เทพนักรบข้างกายของประธานสาวสวย

"ชื่ออะไร!"

"เย่ไหล"

"เพศ!"

"หญิง"

ที่โต๊ะกลางแจ้งของร้านกาแฟ หญิงสาวรูปงามสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ขาเรียวยาวขาวผ่อง กำลังจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยดวงตาคมเย็นชา ถามอย่างเป็นทางการ

"หญิงงั้นเหรอ? นายเป็นผู้ชายชัดๆ!"

ซูซินเยว่เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

"นายกำลังหลอกฉัน!"

เมื่อเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของเย่ไหล เธอถึงรู้ว่าตัวเองถูกหลอก จึงตบโต๊ะด้วยความโกรธ ลุกพรวดขึ้น โน้มตัวเข้าหาเย่ไหล มองลงมาจากที่สูงกว่าแล้วพูดว่า:

"พวกเรากำลังนัดดูตัวกันอยู่นะ ขอให้จริงจังหน่อย!"

พร้อมกับการเคลื่อนไหวของเธอ ทั้งสองคนหันหน้าเข้าหากัน ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งทรวงอกอันอวบอิ่มของเธอ ก่อให้เกิดคลื่นอารมณ์ในใจเขา

สายตาของเย่ไหลจ้องไปยังจุดลึกลับนั้น ไม่อาจละสายตาไปได้

"นายมองอะไร!"

ซูซินเยว่สังเกตเห็นสายตาลามกของเย่ไหล ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยความตกใจ รีบใช้มือปิดทรวงอกที่เผยออกมา

"ตรงนี้ของเธอ..."

เย่ไหลพูดพลางยื่นมือไปทางทรวงอกอันอวบอิ่มของซูซินเยว่

"ไอ้บ้า!"

ใบหน้าของซูซินเยว่ซีดขาวทันที ตกใจถอยหลังหนี

แต่เธอพลาดก้าว รองเท้าส้นสูงสีเงินเหยียบพลาด ร่างบอบบางเสียสมดุลล้มไปข้างหลัง

"กรี๊ด!"

เสียงร้องดังขึ้น ซูซินเยว่ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน หลับตาแน่น

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บ

เมื่อลืมตาขึ้นมา เธอพบว่ามือขวาที่ยื่นออกไปด้วยสัญชาตญาณถูกจับไว้

คนๆ นี้ช่วยดึงเธอไว้ทันเวลา ทำให้เธอไม่ล้ม

เมื่อเธอเห็นว่าคนที่ช่วยเธอไว้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนที่ทำให้เธอเกือบล้ม ใบหน้างดงามแดงด้วยความอับอายและโกรธ:

"ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ!"

"อ้อ"

เย่ไหลปล่อยมือตามคำสั่ง

"นาย..."

พร้อมกับเสียงร้องตกใจ หญิงสาวรูปงามเสียสมดุลและเกือบล้มลงพื้นอีกครั้ง

ทำไมถึงเป็นอีกครั้ง?

เพราะตอนที่เธอกำลังจะแตะพื้น เธอรู้สึกว่าร่างอันน่าหลงใหลของเธอถูกโอบกอดไว้

ชีวิตที่พลิกผันขึ้นลงนี้... ทำให้ซูซินเยว่แทบบ้า

ใครกันที่ช่วยเธอไว้อีกครั้ง?

ซูซินเยว่มีสีหน้างุนงง

แต่เมื่อเธอเห็นว่าคนที่ช่วยเธอยังคงเป็นเย่ไหล โดยเฉพาะอย่างยิ่งมือของเขายังจับอยู่บนทรวงอกอันอวบอิ่มของเธอ...

"ไอ้บ้า ไร้ยางอาย ไอ้วิปริต!"

ดวงตาของซูซินเยว่เต็มไปด้วยความตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ยกมือตบหน้าเย่ไหลทันที

หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ เธอคงอยากจะเชือดเฉือนเย่ไหลเป็นพันๆ ชิ้นไปแล้ว!

"เฮ้ สาวสวย นี่เธอเนรคุณนะ..."

เย่ไหลผลักเบาๆ พยุงซูซินเยว่ให้ยืนตรง แล้วฉวยโอกาสตบก้นอวบอิ่มของเธอหนึ่งที ก่อนจะรีบกระโดดหลบ หลีกหนีการตบที่เฉียดมา

ความเร็วของเขาเหมือนแมวที่ขโมยปลาแล้วถูกจับได้ เร็วจนแทบไม่น่าเชื่อ

"ไอ้คนไร้ยางอาย..."

"ไอ้วิปริต!"

"ใช่!"

"..."

ซูซินเยว่รู้สึกว่าเธอไม่เคยโกรธขนาดนี้มาก่อน จนสมองแทบหมุนไม่ทัน

ความประทับใจแรกที่มีต่อเย่ไหลตอนพบกันได้หายไปหมดสิ้น

เย่ไหลกลายเป็นสัญลักษณ์ของคนลามกในใจเธอไปแล้ว

"บอกมา! ทำไมนายถึงมาดูตัวกับฉัน! นายมีจุดประสงค์อะไร!"

ซูซินเยว่กุมก้นที่ยังเจ็บอยู่ กัดริมฝีปากแดงด้วยความแค้น

ท่าทางของเธอราวกับไม่ได้กัดริมฝีปากตัวเอง แต่กำลังกัดเย่ไหลอยู่

แม้แต่ซีอีโอผู้สูงส่งอย่างเธอก็แทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว

"ฉันก็ไม่ได้อยากมาหรอก คุณปู่ของเธอเชิญฉันมาต่างหาก จะมาโวยวายอะไรกับฉัน"

เย่ไหลยักไหล่อย่างไร้เดียงสา

"นายนี่มันไร้ความหวัง!"

ซูซินเยว่ไม่ฟังคำพูดใดๆ ทั้งสิ้น เสียงของเธอเย็นชาราวกับจะฆ่าคน:

"ฉันไม่มีวันยอมให้คนแบบนายมาอยู่กับฉัน! ไม่มีทาง!"

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ กลุ่มบอดี้การ์ดในชุดสูทก็พรูเข้ามา

พร้อมกับเลขาฯ สาวของซูซินเยว่ หลี่เจียอี้

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้ยินเสียงโกรธของซูซินเยว่ จึงรีบมาช่วย

"คุณซู เกิดอะไรขึ้นคะ?"

หลี่เจียอี้วิ่งเข้ามาเป็นคนแรก เห็นเสื้อเชิ้ตและผมของซูซินเยว่ยับเยิน จึงถามด้วยความตกใจ

"ไม่มีอะไร"

แม้ซูซินเยว่จะดูลำบากใจ แต่เธอก็รีบกลับมามีบุคลิกของผู้นำอีกครั้ง

เธอจ้องมองเย่ไหลด้วยสายตาอาฆาต แล้วสั่งเสียงเฉียบ:

"จับตัวเขาไว้ พา... พาไป!"

เธอตั้งใจจะบอกให้พาเย่ไหลไปสถานีตำรวจ

แต่คิดอีกที กลัวว่าเย่ไหลอาจพูดจาไร้สาระที่สถานีตำรวจ ทำลายชื่อเสียงของเธอ จึงเปลี่ยนคำพูด

ทันทีที่ซูซินเยว่พูดจบ กลุ่มบอดี้การ์ดร่างกำยำก็รุมล้อมเย่ไหลไว้

"ฉันแค่มาดูตัว จำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ..."

เย่ไหลรู้สึกอึ้ง

"หุบปาก! พาไป!"

ใบหน้าของซูซินเยว่เย็นชา ความโกรธในใจเธอกำลังจะควบคุมไม่อยู่แล้ว

เธอรู้ว่าถ้ายังอยู่ที่นี่ เธอจะระเบิดอารมณ์ออกมาแน่ จึงรีบหันหลังเดินจากไป

แต่เธอเพิ่งก้าวไปได้ก้าวเดียว เท้าก็เหยียบพลาด

ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เจียอี้ที่อยู่ข้างๆ ไวพอที่จะช่วยพยุง เธอก็คงล้มลงพื้นอีกครั้ง

จนถึงตอนนี้เธอถึงได้สังเกตว่า ส้นรองเท้าข้างหนึ่งของเธอหักไปแล้ว

"บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย!"

ซูซินเยว่ถีบรองเท้าส้นสูงออกจากเท้าด้วยความโกรธ แล้วกระโดดเขยกๆ ไปที่ประตูร้านกาแฟ

"เฮ้! อย่าเพิ่งไป เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าตกลงหรือเปล่า!"

ขณะที่ซูซินเยว่มาถึงรถออดี้สีขาวที่จอดอยู่ริมถนน กำลังจะเปิดประตูเข้าไป

จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนของเย่ไหลดังมาจากด้านหลัง

"ว้าย!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูซินเยว่ที่กำลังโกรธอยู่แล้วก็เสียการทรงตัว สะดุดล้มลงบนเบาะหลังของรถ...

"แกร๊ก!"

มีเสียงดังเบาๆ กระดาษ A4 หนึ่งปึกกระจายเกลื่อนพื้น

ตอนนี้ซูซินเยว่ถึงสังเกตว่า เธอยังถือประวัติของเย่ไหลอยู่ในมือ

เย่ไหล หนึ่งเดียวในโลกที่ได้รับระดับเทพในกองกำลังพิเศษ!

ตลอดอาชีพห้าปี ทำให้ศัตรูหวาดกลัวยามได้ยินชื่อ

เคยติดตามล่าหัวหน้าองค์กรก่อการร้ายที่หลบหนีมานานในทะเลทรายซาฮาร่าในแอฟริกาจนสำเร็จ และยังเคยล่าทีมพิเศษระดับ S ในป่าฝนอเมริกาใต้เพียงลำพัง รวมถึงในทุนดราขั้วโลก...

ข้อมูลเกือบหนึ่งหน้ากระดาษเต็มๆ ล้วนเกี่ยวกับเย่ไหล

ซูซินเยว่เปิดดูหน้าที่สอง หน้าที่สาม ก็ยังเป็นประวัติของเย่ไหลอีก

และข้อมูลเหล่านี้เหมือนเรื่องในนิทานพันหนึ่งราตรี ชวนให้รู้สึกอัศจรรย์

"เชอะ! ไอ้บ้านี่ เก่งแต่แต่งเรื่อง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนรวบรวมข้อมูลพวกนี้มา!"

ซูซินเยว่ไม่เชื่อแน่นอน เธอโยนเอกสารพวกนี้ทิ้งไป แล้วพูดกับหลี่เจียอี้ที่เป็นทั้งเลขาฯ และคนขับรถด้วยความขุ่นเคือง

"ขับรถไป!"

พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์คำราม รถคันนั้นพุ่งออกไปเหมือนเงาสีขาว และหายไปที่ปลายถนนอย่างรวดเร็ว

"ฮัดเช้ย!"

ในเวลาเดียวกัน ในคฤหาสน์แห่งหนึ่ง ชายชราในชุดจีนจามขึ้นมาทันที เขาขยี้จมูก แล้วมองเวลาบนนาฬิกาข้อมืออย่างเกียจคร้าน

ทันใดนั้น เขาก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้นอน

"แย่แล้ว ลืมถามไอ้หนูเย่ไปว่าได้เจอซินเยว่หรือเปล่า!"