ปกป้อง

“มะ...มีธุระอะไรกับฉันหรือคะ?” เธอเหลือบมองใบหน้าคมเข้มแวบหนึ่งด้วยหัวใจสั่นๆ
“เวลาผัวจะคุยกับเมียนี่ต้องมีธุระด้วยงั้นเหรอ” อีเดนเอ่ยรวนน้ำเสียงหงุดหงิดเมื่อเห็นท่าทีเหินห่างของสาวเจ้า
“คะ... ใครเมียคุณไม่ทราบ!” มารียาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลา ที่กำลังบูดบึ้งด้วยสายตาเอาเรื่อง
“คุณไงรียา! คุณเป็นเมียผม” อีเดนเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเดือดดาล ‘พระเจ้า! ตามหาแทบตาย สุดท้ายก็เป็นพนักงานใหม่’
“ไม่ใช่! ระ...เรา...

"แต่เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้"

"แต่กิเป็นเจ้าของของเล่น กิมีสิทธิ์สั่งอะไรก็ได้!" เธอเป็นฝ่ายลุกขึ้นมาอย่างเหนือกว่า มือเรียวบีบแก้มสากเบาๆ "ขอสั่งให้ถอยออกไปตอนนี้ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ก๊วยเจ๋งยอมถอยออกไปพร้อมกับยกมือขึ้นเหนือศีรษะเป็นการยอมแล้วหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป

"..." มิกิก้าวลงจากเตียงนอน แล้วเดินไปที่ห้องแต่งตัวเมื่อนึกอะไรออก เธอหยิบสร้อยคอที่มีจี้ปีกนกขึ้นมามองอย่างพิ...

เพราะอุบัติเหตุ...ชายหนุ่มเจ้าของฉายาหล่อสามโลกอย่าง ภีมวัจน์ จึงได้พบกับ
รสิกา หญิงสาวผู้มีดวงหน้างามประหลาดล้ำ

เพราะหญิงสาวแตกต่าง...ชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและถือตัวจึงรู้สึกถูกชะตา
และเปลี่ยนจากคนพูดน้อยให้กลายเป็นคนพูดมาก

เพราะหน้าตาเขาเหมือน " ท่านชายก้อง " ...พระเอกในหนังสือนิยายเรื่องโปรด
เธอจึงหลงเสน่ห์เขาโดยไม่รู้ตัว

เพราะอะไรกันแน่...ที่ทำให้เกิดเรื่องราวมากมาย
จนนำไปสู่บทสรุปของความรัก
...

ลูส & แอนนี่
“อยากจะฟาด อยากจะตบอีกมั้ย เชิญเลย ตามสบาย ตามที่ต้องการและพอใจ...ผมให้คุณก่อนเลยแอนนี่ แต่หลังจากนั้นเป็นเวลาของผมที่จะเรียกร้องเอาจากคุณบ้าง...” อนาสตาเซียเม้มปากแน่น
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! อยากท้าทายเธอดีนัก ก็จัดให้ตามคำขอนั้น สี่ครั้งติดต่อกัน ถึงจะไม่แรงมาก แต่ก็ทำให้ใบหน้าที่ซีดเซียวของลูสแดงก่ำได้อย่างน่าดูชมเลย
“พอแล้วใช่มั้ย? คราวนี้ถึงทีผมแล้วนะ”

เอริค & คริส...

สิงหรัตน์ ไกรวรานนท์
โชคชะตาทำให้เขาต้องรับเธอมาเป็นภรรยา แต่เขากลับรักเธอสุดหัวใจ

พิณทิรา ไตรสุรเดช
เพราะต้องตอบแทนบุญคุณผู้มีพระคุณ เธอจึงยอมตกกระไดพลอยโจนไปเป็นภรรยาเขา ผู้ชายเถื่อนๆ ที่เธอเผลอรักเขาอย่างไม่มีข้อแม้

เขาต้องการคนมาสมอ้างเป็นเมีย ส่วนเธอก็ต้องการความคุ้มครองจากผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขา ดูเหมือนความต้องการของทั้งคู่จะลงล็อกกันพอดี หากเขาไม่เกิดเปลี่ยนใจอยากเอาเธอทำเมียขึ้นมาจริงๆ

ในห้วงเวลาที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอได้รับความช่วยเหลือจาก ‘มิเตอร์แบล็กแมน’ ชายปริศนาที่เปรียบเสมือนฮีโร่ในดวงใจมาตลอดระยะเวลาสามปี แล้วโชคชะตาก็นำพาให้ทั้งคู่ได้พานพบกันอีกครา เขามาพร้อมกับข้อเสนอให้เธอแสดงละค...

ความรักของเธอคือเถ้าถ่าน
ในขณะที่เขาเฝ้ารดน้ำให้ดอกไม้ดอกอื่น

"ไหนบอกว่าเกลียด ก็อย่ามายุ่งกันสิ!"
"เกลียดกัน ไม่ได้หมายความว่าเอากันไม่ได้"

"ปะ..แป้งปั้น แป้งปั้นไปไหน" ผ่านเหตุการณ์ชุลมุนไปแล้วพริกแกงที่เมื่อได้สติก็รีบร้องเรียกหาเพื่อนรัก เธอลนลานมองไปรอบๆกาย แต่ก็ไร้วี่แววแป้งปั้น เห็นเพียงรองเท้านักเรียนข้างเดียวที่วางอยู่บนฟุตปาธ เธอรีบคลานไปหยิบรองเท้าเพื่อนแล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะมีคนมาช่วย
"ป้าเห็นเพื่อนหนูถูกไอ้พวกอันธพาลนั้นลากตัวไป" หัวใจดวงน้อยเหมือนหยุดเต้นทันทีที่ได้ฟังแบบนั้น
"แป้งปั้น.."
กลุ่มนักศึกษาชายใส่เสื้อช็อปวิศวะ...

เมื่อท่านประธาน BEM เจ้าของสถานีวิทยุโทรทัศน์ชื่อดังอันดับหนึ่งของประเทศและเจ้าของสำนักข่าวระดับประเทศ เกิดถูกตาต้องใจสาวน้อยผู้ใสซื่อเธอเป็นเพียงพนักงานธรรมดาในบริษัทของตัวเอง อะไรจะเกิดขึ้น...

"เธอทำงานที่นี่เหรอ"

"ค่ะ"

"ทำไมผมไม่เคยเห็น? หรือผมไม่ได้สนใจ..."

"คงงั้นมั่งคะ"

......

...

"ผมสนใจคุณ"

"แต่งงานกันมั้ย?"

ถ้ารู้ว่าจะร้าย ก็จะไม่รัก
ความรักของเขา มีไว้ให้คนอื่น ไม่ได้มีไว้ให้เธอ

เอ็นโซคือวัยรุ่นอายุสิบเจ็ดปีผู้เป็นที่รู้จักในเรื่องการพูดจาแดกดันอย่างเจ็บแสบและหัวใจอันเย็นชา เขาเกลียดการถูกเนื้อต้องตัวกับคนแปลกหน้า และจะเก็บงำความรู้สึกไว้สำหรับคนในครอบครัวเท่านั้น ชีวิตของเอ็นโซดำเนินไปอย่างเงียบสงบและคาดเดาได้ จนกระทั่งข่าวที่ไม่คาดฝันข่าวหนึ่งเข้ามาเปลี่ยนโลกของเขาไปโดยสิ้นเชิง นั่นคือเขาต้องเดินทางไปอิตาลีกับพ่อแม่ในทริปที่ถูกบังคับ

สิ่งที่ควรจะเป็นเพียงการไปเยี่ยมครอ...

เธอเป็นของเขาตั้งแต่เกิดมาเลยด้วยซ้ำ ทุกอย่างที่เป็นของเธอก็คือของฉัน ร่างกาย… จิตใจ… เป็นของฉันทั้งหมด!

เจ้าดวงดาวที่พลัดมาคล้ายความฝัน
โคจรร้อยรอบพันหมื่นครั้ง
ดั่งสวรรค์สรรสร้างแลเป็นใจ
แม้นชีวิตมิอาจยึดติดวาจาใด
ไฉนต้องใคร่ครวญ แค่ยอมเจ้าอยู่ในใจ
เมื่อมีรัก ข้าพร้อมภักดิ์ยากปล่อยวาง


เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหลือกาลเวลายังมีเจ้า…
ใครจะคาดคิดว่าจอมทัพหนุ่มผู้เหี้ยมโหดกำลังสู้ศึกกลางสมรภูมิรบอย่างดุเดือดเลือดพล่าน จักบังเอิญปลดปล่อยเหรินเซียนตนหนึ่งออกมาจากกำไลหยกลายคราม นางผู้มีเชื้อสายความร้ายกาจฝัง...

กินแล้วจะเป็นอะไรไหมคะพี่หมอ มันมีขนน่ากลัวจังเลยค่ะ^^

"มาทำให้ฉันรัก แล้วคิดจะออกไปจากฉันง่ายๆ งั้นเหรอ ไม่มีวัน" พูดจบ มือหนาก็กระชากคนตัวเล็กเข้ามาระดมจูบเข้าใบหน้าสวย อย่างหนักหน่วง จูบที่ดิบเถื่อน และรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเป็นคนรักใครรักยาก แต่ในเมื่อยัยตัวแสบเข้ามาทำให้รักแล้ว ก็ยากที่จะปล่อยเธอไป ปากหยักหนาถอนจูบออกจากคนตัวเล็ก และอุ้มเดินไปยังลานจอดรถ

"...พี่ธีร์นี้พี่จะทำอะไร ปะ...ปล่อยฉันนะ"

"ของเคยๆ กันอยู่จะกลัวไปทำไม" ธีร์ณัฐจ้องมอง...

