การเติบโตของผู้หญิง

หลายปีที่ผ่านมาเธออยู่กับคำถามคาใจที่ว่า
'ทำไมเขาต้องดีกับผู้หญิงทุกคนแต่ร้ายกับเธอ เธอไปทำอะไรให้เขาถึงได้จงเกลียดจงชังเธอนัก'
การเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่มิอาจได้ครอบครองหัวใจของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีทำให้อ้อนรัก โอลิวิเยร์ อยู่อย่างเจ็บปวดเสมอมา แต่กระนั้นก็ยังหวังลึกๆ ว่าสักวันเขาจะมองเห็นค่า หากแต่เซซาเร รุกฆาต โอลิวิเยร์ กลับดับฝันทุกอย่างด้วยการแสดงท่าทีรังเกียจและชิงชังอย่างเ...

ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนก็แยกออสตินออกจากเอเรียไม่ได้

"ฉันมารับเธอกลับบ้าน"

"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"

เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที

"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"

"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."

"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้อง...

ฟรานเชเซียส โบลาโกนี เจ้าพ่อค้าอาวุธสงครามรายใหญ่ของโลก คำรามกัมปนาทเมื่อได้ทราบข่าวจากลูกน้องว่ามีคนลอบเข้ามาล้วงคองูเห่าถึงในคลังอาวุธของตัวเอง ทันทีที่รีบรุดไปดูตัวถึงรู้ว่าเป็นแม่สาวใจกล้าตัวเล็กทว่าพยศเหลือใจ เจ้าพ่อหนุ่มเค้นคอจนจะปากเปียกปากแฉะ นางนกต่อก็ยังไม่ยอมคลายความลับออกมาว่าใครอยู่เบื้องหลัง แต่คนอย่างฟรานเชเซียสมีหรือจะยอมรามือ จากที่เค้นกันด้วยวาจาไม่ได้ผล เขาก็จัดการเด็ดปีก ฉีกแข้...

ปกติคนอื่นข้ามเวลาคงได้รับมิติ พลังวิเศษ ความเทพทรูต่าง ๆ แล้วนางเล่า ไม่เห็นเป็นเหมือนในนิยายที่เคยอ่านบ้าง เท่านั้นยังไม่พอ! นางยังเข้ามาอยู่ในร่างสาวงามอันดับหนึ่ง มีสถานะเป็นถึงภรรยาของท่านแม่ทัพ ที่สามีหาได้รักใคร่ชมชอบไม่ ออกจะเกลียดแสนเกลียดเสียด้วยซ้ำไป หนำซ้ำสามีหน้าตายผู้นั้นดันมีคนที่ตนพึงใจอยู่แล้ว เช่นนี้นางจะเอาตัวรอดต่อไปในโลกที่ไม่รู้จักได้อย่างไร นอกจากจะต้องปรับตัวอย่างมากแล้ว นา...

มิใช่เพียงเพราะสัญญาหมั้นหมาย หากแต่เป็นเพราะเขากับนางรักกันมาก รักกันมานาน ทว่าภาพที่เห็นคืออันใด
น้องสาวแสนดีกับชายคนรักกำลังเดินจูงมือกันอย่างหวานชื่น และหายไปทางเรือนแห่งหนึ่ง หลังจากลอบติดตามและแอบมองเนิ่นนาน เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ก็ยิ่งไม่เข้าใจ พวกเขาทำอะไร?
นั่นคือคู่หมั้นอันเป็นที่รักของนางกับน้องสาวผู้แสนดี พวกเขาคงเจอกันโดยบังเอิญ แล้วทักทายกันตามประสา
นางมิอาจคิดก...

“กลับไปอยู่บ้านเรานะลูก กลับบ้าน...เรา”
น้ำเสียงอ้อนวอนกึ่งขอร้องของมารดาที่พูดตอกย้ำคำเดิมๆ พร้อมกับร่างที่ยืนอยู่ข้างเตียงซึ่งเห็นชัดเจนก่อนหน้าค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตา จนพิมพกานต์ต้องผุดลุกขึ้นนั่งพร้อมกับร้องเรียกเสียงหลง
“แม่!”
ข้างเตียงที่เมื่อครู่มีร่างอวบท้วมยืนอยู่บัดนี้หลงเหลือเพียงความว่างเปล่า ราวกับเรื่องเมื่อครู่คือความฝันหรือไม่เธอก็ตาฝาดไป หญิงสาวยกมือขึ้นขยี้ตาพลางบ่นพึมพำกับตัวเอ...

เธอและเขาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับต้องมาแต่งงานกันเพราะความต้องการของผู้ใหญ่ งานแต่งงานที่เธอไม่ได้รับรู้ด้วยเลย และเธอก็ไม่ได้เต็มใจ แต่เธอก็ขัดไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่หลังแต่งงาน เหมือนจะดีแต่ก็แค่เหมือน เพราะต่อจากนั้นชีวิตเธอยังต้องเจอกับอะไรอีกมาก

เดี๋ยวนะคะ! ขอถามหน่อย อีตาชัตเตอร์อะไรนี่เป็นสเปิร์มตัวที่ดีที่สุดแล้วใช่ไหม? โอ้โหพ่อคุณเกิดมายังไงถึงได้มีคุณภาพของจิตและสมองต่ำเตี้ยเรี่ยดินต่ำจนสัมผัสได้ว่าเป็นแค่ไรฝุ่นที่อยู่ใต้ธุรีดินของเชื้อโรค เชื้อรา อะมีบา และแลคโตบาซิลลัส!

"รถ บ้าน เงินสดในธนาคาร คุณยังคงจำเรื่องนี้ได้ไหมคะ" ครั้งหนึ่งเขาเคยเสนอมันให้กับเธอ แต่ว่าครั้งนั้นเธอปฏิเสธไป
"จำได้สิ"
"ตอนนี้ฉันตกลงแล้วค่ะ"
"คุณยอมรับข้อเสนอของผม?"
"ใช่ค่ะ"
"รู้ใช่ไหมว่าทำไมผมถึงเสนอไปแบบนั้น"
"รู้ค่ะ"
"แล้วคุณพร้อม?"
"ค่ะ"
"แต่การที่จะมาเป็นผู้หญิงของผม คุณต้องไม่มีใคร" ชายหนุ่มยังคงเอ่ยเสียงเรียบ
"ฉันไม่มีใคร"
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเธอบอกว่าไม่มีใคร แต่เขาก็รี...

เรื่อง...คลั่งรักเมียแต่ง
คำโปรย
เมื่อเขาและเธอต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกันในฐานะสามีภรรยา เขาเป็นคนพูดน้อยแถมยังดุ จึงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและน้อยใจอยู่บ่อยๆ
แนะนำตัวละคร
ภูวดล หรือ คุณภูมิ อายุ 32 ปี
เจ้าของสวนองุ่นขนาดใหญ่ เขาหล่อ ทำงานเก่ง พูดน้อย ดุ ชอบทำหน้าเข้ม จนเธอรู้สึกอึดอัด
รัตติกาล หรือ เจ้าขา อายุ 23 ปี
ลูกสาวร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด เธอสวย แต่งตัวแซ่บ ขี้น้อยใจ ชอบคิดเองเอ...

ที่...ไม่รักก็พอรู้ โดย แสงเทียน

"นอกจากนอนด้วยกันไปวัน ๆ คุณเคยรู้สึก 'รัก' ฉันบ้างไหม"
"ถ้าฉันตอบ แน่ใจเหรอว่าเธอจะสบายใจที่ได้ยิน"

สุดท้าย...ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน เธอก็ไม่ใช่คนที่เขาเลือกอยู่ดี


เพราะหนี้ (รัก) ของคนอื่น แต่กลับเป็นเธอที่ต้องรับกรรม
ยอดหนี้นั้น ทีคนอื่นน่ะยกให้ได้เลย ทีกับเธอเก็บดอกทุกเม็ด!

"ฉันต้องนอนกับคุณอีกสามสิบครั้งค่ะ..."

"นอนด้วยกันห...

'ที่ฉันต้องร้าย...'
'...เพราะน้องสาวของนาย..'
'..มันแย่ง 'เจ้าบ่าว' ของฉัน!'

เจ้าจอมลูกพี่ผู้เก่งไปทุกอย่างแห่งไร่หมาเมิน ต้องมาตายด้วยลูกปืนของแก๊งค์ค้ายาเสพติด วิญญาณไม่ไปโลกแห่งความตายกลับมาเกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าที่ถูกกดขี่ยิ่งกว่าทาส ‘หึ จะให้เจ้าจอมยอมคนชั่วฝันไปเถอะ'

ลู่ยุ๋นหลัวเรียนวิชาแพทย์มาตั้งแต่เด็กจนถึง 20 ปีและรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับการแพทย์แผนจีน
ไม่คิดว่าลู่ยุ๋นหลัวได้ย้อนเวลากลับมาเป็นพระสนมที่ถูกจับเข้าตําหนักเย็นในวันที่สองของการอภิเษกสมรสกับจักรพรรดิองค์ และไม่มีใครสนใจนาง
ฮะ ภายในราชวังได้มีคำบัญชาสั่งให้หยุดการส่งอาหารและเครื่องนุ่งห่มต่าง ๆ รวมถึงของใช้ให้นางหรือ
ไม่เป็นไร นางมีมิติวิเศษสามารถทํานาประทังชีวิตในตำหนักเย็นได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องอาห...

กาเนสกรีดกรายเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง สายตาโฉบเฉี่ยวจ้องหน้าโอโซนที่แสดงออกถึงความไม่สบอารมณ์ก่อนที่มุมปากเธอจะโค้งลงเล็กน้อย แล้วเบียดตัวนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับปกป้อง
"มาช้านะคนสวย" ปรินเอ่ยแซว เขาส่งสายตากะลิ้มกะเหลี่ยและมองหน้าอกที่ขยายใหญ่กว่าปกติก็อดถามไม่ได้ แค่ริมฝีปากเขาเผลอขึ้นโดยไม่ทันได้ออกเสียงกาเนสก็พูดขึ้นเสียก่อน
"ฉันไปทำนมมาใหม่แล้ว เลิกล้อว่านมแบนได้แล้วนะ" กาเนสนั่งลงบนเก้า...

สำหรับอัสนีแล้ว มิรินคือคู่หมั้นตัวน้อยที่เขารักสุดหัวใจ

อัสนีทอดสายตามองเด็กน้อยวัยแบเบาะปากแดง แก้มใส ดวงตากลมแป๋ว มีผมขึ้นมาหย่อมหนึ่งบนศีรษะนิ่งๆ ด้วยสายตารักใคร่ระคนเอ็นดู มือน้อยบอบบางเล็กป้อม นิ้วเล็ก ๆ กำลังจับขวดนมดูดกินอย่างเอร็ดอร่อย ความทรงจำของเขาตั้งแต่แรกเห็นเด็กน้อยที่ลืมตาดูโลกคือใบหน้าที่ยับย่น ตัวแดงเถือก แต่กลับน่ารักจับใจ เขาเลี้ยงต้อยเธอาหลายปีจนได้เธอเป็นภรรยาในที่สุด

ตัวอ...

เพียงแรกพบสบพักตร์พี่รักเจ้า
อยากขอเฝ้าตามนางไม่ห่างหาย
หากได้น้องครองแนบชิดสนิทกาย
หญิงทั้งหลายพี่ไม่แลมองแค่เธอ

รสิกา หลงเข้าไปในสยามยุคปี 2466 ในฐานะ การะเกด หญิงสาวผู้เรียบร้อย ดีกรีลูกสาวท่านเจ้าพระยา เธอได้พบกับ หม่อมเจ้าดนัยเทพรังสรรค์ ราชนิกูลหนุ่มเจ้าของดวงหน้าหล่อแบบโบร่ำโบราณ และต่างก็หลงรักกันแทบจะในทันที
เธอกับเขาไม่น่าจะสานสัมพันธ์กันได้ด้วยกรอบของประเพณี ยุคสมัยและพื้นเพความเชื่อท...

เพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในวันนั้นมันทำให้เธอได้รู้ความจริงว่า กำลังถูกเพื่อนสนิทและคนที่ตัวเองรักกำลังหลอกเธออยู่ นั่นจึงทำให้เธอตาสว่าง และเธอก็ยอมตัดใจปล่อยให้ทั้งสองได้สมสู่กันต่อไป เพราะเธอจะต้องได้เจอคนที่ดีกว่านี้!

"อาป๊า~" น้ำเสียงสั่นเครืออย่างหนักเรียกชื่อผู้เป็นพ่อ เธอกอดตนเองไว้แล้วถอยออกมาจากหลุมฝังศพ หัวใจดวงน้อยเหมือนจะหยุดเต้นกะทันหันเมื่อมองลูกน้องหลายคนที่เดินเข้ามาแบกโลงศพของพ่อ
"คุณหนูอย่าเสียใจไปเลยครับ คุณท่านคงไม่อยากให้คุณหนูเสียใจแบบนี้" ไคยะลูกน้องคนสนิทของพ่อเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆยื่นให้เด็กสาว เธอรับผ้าเช็ดหน้ามาบีบไว้แน่นแล้วค่อยๆใช้มันปาดเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มนวลเบาๆ
"...