ทวงแค้นสลักรักเมียเสือ

๒๐ ปีก่อนหน้า พุทธศักราช ๒๔๖๕

หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง บ้านเมืองขาดสมดุลทางเศรษฐกิจ ชาวบ้านอยู่อย่างทุกข์ร้อนและขัดสน รัฐบาลใช้จ่ายเงินอย่างมากในโครงการราชการ

ชาวบ้านถูกเรียกให้เสียภาษีเพิ่มมากขึ้น จากที่ไม่คล่องตัวกลับย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม จนเกิดภาวะเงินเฟ้อ คนที่เคยมีงานทำกลับตกงาน บรรดาเศรษฐีที่เคยรุ่งโรจน์กลับเสื่อมถอย ชาวบ้านที่ขัดสนเริ่มผันตัวเป็นโจรเพื่อปล้นชิง มีเพียงคนที่มีอำนาจต่อรองเท่านั้นถึงจะอยู่รอด

ซ่าาาา

สายฝนโรยตัวลงมาเป็นเม็ดเปาะแปะ ในยามกลางคืน เมฆดำทะมึนจับตัวกันแน่นก่อนปลดปล่อยสายฝนให้กระหน่ำลงสู่พื้นดิน ลมกระโชกแรงพัดผ่านหลังคาสังกะสีจนสั่นสะเทือน

เสียงหยาดฝนร่วงหล่นต่อเนื่องไม่ขาดสายคล้ายเสียงขับกล่อมจากธรรมชาติที่ปลอบประโลมจิตใจ ทว่า..มันกลับไม่ใช่สำหรับทุกคน

“แค่ก ๆ”

เสียงไอ อะค่อกอะแค่ก สะท้านแข่งกับเสียงฝน ดังมาจากบ้านไม้หลัง

เล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านติดกลับชายแดนประเทศ ยิ่งฝนพัดลงมาเท่าไร ก็พาลทำให้คนป่วยรู้สึกทุกข์ทรมานมากเท่านั้น

บนพื้นไม้เก่าถูกปูด้วยฟูกผืนบาง ร่างของหญิงวัยกลางคนนอนกระสับ กระส่ายเหงื่อแตกพลั่กเพราะพิษไข้ ดวงหน้าอิดโรย เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้า

“แม่จ๋า”

เสียงเด็กชายร้องเรียกคนเป็นแม่เสียงแผ่ว ข้างกายของผู้เป็นแม่มีเด็กชายวัยแปดปีที่มีใบหน้าเหมือนกันทั้งสามคน นั่งอยู่เคียงข้าง คนหนึ่งคอยประคองแม่ให้พลิกตัว อีกคนใช้ผ้าขนหนูผืนเก่าคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัว ส่วนอีกคนคอยเป็นลูกมือช่วยหยิบจับของใช้ต่าง ๆ

เด็กชายทั้งสามพยายามดูแลแม่ที่นอนป่วยอย่างเต็มที่ แม้จะทำได้แค่เล็กน้อย

“เมื่อไหร่พ่อจะมา แม่ยังไม่ได้กินอะไรเลย”

แฝดน้องคนที่สาม ทองคำ พูดด้วยน้ำเสียงกระเส่า แฝงไปด้วยความสงสาร

ที่บ้านเวลานี้ไม่มีอะไรที่จะทำอาหารประทังชีวิตให้แม่ได้เลย มีเพียงน้ำฝนที่อยู่ในตุ่ม เพียงแค่จิบก็อาจทุเลาความหิวได้เล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจทำให้ท้องหายกิ่วได้

“เดี๋ยวพี่จะไปหากล้วยในสวน”

เหล็ก แฝดผู้พี่คนโตอาสาเป็นคนไปหากล้วยในสวน แม้จะเป็นแฝดกันแต่ด้วยความเป็นพี่ทำให้เหล็กไม่อาจละทิ้งคนในครอบครัวได้ ร่างเล็กของเด็กชายค่อย ๆ ยันตัวขึ้นจากพื้นบ้านที่ทำจากไม้ มือเล็กยื่นผ้าเช็ดตัวให้น้องชายคนกลางอย่าง นิล รับหน้าที่ดูแลต่อ

ไม่ทันที่เด็กชายจะได้ลุกเดินออกจากบ้าน เสียงย่ำเท้าเฉอะแฉะดังขึ้นที่หน้าบ้านสลับกับเสียงฝน

เด็กชายรีบวิ่งไปดูที่หน้าบ้าน เห็นผู้เป็นพ่อกลับมาในสภาพเปียกปอน

“พ่อ!”

