"รีบเก็บของแล้วไสหัวไป!"

หน้าบาร์ ห้องเหล้า หยางตงถูกผลักออกมา

ปัง!

ประตูปิดเสียงดังสนั่น

"เฮอะ! กูก็ไม่อยากทำงานให้มึงหรอก"

หยางตงถ่มน้ำลายใส่ประตูบาร์แล้วหมุนตัวเดินจากไป

เขาโดนไล่ออกอีกแล้ว นี่เป็นงานที่เก้าสิบเก้าตั้งแต่กลับมาที่นี่

กลางเดือนมิถุนายนในซูเป่ย อากาศร้อนราวกับอยู่ในหม้อนึ่ง แม้แต่คนเร่ร่อนที่หลบอยู่ตามมุมบาร์ยังไม่อยากโผล่หัวออกมาจากเงามืด

โดยเฉพาะในยามเที่ยงวัน พระอาทิตย์ดวงโตแผดเผาจนหยางตงรู้สึกหงุดหงิด

อยากซื้อเบียร์เย็นๆ สักขวดแก้กระหาย มองไปรอบๆ สักพัก ก็ไม่เห็นแผงขายเครื่องดื่มเย็นสักที่

มีแต่กระป๋องเปล่าวางเอียงๆ อยู่ที่มุมกำแพงห่างออกไปสักสิบกว่าเมตร เขาเห็นรางๆ ว่ามีโฆษณา "เย็นฉ่ำถึงใจ ใจเบิกบาน" พิมพ์อยู่บนนั้น ความหงุดหงิดในใจหยางตงพลันเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า

"แม่ง มึงก็มาทำให้กูหงุดหงิดอีกคน!"

พึมพำด่าออกมา หยางตงเตะก้อนหินเล็กๆ ข้างเท้าอย่างไม่ตั้งใจ

ปึ้ก!

แป๊ะ!

หลังจากเสียงทึบๆ ก้อนหินพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แป๊ะ! ไปกระทบกับอะไรบางอย่าง

"เฮ้! สิบคะแนนเต็ม!"

หยางตงเห็นกระป๋องที่โดนก้อนหินยิง มีรูใหญ่ปรากฏขึ้น เขาหัวเราะเบาๆ

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น

"ใครวะ กูกำลังหงุดหงิดอยู่นะ"

หยางตงหยิบโทรศัพท์ออกมา กดรับสายอย่างไม่พอใจ

"กูบ้านมึงสิ! มึงเป็นอะไรวะ งานที่กูแนะนำให้เมื่อวาน วันนี้ก็โดนไล่ออกแล้ว ยังให้เจ้าของร้านโทรมาด่ากูอีกยกใหญ่!"

"มึงสิโดนไล่ออก"

หยางตงหยุดชั่วครู่: "กูต่างหากที่ไล่มันออก พอเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว งานที่มึงแนะนำมาไม่เวิร์คหรอก"

คนปลายสายกลอกตา: "มันก็เหมือนกันนั่นแหละ ช่างเถอะ งานที่แนะนำให้มึงก่อนหน้านี้ก็เป็นแบบนี้ กูชินแล้ว"

หยางตงเงียบไป ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาปรับตัวเข้ากับที่ทำงานได้ยาก

เห็นหยางตงเงียบ ปลายสายถอนหายใจ: "หยางตง กูมีงานอีกตำแหน่งนึง ถ้ามึงสัมภาษณ์ผ่าน จะได้เป็นมนุษย์เงินเดือนเลยนะ ได้กินดีอยู่ดี ถ้าโชคดีอาจได้จีบสาวดีๆ สักคน เอาไงล่ะ จะเอามั้ย?"

หยางตงฮึมฮัมสองสามที ในใจคิดว่าจะมีอะไรดีขนาดนั้นได้ยังไง: "มึงว่ามา งานอะไร"

"รายละเอียดกูก็อธิบายไม่ถนัด"

เสียงปลายสายหยุดไปครู่หนึ่ง: "มึงไปเองก็รู้เอง มีซีอีโอสาวสวยรออยู่ด้วยนะ"

ซีอีโอสาวสวย?

