บทนำ
"หล่อแล้วไงขอโทษหนูก่อน" ไอรินยังคงเชิดหน้ามองจะเอาคำขอโทษจากปากอาทิตย์ให้ได้ "ยัยโง่!!" ไม่พูดมากแต่อาทิตย์สะบัดแขนคนตัวเล็กออกแล้วขึ้นรถไปทันที ไอรินที่เห็นอย่างงั้นก็รีบกระโดดขึ้นไปซ้อนท้ายตามเขา
"ไอรินลงมา...มันสายแล้วนะแกปล่อยพี่เขาไปเถอะ" แมนพยายามจับแขนเพื่อนสาวแต่ก็โดนเพื่อนสะบัดออก
"ลงไปยัยบ้า!!" น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจ อาทิตย์สตาร์ทรถและเบิ้ลเสียงดังจนไอรินต้องยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างเอาไว้ "เธอหยุดนะ!! มันเสียงดัง" เธอพยายามตะโกนแข่งกันเสียงรถที่มันเสียงดังมากๆ
"เธอบ้าหยุดเบิ้ลรถนะ ว๊าย!!!!!" อาทิตย์ขับรถออกมาทันทีและไม่สนว่าคนที่ซ้อนท้ายจะเป็นยังไง แมนที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามรถมาทันทีและดีที่ไปทางเดียวกันที่เขาจะเข้าไปร่วมกิจกรรมกับรุ่นพี่
"อย่าขับเร็วได้ไหมไอกลัว..." ไอรินกอดเอวสอบเอาไว้แน่นและซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของอาทิตย์ ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว
"สมน้ำหน้า!!" รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นอย่างสะใจเมื่อได้ทำให้คนตัวเล็กหวาดกลัวได้
อย่าแกล้งน้องนะเฮีย!!
เป็ยยังไงคอมเมนท์มาหน่อยนะคะติชมได้นะ
บท 1
intro
มหาลัย
นักศึกษาใหม่วิ่งกันให้วุ่นวายไปหมดเมื่อเสียงประกาศให้ไปรวมตัวเพื่อพบปะกับรุ่นพี่ของแต่ละคณะและหนึ่งในนั้นก็คือไอริน
เด็กสาวที่เพิ่มจบม.6 และเธอก็เลือกที่จะเข้าศึกษาต่อที่มหาลัยแห่งนี้โดยเลือกเรียนวิศวะฯ
เพื่ออยากจะเอาชนะใจตัวเองและลบคำสบประมาทของเพื่อนที่ชอบล้อว่าเธอเป็นเด็กขี้แย
"ทำไมรุ่นพี่ไม่มาหารุ่นน้องเองนะ.."
ไอรินตั้งคำถามกับตัวเองและเดินทอดน่องไปตามทางเดินที่เชื่อมต่อกับตัวอาคารเรียนอย่างเชื่องช้า
ผลัก!!
ตุบ!!
"โอ้ยเจ็บ....."
ไอรินรีบยกเอามือมาลูบหัวเข่าตัวเองปอยๆพร้อมเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินมาชนเธอ
"ขอโทษๆพอดีเรารีบเลยไม่ได้ดูขอโทษนะ"
ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาถูกระเบียบยื่นมือเข้าไปหวังจะให้ไอรินจับเพื่อพยุงตัวเองบุกขึ้น
ไอรินยู่ปากเข้าหากันและจับมือหนาของชายหนุ่มพยุงตัวเองลุกขึ้น
"จะไปเข้ากิจกรรมเหมือนกันหรอ?" ชายหนุ่มถามขึ้น
ไอรินพยักหน้าน้อยๆก่อนจะก้มมองหัวเข่าที่เป็นแผลเลือดออกนิดหน่อย
"ทำเค้าเลือดไหลขอโทษเค้าด้วย"
"ขอโทษครับ...แล้วจะไปเข้ากิจกรรมเหมือนกันใช่ป่ะ?" ชายหนุ่มถามเสียงใสก่อนจะพยุงไอรินเดินไปด้วยกัน
"เป็นเพื่อนกันไหมไอรินมาเรียนคนเดียวยังไม่มีเพื่อนเลย"
"พอดีเราไม่ชอบคบผู้หญิง....."