เหล็กรีบวิ่งไปกอดผู้เป็นพ่ออย่างไม่รังเกียจแม้ว่าร่างกายจะเปียกชุ่ม 

ร่างเล็กเมื่อผละออกจากอ้อมกอดก็เข้าไปช่วยพ่อถือห่อผ้าที่ภายในบรรจุอาหารเหมือนเช่นเคย

ทว่าทันทีที่สองพ่อลูกเดินเข้ามาในที่ที่ไฟส่องถึงก็แกะห่อผ้าออก ของที่พ่อหามาได้มีเพียงข้าวหนึ่งห่อและกล้วยหนึ่งหวีเท่านั้น

คนเป็นพ่อโผเข้ากอดลูกชายทั้งน้ำตาด้วยความรู้สึกผิด

“พ่อขอโทษนะลูกที่หามาได้แค่นี้”

“ไม่เป็นไรครับพ่อ”

“แล้วแม่เป็นยังไงบ้าง”

“แม่ยังไม่หายเลยครับ พ่อไปดูแม่เถอะครับ”

ไม่รอช้า คนเป็นพ่อรีบวิ่งไปดูเมียที่นอนป่วยทันที ยามที่เห็นร่างของเมียที่ซูบผอมลงไปทุกวันก็หลั่งน้ำตาออกมา

“พ่อขอโทษที่ดูแลแม่ไม่ดี”

มือหยาบกร้านจับมือเมียขึ้นมาแนบใบหน้า ผู้กองบุญนาก ขอโทษออก มาอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้เมียและลูก ๆ ต้องมาตกระกำลำบาก

แม้จะได้ชื่อว่าเป็นถึงผู้กอง แต่ก็เป็นแค่อดีตเท่านั้น

“พ่ออย่าพูดแบบนั้น แค่ก ๆ เป็นแม่ที่อ่อนแอเอง” ชมพูนุช ปรือตามองผู้เป็นสามีด้วยความสงสารและรู้สึกผิด

เป็นเธอเองที่อ่อนแอ ถ้าเธอแข็งแรงคงไม่เป็นภาระให้สามีและลูกชาย

ชมพูนุชมีโรคประจำตัวรุมเร้า ทำให้เจ็บป่วยออด ๆ แอด ๆ บ่อย ครั้งนี้แม้จะเป็นไข้หวัด แต่อาการก็หนักกว่าคนทั่วไป

“พ่อครับ ยาหมดแล้ว”

นิล แฝดน้องคนกลางเดินมาบอกผู้เป็นพ่อเสียงแผ่ว มือหยาบกร้านรีบเช็ดน้ำตาที่ร้อนผ่าวผินหน้ามองลูกชายด้วยแววตาที่อ่อนโยน

“หมดแล้วเหรอ”

“ครับ”

“เดี๋ยวพ่อไปซื้อยาให้นะ”

บุญนากพูดเสร็จก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปหยิบหมวกสานขึ้นมาสวมใส่ เดินออกจากบ้านตรงดิ่งไปยังร้านขายยาที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าปิดแล้วหรือยัง มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกระเป๋าสตางค์ใบเก่าขึ้นมาเปิดดู

เห็นเศษเงินที่ร่อยหรอในกระเป๋าก็ใจหาย แม้จะไม่มีเงินเหมือนเช่นเคยแต่ก็ไม่อาจละทิ้งคนที่รักได้

โชคชะตาช่างเล่นตลกเสียจริง

บุญนากเดินฝ่าฝนกระทั่งจนมาถึงร้านยาที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้าน แสงไฟจากบ้านเรือนถูกดับจนมืด มีเพียงแสงไฟสลัว ๆ จากเสาไฟเท่านั้นที่คอยนำทาง

ร้านยาเก่าแก่ของหมอเฮ้งถูกปิดประตูอย่างแน่นหนา แม้จะเกรงใจที่จะต้องตะโกนเรียกแต่บุญนากก็ไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ได้ยากลับไป เมียของเขาอาจมีอาการทรุดยิ่งกว่าเดิม

ก๊อก ก๊อก

“หมอ! หมอ!”

บุญนากตะโกนเรียกพลางเคาะประตู เขาเคาะประตูครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่มีท่าทีที่เจ้าของร้านจะออกมาเปิดประตูให้

ชายวัยกลางคนยืนอยู่ที่หน้าร้านยาด้วยความรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อดี สายตาคมเหลือบไปเห็นแผ่นกระดาษที่ถูกเขียนไว้ว่า ‘ปิด ไปต่างจังหวัด’ จึงเริ่มถอดใจ

ขณะที่กำลังคิดว่าจะทำยังไง เสียงแหบพร่าที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“ซื้อยาเหรอ” บุญนากหันไปยังต้นเสียงเป็นชายชราที่ทักเขา

“ครับ”

บุญนากประหม่า เขาไม่รู้จักชายชราตรงหน้า ไม่เคยเห็นหน้าอีกฝ่ายมาก่อน ชายวัยชราสวมใส่เสือคอจีนกางเกงขาก๊วย ในมือถือตะเกียงเจ้าพายุ บางทีชายชราคนนี้อาจเป็นญาติกับหมอเฮ้งก็เป็นได้ เสือบุญนากคิดในใจ

“ตามมาสิ ที่บ้านอั๊วมียา”

ทันทีที่ได้ยินคำว่ายาบุญนากก็ตาลุกวาว เปล่งประกายด้วยความดีใจ รีบพยักหน้าขอบคุณ ในที่สุดสวรรค์ก็ประทานโชคให้เขาสักที

บุญนากไม่รอช้ารีบเดินตามชายชราคนนั้นเข้าไปในตรอกซอยข้าง ๆ ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกกลัวหรือกังวล ละทิ้งทุกสัญชาตญาณของอดีตนายตำรวจ เวลานี้ใครมียาเขาก็พร้อมจะตามไป

เบื้องหน้าคือตึกคูหาเก่าคร่ำครึ บุญนากยืนอยู่หน้าประตูเก้ ๆ กัง ๆ ขณะ ที่ชายชรากำลังไขประตู

“เข้ามาสิ”

“ครับ”

เดินตามเข้าไปในตึกอย่างว่าง่าย เพราะกลัวจะไม่ได้ยา ทันทีที่สองขาย่างเท้าเข้าไปในตัวอาคาร กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหม็นอับก็ลอยเข้ามาเตะจมูกจนต้องยกมือขึ้นปิด

“รอตรงนี้แป๊บหนึ่ง เดี๋ยวอั๊วไปเอายามาให้”

“ขอบคุณครับ”

ชายชราเดินตรงไปยังตู้ไม้เก่า ๆ ภายในอาคารถูกปิดไฟจนมองไม่เห็นทาง โชคดีที่มีไฟจากตะเกียงเจ้าพายุที่ทำให้มองเห็นอะไรได้บ้าง แม้จะเลือนรางก็ตาม

“ลื้อจะเอายาอะไร”

“ผมขอยาลดไข้และแก้ปวดก็พอครับ”

ชายชราพยักหน้า มือเหี่ยวย่นถือตะเกียงวางไว้แถวนั้น ค้นหาห่อยาในตู้ ไม่นานก็เดินกลับมาที่บุญนากคอยอยู่พร้อมกับห่อยาในมือ

“ถึงบ้านก็ต้มให้คนป่วยกินเลยนะ”

“ขอบคุณนะครับ เท่าไรครับ” บุญนากโค้งตัวขอบคุณ มือหนาล้วง กระเป๋าสตางค์ขึ้นมาหวังจะจ่ายเงิน ทันทีที่ล้วงกระเป๋ากางเกงก็พบแต่ความว่างเปล่า

กระเป๋าเงินของเขาหายไป!

“คือ...”

ฉึบ!

บุญนากที่กำลังก้มหากระเป๋า แหงนหน้าขึ้นมาหวังจะบอกว่ากระเป๋าสตางค์หายไป แต่ชายชราตรงหน้ากลับจี้มีดพกมาที่คอของเขา

“ลื้อคงจะไม่ได้ยากลับบ้านแล้วละ”

“หมายความว่าไง”

บุญนากถอยหลังหนี มือยกขึ้นเหนือหัวทั้งสองข้าง ทว่าชายชราตรงหน้าเลือกที่จะไม่ตอบ กลับส่งยิ้มมาอย่างเจ้าเล่ห์

ความรู้สึกสับสนเริ่มตีรวน จะว่าชายตรงหน้าเป็นโจรก็ไม่น่าใช่ เพราะสภาพของบุญนากในเวลานี้มันไม่มีอะไรน่าปล้นเลยสักนิด...หรือว่าจะมีคนสั่งการมา

“ใครส่งมึงมา!”