แม่ทัพหนุ่มรูปงามเปี่ยมเสน่ห์แห่งบุรุษ ไม่ว่าสตรีใดได้เห็นล้วนต้องการเข้าสู่อ้อมแขน ปรารถนามีค่ำคืนวสันต์อันเร่าร้อนกับเขา กระนั้น ชายหนุ่มกลับเป็นคนที่มีนิสัยหวงเนื้อตัวอย่างมาก ไม่คิดมีสัมพันธ์กับสตรีใดง่ายๆ
กระทั่งคืนนั้นเขาถูกวางยาปลุกกำหนัดและตื่นขึ้นมาอย่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์พร้อมสาวน้อยผู้หนึ่ง
การแต่งงานเกิดขึ้นอย่างมิอาจปฏิเสธ เขาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นแผนการของนางที่ต้องการผูกมัดจึงโกรธเกลี...

“มาทำไมอีก หรือจะมาเพื่อเยาะเย้ย เชิญหัวเราะให้สาแก่ใจเลย คุณทำสำเร็จแล้วนี่”
“ทำไมยังไม่ทำแผลอีก” ชายหนุ่มไม่สนใจคำพูดประชดประชันแต่เลือกที่จะเอื้อมมือไปแตะแผลที่หน้าผากของอีกฝ่าย ซึ่งหญิงสาวถอยฉากออกมาทันที ทำให้ปรเมศวร์มีโอกาสแทรกตัวเข้ามายืนในห้อง
“ช่างมัน ปล่อยมันไว้แบบนี้แหละ ไว้คอยย้ำเตือนว่าเป็นวันที่ฉันต้องเจ็บปวดกับการกระทำของเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด”
ยามเอ่ยถึงเขมจิราก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไ...

“น้องพิมหันมามองหน้าพี่แพทหน่อยสิ ได้โปรด...คนดีอย่าทำแบบนี้ พี่แพทเจ็บนะรู้ไหม”
“ได้โปรดค่ะพี่แพท...พิมยังไม่พร้อม พิมขอเวลาคิดทบทวนอะไรๆ สักพัก แล้วก็...พิมจะกลับไปอยู่ที่คฤหาสน์กลับมาดามค่ะ” พิมพลอยพูดโดยไม่ยอมเงยหน้า ขึ้นมามองอีกฝ่าย
แพททริกสันรู้สึกเดือดขึ้นมาทันทีทันใด ‘นี่เขามันเลวมากเลยหรือวะ แม้แต่หน้าเธอถึงไม่ยอมมอง ไหนจะแทนตัวเองว่าพิม ไม่ใช่น้องพิมเหมือนที่ผ่านมา นี่มันเกินที่เข้าจะรับ...

มาเฟียเถื่อน นิสัยรวย ในร่างกายมีแต่ความ ดุดัน เกรี้ยวกราด เขาหล่อฟาดมาจากตระกูลดังแห่งอิตาลี
เขาไม่เคยมีหัวใจที่อ่อนโยน คำว่าอ่อนโยนในตัว “เซบาสเตียน”
ไม่ต้องพูถึงโยนทิ้งไปได้เลย เพราะเขาคือไฟร้อน ที่จะเผาผลาญทุกสิ่ง โดยเฉพาะ ยายตัวเล็ก ที่ช่างโดนใจจนเขาไม่อาจปล่อยมือ เธอทำให้มาเฟียดุกร้าวเช่นเขา ต้องเรียนรู้ความอ่อนโยน เพื่อให้ได้ใจและตัวเธอมาครอบครอง

เสียงน้ำฝักบัวที่ดังแซ่ ๆ ทำให้ใบบุญรู้สึกเย็นฉ่ำกับสายน้ำที่รินรดร่างกายของเธอจนลืมความกังวลได้พักใหญ่ แต่พอเธอปิดฝักบัวเตรียมถูสบู่เธอก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียง
“อื้อ อีกนิดสิคะ”
“โอ้....พระเจ้า”
“ซี๊ดดดด”
ใบหน้าของใบบุญแดงก่ำ ทั้งโกรธและอายเมื่อคิดว่าคนตัวโตข้างนอกพาสาวมานอนด้วยทั้ง ๆ ที่มีเธอร่วมห้องอยู่ด้วยทำให้ใบบุญที่เขินจัดในตอนแรกเปลี่ยนความเขินอายให้กลายเป็นความโกรธกรุ่น เธอรีบแต่งตัวพร้อมก...