สมองขวาทองคำ

"เมื่อคุณเผชิญหน้ากับผู้ต้องสงสัย คุณต้องไม่กลัว ต้องกล้าหาญพุ่งเข้าไปข้างหน้า เพราะความกลัวอาจทำให้การเคลื่อนไหวของคุณผิดรูปไป และเพิ่มโอกาสในการได้รับบาดเจ็บ..."

หลังจากได้ฟังอาจารย์ร่างผอมแห้งพูดแบบนั้น เสี่ยวหมู่ก็แค่นเสียงเบาๆ อย่างดูถูก และพึมพำในใจว่า "รู้แต่หลอกคน ใครไม่รู้ล่ะว่ายิ่งพุ่งไปข้างหน้า ยิ่งตายเร็ว"

เสี่ยวหมู่มีหน้าตาพอใช้ได้ แต่ผิวซีดและร่างกายผอมบาง เหมือนต้นถั่วงอก ประกอบกับนิสัยขี้ขลาด ผลการเรียนรั้งท้ายห้อง ทำให้เขาถูกขนานนามว่าเป็นคนไร้ค่าที่สุดในประวัติศาสตร์ของวิทยาลัยตำรวจแห่งมณฑลเอ

แต่คนไร้ค่าคนนี้กลับมีโชคด้านความรักไม่น้อย เพราะเพื่อนร่วมโต๊ะของเขาคือ หลินเว่ยหราน สาวสวยอันดับหนึ่งในสามของโรงเรียน

การได้นั่งเรียนโต๊ะเดียวกับนางงามประจำโรงเรียนทุกวัน อาจเป็นการชดเชยที่สวรรค์มอบให้เขากระมัง?

แม้ว่าเขาไม่เคยกล้าชวนหลินเว่ยหรานคุยก่อน หรือแม้แต่จะมองตรงๆ สักครั้ง แต่... เขากล้าใช้หางตาแอบมองนะ

ขณะที่คิดอยู่นั้น เสี่ยวหมู่ก็ใช้หางตาเหลือบมองไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว แล้วก็เห็นหลินเว่ยหรานกำลังถือกระจกเล็กๆ เขียนคิ้วอยู่

คนที่กล้าถือกระจกเขียนคิ้วในห้องเรียนตอนที่อาจารย์กำลังสอน ก็มีแต่หลินเว่ยหรานเท่านั้น

เหมือนกับการแต่งตัวของเธอ ที่ในบรรดานักเรียนสามพันคนของวิทยาลัยตำรวจแห่งมณฑลเอ ก็เป็นคนที่กล้าที่สุด เปิดเผยที่สุด ทำให้ผู้ชายที่มองเธอแค่แวบเดียวก็รู้สึกเลือดพล่านไปทั้งตัว

แต่ไม่มีใครกล้าจัดการเธอ

แม้แต่ครูใหญ่หัวล้านก็ไม่กล้า พอเจอเธอก็จะทักทายก่อนด้วยซ้ำ

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เธอมีพ่อเป็นผู้นำในสำนักงานมณฑลล่ะ?

ไม่เหมือนเสี่ยวหมู่ที่มีแค่คุณปู่ที่เก็บขยะเพื่อส่งเขาเรียน

การแอบมองหลินเว่ยหรานเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาทนต่อสายตาดูถูกจากครูและเพื่อนร่วมชั้น และยังคงเรียนต่อไปได้

เมื่อสายตาของเขาตกไปที่ความขาวผ่องที่โผล่พ้นคอเสื้อรูปตัววีลึกของหลินเว่ยหราน เสี่ยวหมู่ก็รู้สึกคอแห้งผากทันที ในหัวเขามีภาพที่ไม่เหมาะสมผุดขึ้นมา เขากำลังจะกดดอกไม้สดสวยดอกนี้ลงบนโต๊ะ—

กริ๊งๆๆ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดเพ้อฝันของเสี่ยวหมู่

ทำให้เขาสะดุ้งโหยง และก้มลงมองไปที่ช่องโต๊ะโดยอัตโนมัติ

โทรศัพท์ก๊อปปี้ที่ควรจะถูกเลิกใช้นานแล้วของเขา มีเบอร์หนึ่งกำลังกระพริบอยู่บนหน้าจอที่แตกร้าว

"ใคร ใครมีโทรศัพท์ดังอยู่?"