บุญนากถามเสียงแข็ง เป็นจังหวะเดียวกับที่ชายชราตรงหน้าพุ่งมีดมาที่เขา ด้วยความที่ว่องไวกว่าทำให้หลบหลีกคมมีดได้อย่างรวดเร็ว เข้าไปประชิดตัวยื้อแย่งมีด

ในช่วงเวลาที่ทั้งสองมือยื้อแย่งมีดกันอย่างสุดชีวิต ท่ามกลางความมืดและความวุ่นวาย มีดที่เคยถูกจับไว้ในมือของชายชราถูกกระชากออกไป มือที่จับมีดพลันสะดุดทำให้ปลายมีดพุ่งไปแทงเข้าไปที่ท้องของผู้ร้าย ร่างนั้นค่อย ๆ ทรุดลงกับพื้นและหมดลมหายใจไปในที่สุด

บุญนากล้มตัวนั่งลงข้างศพอย่างหมดแรง

หลังจากที่โดนไล่ออกจากราชการ ฝีมือของเขาก็ตกไปมาก

มือหนากระชากหน้ากากของชายวัยออก ปรากฏว่าร่างที่แน่นิ่งเป็นร่างของชายหนุ่มที่ปลอมเป็นชายชรา แต่เขาไม่รู้จักชายคนนี้มาก่อน จึงไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าใครเป็นคนส่งมา

สองขาค่อย ๆ หยันตัวลุกขึ้นเดินออกจากอาคารมาพร้อมกับถือตะเกียงเจ้าพายุ สายตาคมทอดมองไปยังอาคารตรงหน้าก่อนที่โยนตะเกียงพายุเข้าไปในอาคารจนเกิดเสียงดังเพล้ง ไม่นานทั่วทั้งอาคารก็ลุกไหม้ไปด้วยเพลิงไฟ

นัยน์ตาอาบไปด้วยน้ำตาสีใส

ถ้าเป็นคนดีแล้วมันลำบาก เขาก็จะเป็นคนเลวให้สาแก่ใจพวกมันแล้วกัน

สองปีก่อน... บุญนาก ดำรงตำแหน่ง ร้อยตำรวจเอกของกองปราบปราม มีฉายาว่าผู้กองอัศวิน เขาปราบคนร้ายมานักต่อนัก จนกระทั่งวันที่เขาได้เข้าไปยุ่งกับผู้มีอิทธิพลอย่างไม่รู้ตัว

บุญนากถูกใส่ร้ายว่ารับสินบนจากนักโทษ หลักฐานหรือก็ไม่มีแก้ตัว เพราะทุกอย่างมันคือแผนการที่ต้องการจะปลดเขาออกจากหน้าที่ บุญนากถูกไล่ออกจากราชการ แม้จะไปทวงความยุติธรรมให้ตัวเองหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

เขาไม่มีอำนาจที่จะต่อรอง และกลายเป็นคนร้ายในที่สุด

จากลูกเมียที่อยู่อย่างสุขสบายก็พลอยลำบากไปด้วย โดนทางการไล่ล่า อยู่ไม่เป็นสุข ไปของานทำที่ไหนก็ไม่มีใครจ้าง ไม่มีแม้แต่เงินส่งลูกเรียนหนังสือ แม้แต่เงินที่จะใช้กินข้าวก็ไม่มี

บุญนากเดินกลับมาถึงบ้านในช่วงเวลาดึก เห็นลูกชายทั้งสามคนนั่งคอยอยู่ที่บันไดก็บีบหัวใจของคนเป็นพ่อ ลูกชายทั้งสามผอมกร่องเพราะไม่ค่อยได้กินอะไรดี ๆ มีเพียงแต่กล้วยและน้ำฝนที่ช่วยประทังชีวิตเท่านั้น

“พ่อกลับมาแล้ว”

เด็กชายทั้งสามโผเข้ากอดพ่อแน่น มือหนาโอบกอดลูกชายเสร็จก็เปลี่ยนมาลูบหัวอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาวูบไหวซ่อนความรู้สึกหลากหลายที่เพิ่งเผชิญมา

