บาดแผลในใจ

"โอ้ย!" เสียงหวานร้องขึ้นเมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มก็เบรกรถกระทันหัน ส่งผลให้ใบหน้าเธอชนกับแผ่นหลังเขาอย่างจัง ใบหน้าสวยเหยเกด้วยความเจ็บ มือบางยกขึ้นมากุมใบหน้าอัตโนมัติแล้วก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์ เดินโซเซไปพิงราวสะพาน
"ขะ..ขอบคุณนะที่พาออกมาจากโรงแรม"
"..."?
"นายเอาเบอร์โทรนายมา เดี๋ยวฉันจะโทรนัดนายกินข้าวเป็นการขอบคุณก็แล้วกัน" ปลายฝันยกมือขึ้นมาเสยผมขึ้น แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่ม เธอเอียงคอมอง...

ตอนนี้ฉันกำลังนอนอยู่ท่ามกลางผู้ชายหลายคน
ฉันนอนตะแคงหันหน้าเขาหาพี่คิณ
หัวของฉันหนุนอยู่ที่หน้าขาของพี่เรย์
ส่วนขาของฉันเกี่ยวพันอยู่กับพีทที่นอนทับขาพี่คิณอีกที...
และด้านหลังของฉัน ผู้ชายที่ตะแคงข้างมาทางฉันและเรียวแขนเขาอยู่ใต้ต้นคอของฉันคือพี่เกียร์
จู่ๆ หัวใจฉันเต้นแรงเมื่อภาพความจำเลือนลางเมื่อคืนนี้แว่บเข้ามาเป็นช็อตๆ
ฉันมาในห้องน้ำ
ฉันเจอคนยืนอยู่ในห้องน้ำ
และฉันกับเขาก็...
"มะ ไม่จริง"
...

“นี่นายทุกอย่างมันไม่ได้ซื้อมาได้ด้วยเงินหรอกนะ”
“แล้วเธอฉันไม่ได้ซื้อมาด้วยเงินหรอ?”

หลายปีที่ผ่านมาเธออยู่กับคำถามคาใจที่ว่า
'ทำไมเขาต้องดีกับผู้หญิงทุกคนแต่ร้ายกับเธอ เธอไปทำอะไรให้เขาถึงได้จงเกลียดจงชังเธอนัก'
การเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่มิอาจได้ครอบครองหัวใจของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีทำให้อ้อนรัก โอลิวิเยร์ อยู่อย่างเจ็บปวดเสมอมา แต่กระนั้นก็ยังหวังลึกๆ ว่าสักวันเขาจะมองเห็นค่า หากแต่เซซาเร รุกฆาต โอลิวิเยร์ กลับดับฝันทุกอย่างด้วยการแสดงท่าทีรังเกียจและชิงชังอย่างเ...

"ฉันมารับเธอกลับบ้าน"

"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"

เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที

"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"

"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."

"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้อง...

เธอยอมทนอยู่กับคนไร้หัวใจ ใช่แค่เพราะรัก แต่เพราะพันธะที่ผูกไว้ แม้ต้องจมหยาดน้ำตาหรือสูญสิ้นทุกสิ่งอย่างเธอก็ยอม

ในฐานะคนรักลับๆ ของธีระวัชมาห้าปี ฉันคิดว่าการอ่อนโยนและเชื่อฟังจะทำให้ฉันได้หัวใจของเขาในที่สุด
แต่โชคชะตากลับเล่นตลกกับฉัน ฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคหัวใจล้มเหลวและเหลือเวลาอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่เดือน
เมื่อคนรักที่แท้จริงของเขากลับมา ฉันก็ถูกทอดทิ้ง
โดยไม่สร้างเรื่องวุ่นวายใดๆ ฉันจากเขาไปอย่างเงียบๆ โดยไม่เอาเงินแม้แต่บาทเดียวจากเขา...

หยาดพิรุณ เตมีย์สกุล หญิงสาวผู้มองโลกในแง่ดี จนมองไม่เห็นด้านมืดของโลกที่มัวหมอง ตราบาปที่ใครบางคนมอบไว้ทำเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน "ลูกชายสุดที่รัก คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีลมหายใจอยู่ต่อไปได้"
​​​“คิโด้ไม่ใช่ลูกของคุณ ได้ยินใช่มั้ย! ว่าเค้าไม่ใช่ คิดเหรอ! ว่าฉันจะเก็บเลือดชั่วๆ แบบนั้นของคุณเอาไว้ ถ้าฉันรู้...ว่ามีลูกกับคนอย่างคุณ ฉันจะรีบเอาเด็กคนนั้นออกทันทีเลย จะไม่ยอมปล่อยให้ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลก...

เธอและเขาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับต้องมาแต่งงานกันเพราะความต้องการของผู้ใหญ่ งานแต่งงานที่เธอไม่ได้รับรู้ด้วยเลย และเธอก็ไม่ได้เต็มใจ แต่เธอก็ขัดไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่หลังแต่งงาน เหมือนจะดีแต่ก็แค่เหมือน เพราะต่อจากนั้นชีวิตเธอยังต้องเจอกับอะไรอีกมาก

ความเข้าใจผิดทำให้ 'ศิลา' ทำลายชีวิต 'แก้วดารา' จนไม่เหลือชิ้นดี
เธอเป็นเพียงเครื่องมือในเกมแค้น ไร้ชีวิต ไร้จิตใจ ไร้ความรู้สึก...
แต่วันที่เธอหายไปพร้อมกับลูกในท้อง กลับเป็นเขาเสียเองที่ตายทั้งเป็น



"ถอดมันออกมา"
ศิลาตลบชายเสื้อที่เธอสวมแล้วถลกออกทางศีรษะ จึงทำให้ตอนนี้เธอเปลือยกายอยู่ใต้ร่างใหญ่
คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาปิดทรวงอกแต่ก็ถูกเขาแกะออกไปได้แม้ไม่ยินยอม ทำให้อกชูชันท้าสายตาคนใจร้ายอ...

ผมตะวัน เป็นเพื่อนไอ้เอิร์ธ
และก็เป็นผู้ชายแท้ทั่งแท่ง.. แต่ความฉิบหายดันบังเกิดเมื่อผมเสือกไปมีอะไรกับผู้ชายด้วยกัน
ไอ้เหี้ยเอ๊ย กูอยากตายแล้วเกิดใหม่ โว้ยยย

ผมไนท์ เป็นเพื่อนไอ้กันต์และก็เป็นเจ้าของร้านเหล้าหลังมหาลัยที่พวกเด็กๆ นักศึกษาชอบไปนั่งก๊กเหล้ากัน
แต่ว่าตอนนี้ผมกลับกำลังมีปัญหากับไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งจะนอนกับผมแค่ครั้งเดียว

----------------------------------------------------...

"ไอ้ไนท์" ผมเงยหน้าขึ้นมองไอ้ฟรุทเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง
"ว่าไงมึง?" ผมถามพลางเลิกคิ้วใส่มันอย่างสงสัย"มึงเลิกกับน้องนุ่มยังวะ?" มันถามพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันกับผม
"ยัง มึงถามทำไมวะ?" ผมว่าแล้วหันไปชงเหล้าใส่แก้วของตัวเอง ตอนนี้ผมนั่งดื่มอยู่กับไอ้ฟรุท ไอ้พ้อยท์ แล้วก็ไอ้พี ที่คอนโดของผมเองนี่แหละ วันนี้เบื่อๆยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก เลยไม่ได้ไปหานุ่มเลย
"ทำเป็นไม่รู้เรื่อง"...

ชาติก่อนหานฉงหรงงมงายในรัก ขนาดสามีแต่งงานมีหญิงอื่นเชิดหน้าชูตาจนยอมตกเป็นรอง สุดท้ายถูกชิงบุตรชายสุดรัก แม้กระทั่งชีวิตก็รักษาไว้ไม่ได้ แต่เมื่อได้โอกาสกลับมาแก้ไข จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว...

//ตอนนี้ในลำคอของหานฉงหรงแสบร้อนดั่งถูกกรอกด้วยน้ำทองแดงร้อนลวก แม้แต่จมูกที่พยายามสูดลมหายใจก็ยังทำได้ลำบาก สุดท้ายนางก็ค่อยๆ ทรุดร่างลง ในขณะที่สองแขนยังโอบอุ้มลูกน้อยไว้ไม่ปล่อย นางเงยหน้ามองไปยัง...

เรื่อง...คลั่งรักเมียแต่ง
คำโปรย
เมื่อเขาและเธอต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกันในฐานะสามีภรรยา เขาเป็นคนพูดน้อยแถมยังดุ จึงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและน้อยใจอยู่บ่อยๆ
แนะนำตัวละคร
ภูวดล หรือ คุณภูมิ อายุ 32 ปี
เจ้าของสวนองุ่นขนาดใหญ่ เขาหล่อ ทำงานเก่ง พูดน้อย ดุ ชอบทำหน้าเข้ม จนเธอรู้สึกอึดอัด
รัตติกาล หรือ เจ้าขา อายุ 23 ปี
ลูกสาวร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวจังหวัด เธอสวย แต่งตัวแซ่บ ขี้น้อยใจ ชอบคิดเองเอ...

" ถ้าฉันยังไม่เบื่อเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ...นอกจากเธอจะนอนถางขาให้ฉันเอาจนกว่าฉันจะเบื่อไปเอง! "

"กลับมาคบกันไม่งั้นฉันจะบอกพ่อแม่เธอเรื่องคืนนั้นที่ฉันเอาเธอแล้ว"

"มองฉัน รู้สึกถึงฉัน ฉันอยู่ในตัวเธอ"
อเล็กซานเดอร์ยกสะโพกของฉันขึ้น ปรับท่าทาง
ให้ฉันรู้สึกถึงการเข้ามาที่ลึกยิ่งขึ้น
"เธอเปียกโชกจริงๆ"

ฉันรู้สึกถึงจังหวะอันแข็งแกร่งของเขา
ไม่อาจยับยั้งที่จะร้องชื่ออเล็กซานเดอร์ออกมา

"ให้ตาย ฉันต่างหาก ฉันที่ควรจะได้เธอตั้งแต่สิบปีก่อน"

——

ลูกสาวของเธอเสียชีวิต
ขณะที่สามีของเอเลนอร์ติดต่อไม่ได้ทั้งวัน
แต่ตอนนี้กลับอยู่ในห้องนั่งเล่นเล่นกับลูกชายของพวก...

'ที่ฉันต้องร้าย...'
'...เพราะน้องสาวของนาย..'
'..มันแย่ง 'เจ้าบ่าว' ของฉัน!'

เจ้าจอมลูกพี่ผู้เก่งไปทุกอย่างแห่งไร่หมาเมิน ต้องมาตายด้วยลูกปืนของแก๊งค์ค้ายาเสพติด วิญญาณไม่ไปโลกแห่งความตายกลับมาเกิดใหม่เป็นคุณหนูไร้ค่าที่ถูกกดขี่ยิ่งกว่าทาส ‘หึ จะให้เจ้าจอมยอมคนชั่วฝันไปเถอะ'

กี่ครั้งแล้วที่เฮียทำร้ายหนู กี่ครั้งแล้วที่หนูยกโทษให้กับเฮีย ฮึก...ฮือ ครั้งนี้มันไม่ได้จริงๆเฮียทำร้ายหนูหนักเกินไปแล้ว
 กี่ครั้งแล้วที่เฮียทำร้ายหนู กี่ครั้งแล้วที่หนูยกโทษให้กับเฮีย ฮึก...ฮือ ครั้งนี้มันไม่ได้จริงๆเฮียทำร้ายหนูหนักเกินไปแล้ว