บทนำ
เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของกริฟฟอน ไนท์ ลงจอดที่สนามบินตอนหนึ่งทุ่มพอดี ขณะที่พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า สีส้มและแดงสดใสกำลังเปลี่ยนเป็นแสงจันทร์ที่สว่างไสว ภายในครึ่งชั่วโมงหลังจากที่เขามาถึง เขาก็สั่งให้พาฉันไปที่เพนท์เฮาส์ในตัวเมืองของเขา
บท 1
เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของกริฟฟอนลงจอดที่สนามบินเวลา 19.00 น. พอดีกับที่พระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า สีส้มและแดงสดใสค่อยๆ เลือนหายไปให้แสงจันทร์สว่างไสว ภายในครึ่งชั่วโมงหลังจากเขามาถึง เขาสั่งให้พาฉันไปที่เพนท์เฮาส์ของเขาในใจกลางเมือง
ตามสัญญาของเรา ฉันต้องชำระล้างร่างกาย "ทั้งภายในและภายนอก" อย่างหมดจด ไม่มีร่องรอยของน้ำหอมหรือเครื่องสำอางใดๆ ในฐานะอัลฟ่า ประสาทสัมผัสของเขาไวกว่าหมาป่าทั่วไป ฉันปฏิบัติตามความชอบและข้อกำหนดของเขาอย่างเคร่งครัด เปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าไหมที่ซักใหม่ แล้วขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นสอง
กริฟฟอนนั่งอยู่หน้าเตาผิงบนเก้าอี้หนังมีพนักพิง ข้อเท้าข้างหนึ่งพาดอยู่บนหัวเข่าอีกข้างอย่างผ่อนคลาย กำลังพลิกดูเอกสารกองหนึ่ง เมื่อฉันเข้ามาในห้อง เขาชายตามองฉันก่อนจะวางกระดาษลงบนโต๊ะข้างๆ ตัว
"มานี่" เขาสั่ง หมาป่าในตัวเขาแวบวาวเป็นประกายสีอำพันในดวงตาสีเข้มขณะที่เขาหรี่ตามองฉัน ความเย็นวาบแล่นไปตามสันหลังของฉัน
เสียงของเขาห้วนและไร้อารมณ์ กดทับหัวใจฉันเหมือนเช่นเคย ฉันปรารถนาแค่สักครั้งที่จะได้ยินอะไรบางอย่างในน้ำเสียงเวลาที่เขาพูดกับฉัน แต่เขามักรักษาบรรยากาศอันทรงพลังและลึกลับของเขาไว้เสมอ ไม่เคยบ่งบอกว่ากำลังคิดหรือรู้สึกอะไร ฉันไม่กล้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว กลัวว่าความล่าช้าใดๆ อาจทำให้เขาโกรธ
ฉันก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพต่อตัวตนอันน่าเกรงขามของเขา เท้าเปล่าของฉันเงียบสนิทบนพรมนุ่มขณะที่รีบเดินไปหาเขา
ทันทีที่ฉันอยู่ข้างกายเขา เขาดึงฉันเข้าสู่อ้อมแขนและลงบนตัก ยกคางของฉันขึ้นด้วยมือใหญ่ของเขา
เขาก้มศีรษะลงจูบริมฝีปากที่รอคอยของฉันอย่างดุดัน ไร้ร่องรอยความอบอุ่นที่ฉันโหยหา ลิ้นของเขาแทรกเข้ามาในปากฉัน พันวนรอบลิ้นของฉัน ความปรารถนาไหลผ่านร่างกายฉัน รวมตัวกันที่จุดซ่อนเร้น
กริฟฟอนอาจดูสง่างามและสำรวมต่อหน้าฝูงและชนชั้นสูงอื่นๆ แต่เขาไม่แสดงสิ่งเหล่านั้นเมื่อมาถึงเรื่องบนเตียง เขาไม่เคยสำรวม ไม่เคยอ่อนโยนกับฉัน ไม่มีคำหวานหู ไม่มีจูบอ่อนหวาน มีแต่ความหิวกระหาย ความปรารถนา และเซ็กซ์
กับฉัน เขาเป็นสัตว์ป่าเสมอ เป็นอัลฟ่าที่หยาบกร้านตลอดเวลา ไม่เคยเป็นผู้นำที่เยือกเย็น สงบ และมีสติที่คนอื่นเห็น
เขาไปทำธุรกิจของฝูงมาสามเดือน คืนนี้เขาคงไม่ปล่อยฉันไปง่ายๆ
อย่างที่คาดไว้ เขาหยาบกว่าปกติ ราวกับว่าเขาเป็นหมาป่าป่าเถื่อนทั้งตัวแทนที่จะเป็นแค่ส่วนใหญ่เป็นหมาป่าอย่างที่เขามักเป็น
กริฟฟอนไม่หยุดกระแทกกายจนกระทั่งฉันเหนื่อยเกินกว่าจะรับไหว หมาป่าในตัวเขาเปล่งประกายในดวงตาและใบหน้าบิดเบี้ยวเป็นเหมือนขบเขี้ยวตลอดเวลา
เมื่อฉันตื่นขึ้นมา ฉันพบว่าตัวเองอยู่บนเตียงคนเดียว แทนที่จะเป็นความเงียบที่ฉันมักตื่นมาพบ ฉันได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากห้องน้ำ
ฉันขมวดคิ้วด้วยความสับสนและมองไปทางเสียงนั้น ประหลาดใจที่เห็นร่างสูงใหญ่กำยำของกริฟฟอนสะท้อนอยู่ในประตูกระจกของห้องอาบน้ำ ปกติเขามักจากไปทันทีหลังจากที่เราเสร็จกิจ ไม่มีคำอำลา ไม่รอให้ฉันตื่น
ฉันพยายามลุกขึ้นนั่ง ร่างกายอ่อนล้าจากการร่วมรักหลายชั่วโมง และฉันนั่งรออย่างเงียบๆ ให้ชายคนนั้นออกมา
ไม่กี่นาทีต่อมา น้ำหยุดไหล และกริฟฟอนเดินเข้ามาในห้อง มีผ้าขนหนูพันรอบเอว
หยดน้ำจากปลายผมสีเข้มของเขาหยดลงบนผิวสีบรอนซ์ ค่อยๆ ไหลลงตามกล้ามท้องที่ชัดเจน ใบหน้าของเขาคมเข้ม หล่อเหลาอย่างประณีต ด้วยโครงหน้าที่คมชัด
ดวงตาของเขารูปทรงเหมือนอัลมอนด์สีเฮเซล ดูห่างเหิน ลึกล้ำและอ่านไม่ออก
แม้ในร่างมนุษย์ ด้านหมาป่าสีเข้มของเขาก็ยังแสดงออกมาให้เห็น สร้างความลึกลับรอบตัวอัลฟ่าคนนี้มากยิ่งขึ้น
สำหรับคนอื่นๆ เขาเป็นคนมีเสน่ห์แต่ห่างเหิน เป็นมิตรแต่เย็นชาและเข้าถึงยาก เพียงแค่มองปราดเดียว ผู้คนก็บอกได้ว่าเขาไม่ใช่คนที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย แต่ก็ไม่ได้เป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว
สำหรับฉัน เขาเป็นเพียงคนเย็นชา โหดร้าย และเข้าไม่ถึง แม้ในยามที่เขาอยู่ในตัวฉัน
เมื่อเห็นว่าฉันตื่นแล้ว เขามองฉันด้วยสายตาเย็นชาและพูดว่า "เธอไม่ต้องมาอีกแล้ว" ฉันกะพริบตา กุมผ้าห่มแน่นรอบตัว ข้อนิ้วขาวซีดขณะที่ความตระหนกแล่นผ่านหัวใจ เขาหมายความว่าอะไร?
กริฟฟอนหมุนตัว เดินไปที่โต๊ะข้างเตียง ไปที่เอกสารที่เขาดูอยู่เมื่อคืน เขาคัดแยกเอกสารเหล่านั้น แล้วโยนแผ่นหนึ่งลงบนเตียงตรงหน้าฉัน
ฉันกำลังยกเลิกสัญญาของเรา เธอถูกปลดแล้ว
ฉันรู้สึกเลือดไหลออกจากใบหน้า และหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไล่ออก ไม่ใช่เลิกกัน?
ไม่ว่าความสัมพันธ์ของเราจะเริ่มต้นอย่างไร ไม่ว่าฉันจะรู้สึกอย่างไรกับเขา ฉันรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง
เพราะในความเป็นจริง เราไม่มี "ความสัมพันธ์" เราเป็นนายจ้างกับลูกจ้าง และฉันรับใช้กริฟฟอนเพียงจุดประสงค์เดียว ถึงอย่างไร คำพูดของเขาก็ทิ่มแทงใจ
ฉันไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะยุติทุกอย่างอย่างกะทันหัน ฉันคิดว่าฉันจะมีเวลามากกว่านี้ แน่นอน ฉันคาดหวังความเย็นชาไร้อารมณ์แบบที่เขาเป็น แต่นี่มันเกินกว่านั้น
หลังจากอยู่กับเขามาห้าปี เขาไม่ให้เหตุผลหรือคำอธิบายใดๆ
เขาไม่คิดว่าฉันสมควรได้รับสิ่งนั้น และมันเจ็บปวดที่จะคิดถึงเรื่องนี้ ฉันกดความเจ็บปวดในหัวใจไว้ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากการจ้องเอกสารบนเตียงและมองไปที่กริฟฟอน
เวลาผ่านไปนานพอที่ฉันแข็งค้างกับคำพูดของเขา ตอนนี้เขาแต่งตัวเรียบร้อยในชุดสูทสีเข้มแบบที่เขาใส่เป็นประจำ
"แต่...สัญญาจะหมดอายุในอีกหกเดือน เราไม่สามารถรออีกสักหน่อยได้เหรอ?" เสียงฉันฟังดูอ้อนวอนบางส่วน และฉันพยายามไม่ให้เสียงสั่น
หมอบอกว่าฉันเหลือเวลาอีกแค่สามเดือน และสิ่งเดียวที่ฉันต้องการคืออยู่กับเขาจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต
กริฟฟอนยังคงเงียบ จ้องมองฉันด้วยสีหน้านิ่งเฉยและว่างเปล่า ราวกับเขากำลังเตะของเล่นที่เขาเบื่อหน่ายไปแล้ว
ความเงียบของเขาบอกฉันทุกอย่าง การตัดสินใจของเขาเด็ดขาด
หลังจากห้าปีอันยาวนานที่พยายาม ฉันล้มเหลวในการละลายหัวใจอันแข็งเย็นของกริฟฟอน ถึงเวลาที่ต้องตื่นจากภาพลวงตา
ฉันหยิบสัญญาและฝืนยิ้มปลอมๆ พยายามทำเป็นไม่สนใจ "อย่าจริงจังนักสิ ฉันแค่ล้อเล่น" แล้วฉันเสริมว่า "ฉันดีใจที่มันจบแล้ว ฉันได้หยุดหกเดือน สมบูรณ์แบบแค่ไหน!"
กริฟฟอนหยุดชั่วครู่ขณะปรับแขนเสื้อ แล้วเงยหน้ามองฉัน
ฉันต้องใช้ความพยายามทั้งหมดเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีความเศร้าในดวงตา ให้แน่ใจว่าอารมณ์เดียวที่เขาเห็นได้คือความตื่นเต้นหรือโล่งใจ สิ่งสุดท้ายที่ฉันรู้สึกจริงๆ
กริฟฟอนหรี่ตาและขมวดคิ้ว "เธอดีใจที่มันจบ?"
ฉันพยักหน้าและยักไหล่ข้างหนึ่งราวกับไม่มีอะไรต้องกังวล
"อืม ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนเดิมที่ตกลงเรื่องนี้แล้ว ถึงเวลาที่ฉันต้องแต่งงานและมีลูก ฉันไม่สามารถเป็นคู่รักตามสัญญาของคุณตลอดไปได้ใช่ไหมคะ?"
ในใจ ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง มันเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะแต่งงานหรือมีลูก แต่ฉันจะไม่มีวันยอมให้กริฟฟอนรู้เรื่องนั้นเด็ดขาด
ฉันจะจากไปอย่างมีศักดิ์ศรีและสง่างาม
ฉันฝืนยิ้มอีกครั้งและถาม "นั่นหมายความว่าฉันสามารถมีแฟนปกติได้ในที่สุดเมื่อฉันออกจากที่นี่ใช่ไหม?"
ดวงตาของกริฟฟอนเต็มไปด้วยอารมณ์ลึกซึ้งที่ไม่อาจระบุได้
หลังจากจ้องมองฉันสักพัก เขามองนาฬิกาและหันหลังเดินจากไป "ทำอะไรก็ได้ตามใจเธอ"
มองแผ่นหลังของเขาขณะที่เขาหันและเดินจากไป รอยยิ้มของฉันจางหาย
กริฟฟอนเกลียดเวลาที่คนอื่นแตะต้องสิ่งของของเขา รวมถึงผู้หญิงของเขา หมาป่าในตัวเขาจะปะทุออกมา ดวงตาของเขาจะเปล่งประกายสีอำพัน และกรงเล็บของเขาจะงอกออกมา แต่ครั้งนี้ ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขาเลิกสนใจฉันจริงๆ
บทล่าสุด
#798 เลือดในทางเดิน
อัปเดตล่าสุด: 1/7/2026#797 สิบนาทีในการเขียนชะตากรรมใหม่
อัปเดตล่าสุด: 12/30/2025#796 คำสาบานเลือดในความมืด
อัปเดตล่าสุด: 12/29/2025#795 ความอดทนเงียบ ๆ
อัปเดตล่าสุด: 12/29/2025#794 เครื่องหมายต่อต้านความว่างเปล่า
อัปเดตล่าสุด: 12/29/2025#793 ความจริงที่เขาเป็นหนี้เธอ
อัปเดตล่าสุด: 12/18/2025#792 น้ำหนักของอำนาจ
อัปเดตล่าสุด: 12/15/2025#791 ขอบแห่งความดี
อัปเดตล่าสุด: 12/6/2025#790 คำสัญญาภายใต้ไฟ
อัปเดตล่าสุด: 12/6/2025#789 ห้านาทีในการใช้ชีวิต
อัปเดตล่าสุด: 12/1/2025
คุณอาจชอบ 😍
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
เมียขัดดอก
"คุณหมอคะฉันขอร้องล่ะคุณหมอช่วยแม่ฉันด้วยเถอะนะ" หญิงสาวขอร้องอ้อนวอนถึงขั้นยกมือขึ้นมากราบไหว้
"ทางเราช่วยได้เท่าที่ช่วยจริงๆ" ถ้าเขาทำแบบนั้น โรงพยาบาลของเขาอาจจะถูกฟ้องได้ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีเลย และมันก็ไม่คุ้มกับการเสี่ยง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะ จะให้กราบเท้าฉันก็ยอม"
"คุณอย่าทำแบบนี้เลย"เขารีบพยุงร่างของหญิงสาวที่กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าให้กลับขึ้นมายืนใหม่อีกครั้ง
"คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันเคยเรียนหมอมาค่ะ ฉันคงพอช่วยงานคุณได้ไม่มากก็น้อย" เพราะเธอเคยเรียนมาด้านนี้ก็เลยรู้ว่าใครที่สามารถจะช่วยแม่ของเธอได้ และก็รู้ด้วยว่ามันเสี่ยงมากถ้าจะทำแบบนี้
"คุณก็เคยเรียนหมอมา คุณก็คงจะรู้ผมคงช่วยไม่ได้"
"ถ้าเปลี่ยนจากช่วยงานเป็นเอาร่างกายของฉันแลกเปลี่ยนได้ไหมคะ"
"คุณพูดอะไร"
"ถ้าคุณหมอยอมช่วยผ่าตัดให้แม่ฉันฉันจะยอมมอบร่างกายให้คุณค่ะ" เธอมีคนที่จะมาบริจาคอวัยวะแล้ว เหลือแค่การผ่าตัดเท่านั้น..
BAD FIANCE พันธะรักคู่หมั้นใจร้าย
เพลิงเขมราช
เธอจึงไม่มีสิทธิ์อ้อนวอน
. . .
ใครต่อใครต่างกล่าวหาว่า ‘อมายา’ เป็นฆาตกร
ที่ฆ่าลูกเมียของ ‘เขมราช’ อย่างเลือดเย็น
นั่นก็เพราะมีหลักฐานมัดตัว แต่ทว่าเธอ ‘ไม่ได้ทำ’
กระนั้นใครเล่าจะเชื่อ
โดยเฉพาะเขา... ชายผู้กุมหัวใจเธอไว้ทั้งดวง
ความแค้นของเขาคอยตามหลอกหลอน
หลับตายังฝันเห็น ตื่นมาก็ยังรู้สึก...
มันทรมานเหมือนตายทั้งเป็น
แต่เพลิงแค้นไม่มีวันมอดลง
จนกว่าเธอจะได้ชดใช้อย่างสาสม
แม้ในวันเธอกำลังจะให้กำเนิด 'ลูกของเขา'
เขมราชกลับย้ำแผลใจให้ลึกลง เพราะเขาต้องการแค่ลูก
ส่วนเธอนั้นไม่มีความหมาย ก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าที่รอเวลากำจัดทิ้ง...
. . .
พระเอกร้าย และนางเอกก็ร้ายพอ ๆ กัน
ใครเป็นความดันค่อย ๆ อ่าน ค่อย ๆ ซึมซับนะคะ
เนื้อหาทั้งหมด 57 บท (ไม่รวมบทพิเศษ 4 บท ถ้ารวมก็ 61 บท)
เนื้อหามีประเด็นเสียดสี ท่านใดอ่อนไหวง่ายโปรดใช้วิจารณญาณ
คุณฟอร์บส์
โอ้พระเจ้า! คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน แม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังเป็นคนเดิมที่หยิ่งยโสและชอบบงการทุกอย่างตามใจตัวเอง
"ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย?" ฉันถาม ขณะที่รู้สึกว่าขาของฉันเริ่มอ่อนแรง
"ขอโทษนะถ้าฉันทำให้เธอคิดว่าเธอมีทางเลือก" เขาพูดก่อนจะคว้าผมของฉันแล้วดันตัวฉันลง บังคับให้ฉันก้มลงและวางมือบนโต๊ะทำงานของเขา
โอ้ พระเจ้า มันทำให้ฉันยิ้ม และทำให้ฉันยิ่งเปียกชุ่ม บรายซ์ ฟอร์บส์ ดุเดือดกว่าที่ฉันเคยจินตนาการไว้มาก
แอนนาลีส สตาร์ลิ่ง สามารถใช้คำพ้องความหมายทุกคำในพจนานุกรมเพื่ออธิบายเจ้านายจอมโหดของเธอ และมันก็ยังไม่เพียงพอ บรายซ์ ฟอร์บส์ เป็นตัวอย่างของความโหดร้าย แต่โชคร้ายที่เขาก็เป็นตัวอย่างของความปรารถนาที่ไม่อาจต้านทานได้เช่นกัน
ในขณะที่ความตึงเครียดระหว่างแอนน์และบรายซ์ถึงจุดที่ควบคุมไม่ได้ แอนนาลีสต้องต่อสู้เพื่อไม่ให้ยอมแพ้ต่อสิ่งยั่วยวน และต้องตัดสินใจอย่างยากลำบาก ระหว่างการตามความทะเยอทะยานในอาชีพของเธอหรือยอมแพ้ต่อความปรารถนาลึกๆ ของเธอ เพราะเส้นแบ่งระหว่างสำนักงานและห้องนอนกำลังจะหายไปอย่างสิ้นเชิง
บรายซ์ไม่รู้จะทำอย่างไรเพื่อให้เธอออกไปจากความคิดของเขา แอนนาลีส สตาร์ลิ่ง เคยเป็นแค่เด็กสาวที่ทำงานกับพ่อของเขา และเป็นที่รักของครอบครัวเขา แต่โชคร้ายสำหรับบรายซ์ เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ขาดไม่ได้และยั่วยวนที่สามารถทำให้เขาคลั่งได้ บรายซ์ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถห้ามมือของเขาไม่ให้แตะต้องเธอได้นานแค่ไหน
ในเกมที่อันตราย ที่ธุรกิจและความสุขต้องห้ามมาบรรจบกัน แอนน์และบรายซ์ต้องเผชิญกับเส้นแบ่งที่บางเบาระหว่างเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ที่ทุกสายตาที่แลกเปลี่ยน ทุกการยั่วยุ เป็นคำเชิญให้สำรวจดินแดนที่อันตรายและไม่รู้จัก













