ชนะใจภรรยาอีกครั้ง

เด็กน้อยวัยห้าขวบตรงหน้ามีดวงตาสีอำพันเช่นเดียวกับเขา  มวยผมที่เกล้าไว้กลางศีรษะปักด้วยปิ่นไม้แกะสลักสวยงาม  ไม้ที่ใช้ก็เป็นไม้อย่างดี  แผ่นหลังตั้งตรงมิเกรงกลัวผู้ใด

เสิ่นชิงเวยเงยหน้าขึ้นก็เห็นบุรุษคนนั้น  เผยซ่างกวน  คนที่พรากพรหมจรรย์ของนางไปทันทีที่นางลืมตามาอยู่ในโลกเส็งเคร็งนี่  จนให้กำเนิดเด็กน้อยคนนี้

"เสี่ยวหยวนรีบกลับบ้านเถอะ  แม่รู้สึกไม่ค่อยสบาย"

เสิ่นชิงเวยจุงมือบุตรชายรีบลงเข...

เรื่อง...ดวงใจที่รัก
โปรย
เมื่อความรักไม่ได้สวยงามอย่างที่คิดเสมอไป แต่มันกลับเป็นความเจ็บปวดและทรมานมาตลอดสองปี เพียงเพราะเธอท้องแต่เขาไม่รู้..
แนะนำตัวละคร
(เกียร์) ภาณุวัฒน์ เจริญเดชาพงษ์ ผู้ชายอบอุ่น นิสัยดี แอบเป็นห่วงเธอ เพราะเธอขี้โรคเขาก็เลยอยากดูแล เพราะความใกล้ชิดทำให้ทั้งสองคนสนิทกัน
(แพร) พรนัชชา ภัทรนันวรกุล ผู้หญิงอ่อนแอ สามวันดีสี่วันไข้เธอมีโรคประจำตัวเป็นโรคภูมิแพ้ โดยเฉพาะเจออาก...

ตอนนี้ภูริทัศน์ยืนหน้าถมึงทึงอยู่ ในห้องเช่าที่อพาทร์เม้นเล็กๆแห่งหนึ่ง ร่างบางของผู้หญิงในวัย25กำลังยืนประจันหน้ากับเขา ร่างสูงมองไปยังเด็กวัย3ขวบที่เธออุ้มอยู่ก่อนจะเอ่ยออกมา

"เอาลูกมาให้ฉันแพรชมพู เธอต้องการเท่าไหร่ว่ามา"

"ลูกของแพรทำไมแพรต้องให้คนอื่นด้วยคะ คุณป๋ากลับไปเถอะคะ อย่ามาสร้างเรื่องให้คนอื่นเขาลำบากใจเลย"

"อย่างเธอเนี่ยเหรอจะมีปัญญาเลี้ยงลูกฉัน"

"แพรก็เลี้ยงของแพรมาได้ตั้ง...

❝ฉันเป็นเจ้าหนี้ ส่วนเธอก็มีหน้าที่เอาอกเอาใจ ถ้าเธอไม่มีเงินมาคืนฉัน ก็แค่นอนอ้าขาจนกว่าฉันจะเบื่อ เมื่อถึงเวลานั้นฉันจะยกหนี้ทั้งหมดให้เธอ แล้วจะเขี่ยเธอทิ้งเหมือนกับทุกคนที่ผ่านมา❞

หลังจากส่งบ่าวสาวเข้าหอตามธรรมเนียมปฏิบัติของประเทศไทย ซึ่งต่อจากธรรมเนียมประเทศญี่ปุ่น จึงเหลือเพียงฮัททสึและมีนาอยู่ในห้องด้วยกันสองคน

“ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย “มีนาพึมพำถามตัวเองอยู่บนเตียงใหญ่ด้วยความกระวนกระวาย หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำจนรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว ซึ่งฮัททสึหนีเข้าห้องน้ำตั้งแต่เข้ามาแล้ว

แกร๊ก ~~

ระหว่างนั้นบานประตูห้องน้ำก็เปิดออก พลันให้หญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด...

“ฉันอยากรู้จริงๆ ผู้ชายคนนั้นซื้อเธอด้วยอะไร!? เธอถึงได้กล้าไปจากฉัน!”
“ความรักไงวาคิม! เขาซื้อฉันด้วยความรัก แต่คุณซื้อฉันด้วย เงิน!”

เพราะไม่เคยถูกปฏิเสธมาก่อน ทำให้เขานึกอยากเอาชนะผู้หญิง
ธรรมดาคนนี้ให้ได้ แต่สุดท้ายคนที่แพ้ก็คือเขาเอง

“อยู่กับผมสักสามเดือนหรืออาจจะน้อยกว่านั้นก็ได้ เพราะผมเป็นคนขี้เบื่อแล้วหนี้ของเราถือว่าเป็นโมฆะ ตกลงไหม” วายุพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจกำลังยิ้มย่อง เพราะไม่มีใครกล้าปฏิเสธแน่

ทัดดาวชะงักนิ่งไปนิด และเธอสามารถให้คำตอบได้ทันทีโดยที่ไม่ต้องถามว่าเขาจะให้เธออยู่ในฐานะอะไร

“ขอบคุณสำหรับข้อ...

"ค่าแท็กซี่"

"ถ้าได้ยินคำว่าขอบคุณมันคงดีมากกว่านี้นะคะ"

"ฉันไม่พูดอะไรที่มันไร้สาระแบบนั้นแน่" เขาผลักประตูรถ และก้าวขาลงไปก่อน ฉันจึงดับเครื่องยนต์และก้าวขาตามลงไป

"กุญแจรถค่ะ"

"โยนมา" หัวใจฉันชาไปทั้งแถบ เขาให้ฉันส่งกุญแจรถคืนด้วยการโยนให้ หมายความว่า เขาไม่อยากเข้าใกล้ฉันเลยสักนิด

"เอาเงินพี่คืนไปด้วยค่ะ"

"จะเดินตากฝนกลับ หรือจะใช้เงินเธอจ่ายค่ารถเองก็ตามใจเธอนะ ถือว่าฉันชดใช้ให้เธอแ...

'ก็ไหนบอกว่าไม่อยากแตะต้องตัวเดียน่าไง พื้นดินอย่าเข้ามานะ!! อ๊ะ! อย่าจับตรงนั้น'
'คืนแต่งงานทั้งทีจะนอนอยู่ในห้องเฉยๆก็คงจะแปลกๆว่ามั้ย? แต่งงานแล้วก็ทำหน้าที่เมียหน่อย แต่ฉันไม่ถือนะถึงเธอจะเคยผ่านมาเยอะแต่ก็พอแก้ขัดไปได้'
'คนบ้า! เดียน่าไม่ใช่คนแบบนั้นนะ!
'เดี๋ยวเอาก็รู้เองแหละว่าเป็นแบบนั้นอย่างที่เขาพูดกันรึเปล่า หึ'

เมื่อบุญคุณต้องตอบแทน แต่แค้นไม่อาจจะชำระ แล้วยังมีภาระเป็นพันธะของหัวใจที่เผลอไผลไป "รัก" กับคน....หัวใจเถื่อน

อุบัติเหตุทำให้เธอสูญเสียความทรงจำ จำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน...
“เธอเป็นเมียของฉันแล้วเรากำลังจะแต่งงานกัน”
“ฉะ...ฉันเป็นภรรยาของคุณงั้นเหรอ?”

"ปกติกรงนี้ฉันเอาไว้ใช้ขังหมา" .... แต่ผมไม่ใช่หมา.... "นายคือหมา จำเอาไว้ให้ขึ้นใจเคลย์ตัน...นายมีค่าแค่นั้น"

สตรีเช่นนางรักได้ ก็เลิกได้ ถึงแม้หนทางเดียวที่จะเดินจากเขาไปจะมีเพียงความตาย นางก็ยินยอมที่จะละทิ้งลมหายใจ ทว่าในยามที่เห็นนางทอดร่างแทบสิ้นใจ เหตุใดอ๋องปีศาจผู้หยิ่งผยองเช่นเขาจึงแทบสิ้นสติ บัดนี้แล้วจะเสแสร้งให้ใครดู
"ความรักที่มาช้า ไม่มีค่าให้เอ่ยถึง เก็บความในใจของท่าน ไปให้สตรีผู้นั้นเถิด ข้าไม่ต้องการ!..."

นางคือสตรีต่างแคว้นองค์หญิงบรรณาการที่ต้องถูกส่งตัวมาแต่งงานกับฮ่องเต้ชรา ทว่าด้วย...

"เรียนจบเมื่อไหร่ออกไปจากบ้านฉันซะ"
เขาเป็นถึงคุณชายของบ้าน ในขณะที่เธอ... เป็นแค่เด็กกำพร้าที่โชคดีได้รับการอุปการะจากครอบครัวของเขาเท่านั้น

“ถ้ายังนอนครางใต้ร่างกู ท่องไว้กูนี่ล่ะ ทศกัณฐ์ ผัวมึง!” เมื่อคนรักตายจากไป ทศกัณฐ์ก็อยู่เหมือนคนตายทั้งเป็น แต่เมื่อผ่านไปสี่ปีกลับพบว่า…

“นี่ชื่ออะไร”
“…” ไม่ตอบ มองหน้าผมด้วยดวงตาใสซื่อ หมายความว่าไงวะ
“ถามว่าชื่อจริงชื่อไร”
“พูดเพราะ ๆ สิค้า โตแล้วต้องพูดดี ๆ จะได้น่ารัก ใครเห็นใครก็จะรัก” ให้ตาย เด็กนี่สอนผม
“ใครสอน”
“เด็กดื้อไม่ดี เด็กดีไม่ดื้อ ถ้าอยากให้แม่ขารักต้องเป็นเด็กดี ลุงเฟยเป็นเด็กดีหรือเด็กดื้อค้า”
“…”
ลูกสาวของสไปรท์เอียงคอซ้ายทีขวาที มองหน้าผมด้วยความสงสัย แล้วก็พูดว่า “เด็กดื้อแน่เลย ลุงเฟยไม่น่ารัก น้องปลายไม่รัก...

เมื่อความอดทนสิ้นสุดลง 'ใบหย่า' คือสิ่งเดียวที่เธอทิ้งไว้ให้ผู้ชายไร้หัวใจ!
"จำเอาไว้ภรันยา สำหรับฉัน... เธอไม่ใช่ภรรยา เธอเป็นแค่ผู้หญิงหน้าด้านที่อยากได้สมบัติของตระกูลฉันจนตัวสั่น ฉันจะไม่มีวันยกย่องเธอ และจะไม่มีวันให้ในสิ่งที่เธอต้องการ!"
'ภรันยา' ก้มหน้ายอมรับความเจ็บปวด ทำหน้าที่ภรรยาอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อทดแทนบุญคุณ แม้หัวใจจะบอบช้ำแค่ไหนก็พยายามใช้ความรักละลายกำแพงน้ำแข็งในใจเขา
ทว่า... เมื...

เมื่อถ่านไฟเก่าถูกจุดขึ้นใหม่ในฐานะคุณครูพี่เลี้ยงกับผู้ปกครอง พลอยนภัสจึงไม่อาจหลีกหนีพันธนาการที่ปรเมศวร์จงใจวางกับดักไว้ได้ หน้าที่ดูแลหลานสาวคือฉาก บังหน้า แต่การเยียวยาหัวใจที่ตายด้านของเขาคือเรื่องจริง

เธอถูกหมั้นหมายกับลูกชายของคนที่โกงเงินพ่อ หลังจากนั้นเธอก็ถูกคู่หมั้นรังแกเรื่อยมา จนวันหนึ่งเธอได้มาพบกับชายหนุ่มที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้ เขาหลงรักเธอและยอมช่วยเหลือให้เธอหลุดพ้นจากนรกขุมนั้น...

กำลังนั่งอ่านนิยายบนรถเมล์อยู่ดีๆดันมีสิบล้อมาวิ่งตัดหน้า พอลืมตาขึ้นมากลับเจอพระเอกปากหมาในนิยาย แต่ที่แย่ไปกว่านั้น เขาดันเป็นตัวร้ายในเรื่องน่ะสิ "ถ้ายังไม่ตายก็กรุณาช่วยเซ็นใบหย่าให้ผมด้วย"

ตัวเอกเรื่องอื่นยามผลัดหลงสู่ห้วงมิติ มักได้จุติเป็นอัศวินผู้เกรียงไกร โชคดีหน่อยก็เป็นองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์ หรืออย่างแย่ที่สุดก็ยังมียศฐาบารอนให้พึ่งพิง...

ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกกับ ‘เมลิค วานเดอร์ซาร์’ คุณชายน้อยผู้งดงามและเฉลียวฉลาดอย่างร้ายกาจ แทนที่จะได้ท่องเรือสำราญไปทำการค้าตามใจฝัน โลกกลับเหวี่ยงเขาย้อนเวลากลับไปไกลลิบถึงหมื่นปี! จากนายน้อยผู้กุมอำนาจท่าเรือใหญ่แห่งจักรวรรดิ สู่ฐานะ ‘ผ...