วิวาห์ยัดเยียด

บรรยากาศเช้านี้เต็มไปด้วยความสดใส สาวน้อยวัยยี่สิบสองปีอย่าง ‘ของขวัญ’ ไอวาริน บุญทรัพย์ กำลังตั้งใจเข้าครัวอย่างสุดความสามารถ เพราะวันนี้เป็นวันที่เธออยากทำอาหารให้อร่อยที่สุดเพื่อตอบแทนคุณหญิงทั้งสองท่านที่ช่วยอบรมเลี้ยงดูตนเองมาอย่างดี จนในที่สุดก็ได้เรียนจบคณะบริหารมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง

ตั้งแต่วินาทีแรกที่เข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ ไอวารินก็สัญญากับตัวเองตลอดว่าจะไม่ทำให้ผู้มีพระคุณต้องผิดหวัง และวันนี้เธอก็ทำได้อย่างที่พูดจริงๆ

“ขวัญเอ๊ย ไปพบคุณหญิงหน่อยสิ ท่านเรียกหาน่ะ” ชดช้อยเอ่ยขึ้น พร้อมกับเข้ามาทำหน้าที่ทำอาหารสำหรับมื้อเที่ยงแทนไอวาริน

“คุณหญิงท่านเรียกขวัญเหรอจ๊ะ ถ้าอย่างนั้น ขวัญฝากป้าช้อยดูกับข้าวหน่อยนะ” แล้วรีบล้างมืออย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้ผู้ใหญ่รอนาน

“โห นี่กะจะทำเลี้ยงคนทั้งซอยเลยหรือไง คุณๆ บ้านนี้รักษาหุ่นกันจะตาย” หญิงสูงวัยอดแซวไม่ได้เมื่อเห็นว่าสาวน้อยทำกับข้าวเสียมากมาย ในขณะที่คุณๆ ของที่นี่กินน้อยยิ่งกว่าอะไร

“แหม ขวัญก็แค่อยากจะตอบแทนคุณๆ ที่ช่วยดูแลขวัญมาตลอดจนขวัญเรียนจบ ลำพังจะหาซื้ออะไรให้ท่านตอนนี้ขวัญคงไม่มีปัญญา ก็ได้แต่ตอบแทนโดยการทำอะไรอร่อยๆ ให้ท่านทานไปก่อน” ไอวารินพูดด้วยรอยยิ้ม แต่หากวันใดวันหนึ่ง เธอพอจะมีเงินจากการทำงานก็อยากซื้ออะไรตอบแทนผู้มีพระคุณมากกว่านี้เช่นกัน

“ก็น่ารักเสียอย่างนี้ ไม่แปลกเลยที่คุณหญิงทั้งสองท่านจะเอ็นดู เอ้า รีบไปเถอะ เดี๋ยวคุณหญิงท่านจะรอนาน” ชดช้อยยิ้มด้วยความเอ็นดู นางเห็นไอวารินมาตั้งแต่เล็ก และเอ็นดูในความโชคร้ายและน่าสงสารของเด็กคนนี้จับใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าเมื่อโตขึ้นมาจะกลายเป็นเด็กที่สดใส ที่สำคัญยังรู้จักบุญคุณของคนที่ช่วยเหลืออีก ไม่ผิดหวังจริงๆ ที่คนบ้านนี้อุตส่าห์ให้การเลี้ยงดูอย่างดี

ไอวารินรีบเดินพลางเตรียมตัวให้เรียบร้อนเพื่อจะขึ้นบ้านใหญ่ไปพบกับ ‘คุณหญิงโสภิตา อารยรุ่งโรจน์’ หรือ คุณหญิงย่า ซึ่งเป็นคำเรียกที่คุณหญิงท่านกรุณาให้เรียกท่านแบบนี้เช่นเดียวกับที่หลานชายทั้งสองเรียก ครั้นเด็กอย่างเธอจะปฏิเสธก็ดูจะเสียมารยาท หญิงสาวจำได้ดีว่าวันแรกที่เข้ามาอยู่บ้านหลังนี้เป็นอย่างไร แม้ตอนนั้นจะอายุได้เพียงสามขวบเศษ แต่ภาพความทรงจำต่างๆ ยังคงฉายชัดเสมอ

ไอวารินเป็นลูกสาวของ ‘นงนุช’ คนรักเก่าของ ‘ไตรภพ’ บุตรชายเพียงคนเดียวของคุณหญิงโสภิตา แต่ด้วยฐานะของทั้งคู่ต่างกันราวฟ้ากับเหวทำให้คุณหญิงไม่เห็นด้วย และพยายามกีดกันความรักของทั้งคู่ จนสุดท้าย นงนุชแม่ของเธอต้องหนีไตรภพไป ทั้งสองคนต่างเลิกรากันไปด้วยความเสียใจและไม่ติดต่อกันอีก

จากนั้น ไตรภพก็ได้แต่งงานกับ ‘เอมอร’ ลูกสาวนักธุรกิจใหญ่ของเมืองไทย และแน่นอนว่า ไตรภพในขณะนั้นกำลังเศร้าเสียใจกับการต้องเลิกรากับนงนุช เลยตกปากรับคำและยอมแต่งงานกับเอมอรเพื่อประชดชีวิตตนเอง

ข่าวการแต่งงานของไตรภพดังไปทุกหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์สมัยนั้น เมื่อนงนุชได้เห็นข่าวก็เสียใจ แต่ก็ยอมรับในโชคชะตาและเลือกที่จะมีเส้นทางใหม่ ประจวบเหมาะกับตอนนั้นที่ ‘นเรศ’ เข้ามาจีบนงนุชพอดี

ด้วยที่นเรศเองก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่ดูดี เขาอาจไม่ได้รวยเหมือนกับไตรภพ แต่ก็เป็นคนตั้งใจทำงาน และแม้จะต้องขับรถส่งของออกต่างจังหวัดบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยมีเรื่องมือที่สามให้นงนุชต้องหนักใจ และเมื่อคบหากับนเรศได้สองปี นงนุชจึงตัดสินใจแต่งงานกับเขาและให้กำเนิดไอวารินในปีต่อมา

เหมือนทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี ทั้งไตรภพและนงนุชต่างมีครอบครัวใหม่ ที่สำคัญ ทั้งสองคนมีลูกน้อยที่เกิดมาเป็นสักขีพยานความรัก แต่ก็ไม่แคล้วที่จะยังแอบติดต่อกันอยู่ เนื่องด้วยไตรภพไม่สามารถตัดใจจากนงนุชได้จริงๆ เขาติดต่อนงนุชเพื่อพูดคุยกันในฐานะเพื่อน แม้ว่านงนุชเองจะพยายามเลี่ยงเพราะเกรงว่าจะมีปัญหาตามมา และเธอก็ไม่อยากให้คุณหญิงโสภิตาและคุณเอมอรต้องลำบากใจด้วย ถึงอย่างนั้น ไตรภพก็ยังคงพยายามติดต่อนงนุชอยู่เรื่อยๆ เพราะความผูกพันที่ไม่อาจลืมเลือนได้

แต่แล้ววันหนึ่งทุกอย่างก็พังลงเมื่อตอนที่ไอวารินอายุได้เพียงสามขวบเศษ วันนั้น นงนุชกับนเรศบอกว่าต้องออกไปส่งของที่ต่างจังหวัด จึงฝากลูกสาวตัวน้อยไว้กับป้าข้างบ้านหนึ่งคืน เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เจอพ่อกับแม่ เพราะในคืนนั้นเกิดอุบัติเหตุรถของนเรศพลิกคว่ำ ทำให้ทั้งสองเสียชีวิตคาที่ ตำรวจบอกว่าสาเหตุมาจากคนขับหลับใน เหตุการณ์นี้จึงไม่มีใครต้องรับผิดชอบ มีแต่การสูญเสียที่เด็กหญิงตัวน้อยต้องยอมรับมันเท่านั้น

และแน่นอนว่าตอนนั้นไอวารินยังเล็กมาก และรับรู้แต่เพียงว่าพ่อกับแม่หนีไปขึ้นสวรรค์เท่านั้น ไม่ได้เข้าใจความรู้สึกของการจากลา คิดแต่เพียงว่าสักวันคงได้พบเจอพ่อกับแม่อีกครั้ง และตอนนั้นเองปัญหาอีกอย่าที่ตามมาคือ เด็กน้อยไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ผู้ใหญ่ที่เอ็นดูจึงจัดการจะให้เธอไปอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

แต่สุดท้าย ไตรภพก็หยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้ และขอเลี้ยงดูในฐานะพ่อบุญธรรม ซึ่งไอวารินในตอนนั้นไม่มีทางเข้าใจอะไร ได้แต่ยอมรับในความหวังดีจากผู้ใหญ่ เพราะพอจะคุ้นหน้าไตรภพอยู่บ้าง เนื่องจากอีกฝ่ายเคยมาหาแม่ของเธอที่บ้านนั่นเอง