บทนำ
บท 1
กลิ่นคละคลุ้งของแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นบุหรี่ไม่ใช่สิ่งที่น่าอภิรมย์นัก แล้วยิ่งสภาพหลังจากไนต์คลับปิดแล้วก็เป็นอะไรที่เลอะเทอะและเละเทะ แค่มองก็ท้อแล้ว ทุกวันนี้เธอยอมทำงานหนักก็เพื่อเงิน แน่นอน เงินคือปัจจัยหลักที่จะทำให้ชีวิตของเธอรอด
“หนูขอรับเงินเลยนะคะคุณสตีฟ”
“มารับพรุ่งนี้ได้ไหม วันนี้ฉันยังนับเงินไม่เสร็จ”
“ตะ แต่หนูต้องจ่ายค่าเช่าห้องพรุ่งนี้แล้วนะคะ วันนี้หนูไม่มีเงินติดตัวด้วย คุณสตีฟจ่ายให้หนูครึ่งหนึ่งก่อนก็ได้ค่ะ”
“พรุ่งนี้มาพบฉันแต่เช้าแล้วกัน วันนี้ฉันไม่สะดวกจริง ๆ” สตีฟไม่ยี่หระต่อความลำบากของเด็กสาว ในเมื่อเขาบอกว่าไม่ให้ก็คือไม่ให้ พูดจบแค่นั้นก็เดินออกทางหลังร้านทันที
“เจ้านายหน้าเลือด คนเลว!”
โครม!!
เสียงบ่นเจ้านายที่ขูดเลือดขูดเนื้อเธอตลอดต้องชะงัก เมื่อมีเสียงดังโครมครามดังออกมาจากหลังไนต์คลับ และนั่นเป็นเส้นทางที่สตีฟเพิ่งจะเดินออกไป ด้วยความสงสัยทำให้เธอเดินไปตามเสียงนั้น
ทว่า! สิ่งที่เธอพบคือร่างของสตีฟนอนจมกองเลือด โดยมีผู้ชายร่างสูงใหญ่ 3 คน ที่ดูน่ากลัวกำลังยืนล้อมร่างของสตีฟอยู่ เด็กสาวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือทั้งสามคนนี้จะเป็นโจรหรือเปล่า
999 คือเบอร์ฉุกเฉินที่ใช้ในประเทศอังกฤษและเธอต้องรวบรวมสติเพื่อกดโทรหาตำรวจเดี๋ยวนี้ แต่ทุกอย่างมันไม่ได้จะง่ายดายขนาดนั้นเมื่อคนร้ายหนึ่งในสามคนนั้น หันมาเห็นเธอที่พยายามหลบซ่อนอยู่หลังกองเก็บกล่องเบียร์
“ใช่คนนี้ไหม”
“ไม่แน่ใจ แต่จับตัวไปก่อน ถ้าไม่ใช่ก็ฆ่าทิ้ง”
ฮึก ทุก ๆ คำที่คนร้ายทั้งสามคนคุยกัน เด็กสาวได้ยินชัดเจน และตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เรื่องโทรหาตำรวจเอาไว้ก่อน ตอนนี้เธอต้องวิ่งให้เร็วที่สุด
“มันจะหนี!”
เป็นเสียงของคนไหนเธอไม่สนใจ สองขาทำหน้าที่วิ่งให้เร็วเท่าที่จะวิ่งได้ เธอวิ่งออกไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัวไม่ต่างจากจังหวะของคนตีกลองชุด เพราะกลัวมากจึงไม่กล้าหันกลับมามองทางข้างหลังว่าผู้ชายทั้งสามคนนั้นวิ่งตามเธอมาหรือไม่ แต่แล้ว
“โอ๊ย!” ร่างบางสะดุดล้มเพราะเหยียบเชือกรองเท้าของตัวเองเข้าให้ รองเท้าเจ้ากรรม ใส่มาทั้งวันเชือกไม่หลุดแต่มาหลุดเอาตอนนี้ มันใช่เวลาไหม
เธอวิ่งสุดแรงม้าแล้วแต่ก็ไม่ไวพอจะหนีผู้ชายทั้งสามคนได้ แล้วยังมาสะดุดล้มอีก จังหวะนรกมาก
“จุ๊ ๆ อย่าพยายามหนีเลยสาวน้อย”
ดวงตากลมสั่นระริกขณะมองไปยังผู้ชายทั้งสามคนที่เดินเข้ามาหาเธอช้า ๆ เหมือนพวกเขาไม่ได้รีบร้อนอะไร และมั่นใจว่าต่อให้เธอลุกวิ่งตอนนี้ก็หนีพวกเขาไม่ทันอยู่ดี
“พวกแกต้องการอะไร” หยัดตัวเองลุกขึ้น และทำใจกล้าถามออกไป กลัวก็กลัวก็แต่ก็อยากรู้ว่าคนพวกนี้ต้องการอะไรจากเธอ ถ้าจะต้องตายวันนี้เธอก็ควรได้รู้
:
“เราจะยืนอยู่เฉย ๆ เหรอครับคุณมาร์คัส”
เสียงของลูกจ้างที่มาร์คัสสั่งให้สืบประวัติและคอยตามติดเด็กสาวมาระยะหนึ่ง เด็กสาวที่ตอนนี้สายตาของเขาแอบจ้องมองเธอจากมุมมืดในที่ลับตาคน
“ไม่เฉยอยู่แล้ว”
มาร์คัสตอบกลับเสียงนิ่ง ดวงตาคมกริบยังจ้องมองไปที่เด็กสาวคนนั้นขณะที่เธอตัวสั่น กอดตัวเองแน่น และก้าวเท้าถอยหลังเพื่อหนีจากกลุ่มชายฉกรรจ์ เธอไม่รู้แน่ว่าชายทั้งสามคนนี้ต้องการอะไรจากเธอ แต่มาร์คัสรู้
“ไปตามคนที่เหลือมา”
เป็นคำสั่งพร้อมร่างสูงออกเดินอย่างไม่รีบร้อนตรงเข้าไปแทรกตัวเองอยู่เบื้องหน้าร่างบอบบางที่น่าสงสาร มาร์คัสใช้ร่างกายของเขาบังเธอไว้ กวาดตามองไปที่ผู้ชายทั้งสามคนตรงหน้า
“ใครจ้างพวกแกมา”
มาร์คัสรู้ว่าผู้ชายทั้งสามคนเป็นกลุ่มทหารรับจ้าง เป็นอดีตทหารที่ถูกปลดประจำการ แต่ดันเลือกเส้นทางทำเรื่องใต้ดิน หึ แต่ช่างเถอะ เพราะธุรกิจของตระกูลเขาก็ไม่ได้ใสสะอาดเหมือนกัน
“พวกกูไม่จำเป็นต้องบอกมึง” คนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าทีมเป็นคนตอบมาร์คัส
“งั้นก็ไม่ต้องตอบ” มาร์คัสไม่ได้เป็นคนใจเย็นขนาดนั้น เขาไม่คิดจะอดทนและยอมสนทนากับคนพวกนี้นาน ๆ
“มาร์ครอฟ ใช่ไหม”
“...”
เพียงแค่เอ่ยชื่อคนที่มาร์คัสคิดไว้ว่าจะต้องเป็นผู้อยู่เบื้องหลังให้มาจับตัวเด็กสาวคนนี้ และดูจากท่าทางที่นิ่งไปกับสายตาเลิ่กลั่กก็เดาได้ไม่อยากว่าชื่อที่เขาเอ่ยมาเป็นคนจ้างมาจริง ๆ
“เอาล่ะ วันนี้กูใจดี กูจะให้พวกมึงเลือก ว่าอยากจะตายแบบไหน”
มาร์คัสส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขาเข้ามาจัดการต่อ หมดธุระของเขาแล้ว มาร์คัสหมุนตัวกลับมาหาเด็กสาวที่ยืนตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเซียวจนน่าสงสาร
“ชื่ออะไร”
มาร์คัสถามเสียงราบเรียบ แต่เด็กสาวก็ยังไม่ยอมอ้าปากเอ่ยชื่อของเธอออกมา ดวงตากลมคู่นั้นทั้งหวาดกลัวแต่ก็ยังมีความใจกล้าบ้า ๆ ที่จะอวดดีไม่ยอมตอบคำถามของเขา
“ถ้าฉันหวังร้ายกับเธอ ฉันคงไม่เสียเวลามาช่วยเธอจากไอ้พวกนี้หรอก ว่าไหม”
คำพูดของเขาก็น่าคิด และมันก็จริง ตอนนี้ถ้าให้เลือกเธอคิดว่าเขาดูอันตรายน้อยกว่าผู้ชายทั้งสามคนที่ตอนนี้ถูกคนของชายหนุ่มตรงหน้าลากออกไปแล้ว
“รันค่ะ รันดา มิเชลล์”
“ฉันมาร์คัส”
“ขอบคุณนะคะที่เข้ามาช่วยรันไว้” เขามาพบเธอโดยบังเอิญหรือเจตนนา เรื่องนี้ไม่แน่ใจ แต่รันดาคิดว่าเธอควรขอบคุณเขา
“อืม แต่เธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่อังกฤษไม่ได้อีกแล้ว รันดา”
“ทำไมคะ แล้วรันจะไปอยู่ที่ไหน รันไม่มีที่ไปค่ะ”
“คนพวกนี้ มันจะมาตามตัวเธออีกแน่ และถ้าเธอยังอยากมีชีวิตอยู่ เธอต้องไปกับฉัน”
“ไปกับคุณ”
“ใช่ แต่เธอต้องเปลี่ยนตัวเองใหม่ เริ่มจากสีผม ย้อมสีดำซะ” สีบลอนด์ทองตามธรรมชาติของเธอก็สวย แต่เพื่อความปลอดภัยเปลี่ยนจะดีกว่า
“แล้วคุณจะพารันไปอยู่ที่ไหนคะ”
“ประเทศไทย”
บทล่าสุด
#53 บทที่ 53 คุณหมอผู้เลอโฉม
อัปเดตล่าสุด: 6/6/2026#52 บทที่ 52 เธอสำคัญที่สุด
อัปเดตล่าสุด: 6/6/2026#51 บทที่ 51 กล้าพอที่จะรักกัน
อัปเดตล่าสุด: 6/6/2026#50 บทที่ 50 ต้องตัดสินใจ
อัปเดตล่าสุด: 6/6/2026#49 บทที่ 49 แม่ใหญ่
อัปเดตล่าสุด: 6/6/2026#48 บทที่ 48 สายเลือดเดียวกัน
อัปเดตล่าสุด: 6/6/2026#47 บทที่ 47 มาร์ครอฟ
อัปเดตล่าสุด: 6/6/2026#46 บทที่ 46 ทำความรู้จัก 2
อัปเดตล่าสุด: 6/6/2026#45 บทที่ 45 ทำความรู้จัก
อัปเดตล่าสุด: 6/6/2026#44 บทที่ 44 หน้าเหมือนแม่
อัปเดตล่าสุด: 6/6/2026
คุณอาจชอบ 😍
เจ้าพ่อมาเฟีย
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ความทรงจำในรอยใจ
เขา—วิศวกรหนุ่มรูปหล่อ ผู้มีชื่อที่แปลว่า “พระอาทิตย์”
ส่วนเธอ “เดือน”
คนที่พยายามจะลืมพระอาทิตย์ดวงนั้น…แต่ไม่เคยลืมได้เลย
ในอดีต เขาเข้าหาเธอเพียงเพราะคำพนันกับเพื่อน
แล้วครั้งนี้…จุดมุ่งหมายของเขาคืออะไรกันแน่?
“กูถามมึงจริงๆ นะซัน
ตอนที่มึงจีบน้องเดือน เพื่อเอาชนะพนันกับไอ้เมศร์
ตกลงตอนนั้น…มึงชอบน้องเดือนบ้างหรือยัง
หรือทั้งหมดมันก็แค่เพราะมึงไม่อยากให้ไอ้เมศร์จีบติดเท่านั้น?”
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
The High States เดิมพันรักพยศใจ
สำหรับเซญ่าชีวิตคือการดิ้นรนจากบ้านไม้เก่าๆ สู่แสงสีในคลับหรูเพื่อหาเงินมาต่อลมหายใจให้ป้าอันเป็นที่รัก แต่สำหรับเลโอเพลย์บอยทายาทสนามแข่งรถผู้เย็นชาและดุร้าย เธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นยากที่เขาตั้งเป้าจะบดขยี้ให้จมดินเพียงเพราะความสะใจ
ยิ่งเธอพยศ เขายิ่งอยากเอาชนะ... ยิ่งเธอผลักไส เขายิ่งอยากครอบครอง
ทว่าในคืนที่โชคชะตาต้อนจนมุมท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัด เซญ่ากลับต้องแบกศักดิ์ศรีที่บอบช้ำไปหาเขาถึงโรงแรม พร้อมยื่นข้อเสนอที่แลกด้วยทั้งชีวิตเพียงเพื่อรักษาป้าที่กำลังวิกฤต
"ฉันยอมนายทุกอย่างแล้วเลโอ... อยากทำอะไรก็ทำ อยากย่ำยีฉันแค่ไหนก็เชิญตามสบาย ขอแค่นายทำตามสัญญาว่าจะช่วยเหลือฉันแบบไร้เงื่อนไข"
เมื่อผู้ล่าที่มองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงเกมเดิมพัน ต้องมาเจอกับเหยื่อที่ยอมถูกไฟเผาเพื่อให้คนที่รักรอด... เดิมพันครั้งนี้ใครจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
พิษรักร้าย Toxic love
"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ
"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ
"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ
"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ
"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"
"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "













