอาพาดไว้เหนือศีรษะ เขาโน้มตัวลงมาแผ่นอกกว่างแกร่งเบียดเสียดกับทรวงอกนุ่มนิ่ม
“อย่าปฏิเสธฉันวาเนสซ่า”
“แต่ฉันไม่อยากมีอะไรกับคุณ”
“ทำไมล่ะ”
หากเธอบอกไปตรงๆ เขาจะโกรธแล้วลุกขึ้นมาบีบคอเธอหรือเปล่านะ วาเนสซ่าไม่อยากเสี่ยงกับความตายเลย เธอรู้ว่าเขาสามารถฆ่าคนได้ง่ายๆ โดยไม่มีความผิด วาเนสซ่าคิดได้ดังนั้นเธอก็หลบตาเขาแล้วเมินไปมองข้างเตียงแทนการมองหน้าหล่อเหลา
“ถามไม่ตอบ”
เมื่อเธอไม่ตอบแอเรียลก็เข้าใจว่าเธอยินยอมไม่ขัดขืน ลมหายใจอุ่นเป่ารินรนใบหน้างดงาม แอเรียลใช้ปลายจมูกโด่งสัมผัสผิวเนียนนุ่มของพ่วงแก้ม เขาสูดดม...กลิ่นกายของวาเนสซาหอมเย้ายวนใจมาก เขาชอบกลิ่นกายของเธอ
“คะ.....คุณ.....คุณจะทำมันจริงๆ เหรอ” ในที่สุดเธอก็พูดจนได้ เนื้อตัวที่สั่นพร่าบอกได้ว่าเธอหวาดกลัวต่อเขา
ทว่าไม่รู้ทำไมเขาถึงชอบและสนุกกับความหวาดกลัวของเธอ พร้อมกันนั้นยิ่งเธอแสดงความหวาดกลัวออกมา ร่างกายของเขามันก็ตื่นตัว เลือดสูบฉีดด้วยความแรงสูดและเดือดพล่านด้วยไฟราคะ
ชายหนุ่มเหยียดยิ้มมุมปากมองเธออย่างเจ้าเล่ห์ก่อนตอบ
“ฉันเป็นนักธุรกิจจริงจังกับทุกเรื่อง”
“ค่ะ”
“ยอมง่ายๆ ก็ดีฉันจะได้ไม่เปลืองแรง ถ้าเธอดื้อเธอจะได้รับผลตอบแทนความดื้ออย่างสาสม ฉันจะไม่ใช่แค่ให้คนมาเอายานอนหลับกรอกปากเธอ แต่ฉันจะให้เธอไปต้อนรับแขกของฉันด้วย”
ระ....ระ....ร้ายกาจ!!!!
หญิงสาวจุกกับคำพูดของแอเรียล เขามันคนร้ายกาจทำร้ายได้แม้กระทั้งผู้หญิง และเธอต้องยอมทำตามเขาเพื่อนที่เธอจะไม่ต้องไปรับแขกของเขา มันคือการรับแขกประเภทไหนเธอรู้ดี และวาเนสซ่าไม่ต้องการแบบนั้น เธอจึงต้องยอมฝืนทนอดกลั้นยอมตกเป็นผู้หญิงของแอเรียล
“อยากทำอะไรก็รีบทำสิ”
“หึ” ชายหนุ่มเย้ยหยันเธอด้วยการเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ และเขาก็ไม่รอช้าลงมือกับวาเนสซ่าในทันที!
แควกกกก!!!
ชุดเดรสตัวสวยดีไซน์อย่างหรูถูกมือหนาฉีกขาดไม่เป็นชิ้นดี วาเนสซ่าใจหายวาบ เธอไม่มีสิทธิ์ป้องกันตัวหรือหนี เมือแขนของเธอถูกเขาจับไว้แน่นและเรียวขาของเธอถูกกดทับด้วยร่างหนาทรงพลัง
ยังไงเธอก็ต้องตกเป็นของเขา!!!
