สัตว์เลี้ยงตามสัญญาของมหาเศรษฐี

“แม่ขายหนูเหรอ?” เอ็มม่าถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“เขายอมจ่ายห้าหมื่นดอลลาร์สำหรับแก ฉันจะทำอะไรได้ แกถูกซื้อตัวไปแล้ว จ่ายเงินครบแล้วด้วย” เจน แม่เลี้ยงของเอ็มม่ากล่าว

“หนูไม่แต่งงาน”

“โอ้ แต่งสิยะ! เขาจ่ายเงินให้เราแล้ว! พอแกเรียนจบมหาวิทยาลัย แกก็ต้องแต่งงาน ในที่สุดฉันก็หาผู้ชายที่ยอมตกลงได้ซะที”

เจนหยิบรูปถ่ายของชายสูงอายุคนหนึ่งขึ้นมา หัวล้าน อ้วนฉุ อัปลักษณ์ อายุของเขาอย่างน้อยก็ห้าสิบกว่าปีแล้ว ส่วนเอ็มม่าเพิ่งจะยี่สิบเอ็ด

ความโกรธของเอ็มม่าเดือดพล่าน “หนูมีแฟนแล้วนะ! หนูไม่ใช่สมบัติของแม่ที่จะเอาไปขายได้! ทำไมแม่ไม่ขายแอนนาให้ตาแก่นั่นล่ะ?”

ยังไม่ทันที่เอ็มม่าจะได้สูดลมหายใจ เจนก็ตบหน้าเธออย่างแรงฉาดใหญ่

“อีโง่! เขาจ่ายเงินค่าตัวแกมาแล้ว! แล้วเงินก็ใช้หมดไปแล้วด้วย! แกต้องแต่งงานกับเขา ไม่งั้นฉันก็ต้องขายบ้านหลังนี้!”

“แกควรจะดีใจนะที่มีคนเห็นว่าแกยังมีค่าอยู่บ้าง” แอนนาเยาะเย้ย

“แม่จะไม่ได้ขายบ้าน และหนูก็จะไม่แต่งงานกับผู้ชายคนนั้นด้วย! เงินนั่นหนูจะหามาคืนเอง!” เอ็มม่าเดินกระทืบเท้าออกจากบ้านไปทั้งที่ไม่มีข้าวของติดตัวเลย กลับไปยืนตากฝนอยู่ข้างนอก

เจนมันเป็นนางมารร้ายโดยสันดาน แต่ครั้งนี้มันต่ำทรามที่สุด

เอ็มม่าถูกขายไปแล้ว เธออยากจะร้องไห้และกรีดร้องออกมาพร้อมๆ กัน น้ำตาของเธอไหลปนไปกับสายฝน จนในที่สุดเธอก็แยกไม่ออกแล้วว่าอะไรเป็นอะไร

แมตต์ เธอคิด ฉันต้องไปหาเขา

การได้อยู่ใกล้เขาทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเสมอ แมตต์มีวิธีที่ทำให้ความรู้สึกแย่ๆ มลายหายไป เขาคือคนที่เธอควรจะได้แต่งงานด้วยหลังเรียนจบ ไม่ใช่ตาแก่ตัณหากลับบางคน เขามาจากครอบครัวที่ร่ำรวย บางทีพวกเขาอาจจะช่วยเธอเรื่องนี้ได้

เธอรีบเดินออกมามุ่งหน้าไปยังหอพักของแมตต์ ทันใดนั้นฝนก็หยุดตก อันที่จริง ถ้าบ่ายนี้ฝนไม่ตกหนักขนาดนี้ เธอก็คงไม่กลับบ้าน

สิ่งสุดท้ายที่เอ็มม่าอยากทำคือการกลับบ้าน มันไม่ใช่บ้าน อย่างน้อยก็ไม่ใช่สำหรับเธอ เธอเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก และพ่อของเธอก็จมอยู่ในห้วงเมามายไม่สิ้นสุดนับตั้งแต่นั้น ในช่วงเวลาหนึ่งที่เขามีสติอยู่บ้าง เขาก็แต่งงานใหม่ ตอนแรกเจนก็ดี เธอมาพร้อมกับแอนนา ลูกสาวของตัวเอง และการขยายครอบครัวดูเหมือนจะส่งผลดีต่อพ่อของเธอบ้าง อย่างน้อยก็ชั่วขณะหนึ่ง แต่ไม่นานนัก เขาก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม เขาจะเมาตั้งแต่เก้าโมงเช้า เขาไม่เคยทำร้ายพวกเธอหรืออะไร เจนเป็นคนจัดการเรื่องนั้นเอง เธอคือปีศาจจำแลงกายมาเกิดชัดๆ