หยางตงลังเลไปวินาทีหนึ่ง มีสาวสวยทั้งที จะไม่ดูได้ยังไง

"ได้ กูจะไป บอกที่มา"

...

แกร๊ก

ประตูห้องทำงานเปิดออก ชายคนหนึ่งเดินออกมา

ดูจากสีหน้าที่หม่นหมองก็รู้ว่า สัมภาษณ์ไม่ผ่าน

หยางตงลุกจากเก้าอี้ รีบเดินเข้าไปหา ดักหน้าเขาไว้แล้วถาม: "พี่ครับ สัมภาษณ์มีอะไรบ้างครับ ทำไมทุกคนถึงสัมภาษณ์ไม่ผ่านกันหมด?"

"เฮ้อ พูดไปก็เท่านั้น เดี๋ยวนายก็รู้เอง"

ชายคนนั้นหน้าเศร้า ส่ายหน้า

หยางตงขมวดคิ้ว: สงสัยสัมภาษณ์คงยากจริงๆ สินะ

ก่อนหน้าเขามีคนเดินเข้าไปตัวตรงอกผายไหล่ผึ่งตั้งยี่สิบคน แล้วเดินออกมาด้วยสีหน้าหมองคล้ำ

หยางตงกำลังจะถามต่อ ก็ได้ยินเสียงเรียกจากในห้อง: "คิวที่ยี่สิบเอ็ด"

ยี่สิบเอ็ด คือป้ายคิวในมือหยางตงนั่นเอง

เขาจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อย เชิดหน้าผลักประตูเดินเข้าไป

ในห้องว่างโล่ง มีเพียงโต๊ะตัวหนึ่งกับเก้าอี้สองตัว ไม่มีอะไรอื่นเลย

บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ นั่งผู้หญิงคนหนึ่ง เอ๊ะ ไม่ใช่ เป็นเด็กสาวต่างหาก

เด็กสาวอายุราวยี่สิบ สวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีม่วง มือขวาเท้าคาง ดวงตาคู่สวยมองสำรวจหยางตงตั้งแต่หัวจรดเท้า

นี่คือซีอีโอสาวสวยเหรอ?

หยางตงอึ้งไปครู่หนึ่ง: บรรยากาศการสัมภาษณ์งานนี่ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน

ไม่ต้องพูดถึงการแต่งตัวของซีอีโอสาวที่ดูลำลองเกินไป แค่หน้าตาก็ดูเด็กเกินไปแล้ว

โชคดีที่ช่วงนี้หยางตงไม่ว่าอย่างอื่น แต่ประสบการณ์สัมภาษณ์งานนั้นมีมากพอ

เมื่อเจอสถานการณ์แปลกๆ แบบนี้ หยางตงก็รีบตั้งสติ โค้งให้เด็กสาวเล็กน้อย: "สวัสดีครับ ผมคือคิวที่ยี่สิบเอ็ด"

เด็กสาวไม่พูดอะไร เพียงใช้ดวงตาเป็นประกายหวานฉ่ำกวาดมองเขาสองสามรอบ แล้วค่อยเอ่ยปากด้วยริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ: "นั่งลงสิคะ"

"ขอบคุณครับ"

หยางตงนั่งลงบนเก้าอี้ เห็นสายตาพิจารณาของเด็กสาว สีหน้าเขาดูอึดอัดเล็กน้อย

นี่มาหาพนักงาน หรือมาหาแฟนกันแน่?

ในที่สุด เด็กสาวก็ยิ้มอ่อนหวาน โน้มตัวไปข้างหน้า เอาหน้าเข้าใกล้หยางตง

ความนุ่มนิ่มเต็มไปด้วยความยืดหยุ่นคู่นั้นวางลงบนโต๊ะโดยตรง เมื่อถูกร่างกายของเธอกดทับ ก็โค้งงอออกมาอย่างน่าตื่นเต้น

หัวใจหยางตงเต้นตึกตัก: ซีอีโอสาวคนนี้จะหาเด็กหนุ่มมาเลี้ยงหรือไง? เห็นฉันหล่อเหลาก็จะมอบกายให้เลยเหรอ?

เด็กสาวหัวเราะคิกคัก: "หนุ่มหล่อ แนะนำตัวหน่อยสิคะ"

"อ๋อ"

หยางตงพยักหน้า เบนสายตาจาก "โต๊ะ" ไปที่อื่น: "ผมชื่อหยางตงครับ อายุยี่สิบหก ก่อนมาที่นี่เคยเป็นทหารมาพักหนึ่ง"

"เป็นทหารเหรอ? ดีจังค่ะ"

เด็กสาวพยักหน้าเบาๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ โน้มตัวไปข้างหน้าต่อ แทบจะแนบชิดใบหน้าหยางตง

หยางตงหุบปาก มองเธอด้วยสายตาสงสัย

เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มือซ้ายวางบนโต๊ะเพื่อพยุงตัว มือขวายื่นมาหาหยางตง วางลงบนอกของเขา

"ฉันชอบทหารที่สุดเลยค่ะ สมแล้วที่มีกล้ามเนื้อ... พูดต่อสิคะ ไม่ต้องสนใจฉัน"

เด็กสาวหัวเราะคิกคัก นิ้วมือค่อยๆ เคลื่อนไหวบนอกของหยางตง สายเดี่ยวบนไหล่เธอเลื่อนหลุด เผยให้เห็นไหล่ขาวและกระดูกไหปลาร้าที่ขาวเนียนเซ็กซี่

และจากหางตาของหยางตง เขายังเห็นขอบชุดชั้นในลูกไม้สีดำโผล่มาเล็กน้อย

แต่ท่าทางยั่วยวนของเด็กสาวกลับไม่ได้ทำให้หยางตงเคลิบเคลิ้ม แต่กลับทำให้เขาได้สติ

เพราะเมื่อเด็กสาวโน้มตัวเข้ามา กลิ่นน้ำหอมฉุนผสมกับกลิ่นฮอร์โมนก็พุ่งเข้าจมูกเขา

กลิ่นน้ำหอม... ช่างคุ้นเคย

ร้านสะดวกซื้อข้างหมู่บ้านที่เขาเช่าอยู่ก็ขายน้ำหอมคุณภาพต่ำแบบนี้: ยี่ห้อไป๋ฮวาซาน ขวดละยี่สิบหยวน

เมื่อสองวันก่อนร้านลดราคา เจ้าของห้องเช่าร่างอ้วนของเขาซื้อไปเต็มถุง ฉีดทุกวัน ทำให้ห้องเช่าเหม็นฉุน

คิดได้ดังนั้น หยางตงยังคงยิ้ม แต่ในใจรู้แล้ว: ซีอีโอสาวอาจจะหลงใหลในเสน่ห์ของเขา แต่ไม่มีทางใช้น้ำหอมราคาถูกขวดละยี่สิบหยวนแน่ๆ!

เฮ้ นี่มันกับดักชัดๆ

โลกทุกวันนี้ช่างไม่สงบเลย แม้แต่การตุ๋นก็ยังทำเป็นสัมภาษณ์งาน

เห็นหยางตงยิ้มแต่ไม่พูด เด็กสาวก็ถอยตัวกลับ ลุกขึ้นเดินอ้อมไปข้างหยางตง

มือขวาเกี่ยวคอเขา เอวบางบิดนิดหนึ่ง แล้วนั่งลงบนตักของเขา

รู้สึกถึงความยืดหยุ่นของร่างเด็กสาว น้องชายตัวน้อยของหยางตงก็มีปฏิกิริยาทันที

แน่นอน ถ้าไม่มีปฏิกิริยา เขาก็ไม่ต้องเป็นผู้ชายแล้ว

"ทำไมไม่พูดล่ะคะ พูดต่อสิ"

เด็กสาวรู้สึกถึงความร้อนใต้ก้น หัวเราะคิกคัก ตั้งใจขยับก้นสองสามที: "นี่อะไรคะ ทิ่มหนูจังเลย คันจัง..."