“ซ่อนรูปอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย ฉันชอบนะเต็มไม้เต็มมือดี หากเธอทำตัวกับฉันดีๆ ฉันจะลดหย่อนหนีให้พ่อของเธอมากขึ้น”
“เลิกพล่ามได้แล้วอยากทำอะไรก็รีบทำ ฉันสะอิดสะเอียนกับผู้ชายอย่างคุณเต็มที”
แอเรียลกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาคมกริบสีฟ้าจ้องมองเธอมีแววของความขบขันอยู่ข้างในนั้น วาเนสซ่าสัมผัสได้ เธออยากด่าเขาและอยากทำร้ายเขาให้สาสม แต่เมื่อคิดดูดีๆ แล้วชีวิตของพ่อคือสิ่งที่เธอต้องรักษาเอาไว้ วาเนสซ่าปิดเปลือกตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึก เธอเรียกพลังกายและใจของตัวเองเธอต้องไม่กลัวที่จะต้องแลกตัวของเธอกับชีวิตของพ่อ
แอเรียลประกบริมฝีปากของเขากับริมฝีปากนุ่มหลังจากเห็นว่าหญิงสาวลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเผชิญหน้ากับเขา แอเรียลไม่รีรอ ฝ่ามือวางบนทรวงอกแล้วขย้ำหนักสลับเบาอย่างปลุกเร้า ขณะที่ริมฝีปากปล้นจูบจากหญิงสาวได้อย่างยอดเยี่ยม
เขาจะทำให้เธออ่อนระทวยใต้ร่างของเขาให้ได้!!!
ผิวพรรณของวาเนสซ่าขาวนวลเนียน นุ่มมือเวลาสัมผัส แอเรียลยกยิ้มมุมปากแสดงความพึงพอใจต่อผิวพรรณของวาเนสซ่า เขาสัมผัสเธอไม่เบามือนักแต่ก็ไม่แรงจนทำให้เธอเจ็บ แอเรียลชอบผู้หญิงมีผิวดีไม่จำเป็นว่าต้องขาวไปซะทุกคนและเขาก็ชอบผู้หญิงสวย วาเนสซ่ามีสองข้อนั้นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงตกปากรับคำยอมฮาซาร์อย่างง่ายดาย
มันไม่มีอะไรเสียหายหรอกแอเรียลไม่ใช่คนโง่และมีแค่เขาที่ได้ประโยชน์จากเรื่องนี้
“ไง....สิ้นฤทธิ์เนื้อตัวอ่อนระทวยเลยเหรอ”
แอเรียลจงใจกลั่นแกล้งเธอ ก็เขาเล่นเอาจริงแบบนี้จะไม่ให้เธอเนื้อตัวอ่อนระทวยได้ยังไง วาเนสซ่าเมินแอเรียลแม้ร่างกายของเธอจะแอ่นหยัดตอบสนองเขา แต่เธอก็ยังพยศไม่เลิกรา แอเรียลกระตุกยิ้มมุมปาก ไม่เคยเจอใครพยศได้เท่าเธอคนนี้เลย
ทว่าไม่เป็นไรหรอกนะเพราะเขามีวิธีปราบคนพยศ!
พรึ่บ!!!
มือหนากระชากบราเซียร์ออกจากเต้าทรวงของหญิงสาวทำให้วาเนสซ่าหันหน้ากลับมามองเขาอย่างทึ่งๆ และเธอก็ต้องทึ่งยิ่งกว่าจนหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อร่างหนากระทดตัวถอยหลัง จับเรียวขาเสลาอ้ากว้างก่อนที่เขาจะลงมือฉีกแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอออกเป็นสองชิ้น
แควกกก!!!
“ว้ายยยยยย!!!”
“ร้องเสียงหลงเร้าใจจัง”
“คนบ้า! ถ่อย! เถื่อน! คนเฮงซวย!”
เธอสาดคำด่าใส่แอเรียลเป็นชุด นี่คือคำหยาบมากที่สุดในชีวิตของวาเนสซ่าแล้ว แต่แอเรียลไม่สะทกสะท้านอะไรเลย เขายังยิ้มตอบรับคำด่าของเธออีกด้วย
“ด่าได้ด่าไป”
“ด่าแน่คนไม่มีจิตสำนึกความเป็นคนดี”
“ไม่แยแส” แอเรียลไหวไหล่ขึ้นบอกแล้วเบ้ปากเล็กน้อย ท่าทางของเขากวนประสาทวาเนสซ่ามาก เธออยากทำร้ายเขาแต่ต้องคำนึงถึงชีวิตของพ่อและชีวิตของตัวเอง
บ้าบอสิ้นดี!!!
“ฉันเกลียดคุณที่สุดเลย”
“อย่าชวนคุยมากได้ไหมมันเสียเวลา”
“ก็ไม่ต้องทำสิ”
แอเรียลเหยียดยิ้ม แม่คุณพูดจาไร้สาระอีกแล้ว เขาจะไม่ทำได้ยังไงล่ะนอกจากจะประวิงเวลาใช้หนีแล้วเขายังลดหย่อนหนี้ให้อีกครึ่งพร้อมกันนั้นเขายังจ่ายเงินเพิ่มอีกตั้งเป็นล้าน แอเรียลไม่เสียเปรียบก็จริงเพราะเขาสามารถเรียกคือเงินทุกบาททุกสตางค์ของเขาได้ แต่การที่เขาทำแบบนี้ก็ถือว่าเขาสุดแสนจะเป็นพ่อพระใจกว้าง แล้วแบบนี้เขาก็ต้องได้รับค่าตอบแทนโดยไม่เสียเงินเปล่าประโยชน์
แอเรียลจับเรียวขาเสลาให้โอบรอบเอวของเขาแล้วเขาก็โถมตัวไปข้างหน้าเพื่อจูบริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ วาเนสซ่ามีอาการขัดขืนแต่ไม่นานเขาก็สามารถทำให้เธอยินยอมเขา
“อื้อออออ”
ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วทุกพื้นที่บนร่างบอบบาง ไม่มีที่ไหนเป็นความลับสำหรับเขาแม้กระทั้งจุดซ่อนเร้นของเธอ แอเรียลก็หยอกล่อเธอด้วยฝ่ามือหนา ใช้นิ้วสะกิดเขี่ยจนเธอชุ่มฉ่ำ
“อ๊าส์!” เสียงครางของวาเนสซ่าดังขึ้นเมื่อแอเรียลให้อิสระแก่ริมฝีปากของเธอ
“อื้อ....อา.....อา....”
เธอยังคงครางไม่หยุดด้วยความเสียวซ่าน แอเรียลแตะต้องในจุดที่อ่อนไหวมากที่สุด เขาทำให้เธอสะบัดร้อนสะบัดหนาวราวกับคนเป็นไข้ หญิงสาวดวงตาพร่าเบลอ เธอตกหลุมพรางเสน่หาของเขาอย่างง่ายดายด้วยความไร้เดียงสา
ทว่า.....
แอเรียลไม่รู้เขาคิดว่าที่เธอทำมันคือการแสดงเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา ซึ่งมันก็ได้ผลระดับหนึ่ง แอเรียลสนใจที่เธอพยศใส่และสนใจเนื้อตัวสั่นเทิ้มของเธอยามที่เขาแตะต้อง มันเหมือนว่าเธอไร้เดียงสาและความไร้เดียงสานั่นก็ปลุกปั่นอารมณ์ของเขาได้ดีเยี่ยม
แอเรียลมีความต้องการเพิ่มมากยิ่งขึ้น นั่นจึงทำให้เขารีบร้อนแล้วผลักดันตัวเองเข้าไปสู่กายสาวอย่างรวดเร็ว
“กรี๊ดดด!!!”
“พระเจ้านี่เธอ....”
แอเรียลถึงกับอึ้งและตกใจมาก เขาไม่คิดว่าผู้หญิงอย่างวาเนสซ่าจะบริสุทธิ์ผุดผอง เสียงกรี๊ดร้องของเธอ และความคับแน่นของเธอ มันไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ ยิ่งช่วงเวลาที่เขาฝ่าเส้นเยื่อบริสุทธิ์เข้าไป มันคือสัมผัสเสี้ยววินาทีแต่เขากลับจดจำมันได้อย่างดี
ซึ่งเขาก็ไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิดและแอเรียลก็ไม่คิดจะปลอบโยนวาเนสซ่า ก็สมควรอยู่หรอกนะ ให้เจ็บบ้างก็ดีเธอจะได้เลิกพยศเขาสักที แอเรียลคิดแล้วก็เหยียดยิ้ม ก่อนที่เขาจะถาโถมจังหวะพิศวาสเผาไหม้เธออย่างบ้าคลั่ง ไร้ซึ่งความปราณี
ลำแขนกำยำถูกหญิงสาวกระทำชำเราระบายความเจ็บปวดที่แปรปรวน เธอเกาะเกี่ยวและจิกเล็บจนเขาได้รอยบาดแผลซึมเลือดสีแดง แอเรียลไม่ใยดีเขาสนใจเพียงแค่การถาโถมเข้าใส่กายสาวอย่างบ้าคลั่ง มันเหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาลทำให้เขาอยากเข้าไปใกล้เธอโดยไม่คิดจะถอยกลับ
“อ๊า! ทะ...ทรมาน....”
เธอทรมานจริงๆ ความรู้สึกมันตีกันรวนจนมวนท้อง คล้ายมีคลื่นยักษ์หมุนอยู่ในท้องของเธอ เลือดลมก็สูบฉีดอย่างพลุ่งพล่าน ร่างการของเธอมีความร้อนระอุ เหงื่อแตกพรากหลั่งไหลจนเปียกชุ่มไปทั่วกายราวกับคนที่เพิ่งอาบน้ำมาหมาดๆ
“ได้โปรด”
มันทรมานมากเกินไป ความพยศของวาเนสซ่าหดหายไปชั่วขณะเมื่อเธอถูกเพลิงพิศวาสแผดเผากาย สิ่งที่เธอเปล่งออกไปไม่รู้ว่ามันได้โปรดให้เขาปล่อยหรือได้โปรดเข้ามาหาเธอมากขึ้นกันแน่
ความรู้สึกมันยุ่งเหยิงสิ้นดี !!!
“อยากให้ฉันปล่อยเธอเหรอ”
แอเรียลกระซิบถามชิดริมฝีปาก ขณะที่สะโพกรัวจังหวะโหมกระหนำสู่กายสาว หญิงสาวตาพร่า เธอรู้ว่าเธอควรจะทำยังไงกับเขาแต่มันทำไม่ได้
ตอนนี้เธอโอบกอดร่างหนาเอาไว้
มันบ้าบอมากและเธอไม่อาจปล่อยกายของเขาไปได้เลย
“อะ....อา....อา....อะ....อา....”
“ถามแล้วก็ครางแบบนี้หมายความว่ายังไงนะ”
หญิงสาวยังคงครางเช่นเดิม พอจะอ้าปากพูดแอเรียลก็จะดุดันกับเธอทำให้เธอเปล่งเสียงพูดไม่ได้กลับกลายเป็นว่าต้องครางสยิวแทนที่ หญิงสาวนึกบริภาษเขาอยู่ในใจ แอเรียลไม่เร้าหรือต่อ เขาเชยชมริมฝีปากอวบอิ่ม ลากไล้เป็นทางยาวผ่านลำคอและลาดไหล่บอบบาง พรมจูบไปทั่วทุกพื้นที่แถมยังกลั้นแกล้งเธอโดยการทิ้งร่องรอยจ้ำแดงเป็นดวงเอาไว้อีกด้วย
จานนั้นแอเรียลก็ลากริมฝีปากของตนต่ำลงไปหาทรวงอกอวบอิ่ม
“อ๊าส์!”
ริมฝีปากร้อนครอบครองยอดอกชูชัน เขาปั่นป่วนเธออย่างหนักหน่วงเหลือเกิน หญิงสาวถูกหลอมละลายจนเนื้อตัวอ่อนปวกเปียกไม่อาจทานทนได้อีกต่อไป ไม่พอแค่นั้น เธอยังแอ่นอกให้เขาเชยชมเธออีกด้วย การกระทำก๋ากั่นช่างน่าตีซะจริง
จังหวะที่หนักหน่วงอยู่แล้วก็หนักหน่วงเพิ่มมากยิ่งขึ้น แอเรียลผลักดันเธอให้วิ่งไปพร้อมกับเขา แม้ปากของเขาจะทำงานแต่มันไม่มีผลต่อการลดหย่อนประสิทธิภาพของสะโพกหนา แอเรียลทำหน้าที่ได้ดีที่ทุกส่วนจริงๆ
“อะ...อา...กรี๊ดดดด!!!”
จนในที่สุดเขาก็พาเธอมาเยือนดินแดนแห่งความสุขได้สำเร็จ แอเรียลไม่มีอาการเหนื่อยหรือแม้แต่เสียงครางตอนเขาสุขสมก็ไม่เล็ดลอดออกมา
“ปะ....ปล่อยได้แล้ว”
“ตายจริงนี่ฉันเผลอปล่อยในไปเหรอเนี่ย เห็นที่พรุ่งนี้เธอต้องพบหมอซะแล้วล่ะ” แอเรียลลืมตัวเองแม้จะเตรียมเครื่องป้องกันมาอย่างดีแต่ก็หลงลืมจนได้
อาจเพราะเขาต้องการเอาชนะวาเนสซ่าจึงทำให้บุ่มบ่ามทำอะไรขาดความยับยั้งชั่งใจซะก่อน แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แอเรียลมีหมอที่ทำหน้าที่คุมกำเนิด เขามั่นใจว่าวาเนสซ่าจะไม่ตั้งครรภ์สายเลือดของเขาอย่างแน่นอน แอเรียลผิดพลาดแต่ก็มีแผนสำรองเพื่อรองรับความผิดพลาดของตนเอง
ชายหนุ่มไม่โอบกอดเธอเพื่อปลอบโยน เขาถอนกายออกและวาเนสซ่าก็ไม่ได้ต้องการการปลอบโยนหรืออ้อมกอดของเขา เธอคิดว่ามันจบลงแล้ว เขาได้ความสาวของเธอไปและได้ทำลายเธอย่อยยับ สมใจเขาแล้วแอเรียลคงกลับไปที่ห้องนอนของเขา ทว่ามันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด แอเรียลเพียงแค่เดินไปหยิบเอาเครื่องป้องกันมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา ก่อนที่เขาจะสวมมันแล้วกระโดดขึ้นเตียงมาจัดการเธออีกครั้ง
“คุณ!!!”
“ทำตกใจไปได้”
“จะทำอะไรไร”
“พร้อมขนาดนี้ยังจะถาม”
“ฉันต้องการพักผ่อน”
“ฉันไม่ให้เธอพักผ่อนจนกว่าฉันจะพึงพอใจ”
“ไม่ได้นะ”
“ต้องได้สิทำไมจะไม่ได้ในเมื่อฉันอยากได้มันก็ต้องได้!” คนตัวโตพูดอย่างเอาแต่ใจ เขาเริ่มเกรี้ยวกราดกับเธอ เมื่อเธอทำท่าว่าจะขัดใจโดยการพูดแย้งเขา แอเรียลก็ประกบริมฝีปากของเขาเข้ากับริมฝีปากของเธอ
“อื้อ!!!” หญิงสาวดีดดิ้ดหนีเอาตัวรอดแต่ก็ไม่สำเร็จ ยิ่งเธอดิ้นเขยิ่งดุดัน จูบดุเดือดจนริมฝีปากของเธอแสบร้อนและชา แอเรียลร้ายกาจและไม่มีความปราณีให้แก่ผู้ที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขา
จนในที่สุดเธอก็ยินยอมให้เขาเชยชมเธอ
ร่างบางถูกจับพลิกคว่ำ แอเรียลใจท่าให้เธอคลานเข่าโดยมีเขาอยู่ข้างหลัง เขาพรมจูบแผ่นหลังขาวเนียน ฝ่ามือสอดมาใต้ร่างสาวแล้วคว้าเอาทรวงอกสองเต้าไปขย้ำเคล้นคลึงอย่างเมามัน เมื่อเขาแตะต้องพอใจก็ย้ายมือไปขย้ำบั้นท้ายกลมกลึงของเธอ ไม่พอยังเอาฝ่ามือฟาดอย่างหมั่นเขี้ยวอีกด้วย
เพียะ!!!!
“อะ....โอ๊ย!!!”
เพียะ!!!!
“เจ็บนะฉันเจ็บ”
“อ้อเหรอ”
เขาทำเสียงยียวนกวนประสาทเพื่อหยอกเย้าเธอ หญิงสาวอยากหันไปทางข้างหลังแล้วกราดคำด่าใส่เขายิ่งนัก แต่หากทำได้ง่ายโดยที่มันไม่มีผลกระทบถึงพ่อเธอคงทำไปแล้ว
พอทำไม่ได้เธอก็ต้องสงบปากสงบคำ!
“ยอมเร็วแบบนี้ไม่สนุกเลย”
“.....”
“ต้องโดนกระแทกหนักๆ สินะเธอถึงจะสู้ฉัน”
“.....”
“โอเคถือว่าตกลง”
แอเรียลพูดเองเออเอง เขาจับแกนกายลำยักษ์กดเข้าไปในร่องสวาทคับแน่น หญิงสาวขย้ำผ้าปูเตียงกัดริมฝีปากของตัวเอง เธอยังเล็กคับแคบเกินไป มีขนาดแตกต่างกับแอเรียลอย่างมาก หญิงสาวสูดลมหายใจ จะไม่แสดงความอ่อนแอให้เขาขำหรอกนะ
นางบำเรออย่างวาเนสซ่าไม่มีสิทธิ์ได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดของแอเรียล และยิ่งสถานะของเธอที่เข้ามาเพราะหนี้สินแอเรียลไม่ได้ให้การดูแลเอาใจใส่ดีสักเท่าไร เมื่อเขาเสร็จกิจเขาก็จากไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ปล่อยให้หญิงสาวนอนอ้างว้างโอบกอดตัวเองใต้ผ้าห่มผืนหนา
“ถ้าหมดหนี้หมดสินออกไปแล้วจะหนีไปให้ไกลที่สุดเลย”
วาเนสซ่าจะถือว่าบุญคุณได้รับการทดแทนแล้ว เธอเจ็บปวดและทรมาน บางคนอาจคิดแตกต่างจากวาเนสซ่า แอเรียลเป็นชายรูปโฉมงามและดูสง่าองอาจ สาวๆ ที่ไหนก็อย่างขึ้นเตียงเคียงคู่กับเขา แต่วาเนสซ่าแตกต่างเธอไม่ได้หลงใหลได้ปลื้มเขา เธอมีความคิดที่ว่าคนที่จะขโมยหัวใจของเธอไปได้นั่นคือคนดีและควรค่าแก่ร่างกายและหัวใจของเธอที่จะมอบให้
ทว่าแอเรียลคือจอมมารร้ายกาจเขาพรากทุกอย่างไปจากเธอ แต่กระนั้นจะโทษว่าเป็นความผิดของเขาฝ่ายเดียวไม่ได้ แอเรียลไม่จำเป็นต้องมีวาเนสซ่าในชีวิต เขามีสาวสวยให้เลือกขึ้นเตียงเป็นร้อยเป็นพันคน และหากพ่อของเธอไม่นำเธอมาเขาก็คงไม่คิดยุ่งกับเธออยู่แล้ว
วาเนสซ่ากอดตัวเองคิดแล้วน้ำตาก็ไหลพราก
วาเนสซ่าไม่ใช่คนแข็งแกร่งแต่เธอพยายามสร้างเปลือกห่อคุ้มกายเพื่อป้องกันอันตรายเท่านั้นเอง ซึ่งมันก็ช่วยได้เฉพาะบางเรื่องเท่านั้น วาเนสซ่าพบว่าเธอต้องมีสติ แค่เปลือกที่ห่อหุ้มกายต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนหากไม่มีสติมันก็อาจพังทลายย่อยยับได้อย่างง่ายได้ สติจะทำให้เธอแก้ไขปัญหาและเอาตัวรอดได้ดี
ทว่า......
เธอโชคร้ายที่ดันมาเจอกับคนอย่างแอเรียลนี่สิ
“เกลียดขี้หน้าเขาชะมัดเลย”
เธอเลือนกายลุกขึ้นนั่งแม้จะขยับตัวได้ลำบาก แต่เมื่อนึกถึงหน้าคนใจร้ายก็ทำให้เธอมีพลัง หญิงสาวคว้าเอาหมอนข้างกายมาแล้วก็จับขย้ำ ถึก และฟาดไปมาบนเตียง เธอทำราวกับว่าหมอนเป็นตัวแทนของแอเรียลอย่างไรอย่างนั้น จนเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูจากข้างนอกหญิงสาวจึงหยุดการกระทำก้าวร้าวของตน
“ขอประทานโทษนะคะ นายท่านเรียนเชิญคุณวาเนสซ่าที่ห้องอาหารค่ะ”
“เช้าแล้วเหรอ”
“สายแล้วค่ะ”
“ฉันจะนอนฉันไม่ไป”
“หากคุณไม่ไปดิฉันจะโดยลงหวายค่ะ”
“บ้าที่สุดเลย!”
วาเนสซ่าไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมคนรวยคนนี้ชอบวางอำนาจยิ่งนัก แม้แต่กับสาวใช้ที่คอยรองมือรองเท้าเขาก็ไม่เว้น ให้ตายเถอะ! เขาเป็นคนประเภทที่เธอเกลียดที่สุดเลย จะลงหวายคนใช้ทำราวกับว่าตัวเองอยู่ในสมัยโบราณที่ยังไม่เลิกทาส
ฮึ่ย!!!!
“ดิฉันช่วยนะคะ”
สาวใช้ทำท่าว่าจะเดินมาประคองวาเนสซ่าแต่ถูกวาเนสซ่ายกมือห้ามปรามไว้ก่อน เธอเป็นคนร่างกายแข็งแรงดีไม่ได้พิการก็แค่เจ็บตัวเพราะถูกกินจนไม่รู้วันเวลา วาเนสซ่าไม่ชอบให้ใครมาประคบประหงมเธอ เรื่องเล็กแค่นี้เธอดูแลตัวเองได้
“ไม่ต้อง เธอออกไปรอหน้าประตู เสร็จแล้วฉันจะเดินออกไป”
“แต่ว่านายท่าน......”
“เธอไม่พูดฉันไม่พูดเขาไม่รู้หรอก ถ้าเขารู้ฉันจะโดนลงหวายแทนเธอเอง แบบนี้เธอสบายใจไหม?”
“ก็ได้ค่ะ”
แล้วสาวใช้ก็จากไปอย่างง่ายดาย ส่วนวาเนสซ่าก็เดินประคองตัวเองอย่างทุลักทุเลมายังห้องน้ำ เธออาบน้ำไม่นานและแต่งตัวไม่นาน ใบหน้าสวยมีการเติมแต่งด้วยแป้งฝุ่นกลิ่นหอม บนริมฝีปากเคลือบด้วยลิปมันแวววาวเท่านั้น เธอไม่พิถีพิถันและอยากทำตัวโทรมให้แอเรียลเขี่ยเธอทิ้งเร็วๆ
“คิดว่าขาดใจตายคาเตียงไปแล้วซะอีก”
นั่นคือคำทักทายแรกเมื่อเขาเห็นหน้าของวาเนสซ่า หญิงสาวเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรงเพื่อระงับอารมณ์ตัวเองๆ ไม่ให้ใจร้อนพลั่งปากกราดด่าสวนกลับคนใจร้ายอย่างเขาไป วาเนสซ่าคิดแล้วเธอก็เชิดหน้าขึ้นสูง เธอยืนอยู่ตรงทางเข้าไม่ขยับเขยื้อนกายไปไหน เธอตั้งใจจะเอาคืนแอเรียลโดยการท่วงเวลาอาหารของเขา
“คิดดีแล้วเหรอที่ดื้อรั้นกับฉัน”
“เรื่องของฉัน”
“เรื่องของเธอก็เรื่องของฉันอย่าลืมสิว่าเธอมาที่นี่ในฐานะอะไรและฉันก็ถือได้ว่าเป็นผู้ปกครองของเธอนะวาเนสซ่า”
คำว่า ‘ผู้ปกครอง’ ของแอเรียลไม่ได้มีความหมายที่มันควรจะเป็นแต่มันหมายถึงการปกครองโดยที่เธอเป็นเบี้ยล่างและมีเขาเป็นผู้อยู่เหนืออำนาจจะสั่งให้เธอทำอะไรก็ย่อมได้
วาเนสซ่าคิดแล้วก็ยิ่งเกลียดชังน้ำหน้าแอเรียลมากขึ้นไปอีก
“ฉันรู้สถานะของตัวเองดี”
“รู้แต่ก็ชอบทำตัวมีปัญหากับฉันอยู่เรื่อย”
“คุณต้องการอะไรคุณแอเรียล”
“ต้องการให้เธอมานี่”
เขาเลื่อนเก้าอี้ที่เขานั่งเล็กน้อยพร้อมกับเอามือตบหน้าตักตัวเองเบาๆ บอกเป็นนัยว่าต้องการให้เธอเดินไปนั่งบนตักของเขา วาเนสซ่ามีท่าทีอึกอัก ในห้องอาหารไม่ได้มีแค่เธอกับเขาเท่านั้น สาวใช้สี่คนและบอดิการ์ดอีกสีคน ยืนคุ้มอยู่ด้วย เธอหน้าหนาไม่พอหรอกนะ