ไอรินมองหน้าเพื่อนชายอย่างชั่งใจก่อนจะผุดยิ้มน้อยๆออกมา
"อย่าบอกว่านาย....เป็น..."
"ฉันเป็นตุ๊ด...เฮ้อ...เกลียดชะนีรู้ทันจัง"
ไอรินกลั้นหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง "เรียกไอก็ได้น่า....."
เธอเอานิ้วจิ้มๆที่พุงเพื่อนสาวพร้อมกับอมยิ้ม
"ฉันชื่อ.....แมน"
เมื่อเพื่อนสาวบอกชื่อตัวเองไอรินก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นกับชื่อของเพื่อนสาวของเธอ
"ทำไมไม่แมนเหมือนชื่อเลยอ่ะเพื่อนขา..."
"ชะนีน้อยอย่ามาหัวเราะนะ"
"โอเคๆไอไม่หัวเราะแล้วเราไปกันเถอะเดี๋ยวโดนรุ่นพี่กินหัวเอา"
ทั้งสองเดินจับมือกันมาแต่อาคารอยู่ฝั่งตรงข้าม
จังหวะที่ไอรินกำลังเดินข้ามถนนเธอไม่ได้หันไปมองทางอีกฝั่งไม่รู้เลยว่ากำลังมีรถกำลังแล่นมาด้วยตความเร็ว
"ไอริน!!!!"
กรี๊ดดดดดดดดด
เสียงกรีดร้องของแมนและไอรินดังผสานกันก้องจนนักศึกษาที่อยู่ละแวกนั้นต่างหันมามองตามเสียงกันเป็นตาเดียว
"ไอริน..."
แมนที่ยืนหลับตาปี๋อยู่ลืมตาขึ้นมามองเพื่อนที่กำลังเซล้มด้วยสีหน้าตกใจอย่างมาก
"ชะนีน้อย..แกอย่าตายนะไอริน.."
"อะไรวะรถยังไม่ได้ชนเลย!!"
เจ้าของรถพูดขึ้นมาเสียงเกรี๊ยวพร้อมกันก้าวลงจากรถเดินเข้าไปดูคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนเธอ
"เพื่อนหนูเป็นลม...ช่วยก่อนพี่ช่วยก่อน"
แมนตะโกนขอความช่วยเหลือจากเพื่อนนักศึกษารอบข้างและเขาก็ขอความช่วยเหลือจากเจ้าของรถที่ขับมาเกือบชนเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงด้วยท่าทางร้อนรน
"แมน..แมนไอยังไม่ตาย"
ไอรินหรี่ตามองเพื่อนสาวก่อนจะผละตัวออกจากอ้อมแขนของเพื่อนแมน
ไอรินนั่งตัวตรงมองคนที่กำลังยืนมองเธอด้วยสายตาโกรธเคือง
"พี่ขอโทษหนูเดี๋ยวนี้!!"
นิ้วเรียวยาวชี้หน้าชายหนุ่มอย่างคาดโทษ
อาทิตย์ที่กำลังยืนมองอยู่ต้องตกใจเมื่อเสียงแหลมๆของหญิงสาวกรอกเข้ามาในหู
"ปัญญาอ่อนเถอะยัยแว่น!!"
เขาทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ทำเอาเด็กสาวต้องคิ้วขมวดเข้าหากัน
ไอรินผลุนผลันลุกขึ้นทันทีและกระชากชายเสื้อแขนยาวของอาทิตย์เอาไว้แน่นไม่ยอมให้เขาขึ้นรถ
"ปล่อยดิวะยัยแว่น!!"
"หนูไม่ปล่อยจนกว่าเธอจะขอโทษหนู"
แมนที่ยืนมองหน้าเพื่อนสลับกับมองหน้าเจ้าของมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์อยู่ต้องรีบเข้าไปห้ามเพื่อนของตัวเอง
"ไอฉันว่าเรา...."
ไม่ทันที่แมนจะพูดจบประโยคไอรินก็ยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อนเอาไว้ก่อน
"แมนอย่าพูดเดี๋ยวหนูจัดการเอง"
"ชนก็ยังไม่ได้ชนตัวเองเดินไม่ดูเองยัยบ๊อง!!"
อาทิตย์ชี้หน้าด่าคนตัวเล็กกลับเหมือนกัน แต่ไอรินก็ยักไหล่ไม่สะทกสะท้านอะไร
เธอยังคงรั้นไม่ให้เขาขึ้นรถ
"ไม่ปล่อยเตะ!!"
"ถ้าเธอเตะเราจะตะโกนด่าเธอว่าหน้าตัวเมีย!!"
ไอรินมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าและท่าทางจริงจังไม่ต่างจากอาทิตย์ที่ยกยิ้มมุมปากและเปิดหน้ากากบังลมขึ้นเพื่อจะมองหน้าหญิงสาวชัดๆ
"หล่อ.....หล่อมากค่ะพี่.."
แมนที่ยืนมองอยู่ก็ทำหน้าปลาบปลื้มเป็นมากเมื่อได้เห็นหน้าของเจ้าของรถบิ๊กไบค์คันหรูที่ขับมาเกือบชนเพื่อนของเขา
แค่เกือบชนนะคะ
"หล่อแล้วไงขอโทษหนูก่อน"
ไอรินยังคงเชิดหน้ามองจะเอาคำขอโทษจากปากอาทิตย์ให้ได้ "ยัยโง่!!"
ไม่พูดมากแต่อาทิตย์สะบัดแขนคนตัวเล็กออกแล้วขึ้นรถไปทันที
ไอรินที่เห็นอย่างงั้นก็รีบกระโดดขึ้นไปซ้อนท้ายตามเขา
"ไอรินลงมา...มันสายแล้วนะแกปล่อยพี่เขาไปเถอะ"
แมนพยายามจับแขนเพื่อนสาวแต่ก็โดนเพื่อนสะบัดออก
"ลงไปยัยบ้า!!"
น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจ
อาทิตย์สตาร์ทรถและเบิ้ลเสียงดังจนไอรินต้องยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างเอาไว้
"เธอหยุดนะ!! มันเสียงดัง"
เธอพยายามตะโกนแข่งกันเสียงรถที่มันเสียงดังมากๆ
"เธอบ้าหยุดเบิ้ลรถนะ
ว๊าย!!!!!" อาทิตย์ขับรถออกมาทันทีและไม่สนว่าคนที่ซ้อนท้ายจะเป็นยังไง
แมนที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามรถมาทันทีและดีที่ไปทางเดียวกันที่เขาจะเข้าไปร่วมกิจกรรมกับรุ่นพี่
"อย่าขับเร็วได้ไหมไอกลัว..."
ไอรินกอดเอวสอบเอาไว้แน่นและซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของอาทิตย์
ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว
"สมน้ำหน้า!!"
รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นอย่างสะใจเมื่อได้ทำให้คนตัวเล็กหวาดกลัวได้
บทล่าสุด
#73 บทที่ 73 ตอนพิเศษ 2
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#72 บทที่ 72 ตอนพิเศษ 1
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#71 บทที่ 71 ตอนจบ
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#70 บทที่ 70 บทที่ 69 รอยยิ้มของเฮียคือหนู
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#69 บทที่ 69 บทที่ 68 เร่าร้อน
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#68 บทที่ 68 บทที่ 67 แผงฤทธิ์
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#67 บทที่ 67 บทที่ 66 ผู้ชายของเธอ
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#66 บทที่ 66 บทที่ 65 วางแผนอนาคต
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#65 บทที่ 65 บทที่ 64 ร้อนแรง
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026#64 บทที่ 64 บทที่ 63 ยัยตัวแสบ
อัปเดตล่าสุด: 3/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ขย้ำรักเลขา NC-20
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













