บทนำ
เป็นคำอธิษฐานจากหัวใจให้ลิขิตคืนรัก
หัสวีร์ - มัสลิน
โชคชะตาหรือพรหมลิขิตให้ หัสวีร์ นายแพทย์หนุ่มต้องทำคลอดให้ มัสลิน ผู้หญิงที่เขาเคยทิ้งเธอไปเมื่อรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ได้แค่หนึ่งเดือน เธอทำให้เขาพบกับความรักครั้งใหม่ เป็นรักแรกพบเมื่อได้เห็นหน้าทารกหญิงตัวน้อย เขาต้องการลูก แต่มัสลินกลับชิงชังในความโลเลของเขา หัสวีร์จะทำยังไงถึงได้หัวใจของลูก และ เมีย ของเขากลับคืน
บท 1
“ขอโทษค่ะ...หมอวีร์คะ”
เสียงของนางพยาบาลที่ดังขึ้นหลังประตูห้องพักส่วนตัวเปิดออกทำให้ หัสวีร์ คุณหมอหนุ่มวัย 30 ที่กำลังเก็บของใส่ในกระเป๋าเอกสารต้องเงยหน้าขึ้นก่อนที่เขาจะถามว่า
“ครับ...คุณพยาบาลมีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมเข้ามาหน้าตื่นเลยเชียว”
“หมอวีร์คะ...นี่คุณหมอจะกลับแล้วเหรอคะ?”
“ใช่ครับ...ผมกำลังจะกลับแล้ว มีอะไรเหรอครับคุณพยาบาล?”
นางพยาบาลก้าวเข้ามาและหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของคุณหมอหัสวีร์ สีหน้าและแววตาของเธอแสดงความกังวลก่อนที่จะบอกว่า
“คุณหมอคะ...คุณหมออย่าเพิ่งกลับได้ไหมคะ พอดีว่ามีเคสคนไข้คลอดด่วนเข้ามานะค่ะ”
“อ้าว...คนไข้จะคลอดแล้วไม่ทราบว่าเขาฝากครรภ์กับใครเหรอครับ?”
“คนไข้ฝากครรภ์ไว้กับหมอบวรค่ะ แต่ว่าตอนนี้หมอบวรเกิดอุบัติเหตุรถเฉี่ยวชนอยู่ที่ทางด่วนนะค่ะ คุณหมอเพิ่งโทรเข้ามาแจ้งเมื่อครู่นี้เองว่ายังกลับเข้ามาที่โรงพยาบาลไม่ได้แล้วพอดีว่ามีเคสคนไข้ที่จะต้องคลอดโดยด่วนค่ะคุณหมอ”
“เอ้อ...แล้วไม่ทราบว่ามีพยาบาลที่คอยดูแลคนไข้อยู่บ้างหรือเปล่าครับ?”
“ก็มีค่ะคุณหมอ แต่ว่าคนไข้เคสนี้จะต้องได้รับการผ่าตัดค่ะคนไข้เจ็บท้องคลอดมากแต่ว่าไม่สามารถที่จะคลอดเองได้ก็จะต้องให้หมอสูติผ่าคลอดให้ แล้วตอนนี้ในโรงพยาบาลก็เหลือแค่คุณหมอเพียงคนเดียวเท่านั้นก็เลยจะต้องมาแจ้งให้คุณหมอช่วยไปจัดการเคสนี้ก่อนจะได้ไหมคะ?”
หัสวีร์ถึงกับต้องวางกระเป๋าเอกสารในมือลงบนโต๊ะ สีหน้าแสดงความครุ่นคิด
“ตอนนี้หมอบวรก็มาไม่ได้ คนไข้ก็จะต้องผ่าคลอดด่วน แบบนี้แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับนอกจากว่าก็ต้องช่วยคนไข้ไว้ก่อน...อืม...ได้ครับ...เดี๋ยวถ้ายังไงช่วยแจ้งพยาบาลที่ห้องคลอดให้ช่วยเตรียมอุปกรณ์ผ่าตัดเอาไว้ เดี๋ยวผมจะไปช่วยทำคลอดให้คนไข้เคสนี้เองครับ”
นางพยาบาลยกมือไหว้และกล่าวว่า
“ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ...ขอบคุณจริง ๆ นะคะ โชคดีมากเลยล่ะค่ะที่คุณหมอยังไม่ทันกลับบ้าน นี่ถ้าคุณหมอกลับไปแล้วพวกเราก็คงจะต้องวุ่นกันแน่ ๆ เลยค่ะเพราะคุณหมอบวร หมอสูติฯ ก็ดันมาเกิดอุบัติเหตุเอาตอนนี้ยังมาที่โรงพยาบาลไม่ได้ ก็เหลือแต่เพียงคุณหมอวีร์เพียงคนเดียวเท่านั้น”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ มันเป็นหน้าที่ของคนที่เป็นหมอจะต้องช่วยคนไข้อยู่แล้ว นี่ไม่ทราบว่าได้เอาประวัติคนไข้มาด้วยหรือเปล่าครับ”
“นี่ค่ะคุณหมอ...ดิฉันเอาประวัติคนไข้มาให้แล้วนะคะ เดี๋ยวถ้ายังไงดิฉันกับผู้ช่วยพยาบาลจะไปเตรียมอุปกรณ์ทำการผ่าตัดให้คุณหมอที่ห้องผ่าตัดนะคะ”
“ขอบคุณมากครับ”
หัสวีร์ก้มลงดูเอกสารที่นางพยาบาลวางไว้บนโต๊ะก่อนออกไปจากห้อง เขาหยิบมันขึ้นมาดูเพื่อพิจารณารายละเอียดและประวัติของคนไข้ แต่แล้วสายตาคมเข้มบนใบหน้าหล่อเหลาก็เลื่อนไปสะดุดที่ชื่อของผู้ป่วย ในวินาทีนั้นเองที่เขาถึงกับผงะงันเมื่อเห็นชื่อของคนไข้นามว่า มัสลิน รัชตะ...
ปลายนิ้วของนายแพทย์หนุ่มชาไปชั่วขณะมัสลิน รัชตะ ชื่อนี้ยังคงเป็นชื่อที่อยู่ในความทรงจำของเขา หัวใจของหัสวีร์เต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตั้งแต่เรียนจบแพทย์มาและทำงานอยู่ในโรงพยาบาลต่างจังหวัดก่อนย้ายมาเป็นหมอสูตินรีเวชประจำอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ เขาพบคนไข้มามากมายหากแต่สำหรับคนไข้รายนี้กลับทำให้ความรู้สึกของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ใช่แล้วเขาไม่เคยลืมชื่อนี้ ชื่อของมัสลิน
บทที่ 2
เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก่อนหากทว่าความสัมพันธ์นั้นต้องขาดสะบั้นลงซึ่งมันเกิดขึ้นเมื่อเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา เขายังจำได้ว่ามัสลินเป็นนักศึกษารุ่นน้องซึ่งเคยพบกันในรั้วมหาวิทยาลัย และเมื่อเขาเรียนจบนายแพทย์ออกมาก็ได้พบเธออีกครั้ง เธอทำงานเป็นประชาสัมพันธ์ในโรงแรมแห่งหนึ่ง ต่างคนต่างสานสายสัมพันธ์ต่อจนกระทั่งมันเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้ง หากแต่สำหรับเขาในเวลานั้นยังไม่ต้องการมีภาระผูกพันกับผู้หญิงคนไหน ถึงแม้ว่าหัสวีร์จะไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้หากแต่เขาก็ยังรู้สึกว่าต้องการความอิสระและไม่ต้องการให้มีพันธะผูกมัดใด ๆ แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมาหลังจากที่เขามีความสัมพันธ์กับมัสลินหลายต่อหลายครั้ง จนกระทั่งวันนั้นเธอนัดเข้าไปพบเพื่อที่จะบอกว่า
“พี่วีร์คะ...ลินมีเรื่องสำคัญที่จะบอกให้พี่วีร์ได้รู้ค่ะ”
เขายังจำคำพูดและเสียงนั้นที่ก้องอยู่ในมโนนึกได้ ในวันที่เขาได้พบกับมัสลินที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งภายในห้องที่แยกไปเป็นส่วนตัวซึ่งเธอและเขาก็นัดพบกันเป็นประจำอยู่แล้วเพียงแต่ในช่วงเวลานั้นเขาเริ่มห่างเหินกับมัสลินไม่ใช่เพราะว่าเขามีผู้หญิงคนใหม่แต่เป็นเพราะงานและคนไข้ที่มีมากขึ้นทุกวันทำให้เขาเริ่มเหนื่อยล้าและการทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับเธอเริ่มห่างเหินตามไปด้วย
“ลินมีข่าวดีอะไรที่จะบอกพี่อย่างนั้นเหรอ?”
“พี่วีร์คะ วันนี้ลินลองไปซื้อชุดตรวจครรภ์มาตรวจด้วยตัวเองคือว่าลินน่ะสงสัยว่าลินจะท้องค่ะ
“ตั้งท้องอย่างนั้นเหรอ? แล้วผลออกมาเป็นยังไง?”
“ผลออกมาเป็นโพสิทีฟค่ะพี่วีร์ ลินน่าจะท้องได้ประมาณเดือนนึงแล้วล่ะค่ะเพราะว่าประจำเดือนของลินขาดไปเมื่อไม่กี่วันนี้แต่ลินสงสัยก็เลยลองไปซื้อชุดตรวจครรภ์ตรวจดูแล้วมันก็ขึ้น 2 ขีดค่ะ”
“ลินลองตรวจดูให้แน่ใจอีกครั้งหนึ่งดีไหม?”
“ลินลองตรวจดู 2 หนแล้วล่ะค่ะพี่วีร์ แล้วลินก็แน่ใจด้วยว่าอุปกรณ์ที่ซื้อมามีความแม่นยำสูงและคงไม่ผิดพลาดแน่ พี่วีร์คะ...พี่วีร์ดีใจหรือเปล่าคะ ลินกำลังจะมีลูกกับพี่นะคะ”
บทล่าสุด
#85 บทที่ 85 บทที่ 85
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#84 บทที่ 84 บทที่ 84
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#83 บทที่ 83 บทที่ 83
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#82 บทที่ 82 บทที่ 82
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#81 บทที่ 81 บทที่ 81
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#80 บทที่ 80 บทที่ 80
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#79 บทที่ 79 บทที่ 79
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#78 บทที่ 78 บทที่ 78
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#77 บทที่ 77 บทที่ 77
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025#76 บทที่ 76 บทที่ 76
อัปเดตล่าสุด: 12/17/2025
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