แอเรียลที่เดาความคิดของหญิงสาวออกจากท่าทางที่เธอแสดงออกมาเขาก็นึกสนุกอย่างแกล้งเธอ
“เร็วๆ สิหรือต้องให้ฉันเดินไปอุ้มเธอดีล่ะ”
“ฉันจะนั่งตรงนั้น”
“เธอไม่มีสิทธิ์ทำในสิ่งที่เธอต้องการวาเนสซ่า”
เขาใจร้ายกับเธอมากและขี้กลั่นแกล้งมากด้วยเช่นกัน วาเนสซ่ามองเข้าไปนัยน์ตาคู่คมทรงเสน่ห์และเต็มไปด้วยพลังอำนาจ เธอเห็นว่าตาของเขาเปล่งประกายความสนุกสนานที่ได้ต้อนเธอให้จนมุม
วาเนสซ่ากำมือแน่นก่อนที่เธอจะเดินกระทืบเท้าเข้าไปนั่งบนตักของเขา
“ว่าง่ายแต่แรกก็จบ”
บทล่าสุด
#24 บทที่ 24 จบบริบูรณ์
อัปเดตล่าสุด: 8/4/2026#23 บทที่ 23 เชื้อพ่อแรงมาก
อัปเดตล่าสุด: 8/4/2026#22 บทที่ 22 สวีทหวิวสองผัวเมีย
อัปเดตล่าสุด: 8/4/2026#21 บทที่ 21 รู้สึกผิด
อัปเดตล่าสุด: 8/4/2026#20 บทที่ 20 ความหึงเป็นเหตุ
อัปเดตล่าสุด: 8/4/2026#19 บทที่ 19 เด็กชายซามูเอล
อัปเดตล่าสุด: 8/4/2026#18 บทที่ 18 เข้าหอ
อัปเดตล่าสุด: 8/4/2026#17 บทที่ 17 งานแต่งงาน
อัปเดตล่าสุด: 8/4/2026#16 บทที่ 16 เมียงอน
อัปเดตล่าสุด: 8/4/2026#15 บทที่ 15 ตามใจเมีย
อัปเดตล่าสุด: 8/4/2026
คุณอาจชอบ 😍
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
จอมยุทธ์เจ้าสำราญกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ
คนหนึ่งชอบหยอกเย้า อีกคนชอบตอกกลับ จากการร่วมทางอย่างไม่เต็มใจ ทั้งสองกลับต้องเผชิญเรื่องราวในยุทธภพด้วยกัน ตั้งแต่เหล่าจอมยุทธ์ผู้หยิ่งผยอง ไปจนถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นธรรมต่อสำนักเล็ก
ยิ่งเดินทาง กู้ฉางเฟิงยิ่งมองเห็นบาดแผลที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาของนาง ส่วนไป๋รั่วหลีก็เริ่มพบว่า บุรุษเจ้าสำราญผู้นี้ไม่ได้มีดีแค่ฝีมือและวาจาชวนหงุดหงิด แต่ยังรู้จักเคารพการตัดสินใจของนาง ไม่คิดครอบครองหรือบังคับให้นางเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ทว่า สำหรับสตรีที่รักอิสระยิ่งกว่าชีวิต การเปิดใจให้ใครสักคนกลับยากยิ่งกว่าการรับมือกับยอดฝีมือ และสำหรับบุรุษที่ไม่เคยคิดผูกมัดตัวเอง การรักใครโดยไม่เหนี่ยวรั้งอาจเป็นบทเรียนที่ยากที่สุด
เมื่อจอมยุทธ์เจ้าสำราญต้องรับมือกับแม่นางกระบี่ไร้ใจ ศึกครั้งนี้ผู้ใดจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน ระหว่างคมกระบี่ที่ไร้ความปรานี กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว?
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต













