ร่วมสมัย

เมื่อห้าปีที่แล้ว รังสิมันต์ทำ มัทนา รุ่นน้องปีหนึ่งท้อง เขาอยู่ในความสับสนจนเธอลาออกและหายไป เขาเก็บความสำนึกผิดเอาไว้ และพยายามออกตามหากระทั่งได้พบเธอกับลูก รังสิมันต์อยากได้เธอและหัวใจดวงน้อย ๆ กลับคืนมา แต่เธอกลับหันหลังให้ เขาจึงยื่นข้อเสนอให้เธอเป็นเลขาของเขาเพื่อที่จะได้อยู่กับเมียและลูกแค่หนึ่งเดือน...หนึ่งเดือนเท่านั้นที่เขาจะต้องทำให้เธอกลับมารักและให้อภัยเขาอีกครั้ง ผูกมัดเธอไว้ในบ่วงรั...

ฮอฟมันน์ แม็คเคลน ต้องลาออกจาก
หน่วยปฏิบัติการสงครามพิเศษ กองทัพเรือสหรัฐ กะทันหัน ด้วยทนเห็น เอ็ม.ซี.เด็กซ์เตอร์ คอร์ป
ยักใหญ่ผู้ผลิตดาวเทียมให้กับองค์การนาซา
ต้องย่ำแย่เพราะความเสเพลของบิดา
ที่มัวหลงระเริงอยู่กับนางแบบสาวไทยคนนั้นไม่ไหว หนทางเดียวที่เขาจะเอาคืนจากผู้หญิงที่คิดจะปอกลอกบิดาได้คือ การพาตัวบุษราคัม ทักษาพินิจ
น้องสาวคนเดียวของเจ้าหล่อนมากักขังไว้เพื่อให้สมกับความเกลียดชังอย่างที่...

“เธอต้องชดใช้สิ่งเธอทำ!"
"แล้วฉันต้องชดใช้ให้นายอีกเท่าไหร่นายถึงจะพอใจ"
ไฟ" หนุ่มฮอตประจำคณะวิศวกรรมยานยนต์ปี 3 พ่อของเขาเป็นถึงเจ้าของสนามแข่งรถ Fire Speed Racetrack ชื่อดังอันดับต้น ๆ ของประเทศ
ไฟมักจะมาประลองความเร็วแข่งรถในสนามแข่งอยู่เสมอ
และแน่นอนขึ้นชื่อไฟ! ลูกชายเจ้าของสนามแข่งไม่มีครั้งไหนที่คนอย่างเขาจะเคยแพ้!
เว้นก็แต่...วันหนึ่ง! ที่คนอย่างไฟต้องแพ้ให้กับคู่แข่งอย่างไม่มีใครคาดคิด ท...

พันธะร้ายๆ กับผู้ชายเล-วๆ เธอจะเลือกอะไรระหว่างหนีกับอยู่ต่อเพื่อเอาคืน!!
คำโปรย

จากวันที่คิดว่าหมดสิ้นทุกอย่างในชีวิตแล้ว แก้วอัปสรได้พบกับเขา...คนที่เป็นดั่งแสงสว่างช่วยล้างมลทิน

แต่ใครเลยจะคาดคิด ว่าคนดีที่ยื่นมือช่วยในครั้งนั้นจะนำพาเธอมาสู่กรงขังที่เต็มไปด้วยหนามพิษ

ความลับที่เขาเก็บซ่อน

ความดิบเถื่อนที่เขาระบายลงกับเธอ

และสัญญาทาสที่เธอต้องทำตามอย่างเคร่งครัด

แก้วอัปสรจะปฎิเสธอย่างไร...

“โอ้ว… ใหญ่เหลือเกินแม่คุณเอ๊ย ขอปู่ดูชัดๆ นะ”
ปู่รามพ์นึกชมหลานชายที่ตาถึงเหลือเกิน กล่าวพลางดันเข่าทั้งสองข้างของหญิงสาวขึ้นมาแบะอ้าเป็นรูปตัวเอ็มขนานลำตัว
“โอ้ว… ”
ดวงตาของชายสูงวัยเบิกโพลง มองร่องสวาท เบียดอัดกันเป็นพูนูนระหว่างซอกขา ความอวบอิ่มของร่องพูดูราวกับส้มโอสองกลีบประกบกัน ลอยเด่นขึ้นมาจากพุ่มขนสีดำระยับโอบล้อมพูงามเอาไว้
ปู่รามพ์ตวัดลิ้นเลียริมฝีปากแล้วก้มลงปาดลิ้น ลากเสยขึ้นเป็นจั...