เอ็มม่ากลายเป็นคนรับใช้ในบ้านของตัวเอง พ่อของเธออยู่ในสภาพเมามายไม่ได้สติตลอดเวลา เอ็มม่าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าสติสัมปชัญญะของพ่อยังอยู่หรือเปล่า เจนฉวยโอกาสนี้บังคับให้เอ็มม่าทำทุกอย่าง เจนกับแอนนาไม่เคยคิดจะช่วยหยิบจับอะไรเลย เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นการรังแกเอ็มม่า

ภาพบ้านของเธอช่างหวานอมขมกลืน ในขณะที่มันเก็บความทรงจำอันล้ำค่าในวัยเด็กของเธอไว้ มันก็ยังเก็บความบอบช้ำทางจิตใจอย่างลึกซึ้งจากการถูกเจนทารุณกรรมด้วยเช่นกัน สายฝนอันเย็นเยียบชโลมร่างเธอจนเปียกปอนไปถึงส่วนลึกของจิตใจ

“แค่เข้าไปแป๊บเดียวแล้วก็ออกมา” เอ็มม่าปลอบใจตัวเองบ่ายนี้ก่อนจะเข้าไปในบ้าน เธอเดินอ้อมไปทางประตูหลัง และภาวนาให้มันไม่ได้ล็อก

ขณะที่เธอขยับเข้าไปใกล้ เสียงอันคุ้นเคยก็เสียดแทงโสตประสาท

“ไอ้ตัวไร้ค่า! ไอ้เศษสวะ! เมื่อไหร่แกจะตายๆ ไปซะที! แกอยู่ไปก็รกโลก ไม่มีประโยชน์อะไรกับฉันเลย!” เสียงกรีดร้องอันแหลมเล็กแฝงด้วยพิษสงของเจนดังจนบ้านสะเทือน

บ้านหลังนี้เคยเป็นสถานที่ที่มีความสุขมาก ตอนนี้ความสุขนั้นมีอยู่แค่ในความทรงจำของเอ็มม่าเท่านั้น บ้านทั้งมืดมิดและอ้างว้าง เสียงกรีดร้องของเจนกับเสียงทีวีที่ดังกระหึ่มกลบเสียงย่องเบาของเอ็มม่า หรืออย่างน้อยเธอก็คิดเช่นนั้น

ทันทีที่เธอไปถึงห้องนอน ก็มีแขนคู่หนึ่งโอบรอบเอวเธอ

"เอ็มม่า! ย่องไปย่องมาในที่มืดแบบนี้! คิดจะทำอะไรน่ะหา?" แอนนากรีดร้องขณะที่แขนรัดร่างเอ็มม่าแน่นขึ้น

ร่างของเอ็มม่าแข็งทื่อ นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอต้องการ

เจนนั้นร้ายกาจ แต่แอนนาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เธอมักจะผสมโรงกับความโหดร้ายของเจนเสมอ แอนนาได้ใจจากเรื่องแบบนั้น "แม่คะ! ดูสิว่าใครพยายามจะหลบหน้าพวกเรา!"

เจนเดินอาดๆ ออกมาจากห้องนั่งเล่น ดวงตาหรี่มองเอ็มม่า

"แกต้องการบ้าอะไรหา?" เธอแผดเสียง แอนนาปล่อยมือแล้วหัวเราะคิกคักอย่างสะใจ

"หนูต้องการของบางอย่างของหนูค่ะ" เอ็มม่าถอนหายใจ

"แกกับพ่อที่ไม่เอาไหนของแกน่ะมีแต่เอา เอา เอา! ไม่เคยทำประโยชน์อะไรให้ครอบครัวนี้เลย! ฉันประคับประคองครอบครัวนี้มาตลอดสิบปี! แล้วแก! แกมันตัวปัญหาจริงๆ!"

"หนูทำงานพิเศษสามงานพร้อมกับเรียนเต็มเวลา! หนูจ่ายให้แม่เดือนละ 500 ดอลลาร์! หนูทำความสะอาดบ้านนี้ทุกสุดสัปดาห์! แม่ต้องการอะไรจากหนูอีกคะ?" เอ็มม่าโต้กลับ

"ข้าวของมันแพงขึ้น แกเรียนมาไม่ใช่เหรอ? พ่อแกทำพวกเราเป็นหนี้หัวโต! ฉันไม่มีปัญญาซื้ออะไรอีกแล้ว!"

เอ็มม่าเบื่อที่จะเถียงเรื่องนี้แล้ว เธอทั้งหนาวทั้งเปียก เธอแค่อยากจะไปจากที่นี่

"หนูไม่มีแรงจะมาต่อล้อต่อเถียงกับแม่แล้ว หนูจะไปเอาของแล้วก็จะไป—"

ความคิดของเธอถูกขัดจังหวะด้วยสายฝนที่ตกลงมาอีกครั้ง เธอต้องวิ่งฝ่าพายุฝน และด้วยน้ำที่เจิ่งนองไปทั่ว ในที่สุดเธอก็ไปถึงหอพักของแมตต์ เอ็มม่าเคาะประตูแล้วรอ ประตูเปิดออก และเธอหวังว่าจะได้พบทางรอดของเธออยู่อีกฟากหนึ่ง

"แมตต์! ฉัน—" เธอชะงักเมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องของแมตต์อยู่ตรงนั้นแทน "โอ้ ขอโทษที่รบกวนนะ"

"เอ็มม่า เธอเปียกโชกเลย เป็นอะไรรึเปล่า?"

"อืม ขอโทษที แมตต์อยู่ไหม ฉันอยากเจอเขาน่ะ"

"เขา..." เพื่อนร่วมห้องของเขาพูด มือเกาหลังศีรษะตัวเองแล้วก้มหน้ามองต่ำ "เขา... เขาไม่อยู่ เพิ่งวิ่งออกไปเมื่อกี้นี้เอง บอกว่ายุ่งกับ... อะไรสักอย่าง"

เอ็มม่ารู้สึกแย่ แมตต์กำลังกดดันอย่างหนักจากครอบครัวของเขา และมักจะยุ่งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาทำได้ตามมาตรฐานของพวกเขา เธอน่าจะรู้ดีกว่านี้ที่ไม่ควรโผล่มาโดยไม่ได้บอกกล่าวแบบนี้

"อ๋อ ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ ขอบใจนะ เดี๋ยวฉันจะลองติดต่อเขาดูทีหลัง" เธอยิ้มแล้วหันหลังกลับเพื่อจากไป

"เอ็มม่า?"

"คะ?" เอ็มม่าหันกลับไปเห็นเพื่อนร่วมห้องของแมตต์ยื่นมือมาทางเธอด้วยสีหน้าเศร้าๆ ดูเหมือนเขากำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในใจ แต่แล้วก็ส่ายหัวราวกับเปลี่ยนใจไปแล้ว

"ไม่มีอะไรหรอก ระวังตัวด้วยนะ?" เขายิ้มให้แล้วปิดประตู

เอ็มม่าเดินลากขากลับหอพัก เนื้อตัวหนักอึ้งไปด้วยน้ำ ความเศร้า และความเสียใจ สงสัยต้องซักผ้าแบบเปลือยเปล่าซะแล้วสิเรา, เธอพูดติดตลกกับตัวเอง หลังจากวันที่ดูเหมือนจะยาวนานที่สุดในชีวิต ในที่สุดเธอก็กลับมาถึงอาคารหอพัก เมื่อเข้าใกล้ห้องของตัวเอง เธอก็คิดว่าได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเธอ

"วันนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นอีกไหมเนี่ย?" เธอกระซิบกับตัวเอง เมื่อเข้าไปใกล้ขึ้น เสียงนั้นก็ชัดเจนขึ้น

"เอาน่า แมตต์" เสียงหวานเลี่ยนจนน่าคลื่นไส้ดังขึ้น "ยังไงคุณก็ต้องเลือกพวกเราคนใดคนหนึ่งอยู่ดี บอกฉันสิคะ ที่รัก ตกลงเป็นใครกันแน่? คุณรักใครกันแน่จริงๆ?"