เสพติดเพื่อนของพ่อ

ฉันอยากเห็นสิ่งที่มันเป็นของฉัน

เจมี่

“เป็นบ้าอะไรของแกวะ เจมี่?” พ่อตะคอก หน้าของพ่อแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ทุกวินาทีที่ผ่านไป

แวบหนึ่งผมคิดจะทำท่ากวนตีนใส่พ่อ แต่ผมไม่เคยเห็นพ่อโกรธขนาดนี้มาก่อน และเอาจริงๆ ผมก็กลัวว่าพ่ออาจจะหัวใจวาย ผมเลยแค่ยักไหล่แล้วพยายามห่อตัวให้เล็กลง กระป๋องสีสเปรย์พวกนั้นมันฟ้องความผิดของผมโต้งๆ ไม่ว่าผมจะพยายามทำหน้าซื่อแค่ไหนก็ตาม

“แกไปพ่นสีกราฟฟิตีเละเทะใส่ประตูโรงรถเพื่อนบ้านเรา” พ่อตะคอกใส่ผม “แล้วพรุ่งนี้พ่อจะเอาหน้าไปมองหน้าเขายังไงวะ?”

พอพูดถึงมิสเตอร์ฟอสเตอร์ ผมก็เงยหน้าพรวดขึ้นด้วยความโมโห “ไอ้เวรนั่นสมควรโดนแล้ว” ผมตะโกนออกไปก่อนจะทันห้ามตัวเอง

พ่อมองผมเหมือนผมไปตบหน้าพ่ออย่างนั้นแหละ “พ่อไม่รู้ว่าผีห่าซาตานตนไหนเข้าสิงแก” ไหล่กว้างๆ ของพ่อลู่ลงด้วยน้ำหนักของความเครียดทั้งหมดที่ผมก่อขึ้น ตั้งแต่แม่ตายไป ผมก็ค่อนข้างเป็นตัวปัญหา ปีสุดท้ายในไฮสคูลของผมเป็นฝันร้ายสำหรับเราทั้งคู่ และเรื่องต่างๆ ก็ไม่ได้ดีขึ้นเลยตั้งแต่ผมอายุสิบแปด ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมแค่...โคตรโมโหอยู่ตลอดเวลาเลยให้ตายสิ

พ่อทรุดตัวนั่งลงพร้อมกับถอนหายใจหนักๆ “พ่อติดต่อไปหาคนที่พ่อเคยรู้จัก เขาอยู่ที่ฟาร์มในมอนทานา แล้วเขาบอกว่าต้องการคนช่วยงานเรื่องม้าที่ฟาร์มช่วงฤดูร้อนนี้ เขาตกลงจ้างแกลองดูงานก่อน”

“อะไรนะ?” ผมอึ้งไป ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะประมวลผลสิ่งที่พ่อพูดได้ “มอนทานา? ตลอดฤดูร้อนเลยเหรอพ่อ?”

“พ่อคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุด ตอนนี้แกสิบแปดแล้ว ต้องเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวได้แล้ว อีกอย่าง แกต้องหาเงินไปจ่ายค่าเสียหายประตูโรงรถของทอดด์ด้วย”

ผมพ่นลมหายใจพรืดอย่างโมโห ไอ้แก่เวรนั่นสมควรโดนแล้ว มันจ้องผมมานานเกินไปแล้ว และเมื่อวานมันก็ตบก้นผมตอนผมเดินผ่าน แต่ผมไม่อยากทำให้พ่อเสียใจด้วยการบอกเรื่องนั้น ก็เลยเงียบไว้

“ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับม้าเลยนะ” ผมเถียง พยายามหาทางเอาตัวรอดจากเรื่องยุ่งยากนี้

“แฮงค์บอกว่านั่นไม่ใช่ปัญหา เขาจะสอนทุกอย่างที่แกต้องรู้ให้เอง แล้วเขาก็มีห้องว่างให้แกพักด้วย”

แฮงค์? พระเจ้าช่วย... ภาพฤดูร้อนที่น่าเบื่อที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้ผุดขึ้นมาในหัวผม ภาพตอนเย็นอันเงียบเชียบ นั่งดูเกมโชว์กับตาแก่รุ่นเดอะใส่เสื้อลายสกอต กลิ่นเหมือนยาหม่องกับยาแก้ปวดข้อ

ก่อนที่ผมจะทันได้เถียง พ่อก็พูดขึ้น “พ่อซื้อตั๋วให้แล้ว เจมี่ พ่อขอโทษ แต่แกไม่เหลือทางเลือกให้พ่อเลย มันก็แค่ช่วงฤดูร้อน และบางทีการไปอยู่ที่อื่นบ้างอาจจะดีกับแก ให้เวลาแกได้คิดทบทวน”

ผมพยักหน้าอย่างมึนงง รู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางเลือกมากนัก สามเดือนในนรกบนฟาร์ม ผมมั่นใจว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปเร็วแหละ ก็...อย่างน้อยผมก็ยังได้เงิน บางทีผมอาจจะเก็บเงินพอซื้อรถได้ อย่างน้อยนั่นก็คงทำให้ผมมีอิสระบ้าง

ก่อนที่ผมจะรู้ตัว ก้นผมก็มาแปะอยู่บนเครื่องบินไปมอนทานาแล้ว และผมกำลังคิดอยู่ว่าพ่อจะโกรธแค่ไหนถ้าผมหนีไปซะตอนนี้ โคตรโกรธแน่ๆ นั่นคือสิ่งที่ผมเดา ผมเอนหลังพิงเบาะแล้วพยายามพักผ่อน ความรู้สึกสะเทือนตอนล้อแตะพื้นปลุกผมให้สะดุ้งตื่น ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภูมิประเทศที่ไม่คุ้นเคย และจำใจยอมรับว่าจริงๆ แล้วมันก็สวยทีเดียว

อาจจะเป็นนรกสามเดือน แต่อย่างน้อยก็เป็นนรกที่สวยล่ะนะ

ผมลงจากเครื่องพร้อมกับคนอื่นๆ แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดรับกระเป๋า พอหยิบกระเป๋าของผมได้ ชายสูงวัยกว่า พุงพลุ้ยจนกระดุมเสื้อเชิ้ตลายสกอตแทบปริ ก็เดินเข้ามาหาผมพร้อมรอยยิ้มลังเล

ว้าว เขาเหมือนที่ฉันคิดไว้เป๊ะเลย

“เจมี่?” เขาถามพร้อมกับยิ้มให้ฉันเล็กน้อย

“ใช่ค่ะ ฉันเอง” ฉันยิ้มตอบกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ “คุณคงเป็นแฮงค์สินะคะ”

เขาหัวเราะเสียงดังลั่นราวกับเสียงจากถังเบียร์จนก้องกังวาน ทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เรา “เปล่าครับ คุณผู้หญิง ผมเจอร์รี่ แฮงค์ออกจากไร่ไม่ได้ เขาก็เลยขอให้ผมมารับคุณแทน ถ้าพร้อมแล้ว ผมขับรถพาไปที่นั่นได้เลย”

“ดีเลยค่ะ” ฉันสะพายเป้ขณะที่เขาคว้ากระเป๋าเดินทางใบหนักของฉันแล้วนำทางไปยังรถกระบะคันใหญ่

พออยู่บนรถแล้ว ฉันก็รวบรวมความกล้าถามออกไป “แล้ว…แฮงค์เป็นคนยังไงเหรอคะ”

เจอร์รี่เหลือบมองฉันแวบหนึ่งก่อนจะหัวเราะ “ผมเตือนไว้ก่อนนะว่าเขาไม่ทนเรื่องงี่เง่าจากใครทั้งนั้น เขาเป็นคนยุติธรรม แต่ก็เข้มงวด”

ยอดเยี่ยมไปเลย ต้องอยู่กับตาแก่ขี้หงุดหงิดตลอดฤดูร้อน

ฉันเอนหลังพิงเบาะแล้วเตือนตัวเองว่ามันแค่สามเดือน ฉันเคยเจอเรื่องแย่กว่านี้มาแล้ว และฉันก็ต้องผ่านเรื่องนี้ไปได้เหมือนกัน พอเจอร์รี่เลี้ยวเข้าถนนดินยาวๆ ฉันก็ตื่นตัวขึ้นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นพื้นที่หลายเอเคอร์แผ่กว้างอยู่รอบตัวเรา โห ที่นี่สวยจริงๆ ทิวเขาตั้งตระหง่านอยู่ไกลลิบ และฉันเห็นพื้นที่ล้อมรั้วขนาดใหญ่อยู่ทางขวาสุด มีม้าหลายตัวเดินไปมาแทะเล็มหญ้า หางสะบัดทุกสองสามก้าวเพื่อไล่แมลงวัน

พอเจอร์รี่เลี้ยวโค้ง ฉันก็เผลอสูดปากเบาๆ เมื่อเห็นบ้านไม้ซุงสวยงามตรงหน้า ฉันนึกภาพไว้ว่าเป็นบ้านหลังเล็กๆ ทรุดโทรม แต่นี่มันน่าประทับใจสุดๆ หน้าต่างทรงสูงเรียงรายตลอดแนวหน้าบ้าน และฉันเห็นปล่องไฟหินขนาดใหญ่ยื่นออกมาจากอีกฝั่ง มีระเบียงขนาดใหญ่ล้อมรอบบ้านพร้อมเก้าอี้โยกไม้ และมีหมาพันธุ์บอร์เดอร์ คอลลี่ตัวหนึ่งนอนอาบแดดอยู่ มันเงยหน้าขึ้นอย่างเกียจคร้านเมื่อได้ยินเสียงรถเข้ามาจอด

ฉันลงจากรถ มองหาตาแก่แฮงค์ แต่ความเคลื่อนไหวเดียวที่มีคือเจ้าคอลลี่แก่ที่ลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะค่อยๆ เดินลงบันไดมาสำรวจผู้มาเยือน ฉันนึกภาพว่าเจ้าของมันคงจะแก่และข้อเสื่อมไม่ต่างกัน แต่เธอก็เป็นหมาที่สวยนะ ฉันยื่นมือให้เธอ เธอก็กระดิกหางแล้วเลียมือฉันอย่างเป็นมิตร ขนสีขาวดำของเธอนุ่มลื่นน่าสัมผัส และฉันบอกได้เลยว่าเธอได้รับการดูแลอย่างดีมาก มันทำให้ฉันมองแฮงค์ดีขึ้นมานิดนึง ฉันเกลียดคนที่ดูแลสัตว์เลี้ยงตัวเองไม่ดี

“มันชอบคุณนะ” เจอร์รี่พูดพลางเดินเข้ามาตบตัวมันเบาๆ “ซาดี้เป็นหมาแก่ที่น่ารัก แฮงค์ให้มันเกษียณเมื่อสองสามปีก่อน ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นหมาบ้านโดนตามใจ ใช่ไหมล่ะซาดี้” เขาถามพร้อมกับเกาคางให้มันอย่างเอ็นดู

“สวยจังเลยค่ะ” ฉันลูบตัวมันอีกครั้งก่อนจะคว้ากระเป๋า “แฮงค์อยู่ข้างในเหรอคะ”

“เปล่า เขาทำงานอยู่ในโรงนา เขาฝากบอกให้คุณทำตัวตามสบาย แล้วเขาจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด ม้าตัวหนึ่งอาการไม่ค่อยดี เขาก็เลยอยู่กับสัตวแพทย์ที่นั่น พยายามรักษามันอยู่”

เจอร์รี่ช่วยฉันหิ้วกระเป๋าไปที่ประตูหน้า “เอาล่ะ ยินดีที่ได้เจอคุณนะ คุณหนู แล้วคงได้เจอกันอีก”

“แล้วกุญแจล่ะคะ” ฉันตะโกนถามตามหลังเขาไป

เขาหัวเราะแล้วโบกมือปัดคำถามฉันเหมือนเป็นเรื่องไร้สาระที่สุดที่เคยได้ยิน “ไม่ได้ล็อกหรอก ที่รัก แฮงค์บอกว่าเขาเตรียมห้องนอนแรกตรงสุดบันไดไว้ให้คุณแล้ว ยินดีต้อนรับสู่มอนทานา” เขากล่าว ก่อนจะปีนขึ้นรถกระบะแล้วขับหายลับไปตามถนนยาวเหยียดนั้น