รักต้องห้าม：ชีวิตลับกับแม่เลี้ยง

สวัสดีครับทุกคน ถ้าทุกคนสบายดี นั่นแหละคือสิ่งที่ดีที่สุด

บทที่ 1 วีรบุรุษช่วยสาวงาม

ประตูห้องโดยสารเปิดออก วรพลก้าวลงมาจากเครื่องบิน

เมื่อออกจากสนามบิน วรพลหิ้วกระเป๋าเดินทางเรียกรถแท็กซี่ เขาบอกให้คนขับมุ่งหน้าตรงไปยังสุสานที่ฝังศพพ่อของเขา เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนเขาได้รับข่าวว่าพ่อป่วยหนัก ในขณะนั้นเขากำลังปฏิบัติภารกิจลอบสังหารพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ในป่าอเมซอน วรพลไม่เคยพลาดท่ามาก่อนไม่ว่าจะรับภารกิจที่ยากเย็นเพียงใด

ทว่า ครั้งนี้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่เขายอมทิ้งภารกิจ และรีบเร่งเดินทางกลับประเทศเพื่อหวังจะได้ดูใจพ่อเป็นครั้งสุดท้าย แต่น่าเสียดายที่เขายังช้าไปก้าวหนึ่ง ในวันที่สองหลังจากได้รับข่าว พ่อของเขาก็เสียชีวิตลงเนื่องจากอาการบาดเจ็บสาหัสและการกู้ชีพไม่เป็นผล!

เมื่อมาถึงสุสาน วรพลจ่ายค่าโดยสารแล้วหิ้วกระเป๋าเดินทางเดินขึ้นเขาไปจนพบป้ายหลุมศพของพ่อ!

วรพลเปิดกระเป๋าเดินทาง ภายในมีของไหว้ที่เตรียมไว้ล่วงหน้า หลังจากจุดไฟเผากระดาษเงินกระดาษทองและของไหว้หน้าหลุมศพจนหมดแล้ว วรพลก็วางช่อดอกเบญจมาศสีขาวลง เขาคุกเข่าลงกับพื้นแล้วสะอื้นไห้ออกมา "พ่อครับ ผมขอโทษ ผมมาช้าไป!"

หลังจากความโศกเศร้าผ่านพ้นไป วรพลรู้สึกว่าการตายของพ่อต้องมีเงื่อนงำ คนดีๆ ทำไมถึงตกลงมาจากตึกได้? เขาเชื่อว่าพ่อของเขาไม่มีทางฆ่าตัวตายแน่นอน

"พ่อครับ พ่อวางใจเถอะ ผมจะสืบหาความจริงให้ได้!"

วรพลจ้องมองรูปถ่ายของพ่อบนป้ายหลุมศพอยู่นาน สองนาน ก่อนจะลุกขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาและเดินออกจากสุสานไป

วรพลเดินทางมายังโรงพยาบาลที่พ่อเคยทำงาน เพื่อดูว่าจะสามารถสืบหาข้อมูลวงในอะไรได้บ้าง!

วรพลเคยมาที่นี่เมื่อเจ็ดแปดปีก่อน ตอนนี้สถานที่แห่งนี้เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ เมื่อมาถึงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พยาบาลสาวน้อยในชุดเครื่องแบบสีชมพูเมื่อเห็นวรพลก็แอบชำเลืองมองอยู่หลายครั้ง ในใจคิดว่า 'หล่อจัง!'

"สวัสดีครับ รบกวนถามหน่อยครับว่าคุณหมอสิริกรอยู่ชั้นไหน?" วรพลมองหน้าพยาบาลแล้วเอ่ยถาม แต่สายตาก็ถูกดึงดูดไปยังหน้าอกที่อวบอิ่มภายใต้ชุดพยาบาลนั้นอย่างรวดเร็ว พยาบาลสาวอายุน้อยน่าจะประมาณสิบแปดสิบเก้าปี ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้ม ใส่ชุดพยาบาลแล้วดูดีเป็นพิเศษ

"คุณมาหาศาสตราจารย์สิริกรเหรอคะ ห้องทำงานของท่านอยู่ชั้นแปดค่ะ ออกจากลิฟต์แล้วเลี้ยวซ้าย ห้องสุดท้ายเลยค่ะ!" พยาบาลสาวเห็นวรพลจ้องมองที่หน้าอกของตน ก็พูดด้วยใบหน้าแดงระเรื่อและหัวใจเต้นแรง

"โอเคครับ ขอบคุณครับ!"

วรพลกล่าวขอบคุณแล้วขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นแปด ขึ้นมาถึงจึงรู้ว่าที่นี่เป็นตึกผู้ป่วยใน เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงาน วรพลเห็นประตูเปิดอยู่ ภายในมีเพียงแพทย์หญิงอายุน้อยราวๆ ยี่สิบปีคนหนึ่งกำลังฟุบเขียนเวชระเบียนอยู่ที่โต๊ะทำงาน ดูจากท่าทางที่เขียนๆ หยุดๆ และขมวดคิ้วเป็นพักๆ คาดว่าน่าจะเป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกหัด

"สวัสดีครับ ขอโทษนะครับ คุณหมอสิริกรอยู่ไหมครับ?" วรพลเคาะประตูแล้วถาม

แพทย์ฝึกหัดหญิงที่กำลังตั้งใจเขียนเวชระเบียนอยู่ข้างในสะดุ้งตกใจ เดิมทีตั้งใจจะโวยวายใส่ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นชายหนุ่มรูปงามจนแทบหยุดหายใจ ความโกรธก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง เธอยิ้มแล้วตอบว่า "คุณมาหาหัวหน้าแผนกมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ? วันนี้ท่านหยุดงานค่ะ!"

หัวหน้าแผนก? วรพลจำได้ว่าตอนนั้นคุณป้าสิริกรยังเป็นแค่แพทย์ที่ปรึกษาอยู่เลย ไม่คิดว่าตอนนี้จะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกแล้ว!

วรพลชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "งั้นคุณช่วยบอกเบอร์โทรศัพท์ของหัวหน้าแผนกให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมมีธุระด่วนจริงๆ ที่ต้องคุยกับท่าน รบกวนด้วยนะครับ!"

แพทย์ฝึกหัดสาวลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมตกลง พร้อมกำชับวรพลว่าห้ามบอกใครว่าเธอเป็นคนให้เบอร์! วรพลตบหน้าอกรับประกันว่าจะไม่บอกใคร เมื่อได้เบอร์ของคุณป้าสิริกรแล้ว วรพลก็เดินออกมา ขณะกำลังจะลงบันได จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากทางเดิน

วรพลหันไปมอง เห็นพยาบาลสาวหุ่นเซ็กซี่สุดขีดคนหนึ่งถูกชายวัยกลางคนล็อคคออยู่ในอ้อมแขน ในมือถือมีดปอกผลไม้จ่ออยู่ที่ลำคอของเธอ ชายวัยกลางคนตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนกว่า "ไปเรียกผู้อำนวยการของพวกแกมา! รีบไปเรียกผู้อำนวยการมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นกูจะฆ่ามัน!"

กลุ่มพยาบาลตรงนั้นตกใจจนหน้าซีดเผือด ยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน มีพยาบาลรุ่นพี่คนหนึ่งพยายามเกลี้ยกล่อมว่า "คุณจะทำร้ายพยาบาลไปทำไม! มีปัญหาอะไร ฉันช่วยรายงานให้ผู้บริหารทราบได้นะ!"

ชายวัยกลางคนคนนั้นพูดอย่างดูแคลนว่า "รายงานบ้าบออะไร ฉันเขียนจดหมายร้องเรียนไปตั้งหลายฉบับ ครั้งไหนบ้างที่ไม่เงียบหายเข้ากลีบเมฆ ฉันต้องการพบผู้บริหารของพวกแก แค่หน้าประตูก็ยังเข้าไม่ได้เลย ฉันไม่อยากทำร้ายใคร พวกแกไปตามผู้บริหารมา แล้วฉันจะปล่อยตัวเธอ!"

วรพลถอนหายใจในใจ เฮ้อ ก็แค่คนน่าสงสารอีกคนที่ถูกบีบคั้นจนหมดหนทาง! แต่การที่คุณจับพยาบาลเป็นตัวประกันมันก็ไม่ถูกต้อง! เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปข้างหลังชายวัยกลางคน กลุ่มพยาบาลที่เห็นวรพลเดินเข้าไปต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

ชายวัยกลางคนดูเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงรีบหันกลับมา แต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าวรพลชัดๆ ก็ถูกสับด้วยสันมือเข้าที่ต้นคออย่างจัง จนหมดสติไปทันที มีดในมือร่วงลงพื้น พยาบาลสาวหุ่นนางแบบที่ถูกจับเป็นตัวประกันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ด้วยความตกใจจนแข้งขาอ่อนแรงจึงล้มพับไปทางวรพล วรพลรีบยื่นแขนออกไปโอบรับเธอเข้ามาในอ้อมกอด ทันใดนั้นวรพลก็รู้สึกว่ามือของตัวเองวางอยู่บนส่วนที่นุ่มนิ่ม มีความยืดหยุ่น และให้สัมผัสที่ดีมาก นิ้วมือจึงเผลอบีบขยำลงไปเบาๆ