เจ้าเล่ห์

“ไปเก็บของ ฉันจะไปส่ง” แล้วก็เป็นไปตามที่คาด ลูเซียสสั่งด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
“ไม่มีอะไรที่ฉันต้องเอาไป ฉันมาแต่ตัวก็ควรจะไปแต่ตัว” จอมใจพยายามค้นหาความรักในดวงตาคู่นั้น กลับเจอแต่ความว่างเปล่า หรือมันอาจจะไม่มีตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ เพียงคิดแค่นั้นหัวใจก็บีบเค้นจนแทบกระอักเลือด
“คุณจะปล่อยฉันไปจริงเหรอ” ถามเพราะไม่เชื่อในสิ่งที่หูได้ยิน ทำไมถึงรู้สึกใจหายก็ไม่รู้ เวลาที่ต้องจากกันมันช่างเดินทางมาถึงเร...

น่าแปลก… วันนี้ดาริการู้สึก ‘อยาก’ รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ไปทั่วเรือนกายราวจะเป็นไข้ เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำภายในห้องนอนไม่ได้ช่วยให้รู้สึกเย็นเลยสักนิด
มือเรียวคว้าเอาหมอนข้างใบยาวมากอดไว้แน่น ราวกับกำลังไขว่คว้าหาความอบอุ่นจากเรือนกายของบุรุษเพศที่สามารถทำให้หล่อนอบอุ่นจนร้อนได้
ยิ่งกอดหมอน… ยิ่งทรมาน ก่อนพลิกกายนอนหงาย สอดนิ้วกรีดเข้ามาชำแรกในรอยแยกของพูทุเรียนสีชมพู ประกบกันแน่นอยู่ระหว่างง่ามขา
“อ...

..

สามีฉันตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่นและต้องการหย่า ฉันก็ตกลง

การหย่าเป็นเรื่องง่าย แต่การกลับมาคืนดีกันนั้นไม่ง่าย

หลังจากการหย่าร้าง อดีตสามีของฉันพบว่าฉันเป็นทายาทเศรษฐี เขาตกหลุมรักฉันอีกครั้งและถึงกับคุกเข่าลงอ้อนวอนขอฉันแต่งงาน

ฉันพูดได้คำเดียวว่า "ไปให้พ้น!"

นายหัวขยับสะโพกเบาๆ และแล้วก็ทิ้งน้ำหนักลงอย่างอิสระ เหมือนเรือเร็วที่พุ่งทะยานข้ามลอนคลื่น แล้วทิ้งกระแทกลงมาด้วยความเร็วแรง ผิวบอบบางที่กำลังเสียดสีกัน ไม่ต่างจากท้องเรือกระด้างแข็งที่เสียดสีไปกับผิวน้ำ
เวลาที่เห็นเธอเผลอกัดริมฝีปากเพราะความเจ็บ นายหัวก็รีบพรมจูบ ประคับประคองให้เธอได้ผ่านมันไปพร้อมๆกับเขา ปล่อยให้ความลี้ลับของร่างกาย ได้ทำหน้าที่ของมัน ดุจเดียวกับหญิงสาวที่พริ้มตากับความรู้สึกอ...

เมื่อแพทย์อัจฉริยะสวยโดนฟ้าผ่าตายระหว่างทางกลับบ้าน
ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีหน้าตาอัปลักษณ์ด้วยสามีจ้านอ๋องที่เกลียดนางมากและจะแต่งพระชายารองเข้าจวนอ๋อง
แล้วชีวิตสุดรันทดของนางจะรอดได้อย่างไร

ชาติแล้วนางโง่เขลาเกินไป หลงรักคนผิดจนทำร้ายคนที่รักนาง ในเมื่อได้กลับมาพบกันอีกครา นางไม่เอาแล้วท่านอ๋อง นางจะต้องเกี้ยวรองแม่ทัพที่แสนดีเช่นท่านมาเป็นสามีให้จงได้

คุณหนูใหญ่จวนแม่ทัพ เอาแต่ใจที่สุด เลือกกินที่สุด ชอบชายงามที่สุด แต่หลังจากนางไล่ตามอ๋องเยียนไปชายแดนครั้งนั้น กลับมานางก็เปลี่ยนไป และพาสามีอัปลักษณ์คนหนึ่งกลับมาด้วย นางทั้งเอาใจเขา รักเขา คลั่งเขา


หลี่เฟิ่งเซียนนั่งมองคนชั่วในกรงสุนัขจากช่องฝาผนังของห้องเก็บฟืน นางไม่เข้าใจจริงๆเหตุใดเขาต้องช่วยนางมากเพียงนั้น ถึงขั้นยอมอยู่ในกรงสุนัข เห่าหอนเช่นสุนัข หากเป็นนางคงหนีเอาตัวรอดก่อน หรือไม่...

มีผัว "ดี" เป็น "ศรี" แก่ตัว มีผัว "ชั่ว" หัวของผัวต้องมี "สี" พร้อมหรือยังที่จะเป็น "เมียโหด" ไปด้วยกัน
เห็นผมอ่อนแอนักใช่ไหม? ถึงชอบรังแกกันแบบนี้

ทำร้าย "ตัว" ยังไม่พอ ยังทำร้าย "ใจ" กันอีก
มีผัวกับเขาสามคน หาดีไม่ได้ซักคน
ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมให้อีกแล้ว
เมื่อความอดทนของผมมันถึงที่สิ้นสุด
ถ้าเขา "เลว" ผมจะ "เลว" ให้มากกว่า
ถ้าเขา "ร้าย" ผมจะ "ร้าย" ให้มากขึ้น
ถ้าเขา "มั่ว" ผมก็จะ "ร่าน" ให้มันรู...

เธอถูกบังคับให้แต่งงานแทน แต่โชคชะตากลับเล่นตลกให้เธอกลายเป็นภรรยาของคนที่แอบรักมาตั้งแต่วัยเยาว์
ชีวิตแต่งงาน 5 ปี แลกมาได้เพียงสัญญาหย่าร้างเพื่อเปลี่ยนสถานะเป็นเด็กเลี้ยง
เธอปิดบังเรื่องตั้งครรภ์ เพื่อไม่ให้ลูกต้องเข้ามาพัวพันกับการแย่งชิงในตระกูลใหญ่ เธอสาบานว่าหลังหย่าแล้วจะไม่เจอกับเขาอีก
เขาคิดมาตลอดว่านี่เป็นเพียงแผนเรียกร้องความสนใจของเธออีกครั้ง
แต่คาดไม่ถึงว่า พอหย่ากันจริงๆ เธอกลับหายต...

พ่อของเธอเป็นหนี้นับล้าน และครั้งนี้คือครั้งสุดท้ายที่เธอจะตอบแทนหนี้บุญคุณที่ให้เธอลืมตาเกิดมา
ระหว่างเธอและเขา สถานะเธอคือเมียขัดดอก เป็นได้เพียงนางบำเรอ พอครบสัญญาเธอก็จะได้เลือกทางเดินของตัวเองสักที

ทีมเฉพาะกิจส่งเด็กใหม่มา ตัวเล็กบอบบาง ลมพัดทีเหมือนจะปลิว ภูมิไม่พอใจ คิดว่าที่นี่ไม่ใช่ที่มาเล่นขายของ จึงบอกให้เธอรีบย้ายตำแหน่งไปซะ แต่แม่สาวน้อยตอกกลับอย่างไม่เกรงใจว่า ถ้าเธอไม่เหมาะจะเป็นนิติเวช เขาก็ไม่เหมาะจะเป็นตำรวจเหมือนกัน

ชมพู่ฝีปากคมกริบ มักจะย้อนจนเขาพูดไม่ออกอยู่บ่อยๆ ภูมิรู้สึกว่ายัยนี่มีดีแค่ปาก ทีมนี้ไม่ช้าก็เร็วคงต้องแตกแน่!

แต่ผิดคาด ชมพู่เนื้อตัวเปื้อนเลือด หิ้วหัวใจผู้ตาย...

มีคนบางประเภทแสดงความรักด้วยการ ‘ทำร้าย’ คนที่รัก

และมักแสดงออกในทางตรงข้ามกับความรู้สึกของตัวเอง

สำหรับธรินดาแล้ว เธอไม่เคยหวังจะได้ ‘รัก’ จากคนที่ชอบรังแกเธอทุกครั้งที่โอกาสอย่างปรัชญ์

เพราะรู้ดีว่าตัวเองเป็นได้แค่พระจันทร์ในคืนแรม

ที่ไม่เคยมีสิทธ์จะทอแสงใดๆ ในหัวใจของเขา

"พี่เอมน่ะรอน้องเฟย์ได้อยู่แล้ว จริงไหมคะ" เฟรย่าเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยรอยยิ้ม เธอยื่นมือไปบีบแก้มเฌอเอมเบาๆ เพื่อให้เขายิ้มแต่ชายหนุ่มกลับทำตรงกันข้ามโดยดึงเธอมากอดไว้แนบแน่น ริมฝีปากหนาประกบจูบลงบนศีรษะทุยเล็ก ส่งผ่านความรักและความห่วงใยในรอยจูบนี้ ก่อนที่ร่างหนาจะผละตัวออกมา
"แล้วเจอกัน"
"รอเฟรย่าด้วย ห้ามมีคนอื่นนะ"
"ได้ พี่สัญญา"
"ถ้าพี่เอมผิดสัญญา เฟรย่าจะเปลี่ยนเป็นนางมารร้ายแล้วแย่งพี่เอมกลั...

ชาติก่อนนางคือคุณหนูตัวร้ายที่ผู้คนต่างไม่อยากคบหา แม้กระทั่งมารดายังท้อแท้ใจ มักใหญ่ใฝ่สูงไม่เห็นหัวใคร แต่ในชาตินี้นางจะเป็นคนใหม่ที่น่ารักกว่าเดิม แต่ถ้าใครหาเรื่องนางก่อนก็อย่าหาว่าไม่เตือน!

เธอรักเขามาสิบสองปี แต่กลับถูกเขาส่งเข้าคุกด้วยมือของเขาเอง
ท่ามกลางความเจ็บปวด เธอต้องทนเห็นชายคนรักพลอดรักกับผู้หญิงคนอื่น...
ห้าปีผ่านไป เธอกลับมาอย่างแข็งแกร่ง เธอไม่ใช่ผู้หญิงหน้าโง่ที่ยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อรักเขาอีกต่อไป!
เธอกระชากหน้ากากนังจอมมารยา เหยียบย่ำพวกเศษสวะ และในขณะที่กำลังจะเอาคืนผู้ชายสารเลวให้สาสม...
ผู้ชายที่เคยโหดร้ายและเย็นชากับเธอ กลับเปลี่ยนเป็นคนอ่อนโยนปานสายน้ำ!
ถึงขั้นก้มล...

ผมชื่อชัยภัทรครับ หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย ผมกับแฟนสาวได้เข้าทำงานในบริษัทเดียวกัน ที่นั่นผมได้พบกับเจ้านายของผม พลอยชมพู ผู้หญิงที่มีอิทธิพลต่อผมอย่างมาก พลอยชมพูมีอารมณ์ร้ายกาจ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะปีศาจร้ายในบริษัท และมีชื่อเสียงในเรื่องรูปร่างที่เย้ายวนราวกับปีศาจสาว แทบไม่มีใครสามารถเอาชนะผู้หญิงแบบนี้ได้ วันหนึ่งโดยบังเอิญ ผมแอบถ่ายรูปเธอขณะช่วยตัวเอง โดยวางแผนจะใช้รูปเหล่านั้นแบล็กเมล์เธอ...

เพราะความเข้าใจผิดทำให้เขาคิดว่าเธอโสเภณีราคาถูก
เพราะพิษรักทำให้เธอดำดิ่งลงสู่อเวจีแสนหวานไปชั่วนิรันดร์

“คุณยั่วจนผมสติแตกได้ทุกทีสิน่า...”
เขาพึมพำ ขณะล้วงลิ้นเข้าไปในอุ้งปากหวานที่เผยออ้าออกรับอย่างเต็มใจ ร่างกายหยัดขึ้นหาร่างหนาด้วยความต้องการเต็มหัวใจ ยาห์มิลครางออกมา นี่เขาจะทนต่อสัมผัสที่เรียกร้องของสาวน้อยไร้เดียงสาแบบบัวบุษบาได้นานเพียงไหนกัน
“ผมต้องการคุณมาก... บัวบุษบา ต้องการจนแทบจะท...

เจอกันครั้งแรกเขาเห็นเธอดูหนังโป๊ เจอไม่ถึงห้านาทีก็จูบกันแล้ว ไวไปไหมคะ
อีกวันเขามาตาหาแต่ก็ไม่เจอ แล้วันหนึ่งก็เจอกัน เธอทำงานอยู่ที่ห้องสมุดของคณะ ขณะที่เขาคืออาจารย์ในมหาลัย พอเจอกัน รักกัน หวาน ฟินสุดๆ แต่ก็เลิกกัน ทั้งที่ยังรัก อีกคนอยากแต่งงาน อีกคนไม่เคยศรัทธาในความรักเรื่องของทั้งสองจะจบลงยังไง

เมื่อเพื่อนรักที่ไว้ใจแอบทรยศคบกับชายที่ตนรัก และชายที่ตนรักกลับรังเกียจตนจนไม่แม้แต่จะแตะต้องเนื้อตัวเธอ สิ่งที่เธอทำได้คือต่างคนต่างอยู่ แต่ในวังหลังแห่งนี้เธอจะทำอย่างนั้นได้จริงหรือ?