ล่าพี่สาวของฉัน

ผมยืนลังเลอยู่หน้าห้องของแอนนี่ ในมือกำจดหมายตอบรับจากวิทยาลัยป่ากริมม์ไว้แน่น ผมอยากให้เธอเป็นคนแรกรู้ว่าผมกำลังจะไป แต่ถ้าเธอมองผมด้วยดวงตาสีเขียวสนที่ทั้งสวยและเศร้าคู่นั้น ผมคงยอมจำนนเหมือนโอเมก้าตัวน้อย ๆ ต่อหน้าอัลฟ่า ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด ผมได้กลิ่นว่าเธอกำลังเดินมาที่ประตู เลยรีบหมุนตัวเดินหนีจากห้องของเธอทันที ตอนที่ผมเลี้ยวตรงหัวมุมก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออก

“เจอร์รี่?” เธอเรียกอย่างตื่นเต้น

ผมเผ่นทันที วิ่งลงบันไดไปยังห้องทำงานของพวกพ่อ ผมรีบเคาะประตู ภาวนาต่อพระแม่เจ้าเบื้องบนให้พวกเขาตอบรับโดยเร็ว ผมทั้งได้ยินและได้กลิ่นว่าแอนนี่กำลังลงบันไดมา ตั้งแต่เธอเข้าสู่ช่วงฮีทครั้งแรก ผมก็คลั่งเธอมาตลอด นั่นคือเหตุผลสำคัญที่สุดที่ผมต้องไปเรียนต่อไกล ๆ จากเธอ มันเป็นทางที่ปลอดภัยที่สุด ผมไม่ไว้ใจความหลงใหลที่ตัวเองมีต่อแอนนี่อีกต่อไปแล้ว กลัวว่ามันจะนำหายนะมาสู่ครอบครัวของเรา

“เร็วเข้าสิ” ผมพึมพำ “รีบหน่อย”

“เข้ามาเลย เจอรัลด์!” พี่ชายผมตะโกนขึ้นมาพร้อมกับที่แอนนี่วิ่งพรวดพราดมาถึงหัวมุมพอดี

ผมรีบเข้าไปในห้องทำงาน ปิดประตูใส่หน้าแอนนี่ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ออสเปรย์กับพวกพ่อซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาดูเอกสารบนโต๊ะกันอยู่ ผมหวังว่าตัวเองจะได้เป็นคนดูแลเผ่าต่อ บางทีตอนนั้นผมอาจจะยุ่งอยู่กับการฝึกฝนเพื่อเป็นอัลฟ่าจนไม่มีเวลามาคิดเรื่องน้องสาวคนเล็กของเรามากขนาดนี้ ผมก้มหัวลงอย่างนอบน้อมขณะเดินเข้าไปที่โต๊ะของออสเปรย์

“มีอะไร?” เขาตวาด “พวกเรากำลังยุ่ง”

“ผมแค่จะมาแจ้งให้ทราบว่าผมจะเดินทางในตอนเช้าครับ” ผมบอกเสียงเศร้า

“เดินทาง? จะไปไหน?” พ่อถามพลางลุกขึ้นยืน

“ทิโมธี ใจเย็น ๆ” ฟอลคอนพูดพร้อมกับวางมือบนไหล่ของพ่อ ก่อนจะจ้องผมเขม็ง “ถ้าพวกเราไม่อนุมัติให้เจ้าออกจากเผ่า เจ้าก็ไปไม่ได้ มันจะเป็นการละเมิดกฎของเผ่า และโทษของมันคือความตาย”

ผมก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม รู้ดีว่าถึงพวกเขาจะปฏิเสธ ผมก็จะไปอยู่ดี ผมรู้ว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง พ่อของผมเกิดมาเพื่อเป็นอัลฟ่า แม้กระทั่งก่อนที่ท่านจะได้รับร่างหมีมาก็ตาม ผมสูดหายใจลึกก่อนจะวางจดหมายตอบรับลงตรงหน้าพี่ชาย ผมรอให้ทุกคนเห็นก่อนว่าเป็นอะไรแล้วจึงเอ่ยปาก

“ผมมาเพื่อขออนุญาตไปเรียนที่วิทยาลัยป่ากริมม์ครับ” ผมบอกพวกเขา

“ไม่อนุญาต!” พ่อคำราม “แกจะไม่ออกไปเรียนต่อไกลขนาดนั้น ในเมื่อที่นี่เราก็มีวิทยาลัยดี ๆ อยู่แล้ว!”

“ทิโมธี-” เจมี่เริ่มจะพูด แต่ก็ถูกพ่อขัดขึ้นทันทีด้วยการทุบโต๊ะเสียงดัง

“ไม่! ไม่เด็ดขาด! แล้วทาช่าจะว่ายังไง? เธอก็ต้องไม่อยากให้ลูกออกจากเผ่าเหมือนกัน พ่อไม่อยากส่งลูกไปไกล ๆ โดยเฉพาะที่ที่ลูกอาจจะได้รับอันตราย!”

“พ่อครับ-”

“เงียบนะ!” ท่านคำรามลั่น “พ่อบอกว่าไม่ และนั่นคือคำขาด!”

“พ่อ!” ผมตะโกนกลับเมื่อความตื่นตระหนกเข้าครอบงำ “ผมอยากตัดสินใจชีวิตของตัวเองบ้าง! ผมโตแล้วนะ! สิ่งที่ผมต้องการมันไม่มีความหมายเลยเหรอ?! ผมอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้!”

“แกอยู่ได้ และแกต้องอยู่โว้ย!” พ่อตะคอกลั่น

“ถ้าผมอยู่ ผมก็ตายอยู่ดี! แล้วมันจะต่างอะไรกันระหว่างไปตายข้างนอกกับตายอยู่ที่นี่!”

“แกไม่ตายที่นี่หรอกโว้ย! แกพูดเรื่องบ้าอะไรของแกวะ?!” พ่อตะคอกกลับ

ประตูข้างหลังผมเปิดออก กลิ่นของแม่และสการ์เล็ตต์ก็ฟุ้งไปทั่วห้อง แม่วางมือบนไหล่ผมแวบหนึ่ง ทำให้ผมสงบลงทันที ก่อนจะเดินไปหาพ่อเพื่อจับมือท่านไว้ ส่วนสการ์เล็ตต์ยืนอยู่ข้าง ๆ ผม ทำให้ออสเปรย์แยกเขี้ยวใส่ ซึ่งผมก็ตอบโต้ด้วยการยิงฟันคำรามในลำคอ

“พวกเธอสองคนต้องใจเย็น ๆ ก่อน เราคุยกันอย่างผู้ใหญ่ที่มีเหตุผลได้” แม่พูดเสียงเข้ม

“ไปบอกพ่อเถอะครับ” ผมพึมพำพลางถลึงตาใส่ท่าน

“เอาล่ะ เริ่มกันใหม่ เกิดอะไรขึ้น? แม่กับสการ์เล็ตต์ได้ยินพวกเธอสองคนตะโกนใส่กันดังมาแต่ไกลเลย” เธอบอกพวกเรา

“คือผมได้รับการตอบรับจากวิทยาลัยป่ากริมม์ แล้วผมก็อยากไป แต่พ่อไม่ยอมให้ผมออกจากเผ่าครับ” ผมแจ้งให้เธอทราบ

“ทาช่า มันเสี่ยงเกินไปที่ลูกจะไปเรียนไกลจากพวกเราขนาดนั้น วิทยาลัยนั่นมีนักเรียนจากทุกเผ่าในอเมริกาเลยนะ ลูกมีสายเลือดอัลฟ่า ซึ่งนั่นทำให้ลูกกลายเป็นเป้าหมายขนาดใหญ่ พวกอัลฟ่าคนอื่น ๆ จะท้าทายลูกเพื่อสร้างชื่อเสียง พวกอัลฟ่าหนุ่ม ๆ ก็อยากจะสร้างชื่อให้ตัวเองกันทั้งนั้น พ่อจะไม่ยอมให้ลูกชายเราต้องเสี่ยงเพียงเพราะเขาคิดว่าตัวเองอยู่ยงคงกระพันหรอก” พ่อตวาด

“บางทีผมก็อยากจะสร้างชื่อให้ตัวเองเหมือนกัน” ผมคำรามตอบ

พ่อยกมือขึ้นอย่างหัวเสียก่อนจะชี้มาที่ผม “เห็นไหมล่ะ?! พูดกับเขาก็ไม่รู้เรื่อง! เขาต่อต้านมาหลายเดือนแล้วแต่ก็ไม่ยอมบอกใครว่าทำไม! เราต้องทนกับเรื่องนี้ไปอีกนานแค่ไหน?! หรือเราต้องยอมตามใจเขาทุกอย่างแล้วแกล้งทำเป็นว่านั่นจะช่วยแก้ปัญหาทุกอย่างได้งั้นเหรอ?! งั้นฟังไว้นะว่ามันไม่ได้ผลหรอก!”

แม่เอนตัวพิงข้างหนึ่งของพ่อ ส่วนฟอลคอนก็พิงอีกข้าง พ่อหายใจฟึดฟัดอย่างโมโหสองสามครั้งก่อนจะโอบแขนรอบตัวแม่ แต่ยังคงจ้องผมเขม็ง แม่หันมามองผม และผมก็ก้มหัวลงอย่างยอมจำนนอีกครั้ง ผมนึกว่าการมาหาพ่อด้วยท่าทีว่าพร้อมจะยอมรับการตัดสินใจของท่าน ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร จะทำให้ท่านอนุญาตให้ผมจากไป แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะย้อนกลับมาทำร้ายผมได้ขนาดนี้ ผมเกลียดการทะเลาะกับพ่อ ท่านเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม... ก็... ประมาณนั้น ท่านอยู่ในอันดับสามในรายชื่อคนสนิทของผม รองจากแอนนี่และแม่ ไม่มีใครสำคัญกับผมมากไปกว่าแอนนี่ และนั่นคือเหตุผลที่ผมต้องไป

“เจรัลด์ แม่ว่าถึงเวลาแล้วที่ลูกจะบอกเราว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกกันแน่ เราอยากจะสนับสนุนลูก แต่เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีที่สุดถ้าไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับลูก” แม่พูดเบาๆ

ผมลังเลก่อนจะเปิดกระแสจิตถึงพวกเขาทุกคน ผมยังได้กลิ่นแอนนี่อยู่ใกล้ๆ และถ้าเธออยู่ใกล้ เธอก็จะได้ยินเราถ้าเราพูดเสียงดัง

‘มีผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มที่ผมคลั่งไคล้มากครับ ไม่ใช่แค่คลั่งไคล้ แต่มันคือความหลงใหลเลย’ ผมยอมรับ

ดวงตาของแม่เบิกกว้างอย่างตื่นเต้นก่อนจะตบมือ ‘บางทีเธออาจจะเป็นเมทของลูกก็ได้นะ เจรัลด์ น่าตื่นเต้นจังเลย!’

ผมส่ายหัวอย่างเศร้าๆ พลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ‘ผมรู้ว่าเธอไม่ใช่เมทของผมครับแม่’

‘แต่ถ้าเธอ-’

ผมถอนหายใจ ‘เธอไม่ใช่ครับ ผมรู้ดีแก่ใจ’

‘แต่... แล้วลูกรู้ได้ยังไง เธออาจจะใช่ก็ได้นะ’ แม่เถียง

‘เพราะผมไม่รู้สึกว่าเธอเป็นเมทของผม’ ผมยกมือขึ้นเพื่อห้ามไม่ให้แม่พูดต่อ ‘และก่อนที่แม่จะถาม ผมรู้ได้แน่นอน เธอผ่านช่วงฮีทแรกของเธอมาแล้ว’

‘ที่ว่าหลงใหลนี่หมายความว่ายังไง’ ออสเปรย์ถามในที่สุด เขาขยับตัวมาข้างหน้าบนเก้าอี้เพื่อพิจารณาใบหน้าของผมใกล้ขึ้น

ผมเหลือบมองสการ์เล็ตอย่างขอโทษก่อนจะตอบเขา ‘ผมเลยจุดที่ท่านเคยเป็นกับสการ์เล็ตไปแล้ว ผมอยากจะฉีกคอหอยผู้ชายทุกคนที่แม้แต่จะมองเธอ ผมอยากให้เธอเป็นของผมโคตรๆ จนเจ็บปวดแค่ได้มองหน้าเธอ’ ผมสบตาพ่อ ‘ถ้าผมอยู่ที่นี่ ผมจะลงเอยด้วยการฆ่าคน และโทษของมันก็คือความตายเหมือนกัน อย่างน้อยถ้าออกไปข้างนอกนั่น’ ผมพูดพลางโบกมือไปทางหน้าต่าง ‘ผมยังมีโอกาสได้เจอเมทของตัวเองและลืมให้ได้ว่าผมต้องการเธอมากแค่ไหน ในแบบที่มันจะไม่มีวันเป็นไปได้’

ออสเปรย์เอนหลังพิงเก้าอี้ ยังคงจ้องมองผมขณะที่เคาะนิ้วลงบนโต๊ะตรงหน้า ไม่มีใครพูดอะไร ทำให้ผมเชื่อว่าพวกเขากำลังปรึกษากันในเรื่องที่ผมไม่มีส่วนรู้เห็น

“เห็นด้วย” ออสเปรย์พูด ทำเอาพ่อจ้องเขาเขม็ง

ผมพยักหน้าให้เขาเล็กน้อยขณะที่พ่อผละออกจากฟอลคอนและแม่พร้อมกับกำหมัดแน่น

“ไม่เห็นด้วย! เราช่วยลูกไม่ได้ถ้าลูกจากไป ได้โปรด อยู่ต่อเถอะนะ ให้เราช่วยลูก” ท่านอ้อนวอน

“ผมทำไม่ได้ครับพ่อ ได้โปรด พยายามเข้าใจผมหน่อยว่าทำไมผมถึงทำไม่ได้” ผมวิงวอน

“ไม่เห็นด้วย” เจมี่พูด

“ไม่เห็นด้วย” เซบาสเตียนย้ำ

“ไม่เห็นด้วย” โทนี่ถอนหายใจ

หัวใจผมหล่นวูบ หากมีเสียงไม่เห็นด้วยอีกแค่เสียงเดียว ผมจะต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่และฝ่าฝืนคำสั่ง ผมหันไปทางฟอลคอน อ้อนวอนเขาด้วยสายตาให้ลงคะแนนเห็นด้วย

“เห็นด้วย” ราอูลพูด “ข้าเคยทำพลาดกับเรื่องของออสเปรย์และสการ์เล็ต และมันเกือบจะทำลายพวกเขาทั้งคู่ เราจะเข้าไปแทรกแซงเรื่องของลูกๆ และสิ่งที่พวกเขาคิดว่าดีที่สุดไม่ได้ เราทุกคนพิสูจน์แล้วว่าเราไม่รู้ห่าอะไรเลยว่าอะไรดีที่สุดสำหรับพวกเขา” เขาจ้องไปรอบๆ “เราทุกคนเคยทำพลาด อย่าให้มันเกิดขึ้นอีกเลย”

“เห็นด้วย” ลีคราง

ทุกสายตาหันไปมองฟอลคอนที่กำลังจ้องผมเขม็งพลางกอดอก

“แกต้องกลับบ้านทุกวันหยุดและเชื่อมกระแสจิตกับเราวันละสองครั้ง!” เขาสั่ง ซึ่งผมก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแข็งขัน “เห็นด้วย”

ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก โดยรู้ว่าคะแนนเสียงที่เสมอกันจะถูกส่งไปให้ ‘อัลฟ่าซาว’ เป็นคนตัดสิน และแม่ของผมต้องตอบว่าใช่แน่ๆ สการ์เล็ตก็เหมือนกัน

“เห็นด้วย”

ผมหลับตารอฟังคะแนนเสียงของสการ์เล็ต เธอวางมือลงบนแขนของผม

“แน่ใจนะว่านี่คือสิ่งที่ลูกต้องการ” เธอถาม

“ใช่ครับ” ผมตอบ

“เห็นด้วย”

ประตูถูกกระชากเปิดออกด้านหลัง ผมตัวเกร็งขณะหันไปมองแอนนี่ที่น้ำตากำลังไหลอาบใบหน้า

“ทำแบบนี้ได้ยังไง เจอร์รี่” เธอสะอื้น “อยากจะไปจากฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ”

“แอนนี่ ฟังฉันนะ นี่เป็นสิ่งที่ฉันต้องทำเพื่อตัวเองจริงๆ ฉันจะกลับมา ฉันสัญญา”

เธอเดินเข้ามาหาผมอย่างใจเย็น ยกมือขึ้น และตบหน้าผมฉาดใหญ่

“แล้วฉันล่ะ?!” เธอกรีดร้อง “แล้วฟาร์ลีย์ล่ะ?!”

“ฉันจะ-”

“ฉันเกลียดแก!” เธอตะโกนก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างบ้าคลั่งขณะที่เธอหลุดรอดจากนิ้วมือของผมไป

“แอนนี่” ผมกระซิบอย่างเศร้าสร้อย “ฉันขอโทษจริงๆ”