‘พรมลิขิต’ มนุษย์ทุกคนล้วนอยากเจอเพราะคิดว่ามันเป็นสิ่งสวยงาม
แต่ใครจะไปรู้ว่าภายใต้คำนี้อาจมีคำอื่นๆ ซุกซ่อนอยู่
และนี่ก็คือความคิดของฉัน... เมื่อได้เจอกับเขาอีกครั้งหนึ่ง
เพื่อนเก่า...
“คำสั่งมีไว้ให้เธอทำตามไม่ใช่เหรอขิม อยากได้ไม่ใช่หรือไงเงินน่ะ”
“เงิน เงิน เงิน อะไรในโลกนี้มันต้องใช้เงินซื้อหมดหรือยังไง!”
ชีวิตบ้าๆ ของฉันจะสงบเหมือนคนอื่น
ไม่มีทางหรอกเพราะหนีไม่พ้นกับคำว่าเงิน
“ถามตัวเองดู...

"ถ้าฉันไม่มา! เธอจะตอบตกลงมันมั้ย!"
ไม่ได้สนใจฟังคำถามของฉันเลยหรือไงยะ >O<" แถมเขายังถามคำถามนั้นกลับมาด้วยสีหน้าจริงจังราวกับมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตา
"..."
"ทำไมต้องคิดนาน!"
"นี่ อื้อ!"
ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรกลับไปไอ้หมาบ้านี่มันก็กัดปากฉันอีกแล้ว มือใหญ่จับล็อกท้ายทอยของฉันเอาไว้ไม่ให้หันหนี
คุณไมล์บดจูบจนฉันรู้สึกแสบร้อนไปทั่วทั้งปากก่อนที่เขาจะสอดแทรกลิ้นอุ่นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับปลายลิ้นของฉัน...

“ผู้ใหญ่เคยคุยกันไว้ว่าอยากให้ลูกๆ ได้กัน”
“แล้วทำไมไม่ได้กันเองทั้งแต่รุ่นพ่ออ่ะ เกี่ยวอะไรกับผม”
“ไอ้ลูกเวร ถ้าได้กันเองจะมามีแกเหมือนทุกวันนี้ไหม ปากแบบนี้มันน่าโดนหลังมือสักที” เนี่ยก็เป็นซะอย่างนี้ เอะอะก็เลือดนักสู้สูบฉีด กะจะสู้รบปรบมือกับลูกชายตลอดเลย
“เรื่องมันก็นานจนผมลืมไปหมดแล้วนะ แล้วหน้าตาหลานสาวพ่อปัจจุบันนี้นี่เป็นแบบไหน ตัวอ้วนเหมือนหมู ขนปุยเหมือนกระต่ายนี่ไม่เอานะพ่อ ผมเลือกนะ...

เขามากด้วยตัณหา เธอถวิลหาเงินตรา เมื่อเส้นทางของคนทั้งสองมาบรรจบกัน ทุกอย่างก็ลงตัว แต่แล้วสัญญาลับก็พรากให้ทั้งสองออกจากกัน
วายุชายหนุ่มที่ไม่คิดจะมีความรัก มีเพียงตัณหา เขายอมจ่ายไม่อั้น ถ้าเขาพอใจ
เธอหญิงสาวที่ถึงตาจน ต้องยอมทอดกายให้เขา เพียงเพราะต้องการเงิน
เขารู้เธอมีลูก เขาไม่ติด
แต่ทำไมเขารู้สึกว่าเธอเป็นสาวบริสุทธิ์
แล้วเด็กคนนั้นลูกใคร
ความสงสัยยิ่งทวีคูณไปอีก เมื่อไปเจอรูปถ่ายขณะที่เธอ...

#เมียแต่งไร้รัก
เหมราช ต้องถูกบังคับแต่งงานกับทับทิม โดยที่เหมราชไม่เต็มใจพราะเขามีคนรักอยู่แล้ว 2 ปีที่เหมราชต้องทนถือทะเบียนสมรสกับเมียแต่ง หญิงสาวเพิ่งมารู้ตัวว่าท้องก็วันที่ต้องเซ็นต์ใบหย่า เธอจะทำยังไงดี ใหนจะลูกในท้องอีก

#เมียตัวแทนรัก
เพื่อตอบแทนบุญคุณที่คนเป็นแม่ยกมาอ้างเธอจึงต้องจำยอมแต่งงานกับนพดล ชายพิการ ตาบอด ขาเดินไม่ได้
อุบัติเหตุครั้งใหญ่ทำให้ชายหนุ่มต้องตกมาอยู่ในสภาพพิการเช่นนี้...

เพียงเพราะ ภัคพิญา ต้องการตอบแทนผู้มีพระคุณ เธอจึงตกปากรับคำแต่งงานกับ ปริภัทร์
"คุณมาทำอะไรที่นี่" ภัคพิญาเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าเสียงเรียบแววตาไร้ความรู้สึก พลอยทำให้เขาใจเสียไม่น้อย
"ผมมาหาคุณ มารับคุณกลับบ้านของเรา"
"เรา...บ้านของเราเหรอคะ"
"ใช่ภัคบ้านของเรา" ร่างสูงจ้องมองใบหน้าสวยของเมียครู่หนึ่งแล้วเอ่ยประโยคต่อมา
"กลับบ้านเราเถอะ"
"บ้านของคุณไม่ใช่บ้านฉัน อีกอย่างฉันไม่มีบ้าน" หญิงสาวสูดลมห...

ลลิน ไม่คิดว่าการที่เข้าไปทำงานในบริษัทที่ใฝ่ฝันจะทำให้ได้เจอเขาอีกครั้ง

ผู้ชายที่เป็นครั้งแรกในคืนนั้น คนที่ทำให้เธอจดจำไม่เคยลืม

เขาเก่ง…เก่งไปหมดเสียทุกอย่าง ทั้งเรื่องบนเตียงและเรื่องหัวใจ

แต่ทำไมยิ่งพยายามหนี เขายิ่งขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ…ใกล้จนใจไหวหวั่น

เพราะฉะนั้นถึงต้องเว้นระยะห่างกับเขา…คิรัน

“คุณคงไม่ลืมผมหรอกใช่ไหม”

”…“

“หรืออยากให้ผมทบทวน?”

…

“ลลิน…คุณท้องเหรอ?”

เมื่อเด็กรุ่นลูกมันปีนเกลียว คิดจะเคี้ยวคนแก่ ......อาจิมมี่ ทำไมน่ารักจังเลยอ่ะ มีแฟนยัง?

เธอต้องกลับมา... เพื่อทำตามคำสั่งเสียของผู้มีพระคุณ

สิบสองปีที่หวันยิหวาจากไร่ชาไป ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเธอจะต้องกลับมาในฐานะ เจ้าสาวตามพินัยกรรมของภูดิศ ชายหนุ่มที่เคยเป็นดั่งพี่ชายในวัยเยาว์

เมื่อความรักต้องแลกมาด้วยการเสียสละครั้งใหญ่... พราววรินทร์ เภสัชกรสาวผู้แอบรักพี่ชาย แต่กลับตกหลุมรัก สิปปกร หนุ่มข้างห้องผู้เป็นน้องชายของเขา ความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นอย่างลับๆ นำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ไม่มีใครคาดคิด เมื่อเธอต้องอุ้มท้องลูกของเขาในวันที่เขาต้องจากไปไกล

"หน้าตาก็หล่อไม่น่าเกิดมาเป็นขี้ขโมยเลยว่ะ จอดรถแล้วไปให้พ้นไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจมาจับแก"
"เธอไม่แหกตาดูป้ายทะเบียนก่อนนี่มันรถฉัน ไม่จอดโว้ย!"
"แกจะพาฉันไปไหนไอ้บ้า"
"ก็จะพาเธอไปเสียวด้วยกันไงล่ะ"

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เธอได้ใช้หนี้ฉันอยู่แล้วโดยไม่ต้องไปหางานทำที่ไหน...สาวน้อย” ดรัณยิ้มที่มุมปาก แววตาลุกวาวจ้องมาที่ชุดนอนของเธอที่แนบเนื้อ

“อยากนอนกับฉันไหม เธอทั้งสองนั่นแหละไม่ต้องแย่งกัน”

ฉันที่เป็นนักเขียนและเคยศึกษาเกี่ยวกับ ‘โรคซึมเศร้า’ วันหนึ่งฉันได้ไปพบเจอผู้ชายหน้าตาดีแถมหล่อขั้นเทพแต่แววตาของเขากลับเศร้าหมอง เหมือนคนที่กำลังป่วย ทำให้ฉันต้องพาตัวเองเข้าไปในวัฏจักรชีวิตของเขา

“เมียที่ดี ควรอยู่เฉยๆ ให้ผัวเขาแย่งกัน” เพราะเขานอนด้วยแต่ไม่เคยให้สถานะ เธอจึงประชดด้วยการไปขอคบกับเพื่อนสนิทของเขา เพราะอยากจะหลุดพ้นจากความสัมพันธ์ แต่ความจริงคือ 'เธอไม่เคยหลุดพ้นเลยสักคืน'