บทนำ
บท 1
ท่ามกลางสายฝน ที่ซัดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา สามดรุณีนั่งขดตัวกอดกันกลม
ดอกแก้วยื่นมือไปปิดปากบุหงากับการะเกด ไม่ให้ส่งเสียงสะอื้นไห้ออกมา หล่อนเองก็รู้สึกหวาดกลัวจับใจ แต่หล่อนเป็นพี่ใหญ่ จำต้องเสแสร้งแกล้งทำเหมือนเข้มแข็งเพื่อปกป้องน้อง ๆ และไม่ให้ทุกคนตื่นตระหนกไปมากกว่านี้
ดอกแก้วผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อกลุ่มชายโฉดที่ตามไล่ล่าโดยมุ่งหมายจะฉุดคร่าพวกหล่อน พากันวิ่งกรูไปยังทิศทางอื่น
“พวกมันไปแล้ว”
ดอกแก้วพูดกับน้อง ๆ เสียงเบา
“พี่ดอกแก้ว เราต้องหลบซ่อนอยู่ที่นี่ตลอดทั้งคืนหรือ” บุหงากัดริมฝีปากล่างกลั้นเสียงสะอื้น แต่น้ำตาไหลไม่หยุด
“ใช่ นอนในโพรงหมาขุดปลอดภัยที่สุดแล้ว”
“คอยดูเถอะ สักวันฉันจะต้องถลกหนังไอ้พวกสารเลวนั่นให้ได้”
การะเกดกัดฟันปรามาศอย่างเคียดแค้น
“แม้กระทั่งทหารยังเกรงกลัวอำนาจเงินของพวกมัน เอ็งเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดา อย่ารนหาเรื่องเดือดร้อนเลย ตอนนี้พยายามเอาตัวให้รอดก่อนเถิด”
ดอกแก้วปรามน้องสาวคนเล็ก ทว่าผู้ที่โต้แย้งกลับเป็นบุหงา
“แต่ฉันเห็นด้วยกับการะเกด หากพวกเราไม่ลุกขึ้นสู้ พวกมันก็จะยิ่งได้ใจ”
สามดรุณีมองสบตากัน ท่ามกลางแสงสว่างจ้าของสายฟ้าแลบแปลบปลาบ
ใครเลยจะนึกฝันว่าใบหน้างดงามหยาดฟ้าของพวกหล่อนซึ่งเป็นที่ร่ำลือกล่าวขานไปทั่วทั้งเมืองถลาง จะนำพาภัยอันตรายมาสู่ครอบครัว
เฒ่าชิดกับนางบัวตอง พ่อแม่ของพวกหล่อนต้องจบชีวิตเพราะไม่ยินยอมให้ลูกสาวทั้งสามไปเป็นเมียน้อยของ เศรษฐีทองก้อน ผู้มีอำนาจบาตรใหญ่แห่งเมืองถลาง
ทองก้อนวางอุบายให้คนใส่ร้ายป้ายสีความผิด เฒ่าชิดกับนางบัวตอง ว่าลักลอบค้าขายฝิ่น ทำให้สองผัวเมียถูกทหารจับไปกุดหัว ทั้งที่เป็นผู้บริสุทธิ์
เมื่อดอกแก้ว บุหงา การะเกด กลายเป็นเด็กสาวกำพร้าไร้ที่พึ่งพา ทองก้อนก็แสร้งยื่นมือเข้ามาให้ความช่วยเหลือ แต่สามสาวรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมเศรษฐีชั่ว จึงไม่ตกหลุมพราง ทว่าทองก้อนก็ยังตามรังควาญไม่เลิก และใช้สารพัดวิธีสกปรก เพื่อจะฉุดคร่าพวกหล่อนไปเป็นนางบำเรอ
“ไอ้สารเลวทองก้อนไม่รู้จักบาปบุญคุณโทษ มันมีอันธพาลเป็นลูกสมุน มีเงินมีอำนาจมากที่สุดในเมืองถลาง แล้วผู้หญิงอ่อนแออย่างพวกเราจะเอาอะไรไปสู้มันได้”
ดอกแก้วบ่นพึมพำ น้ำเสียงท้อแท้สิ้นหวัง
“พี่ดอกแก้วกับพี่บุหงา มีหนุ่มมาติดพันตั้งเยอะแยะ อย่างไรก็ต้องมีสักคนที่สามารถพึ่งพาได้สิ ขุนแสนลูกชายคุณพระสว่าง พี่พัน พี่สิน พี่มั่น ฉันคิดว่าสี่คนนี้ไม่เลวเลย”
“คนไม่เลวที่ไหนจะกล้าเสี่ยงเป็นศัตรูกับไอ้สารเลวทองก้อน”
“แต่ถ้าคนไม่เลวคนนั้น รักหลงคลั่งไคล้ผู้หญิงจนไม่กลัวตายเล่า”
ทั้งสามสาวมองสบตากันอย่างมีความหวัง เกิดเป็นลูกผู้หญิงจำต้องมีผัวปกหัวคุ้มเกล้า พวกหล่อนมิใช่สตรีขี้ริ้วก็จริง แต่ในยามคับขันเช่นนี้ พวกหล่อนจำเป็นต้องมีผัวอย่างเร่งด่วน!
หมู่บ้านจำปาขาว ขึ้นชื่อเรื่องการทำเสน่ห์เมตตามหานิยมและปลุกเสกของขลัง ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในย่านนั้นรวมถึงละแวกใกล้เคียง ต่างพร้อมใจกันยกย่องให้ พ่อหมอดำ เป็นอาจารย์ผู้มีวิชาอาคมไสยเวทย์เก่งกล้าอันดับหนึ่ง
ดอกแก้ว บุหงา การะเกด เก็บสัมภาระลงเรือเดินทางออกจากหมู่บ้านถลางน้อยตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่สว่าง พวกหล่อนร่วมแรงแข็งขันช่วยกันพายเรือ จนมาถึงหมู่บ้านจำปาขาวในตอนสายวันเดียวกัน
เรือนของพ่อหมอดำ ตามหาไม่ยาก แต่การเข้าพบพ่อหมอดำไม่ใช่เรื่องง่าย เนื่องจากหนุ่มใหญ่ผู้นี้มีนิสัยรักสันโดษ ไม่ชอบสุงสิงกับคนหมู่มาก และเขาสามารถหยั่งรู้ว่าเวลาใดจะมีคนเดือดร้อนมาหาเพราะต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ
แต่กว่าจะได้เจอหน้าพ่อหมอดำ พวกหล่อนก็ต้องนับนิ้วรอคอยอยู่นานถึงห้าวัน โชคยังดีที่สำนักคุณไสยของหนุ่มใหญ่มีเรือนพำนักให้กับคนต่างถิ่นที่เดินทางมาไกล
“ข้าทำเสน่ห์ให้ได้ แต่ข้าไม่รับลูกศิษย์”
พ่อหมอดำตอบปฏิเสธเสียงห้วน ทำให้สามสาวมองหน้ากันเลิกลัก ครั้นเห็นท่าทางสิ้นหวังของพวกหล่อน พ่อหมอดำก็อดที่จะรู้สึกเวทนาไม่ได้
เขาเป็นผู้ชายย่อมใจอ่อนกับสาวสวยเป็นเรื่องธรรมดา โดยเฉพาะกับเด็กสาวที่ชื่อดอกแก้ว รูปร่างหน้าตาของเจ้าหล่อนงามสะดุดตาสะดุดใจเขานัก
“เอ็งแน่ใจรึว่าต้องการทำเสน่ห์”
“จ้ะ” ดอกแก้วตอบโดยที่ไม่สบตากับพ่อหมอ
“ถ้าเช่นนั้น... คนที่ไม่เกี่ยวข้อง ไสหัวออกไปให้หมด”
เมื่อโดนไล่แบบซี่งหน้า บุหงากับการะเกดจึงต้องยกมือไหว้ลาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ครู่ต่อมา ครั้นอยู่ในห้องพิธีกรรมกับพ่อหมอดำสองต่อสอง ดอกแก้วรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทว่ายังทำใจดีสู้เสือ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นต้นไทรสูงตระหง่าน แผ่กิ่งก้านร่มครึ้มอยู่ข้างเรือนของพ่อหมอดำผู้มีวิชาอาคมไสยเวทย์เก่งกล้า
“เอ็งมาจากที่ใด”
พ่อหมอถามราวกับอยากชวนสนทนา… ตาคมกริบยังจับจ้องมองเรือนร่างงดงามของผู้มาเยือนมิวางตา ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงแทบจะเดินหนีเพราะใครๆ ก็รู้ว่าจอมขมังเวทย์ผู้นี้รักความสันโดษ วันๆ มักจะเข้าป่าเข้าถ้ำเพื่อมุ่งบำเพ็ญตบะให้แรงกล้า แต่ว่าสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหน้านี้แตกต่างจากหญิงสาวทุกคนที่เคยพบเจอ
บทล่าสุด
#87 บทที่ 87 วิวาห์เหาะ
อัปเดตล่าสุด: 11/28/2025#86 บทที่ 86 เจ้าสาวจำยอม 2/2
อัปเดตล่าสุด: 11/28/2025#85 บทที่ 85 เจ้าสาวจำยอม 1/2
อัปเดตล่าสุด: 11/28/2025#84 บทที่ 84 ปัญหาโลกแตก
อัปเดตล่าสุด: 11/28/2025#83 บทที่ 83 แทบสลบไสล
อัปเดตล่าสุด: 11/28/2025#82 บทที่ 82 ราคะพลุ่งพล่าน
อัปเดตล่าสุด: 11/28/2025#81 บทที่ 81 คุณชาญกับญาดา
อัปเดตล่าสุด: 11/28/2025#80 บทที่ 80 หมอกควันแห่งรัก
อัปเดตล่าสุด: 11/28/2025#79 บทที่ 79 ค่ำคืนราคะ
อัปเดตล่าสุด: 11/28/2025#78 บทที่ 78 22
อัปเดตล่าสุด: 11/28/2025
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













