แต่งงานคลุมถุงชน

ตอนนี้ภูริทัศน์ยืนหน้าถมึงทึงอยู่ ในห้องเช่าที่อพาทร์เม้นเล็กๆแห่งหนึ่ง ร่างบางของผู้หญิงในวัย25กำลังยืนประจันหน้ากับเขา ร่างสูงมองไปยังเด็กวัย3ขวบที่เธออุ้มอยู่ก่อนจะเอ่ยออกมา

"เอาลูกมาให้ฉันแพรชมพู เธอต้องการเท่าไหร่ว่ามา"

"ลูกของแพรทำไมแพรต้องให้คนอื่นด้วยคะ คุณป๋ากลับไปเถอะคะ อย่ามาสร้างเรื่องให้คนอื่นเขาลำบากใจเลย"

"อย่างเธอเนี่ยเหรอจะมีปัญญาเลี้ยงลูกฉัน"

"แพรก็เลี้ยงของแพรมาได้ตั้ง...

“ฉันไม่มีวันเอาเด็กรุ่นลูกมาเป็นเมียเด็ดขาด แม้ว่าฉันจะรู้สึกดีกับหนูก็ตาม”

ชายาตัวร้ายของท่านอ๋องอำมหิต
คำโปรย
ความทะเยอทะยานผลักดันให้นางปีนขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาทว่ายังมิทันจะได้เสวยสุข กลับถูกฮ่องเต้ผู้เป็นสวามีสวมข้อหาวางกบฏลงบนหัวของนาง เกิดใหม่คราวนี้นางไม่ขอเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้สารเลวผู้นั้น ชีวิตนี้นางลิขิตเอง

ณ เรือนท้ายไร่แห่งนี้ เต็มไปด้วยความรัก โลภ แรงราคะ และไฟสวาท..

..เพราะทิฐิในใจและสาเหตุที่ทำให้เขาและเธอได้มาใกล้ชิดกัน
มันทำให้เขาต้องเอ่ยวาจาที่เชือดเฉือนหัวใจ และการกระทำที่ตรงกันข้ามกับหัวใจทุกครั้งไป
.เกลียด.. ทว่า กักขัง
ชัง ทั้งๆที่ยังปรารถนา..

เพราะต่ำต้อยจึงทำได้แค่มอง
เพราะไม่ใช่เจ้าของจึงเป็นได้แค่... เจ้าสาวนอกหัวใจ

เธอ ยินยอมแต่งงานเพราะถูก คนรัก หักหลัง ในขณะที่ เขา ยอมแต่งงานเพราะผู้ใหญ่ต้องการ

​​​​
คลุมถุงชน รชานนท์หงุดหงิดแทบบ้า ในวินาทีที่รู้ว่าชีวิตของเขากำลังจะยุ่งเหยิงวุ่นวายเพราะต้องคบหากับหญิงสาวที่คุณย่าสุดที่รักหาให้

เพราะเคยถูกทิ้ง เพราะผู้หญิงที่เขาเคยรักหมดใจ มองว่าผลประโยชน์มันสำคัญกว่าตัวเขาจนเธอต้องโบยบินจากไป 

ความรักในนิยามของเขาแทบไม่มีเหลือ เขาไม่พร้อมเปิดใจ ไม่พร้อมอ้าแขนรับใครทั้งน...

หลังจากส่งบ่าวสาวเข้าหอตามธรรมเนียมปฏิบัติของประเทศไทย ซึ่งต่อจากธรรมเนียมประเทศญี่ปุ่น จึงเหลือเพียงฮัททสึและมีนาอยู่ในห้องด้วยกันสองคน

“ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย “มีนาพึมพำถามตัวเองอยู่บนเตียงใหญ่ด้วยความกระวนกระวาย หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำจนรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว ซึ่งฮัททสึหนีเข้าห้องน้ำตั้งแต่เข้ามาแล้ว

แกร๊ก ~~

ระหว่างนั้นบานประตูห้องน้ำก็เปิดออก พลันให้หญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด...

นายอำเภอไตร จตุพร ผู้ถวิลหาเพียงการทำงานรับใช้ประชาชน จนเมื่ออายุ 35 ปีแล้วยังไม่หมายจะลงเอยกับสาวใด ร้อนใจถึงพ่อแม่ที่กลัวไม่มีหลานให้อุ้มทันก่อนวัยชราภาพ จึงได้หมั้นหมายผู้หญิงให้กับลูกชายถึงสามคน แต่...มีเพียงหนึ่งหญิงที่เป็นตัวจริงเท่านั้น นายอำเภอหนุ่ม มาดแมน หล่อล่ำ ผู้มีเลือดเนื้อแห่งความเป็นชายอยู่เต็มเปี่ยม จะทานทนกับการยั่วยุ เร้าจิตใจจากสามสาวได้หรือไม่ ต้องคอยติดตามและลุ้นไปทุกตัวอักษร...

'ซาดีนส์' คือเจ้าของฉายาเสือร้อยรักที่เพื่อนสนิทฉันเล่าให้ฟัง และที่สำคัญเขาคือ เจ้าชายในวันเด็กที่ฉันตามหามาตลอด 17 ปี

แต่การเจอกันครั้งแรกของเรามันดันเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้เข้าใจผิด

“โอ๊ย! แทงเบาๆ สิวะ” ฉันหยุดขาไว้เพื่อที่จะเงี่ยหูฟังบทสนทนา
“ไอ้ห่า! แทงทีละนิดมันจะไปเสร็จอะไร เนี่ยแบบนี้แหละดีแล้ว แทงครั้งเดียวมิดเลย เจ็บ แสบดีมั้ยล่ะ ฮ่าๆ”
ทั้งสองเสียงที่คุยกันดันเป็นเสียง... ผู้ชาย ทั้งสถา...

เพราะไม่เคยถูกปฏิเสธมาก่อน ทำให้เขานึกอยากเอาชนะผู้หญิง
ธรรมดาคนนี้ให้ได้ แต่สุดท้ายคนที่แพ้ก็คือเขาเอง

“อยู่กับผมสักสามเดือนหรืออาจจะน้อยกว่านั้นก็ได้ เพราะผมเป็นคนขี้เบื่อแล้วหนี้ของเราถือว่าเป็นโมฆะ ตกลงไหม” วายุพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจกำลังยิ้มย่อง เพราะไม่มีใครกล้าปฏิเสธแน่

ทัดดาวชะงักนิ่งไปนิด และเธอสามารถให้คำตอบได้ทันทีโดยที่ไม่ต้องถามว่าเขาจะให้เธออยู่ในฐานะอะไร

“ขอบคุณสำหรับข้อ...

"ค่าแท็กซี่"

"ถ้าได้ยินคำว่าขอบคุณมันคงดีมากกว่านี้นะคะ"

"ฉันไม่พูดอะไรที่มันไร้สาระแบบนั้นแน่" เขาผลักประตูรถ และก้าวขาลงไปก่อน ฉันจึงดับเครื่องยนต์และก้าวขาตามลงไป

"กุญแจรถค่ะ"

"โยนมา" หัวใจฉันชาไปทั้งแถบ เขาให้ฉันส่งกุญแจรถคืนด้วยการโยนให้ หมายความว่า เขาไม่อยากเข้าใกล้ฉันเลยสักนิด

"เอาเงินพี่คืนไปด้วยค่ะ"

"จะเดินตากฝนกลับ หรือจะใช้เงินเธอจ่ายค่ารถเองก็ตามใจเธอนะ ถือว่าฉันชดใช้ให้เธอแ...

ในโลกธุรกิจ...ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย แม้กระทั่งความรัก

พลอยไพลิน ราชินีแห่งเครือโรงแรมหรู พีเจมส์กรุ๊ป วาดฝันว่าชีวิตคู่ของเธอกับ กัปตันภีม คือวิมานที่สมบูรณ์แบบ จนกระทั่งรอยร้าวปรากฏขึ้นพร้อมหลักฐานการทรยศ สามีผู้แสนดีกลับกลายเป็นชายชั่วที่นอกใจไปหาแอร์โฮสเตสสาว แพรพิชชา

แต่เกมนี้ไม่ใช่ละครแย่งชิงสามีทั่วไป เมื่อเมียน้อย ไม่ได้เข้ามาแค่เพื่อแย่งความรัก แต่มาพร้อมไฟแค้นในอดีตที่หมายจะเผาผลาญต...

ไม่มีอะไรเลวร้ายสำหรับ เมลิดา มากไปกว่าการคลุมถุงชน นางแบบสาวปฏิเสธการแต่งงานกับทศภาค ภควัตณ์ ผู้ชายที่เธอไม่เคยรู้จัก ด้วยการหนีไปอยู่จังหวัดกระบี่ เธอได้พบกับชายแปลกหน้าทว่าอบอุ่นชื่อ ภูมิ หญิงสาวมอบความรักทั้งหมดให้คนที่เธอคิดว่า ใช่......แต่แล้วเมื่อข้ามคืนอันแสนหวานเขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เธอต้องพาหัวใจอันบอบช้ำกลับบ้านและรับรู้อดีตอันเจ็บปวดของครอบครัว สิ่งสุดท้ายที่เธอต้องตอบแทนผู้ม...

'ก็ไหนบอกว่าไม่อยากแตะต้องตัวเดียน่าไง พื้นดินอย่าเข้ามานะ!! อ๊ะ! อย่าจับตรงนั้น'
'คืนแต่งงานทั้งทีจะนอนอยู่ในห้องเฉยๆก็คงจะแปลกๆว่ามั้ย? แต่งงานแล้วก็ทำหน้าที่เมียหน่อย แต่ฉันไม่ถือนะถึงเธอจะเคยผ่านมาเยอะแต่ก็พอแก้ขัดไปได้'
'คนบ้า! เดียน่าไม่ใช่คนแบบนั้นนะ!
'เดี๋ยวเอาก็รู้เองแหละว่าเป็นแบบนั้นอย่างที่เขาพูดกันรึเปล่า หึ'

เมื่อบุญคุณต้องตอบแทน แต่แค้นไม่อาจจะชำระ แล้วยังมีภาระเป็นพันธะของหัวใจที่เผลอไผลไป "รัก" กับคน....หัวใจเถื่อน

สตรีเช่นนางรักได้ ก็เลิกได้ ถึงแม้หนทางเดียวที่จะเดินจากเขาไปจะมีเพียงความตาย นางก็ยินยอมที่จะละทิ้งลมหายใจ ทว่าในยามที่เห็นนางทอดร่างแทบสิ้นใจ เหตุใดอ๋องปีศาจผู้หยิ่งผยองเช่นเขาจึงแทบสิ้นสติ บัดนี้แล้วจะเสแสร้งให้ใครดู
"ความรักที่มาช้า ไม่มีค่าให้เอ่ยถึง เก็บความในใจของท่าน ไปให้สตรีผู้นั้นเถิด ข้าไม่ต้องการ!..."

นางคือสตรีต่างแคว้นองค์หญิงบรรณาการที่ต้องถูกส่งตัวมาแต่งงานกับฮ่องเต้ชรา ทว่าด้วย...

“ทำไมคิดว่าฉันจะหึงหรือโกรธหรอคะ.. เคยเอากันแค่ครั้งสองครั้งฉันไม่ถือหรอกนะ”
“งั้นเราจะลองมาเอากันอีกครั้งไหม.. เผื่อเธอจะถือ”

///

ปิติภัทร (พี่เธียร) อายุ 30 ปี
โคตรหล่อ บ้านรวย ปากหมา กวนตีน
เจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับต้น ๆ ของไทย เป็นที่ต้องตาต้องใจของสาวน้อยสาวใหญ่
ขึ้นชื่อเรื่องพาสาวขึ้นเตียงไม่ซ้ำหน้า ทิ้งปัญหาไว้ให้ยัยเลขาจัดการ

“ถ้าเธอยังไม่คุยกับฉันดี ๆ ฉันจะเหมารวมว่าเธอหึงนะม่า...

“พี่นี่แหละว่าที่คู่หมั้นเธอและยังเป็นผัวคนแรกและคนเดียวของเธออีกด้วย!!!”

มือบางกำผ้าห่มเอาไว้จนแน่น เมื่อสัมผัสได้ถึงเตียงนอนที่ไหวยวบลงไปเหมือนเขาขึ้นมานั่งอยู่ด้านหลัง คล้ายจะได้ยินเสียงลมหายใจดังแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู ความร้อนรุ่มที่ผ่อนออกมาจากปลายจมูกคมสันเป่ารดลงบนพวงแก้ม แม้ภายในห้องจะเย็นฉ่ำแต่กลับพ่ายแพ้ให้กับไอความร้อนที่มาจากร่างกายกำยำนั่น เขาทำให้เธอต้องนอนเกร็งอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่น ไม่กล้าที่จะขยับกายให้รู้ว่าเธอตื่นนานแล้ว

“ข้อเสนออะไร” ต้องดาวเอ่ยถามไปในที่สุด หลังจากที่นินทาเขาในใจแล้ว
“ผมจะจ่ายให้คุณ”
“ฉันไม่ได้มีอาชีพขายตัว เก็บเงินของคุณไปเถอะ ข้อเสนอนั้นตกไป ฉันว่าคุณอยู่เฉยๆ อย่างที่ฉันบอกไปตอนแรกก็พอ ต่างคนต่างอยู่ แค่คนร่วมโลกเท่านั้นก็พอ”
“ผมไม่เคยกินใครฟรีๆ ผมจะจ่ายให้” ไบรอัลโน้มตัวเข้าไปใกล้ต้องดาว กดเสียงต่ำรอดไรฟันอย่างอดทน
“อ่อ! คุณไม่กินใครฟรีๆ เลยอยากจะลบล้างความเลวของตัวเองโดยยัดเยียดอาชีพขายตัวให...