งานแต่งงาน

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแค่ในระยะเวลาสั้นๆที่เธอถูกมาเฟียเจ้าเล่ห์จับตัวเอาไว้ มันจะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาลแบบนี้…

“เงินห้าแสนบาท... กับการเป็น ‘ภาพลักษณ์’ ของอาณาจักรที่เขาเป็นเจ้าของ” ชีวิตที่พังทลายบีบให้ พินอิน ต้องเดินเข้าสู่กรงทองของมาเฟียผู้ไร้หัวใจอย่างไม่มีทางเลือก เธอหวังเพียงแค่ทำงานให้จบเพื่อรักษาบ้านหลังสุดท้ายเอาไว้ แต่ความผิดพลาดในคืนแรกกลับนำพาเธอไปสู่อ้อมกอดที่แสนอันตรายของ คีรัน
ยิ่งหนีเขายิ่งรุก ยิ่งร้องไห้เขายิ่งรัดรึง... รอยตราสีกุหลาบบนลำคอระหงคือเครื่องเตือนใจว่า นับจากนี้เธอคือสมบัติส่ว...

ข้าจะทำอะไรใยต้องสนสายตาคนอื่น ในเมื่อพวกเขามองว่าข้าคือนางมารร้ายเพียงเท่านั้น เช่นนั้นข้าจะร้ายจนพวกเขาส่ายหน้ามากกว่าเดิม

"การถูกอริแย่งแฟนไปมันเจ็บใจอย่างแสนสาหัสและแน่นอนว่า...ผมต้องเอาคืน!

เด็กอะไรอย่างซื่อ ขู่นิดหน่อยก็ขนข้าวของมาอยู่ด้วยเพื่อยุติเรื่องราว 'เชี้ยๆ ' ที่พี่ชายมันก่อเอาไว้ กฎที่มันขอและตั้งเป็นกฏเหล็กมีเพียงข้อเดียวคือห้ามล่วงเกินตัวมัน แต่แล้วยังไง?

.

.

กฎมีไว้แหกครับ!!

“เป็นช่างสักจริง ๆ ด้วย เข็มช่างสักใหญ่มาก”

“พ่อเลี้ยงคะ ขอดูกระเจียวดอกที่ใหญ่ที่สุดในไร่หน่อยได้ไหมคะ ซินแสบอกว่าถ้าได้จับแล้วจะโชคดี”พ่อเลี้ยงหมอกคราม ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับท่ามกลางสายฝน “อยากดูของใหญ่ ต้องใจกล้าหน่อยนะอัญญา"

เธอคิดว่าเขาเป็นเกย์
"ผมไม่ใช่เกย์ ถ้าอยากพิสูจน์ ก็ไปที่ห้องผมสิ"

“นะคะคุณไฟ ซี้ดดด...ตรงนี้มันร้อนไปหมดเลยค่ะ” เธอครางเสียงหวานพลางแอ่นเนินเนื้ออวบอูมเข้าใส่นิ้วยาวไปมาอย่างมีอารมณ์
สุดท้ายอัคนีก็ไม่สามารถฝืนสัญชาตญาณดิบเถื่อนของตัวเองได้ เขาตัดสินใจร่างหนาขยับขึ้นไปบนเตียงแล้วจับขาเรียวทั้งสองข้างชันขึ้นเป็นตัวเอ็ม เผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอูมน่าหลงใหลที่ไม่มีอะไรขวางกั้นได้อย่างเต็มตา
“คุณไฟขา...” เปมิกาเห็นสายตาร้อนแรงของคนตรงหน้าที่มองมาก็ยิ่งรู้สึกว่าความต้อง...

“เธอ... ยั่วฉันเองนะ”
“ฉันไม่ได้ยั่ว คุณข่มเหงฉัน”
อิงดาวหันขวับมาโต้คืน น้ำตาอาบแก้มด้วยความช้ำใจ
“จะให้ฉันรับผิดชอบเธอรึไง”
“แล้วคุณกล้ารับผิดชอบฉันไหมล่ะ”
อิงดาวกำผ้าห่มไว้แน่น มองหน้าคนที่ช่วงชิงพรหมจรรย์ของเธอไป อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
“อยากได้เท่าไหร่”
“คุณหมายความว่ายังไง”
อิงดาวถามเสียงเครือ เจ็บแปลบกับความใจร้ายของจิณณ์ เขาทำลายเธอแล้วตั้งราคาให้พรหมจรรย์ของเธอ
“ค่าตัวของเธอ...

“ฉันจะหย่ากับเธอ จากนั้นเธอจะไปลงเหวลงนรกที่ไหนก็เชิญ!”
“ฉันไม่หย่า!” หญิงสาวสวนกลับทันที ด้วยรอยยิ้มที่บอกให้เขารู้ว่าฝันไปเถอะ
“ใครหย่าก็คงโง่น่าดู มีสามีออกจะหล่อเหลาเอาการ กิจการใหญ่โต ทรัพย์สินเงินทองก็มากมี ชาตินี้คงใช้ไม่หมด ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่โง่หย่ากับคุณ ตอนแต่งฉันก็ไม่ได้อยากแต่ง คุณอยากแต่งเองไม่ใช่เหรอ แล้วตอนหย่า... ทำไมฉันต้องหย่าตามความคิดของคุณด้วยล่ะ”
“กล้าที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้...

เพราะจู่ๆ ฉันก็โดนเขาจับไปเป็นตุ๊กตาหน้ารถอย่างงงๆ เเถมพอเเข่งเเพ้ก็พาลใหญ่ เเล้วดันลักพาตัวฉันตามเขาไปด้วย! "ถ้าขี้ดินเข้ามาใกล้ฉันอีก ฉันจะเอากล่องนี่ปาใส่!" "ปาถุงยางใส่? คิดใหม่ดีกว่ามั้ง" จริงดิ!

หนูรู้ว่าพี่รู้สึกยังไงกับเฮียธามแต่พี่ต้องแยกแยะนะคะระหว่างเพื่อน กับผัวชาวบ้านมันคนละอย่างกัน ใช่ค่ะเฮียธามเป็นเพื่อนพี่แต่ว่าเป็นผัวหนูค่ะ เพราะงั้นพี่อย่ามาอ่อยกับผัวหนู "กลับบ้านเดี๋ยวนี้เฮียธาม"

ถ้าคุณยืนยันจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ สิ่งเดียวที่ผมจะให้ได้คือ ‘เงิน’ เท่านั้น

“ทั่วทั้งโลกนี้ หนูเหลือแค่คุณคนเดียวเท่านั้น”

จากน้องชายที่รัก กลายเป็นผู้ชายที่ร้ายที่สุด “พี่น้องกัน..มันดี ไม่รู้จักเหรอ”

ม่อนดอย แพทย์อาสา หลบหนีความวุ่นวายมาอยู่บนดอยสูง
ขุนเขา ทายาทมหาเศรษฐี ลูกผสมไทย-ฮ่องกง-อเมริกัน

“ลิขิตโชคชะตา ด้ายแดงนำพาบุรุษจากฟากฟ้ามาสู่ดิน…”

เมื่ออดีตบางอย่างที่เธอเคยลืมเลือน กำลังจะย้อนกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับผู้ชายที่เข้ามาสั่นคลอนโลกที่เธอเคยควบคุมได้ทุกอย่าง
ระหว่างภาพลักษณ์ของ “ประธานบริษัทผู้เพอร์เฟกต์” กับหัวใจที่เริ่มหวั่นไหว พิ้งค์จะยังยืนหยัดในโลกของตัวเองได้เหมือนเดิม… หรือยอมเปิดใจให้กับผู้ชายที่กล้าทำในสิ่งที่ไม่มีใครเคยกล้า

จะแมนหรือไม่แมนต้องลองมาเป็นแฟน...ถึงจะรู้

“เดี๋ยวสิคุณ ฉันทำอาหารไม่เป็น” ปราณปริยาบอกออกมาในที่สุด สรัลหมุนตัวมาเลิกคิ้วและหรี่ตามองหญิงสาวที่ยืนทำหน้ามุ่ยถามเขาเสียงเง้างอดว่า
“มองอย่างนี้หมายความว่าไงคะ”
“ลูกสาวเจ้าของร้านอาหารหรูไม่ใช่หรือ เราน่ะ” สรัลถามยิ้มๆ
“ก็ใช่ค่ะ แต่ทำงานเกี่ยวกับบัญชี ไม่ได้เป็นเชฟ”
“มันก็จริงของคุณ” ชายหนุ่มยักไหล่พร้อมกับพยักหน้าอย่างรับรู้ เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบกะห...

ในวันที่ผมไม่สนใจผู้หญิงคนไหน ผมกลับสนใจผู้หญิงที่อยู่ในรูปที่เขาแชร์ต่อ ๆ กันในโซเชียล ผู้หญิงคนนั้นสวยหวาน เซ็กซี่ ดูดีไปทุกส่วน เธอกำลังทำหน้าที่เป็นพริตตี้ให้กับงานโทรศัพท์มือถือ ผมเข้าไปกดติดตามเจ้าของรูปนั้นทันทีเลย
ผ่านมาสองสามปี ผู้หญิงคนนั้นก็มาปรากฏตัวที่บ้านผม ในฐานะพี่เลี้ยงของลูกสาวผม ผมคงจะดีใจถึงขีดสุด ถ้าเมื่อวานไม่มีข่าวของเธอที่ถูกแชร์ต่อ ๆ กันในโลกโซเชียล
เมียน้อย... นี่คือคำตรา...

อย่าว่าแต่จะให้แต่งงานด้วย แค่นึกจะรักก็ยังไม่เคย!

“ถ้าไม่รักกันก็ปล่อยกันไปได้ไหมคะ”
“ไม่มีทาง! เพราะฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอ”