ตอนจบแฮปปี้

เธอเห็นความหล่อเหลาที่เปล่งออกมาเป็นรัศมีสมชื่อสุริยะ กลายเป็นความมืดมิดที่หลายคนไม่อยากมองเห็นอย่างราหู ส่วนเขาเห็นเธอเป็นดวงจันทร์นวลอร่ามงดงามที่เกิดมาเพื่อราหูอย่างเขา แล้วราหูจะไม่อมจันทร์ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมเชียวหรือ ในเมื่อพระเจ้าสร้างขึ้นมาให้เธอกับเขานั้นคู่กัน

เรื่อง อย่าพรากรักไคโร
เขามันคือคนบาปหนา เป็นคนบ้าคลั่งเกินจะเยียวยาแล้วแหละ เขาเหมือนถูกสาปตั้งแต่เกิดให้เป็นแบบนี้แต่ยินดีรับทุกอย่างที่หล่อหลอมให้แข็งแกร่ง ความเลวร้ายของเขานับวันยิ่งแผ่ขยายออร่าดำมืดและใครก็ตามที่แตะต้องแก้วตาดวงใจไม่มีทางตายดีอย่างแน่นอน ปืนสีดำสนิทจ่อหน้ากลางหน้าฝากของอีกฝ่าย ใบหน้านิ่งเฉยขัดกับแววตาเหี้ยมเกียมไม่มีความลังเลแม้แต่นิดน้อยที่ต้องปลิดชีวิตคนด้วยความตั้งใจ

"เม...

ชายาตัวร้ายของท่านอ๋องอำมหิต
คำโปรย
ความทะเยอทะยานผลักดันให้นางปีนขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาทว่ายังมิทันจะได้เสวยสุข กลับถูกฮ่องเต้ผู้เป็นสวามีสวมข้อหาวางกบฏลงบนหัวของนาง เกิดใหม่คราวนี้นางไม่ขอเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้สารเลวผู้นั้น ชีวิตนี้นางลิขิตเอง

เพราะความผิดที่ไม่ได้ก่อ ทำให้ ไลลา ต้องมาชดใช้กรรมแทนพ่อและพี่ชาย
ด้วยการถูกบังคับให้กลายมาเป็น ‘เมียเชลย’ ของมาเฟียหนุ่ม ผู้มีรูปลักษณ์แสนดิบเถื่อน ไร้หัวใจ
อย่าง ราฟาเอล มาร์เซียอาโน่ รองหัวหน้าแก๊งเลโอปาสคาล แห่งคารัสซีเลีย
ภายใต้เงื่อนไขที่ว่า หากเธออยากเป็นอิสระ ก็ต้องมีลูกให้เขา แล้วจากนั้นเธอจะไปไหนก็ไป
ไลลากัดฟันทน ทำตามหน้าที่อย่างไม่มีทางเลือก เธอได้แต่สัญญากับตัวเองว่า
จะไม่ยอมให้หัวใจ...

ฉันขโมยเงิน นั่นนะมันก็จริงครึ่งไม่จริงครึ่ง เอาเป็นว่าฉันซวยเองที่ยื่นหน้าเสนอยุ่งเรื่องของเพื่อนที่กำลังโดนเอาเปรียบจากค่าตัวที่มันไปนอนกับลูกค้ามา และเพราะความคิดบ้าๆฉันเลยแฝงตัวเข้ามาที่นี่เผื่อที่จะเอาเงินที่เจ้นี่หงิบไปเอาไปคืนเพื่อนที่มันต้องเอาเงินไปรักษาพ่อมัน มันอ่อนต่อโลกเกินไปแต่มันเป็นเพื่อนที่ดี แต่สุดท้ายฉันก็คาดไม่ถึง.. มันเลือกคร่าตัวตายในวันที่ฉันเอาเงินคืนมาให้มันจนได้แต่ก็สายไป...

"คุณซื้อรินมา เพื่ออะไรคะ"
"เพื่อทรมานให้ตายช้าๆ ยังไงล่ะ"
"วิธีไหนคะ"
คนถามน้ำเสียงสั่น หยาดน้ำตาพร้อมจะไหลตลอดเวลา เขาเลิกคิ้วขึ้นสูงมองคนตรงหน้า ก่อนจะคลี่ยิ้มและเปลี่ยนเป็นขบขันเสียเต็มประดา
"ทำไมคำถามและแววตาของเธอ มันทำให้ฉันคิดว่าเธอกำลังชวนขึ้นเตียง"
"มะ... ไม่ใช่ค่ะ"
"จะบอกอะไรให้นะ ฉันกระเดือกเธอไม่ลงจริงๆ ดูละครมากไปหรือเปล่า เวลาผู้ชายเขาลงโทษหรือแก้แค้นผู้หญิงที่ปากบอกว่าเกลียดด้วยการ...

เจียงอวี้ นักจัดการภาวะวิกฤตมือหนึ่งแห่งยุคปัจจุบัน ต้องจบชีวิตลงเพราะถูกคนรักและสหายสนิทหักหลัง ทว่าสวรรค์กลับเล่นตลก ส่งวิญญาณของนางทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดี สตรีสายเลือดภรรยาเอกที่ถูกแม่เลี้ยงและน้องสตรีต่างมารดารังแกจนตาย ซ้ำยังถูกบิดาแท้ๆ สั่งลากไปทิ้งให้หนาวตายที่ศาลเจ้าร้างกลางพายุฝน พร้อมยัดเยียดข้อหาอสรพิษที่วางยาน้องสตรีของตนเอง!
ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสนางได้มีชีวิตที...

คำโบราณเคยกล่าวไว้ มีผัวผิดคิดจนตัวตาย
ซึ่งมันคงจะจริงเพราะฉันมี ผัวเลว
เรื่องราวชีวิตคู่ที่ไม่ได้เกิดจากความรัก
ฉันรักเขา แต่เขาไม่เคยรักฉัน
เราต้องแต่งงานกันเพราะโดนครอบครัวจับได้
หน้าไม่สวย
แต่งตัวเชย
เพื่อนเรียก อีเฉิ่ม แม่ชี
สามีไม่เคยเปิดตัว ซ้ำยังควงผู้หญิงอื่นไปเรื่อย ทว่าฉันก็ทนเพราะหวังว่าวันหนึ่งเขาจะมองเห็นความรักของฉัน
แต่เมื่อไหร่ล่ะที่เขาจะเห็น ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ ต้องทนไปอีกนาน...

เรื่องราวความรัก ประทับใจ และร้อนแรง
เมื่ออ่านถึงหน้าสุดท้าย คุณจะบอกกับตัวเองว่า อยากเป็น "ผู้หญิงของมาเฟีย" สักครั้งในชีวิต

สัญญาที่เกิดขึ้นเพราะ 'ความจำเป็น' บางอย่าง
ทำให้เธอจำต้องห้ามหัวใจ เพื่อมิให้หลงรักนายจ้างอย่างเขา
หากแต่เธอรู้ว่าที่ 'แท้จริง' ตัวเองเป็นใคร...
เธอคงไม่รับเงินก้อนนั้น แม้อยากจะปลดหนี้ให้พี่สาวก็ตาม...

พิษเศรษฐกิจเล่นงานจนดนุพรต้องกู้เงินนอกระบบ
แต่ไม่มีเงินคืนให้เจ้าหนี้ ธีร์ สินสาโรจน์ ยื่นมือเข้ามาช่วย
ดนุพรจึงตอบแท้โดยส่งหลานสาวไปเป็นผู้หญิงขัดดอก
ชีวิตของพิยะตาก็เปลี่ยนไป เธอถูกคุกคามจากหลานชายของผู้มีพระคุณ
ปากก็บอกว่ารังเกียจ แต่ธัญญ์ก็ไม่อาจจะลืมความสวยของพิยะตา
ทุกค่ำคืนเขาเพ้อหาแต่เธอแม้หญิงสาวจะต้องมาเป็นอาสะใภ้ ธัญญ์ก็ไม่สามารถหักห้ามใจได้
เขาจะต้องได้เธอมาครอง ด้วยวิธีไหน...(ตามอ่า...

การกลับมาเจอกันอีกครั้งในช่วงเวลาที่ต่างฝ่ายต่างเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว คนหนึ่งวางความเจ็บปวดในอดีตไว้ข้างหลัง ส่วนอีกคนดันเพิ่งมารู้สึกตัวหลังจากกลับมาเจอกัน
หากอยากจะแก้ไขความผิดที่เคยก่อ ไม่รู้ว่าเธอยังจะพอให้อภัยกันได้หรือเปล่า...

ข้ากลายเป็นญาติผู้น้อง ของพระรองตัวร้าย เป็นเรื่องราวของฟางซิน ที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของเถียนฟางซิน ญาติผู้น้องที่ตามเกาะติดซูเหยี่ยนจื้อ พระรองของละครที่ฟางซินได้แสดงเป็นตัวร้าย ความโชคร้ายของนาง ตามบทละครจะต้องตายด้วยน้ำมือของพระรอง จึงต้องรีบหาทางหนีห่าง แต่หนียังไงถึงได้ถูกเกาะติดหนึบเสียได้

Bad Evil ไม่เคยวิ่งตามใครถ้าอยากได้…เขาจะเดินเข้าไปเอาเองและเชอรีนคือคนแรกที่ทำให้เขาอยาก “เอาชนะ”
“หืออ...อยากมีเรื่อง จะเอาวันนี้เลยเหรอได้จัดให้” วายุพูดจบก็ล้วงโทรศัพท์ในกระเป่ากางเกงขึ้นมาและถ่ายรูปรถเขาและเธอ

“ตั้งใจฟังนะเด็กน้อย ตรงนี้ที่จอดมอเตอร์ไซค์ เห็นเส้นแบ่งเขตไหม มอไซค์พี่จอดในช่องจอดเรียบร้อยไม่ล้ำเส้นสักนิด แต่รถหนู...” วายุเว้นช่วงไว้เพียงนิด และยักคิ้วให้เชอลีนดูในสิ่งที่เธอทำ
...

เรื่องมันเกิดขึ้นตอนที่ฉัน 'ฟิล์ม' เด็กเฟรชชี่ปีหนึ่ง เผลอไปเหยียบเท้า 'พี่เฟียต' เจ้าของฉายา 'ขาโหดของคณะวิศวะ' เข้าโดยบังเอิญ ขณะที่กำลังเดินหาตึกเรียน ถ้าดูจากหน้าตาที่ไม่เถื่อน(?)ก็ดูเหมือนพี่เขาจะเป็นคนดีระดับหนึ่ง แต่คำพูดที่หลุดออกจากปากกลับห่ามเกินหน้าตาไปหลายขุม

"เหยียบตีนพี่..อยากลองดีเหรอครับน้อง"

ประโยคที่พี่เฟียตส่งมาให้ฉันล้วนมีรอยยิ้มพิฆาตมาด้วยทุกครั้ง ขนาดรุ่นพี่ปีเดียวกันยังไม่...

ซูเซียว โกรธแค้นที่มองคนผิด ทำให้ลูกในครรภ์ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ทั้งหมดเป็นเพราะหญิงชั่วชายโฉดคู่นั้น หากแต่สวรรค์กลับเมตตาให้นางได้ย้อนเวลากลับมาทวงแค้น ชาติภพนี้นางขอเป็นสตรีร้ายกาจ

ณ เรือนท้ายไร่แห่งนี้ เต็มไปด้วยความรัก โลภ แรงราคะ และไฟสวาท..

..เพราะทิฐิในใจและสาเหตุที่ทำให้เขาและเธอได้มาใกล้ชิดกัน
มันทำให้เขาต้องเอ่ยวาจาที่เชือดเฉือนหัวใจ และการกระทำที่ตรงกันข้ามกับหัวใจทุกครั้งไป
.เกลียด.. ทว่า กักขัง
ชัง ทั้งๆที่ยังปรารถนา..

“หนี้ทั้งหมดที่คุณกับน้องชายติดผมอยู่ตอนนี้จะเป็นโมฆะ.....ถ้าคุณยอมแต่งงานกับผม” / “อะไรนะคะ!?” / “ฉันขอเพิ่มอีกหนึ่งล้าน ถ้าคุณ....จะให้ฉันทำหน้าที่ เอ่อ ภรรยาครบทุกอย่าง“

เมสัน แมคไบรด์ บุรุษที่นั่งบนหลังม้าอยู่เป็นเนืองนิตย์ เจ้าของอาณาจักร อันกว้างใหญ่ไฟศาล ใครๆ ต่างก็รู้ว่าเขาดุดัน เฉียบขาด และโมโหร้ายแค่ไหน คำสั่งของเขาคือประกาศิต ของๆ เขาไม่เคยมีใครกล้าแตะต้อง อาณาจักรส่วนตัวซึ่่งเป็นเขตหวงห้ามก็ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าล่วงล้ำ และแม้เสน่ห์ของเขาจะเหลือร้ายชนิดแม้ไม่ต้องออกแรงกระดิกนิ้วด้วยซ้ำ ก็มีสาวงามพร้อมจะพลีกายให้ แต่ผู้ชายอย่างเมสันกลับเลือกผู้หญิงที่จะขึ้...

"เธอจะไปไหน” อัลเฟรโด้เอ่ยเสียงแข็งเมื่อเห็นบัวสวรรค์ทำท่าเหมือนจะวิ่งตามหลังบิดาออกไป
“หนูจะกลับบ้าน”
คนฟังแค่นหัวเราะเสียงเย็น
“นี่พ่อเธอยังไม่บอกเหรอ”
บัวสวรรค์นิ่วหน้าหันมาจ้องเขาตาเขียว ริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มแน่น จมูกรั้นเชิดขึ้นแล้วเอ่ยถามกลับ
“บอกอะไรคะ?”
“หึ” อัลเฟรโด้แค่นหัวเราะก่อนจะเงยหน้ากลั้วหัวเราะ
“พ่อเธอขายเธอให้ฉันแล้วบัวสวรรค์”
”มะ ไม่จริง!” บัวสวรรค์แผดเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ...