LGBTQ+

“ทำไมตัวเท่าเดิม ตั้งแต่ป.๔” อุตส่าห์หนีออกจากบ้านมาใช้ชีวิตสงบสุขที่มหาลัย กลับต้องหลบซ่อนเพียงเพราะเผลอไปวันไนท์กับแฟนเก่าตอนเมา ชีวิตที่หวังว่าจะราบรื่นพังพินาศ..มันเพราะศาสตราคนเดียว! เป็นเพราะศาสตรา

...

ศาสตรา & อองตอง [เฟิร์ส]

เพราะดันใจแตกไปเที่ยวบาร์กับเพื่อน แถมยังถูกยุยงให้ไปเกี้ยวผู้ชายโต๊ะตรงข้าม โดยให้โจทย์มาว่าต้องเป็นคนหล่อที่สุดในกลุ่ม เพราะฤทธิ์เหล้าเลยใจกล้าบ้าบิ่นเข้าไปนั่...

ดวงตากลมโตแสนใสซื่อภายใต้แว่นกรอบหนาเบิกกว้าง เบื้องหน้าคือเสี่ยใหญ่เจ้าของบาร์ที่เขาทำงานอยู่ และจะไม่ตกใจเลยหากไม่ใช่คนที่เขาเคยโชว์108กระบวนท่ายากในคืนนั้น

“ชุดทหารหาย ความเป็นชายสั่นคลอน กล้ามแน่นๆของเขาไม่มีค่า เพราะในสายตาพ่อพันธุ์ต่างดาวทั้งเจ็ด…

เขาคือสิ่งมีชีวิต ‘ตัวเล็กน่าทะนุถนอม’ ที่เหมาะจะเป็นแม่พันธุ์ที่สุดในจักรวาล!”

ลีโอเนล เฟรย์ฮอร์น คือทหารหัวกะทิจากกองกำลังพิเศษ เขาสูงถึง 196 เซนติเมตร กล้ามเนื้อแน่นทุกมัด หุ่นดีจนสาวๆหันมองจนคอเเทบเคล็ด หล่อจนระดับนายพลยังเคยขอถ่ายรูปคู่ ใครบอกว่าผู้ชายแบบนี้จะตกเป็น “ฝ่ายรับ” ต้องคิดใหม่ให้ไว

ทว่...

'เขมทัต' ที่คนต่างลือกันว่าเป็นผู้โหดเหี้ยมป่าเถื่อนเกินมนุษย์ ฆ่าคนเป็นผักปลาไร้ซึ่งความรู้สึก แต่ทำไมชายคนนี้ถึงได้มานั่งกอดขาภรรยาอย่างเขาแล้วร้องไห้ออกมาอย่างง่ายดายแบบนี้ล่ะ
"ทำไมคุณถึงใส่หน้ากากแค่ครึ่งเดียวเหรอครับ"

"เพราะฉันอัปลักษณ์"

"คุณไม่เห็นอัปลักษณ์เลยสักนิด"

"มีแค่เธอที่คิดแบบนั้นเด็กดี"

ทั้งรอยยิ้มและการกระทำแสนอ่อนโยนของคนที่ได้ชื่อว่าโหดเหี้ยมอย่างเขมทัตทำให้ภูพิงค์ไม่อ...

"ที่ลูกชายของฉันยังไปไหนไม่ได้ ก็เพราะเขายังไม่ได้แต่งงาน งั้น...เธอช่วยทำให้เขาสมหวังได้ไหม? เพราะเธอไม่ได้เป็นคนกลัวผีอยู่แล้วนี่ ฉะนั้นก็น่าจะไม่กลัวลูกชายของฉันใช่ไหม หากเธอต้องเจอกับเขาบ่อย ๆ"

"นี่บอสมีอารมณ์กับผ้าลูกไม้เหรอครับ?"

"หนึ่งความแค้น แลกกับหนึ่งชีวิต มึงก็เลือกเอาละกันว่าใครที่จะตาย พ่อมึง หรือ ว่ามึง ...อ๋อ แต่ถ้ามึงยอมลดศักดิ์ศรีมาปรนนิบัติรับใช้พวกกู กูอาจละเว้นชีวิตมึงก็ได้"

เรื่องราวของผมเริ่มต้นขึ้นเมื่อผมได้พบกับมนุษย์เพศผู้ที่พยายามยัดเยียดความเป็นเพื่อนให้กับผมตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน และหลังจากนั้นชีวิตของผมก็ไม่ได้พบเจอกับความสงบสุขอีกเลย...

“ติณ!”

“อะไรของมึงอีกล่ะ ไม่มีเรียนแล้ว มึงจะไปตายที่ไหนก็ไปสิ” ไอ้ติณย้อนผมพลางสีหน้าหงุดหงิดใส่

ผมสิที่ต้องเป็นคนหงุดหงิด มันจะมาหงุดหงิดอะไรในเมื่อมันนั่นและที่เป็นต้นเหตุี่ทำให้ผมต้องโดนไล่ออกจากห้องเรียน ทั้...

การโคจรกลับมาพบกันอีกครั้งของพวกเขา ทำให้ต่างฝ่ายต่างต้องเจ็บปวด

วีรพัทธ์ทั้งเจ็บทั้งแค้นที่สหัสสะทิ้งไปโดยไม่บอกเหตุผล
แถมยังฝากภาพจำแห่งการนอกใจด้วยการไปมีสัมพันธ์กับใครอีกคน
3 ปีผ่านไปแผลในใจยังไม่ถูกเยียวยา
สหัสสะก็กลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้งในฐานะผู้จัดการส่วนตัวชั่วคราว
เขาจึงประกาศกร้าวว่าจะเอาคืนให้สาสม!

สหัสสะยอมหักหลังคนรักอย่างวีรพัทธ์เพื่อคนที่เขารักมากกว่า
และอยากให้วีรพัทธ์ก้าวไปข้าง...

"ใครเขาจะอยากนอนร่วมกับคนหน้าบากอย่างมัน กูสั่งตั้งแต่คืนแรกให้มันไปกางมุ้งนอนข้างใน กูจะไปนอนข้างนอก คนอย่างมันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเห็นขาอ่อนกูหรอก"

“นายเป็นของฉัน… ตั้งแต่วันที่นายยอมให้ฉันจูบ”
คานท์รักนทีจนกลัว
กลัวว่าสักวันหนึ่งนทีจะหันไปยิ้มให้คนอื่นแล้วไม่หันกลับมา
กลัวว่าตัวเองจะต้องถูกทิ้งอีกครั้ง เหมือนทุกครั้งในอดีต
ความกลัวนั้นไม่ได้ทำให้เขาอ่อนโยน
มันกลับทำให้เขายิ่งอยากยึดให้แน่นกว่าเดิม
ทิ้งรอยไว้บนร่างกาย
ห้ามไม่ให้ใครแตะต้อง
และค่อย ๆ กลืนกินทุกส่วนของนที
จนกระทั่งนทีเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า…
ตัวเองยังมีทางหนีอยู่จริงหรือไม่

สิบปีก่อน…

เขามีเพียงสมุดภาพที่เต็มไปด้วยรูปของคนคนหนึ่ง

และคำพูดติดตลกในวันจบการศึกษาที่ไม่มีใครจริงจัง
สิบปีต่อมา…

คนคนนั้นเดินเข้ามาในชีวิตอีกครั้งในฐานะลูกค้า

พร้อมรอยยิ้มเดิมที่ทำให้หัวใจที่คิดว่าแข็งแรงดีแล้ว

กลับสั่นไหวอีกครั้ง
จดหมายที่ไม่ได้ส่ง

สมุดภาพที่ยังเก็บ

และความรู้สึกที่ทั้งคู่แอบซ่อนไว้คนละฝั่งของเวลา
บางความรัก… ไม่ได้หายไป

แค่รอวันที่ได้เปิดออกมาอีกครั้ง

จดหมายที่ไม่ได...

“คุณเป็นของผม... ร่างกายนี้ หัวใจนี้ และลูกในท้องของคุณ... เป็นของผมคนเดียว” เมื่อผู้นำสุดโหดเกิดคลั่งรัก เขาจึงพร้อมทำลายทุกคนที่กล้าแตะต้องเธอ... แล้วเธอจะหนีพ้นไฟปรารถนาอันเร่าร้อนนี้ไปได้อย่างไร?

ชุนเหอถูกพ่อจับแต่งงานแทนพี่ชายที่หนีไป เพราะไม่อยากให้ขายหน้าตระกูลตัวเอง อีกทั้งไม่อยากให้ธุรกิจที่จะเกิดขึ้นต้องล่ม แม้ว่าตัวเองจะไม่ค่อยเต็มใจนัก เพราะว่าที่พี่เขยที่จะต้องกลายมาเป็นสามี เขามีฉายาที่คนเรียกเต็มปากว่ามาเฟีย แถมเป็นโฮโซคนดังอีกต่างหาก แต่เขาไม่ใช่สเปคหนุ่มน้อยเลยแม้แต่นิด
แต่....ด้วยความจำยอมและจำใจเลยต้องเข้าพิธี งานนี้ไม่ใช่แค่แต่งงานกลิกตาคนอื่น เพราะพ่อของเขา ดันยกให้ เซนต์ ...

จุลติเวช ไม่ใช่ศาสตร์ทางการแพทย์ และเขาก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านใดทั้งสิ้น แต่เขาคือวิญญาณ วิญญาณที่ไม่รู้ที่มาที่ไปของตนเอง

เขาไม่รู้ว่าตนเองเสียชีวิตได้อย่างไร และไม่รู้เช่นกันว่าทำไมดวงจิตหลังความตายของเขาถึงมุ่งมั่นพาเขามาเกี่ยวข้องกับหมอพร้อม คุณหมอผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชของโรงพยาบาลชื่อดัง

จากจุดเริ่มต้นที่ดวงจิตมุ่งมั่นเกี่ยวพันธ์เข้าหาก็กลับกลายเป็นความผูกพันธ์เกี่ยวข้อง จนหมอพร้อมเริ่มถล...

“ที่นี่มันบ้านป่านะ….ไม่ใช่เหมือนโลกสมัยใหม่ที่เอ็งมา…” “โลกสมัยใหม่ที่ผมมาหรือครับ?” “เอ็งคงจะกลัวข้าและรังเกียจข้าสินะ…ที่ข้ามันเป็นตัวประหลาด…” “มันไม่ใช่เสือโคร่ง…” "แต่มันคือเสือสมิง…"