อาจารย์ร่างผอมแห้งที่ถูกขัดการสอนด้วยเสียงโทรศัพท์ มองมาทางนี้ทันที

เมื่อเห็นเสี่ยวหมู่ก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาก็ไม่คิดอะไรมาก คว้าชอล์กที่อยู่บนโต๊ะขว้างมาอย่างแรง

ปั๊ก!

แม่นมาก

พอดีโดนหน้าผากของหลินเว่ยหราน

"โอ๊ย! ไอ้ผอมแห้ง แกเป็นบ้าหรือไง?"

หลินเว่ยหรานที่กำลังเขียนคิ้วอยู่ กรีดร้องและตวาดขึ้น

"อ๊ะ อ๊ะ ขะ-ขอโทษครับ ผมขว้างผิดเป้า"

อาจารย์ร่างผอมไม่กล้าหาเรื่องคุณหนูคนนี้ รีบขอโทษและโค้งคำนับ 90 องศา ดูเหมือนสมุนที่กำลังประจบทหารญี่ปุ่นไม่มีผิด

ทำให้นักเรียนทั้งห้องหัวเราะเฮฮา

เห็นว่าอาจารย์ร่างผอมมีท่าทีพอใช้ได้ หลินเว่ยหรานจึงยกโทษให้: "คราวหน้าถ้าอยากจัดการไอ้ไร้ค่านี่ ก็เดินมาตบหน้ามันตรงๆ เลย อย่ามาอวดวิชาอาวุธลับน่าสมเพชของแกเลย"

"ครับ ครับ คราวหน้าผมจะระวัง"

อาจารย์ร่างผอมพยักหน้ารัวๆ จากนั้นก็ยืดตัวขึ้นและเมื่อมองไปที่เสี่ยวหมู่อีกครั้ง ใบหน้าก็ดำเหมือนลุงป๋า: "เสี่ยวหมู่ มาที่นี่เดี๋ยวนี้!"

เสี่ยวหมู่ลุกขึ้นยืน แล้วหันไปเดินไปทางทางเดิน

เขาไม่ได้ทำตามคำสั่งของอาจารย์ที่ให้ขึ้นไปหา แต่เพราะโทรศัพท์ที่เขารับ

คุณปู่ของเขาถูกรถชนระหว่างทางกลับบ้าน!

เมื่อได้ยินโทรศัพท์จากตำรวจจราจร สมองของเสี่ยวหมู่ก็เหมือนมีเสียงระเบิดดังขึ้น

สมองว่างเปล่า คิดแต่จะรีบไปโรงพยาบาล ไม่สนใจว่าอาจารย์ร่างผอมกำลังพูดอะไร

ในขณะเดียวกัน เขาก็ลืมกฎที่ต้องรายงานหลินเว่ยหรานทุกครั้งที่จะออกไป และเดินเฉียดเข่าเนียนของเธอออกไป

ไอ้ไร้ค่านี่กล้าไม่รายงาน แถมยังกล้าแตะต้องฉัน?

หลินเว่ยหรานโกรธมาก ลุกพรวดขึ้นยืน และตะโกนเสียงแข็ง: "เสี่ยวไร้ค่า หยุดนะ!"

เสี่ยวหมู่ที่กำลังถามถึงอาการของคุณปู่ทางโทรศัพท์อย่างร้อนรน ไม่ได้หันกลับมา แค่ยกมือถือและเดินเร็วๆ ต่อไป

"แกกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ!"

หลินเว่ยหรานยิ่งโกรธ ยกขาขวาเรียวยาวขึ้นทันที เตะตรง 180 องศา ปั๊ก! เข้าที่ท้ายทอยของเสี่ยวหมู่

"โอ๊ย!"

พร้อมกับเสียงร้องของเสี่ยวหมู่ ร่างของเขาโน้มไปข้างหน้า หน้าผากกระแทกกับมุมโต๊ะด้านหน้าเต็มๆ

เลือดสด กระเซ็นทั่ว!