“แม่ล่ะลูก”

“หลับไปแล้วครับ”

“งั้นฝากนิลช่วยไปต้มยาให้แม่ทีนะ”

“ครับพ่อ”

เด็กชายนามว่านิลพูดจาว่าง่าย รับห่อยาจากพ่อและตรงดิ่งเข้าไปในครัวทันที ทองคำก็เดินตามพี่ชายคนกลางไปติด ๆ มีเพียงเหล็กเท่านั้นที่ยืนอยู่กับพ่อ

“ทำไมตัวพ่อถึงได้มีกลิ่นควันไฟล่ะครับ” บุญนากชะงัก เขาก้มลงดมกลิ่นเสื้อผ้าของตัวเองก็เหม็นกลิ่นควันไฟจริง ๆ

“ไม่มีอะไรหรอกลูก เหล็กไปดูแม่เถอะ เดี๋ยวพ่อขออยู่คนเดียวสักพัก”

“ครับพ่อ”

บุญนากเดินมานั่งที่ชานเรือนเพียงลำพัง เสื้อผ้ายังคงเปียกชื้นจากการโดนฝนและเหม็นไปด้วยกลิ่นควัน

น้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้มด้วยความรู้สึกที่คับแค้นใจ คิดถึงอดีตตั้งแต่วันแรกที่รับราชการ จนถึงวันที่ถูกไล่ออก

ต้องมาลำบาก ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ทำความผิดอย่างที่ถูกใส่ร้าย

ไหนจะเรื่องที่บุญนากเพิ่งฆ่าชายคนนั้นไป ไม่นานทางการก็คงสืบจนรู้ว่าเป็นฝีมือใคร บุญนากรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางหนีรอดไปได้อีกแล้ว

ในเมื่ออยากให้เขาเลวนัก ก็จะเลวให้ดู

ตุ้บ!

กำปั้นทุบลงผนังไม้ด้วยความเจ็บใจ จะต้องล้างแค้นและทวงทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนมาให้ได้ หากไม่ได้ ไม่มึงก็กูที่ต้องตายกันไปข้าง

๑ ปีต่อมา…

จากอดีตนายตำรวจกลายเป็นจอมโจรที่ทางการล่าค่าหัว

เสือบุญนาก ชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วจังหวัด เขาปล้นคนรวยช่วยเหลือ

คนจน เสือบุญนากกลายเป็นความหวังของชาวบ้าน จุดประกายให้พวกเขากล้าลุกขึ้นต่อต้านผู้มีอำนาจ อิทธิพลของเสือบุญนากขจรขจายไปไกล จนทางการต้องออกหมายจับ...

ฮี่ ~

เสียงฝีเท้าของม้าอาชา ดัง กุมกับ เป็นเนือง ๆ ม้าตัวใหญ่สีน้ำตาลขลับวิ่งมาตามถนนในหมู่บ้าน มีเสือร้ายอย่างเสือนากเป็นผู้กุมบังเหียน มือหนาคว้านเอาธนบัตรหลากสีในถุงที่ปล้นมาโปรยไปตามท้องถนนที่มีชาวบ้านเดินผ่าน ชาวบ้านที่เห็นเงินปลิวว่อนก็กุลีกุจอเข้าไปกอบโกย

“เอาไปเลี้ยงครอบครัว อย่าเอาไปเล่นพนันละ ถ้ากูรู้กูยิงเป่าหัวพวกมึงแน่”

เสือบุญนากป่าวประกาศออกไปโพล่ง ๆ ไม่ได้ระบุตัวว่าหมายถึงผู้ใด ชาวบ้านที่รับเงินไปก็ก้มหัวขอบคุณกันยกใหญ่ ก่อนที่เสือบุญนากจะจากไป

ใบหน้าคมคายซ่อนอยู่ใต้ผ้าโพกสีดำอย่างมิดชิด นับตั้งแต่วันนั้น อดีตนายตำรวจหนุ่มก็กลายเป็นโจรร้ายโดยที่ไม่อาจหวนกลับได้

และวันนี้เสือบุญนากก็ปล้นคหบดีใหญ่ที่คดโกงเอาเปรียบชาวบ้านได้สำเร็จ เขาแบ่งเงินเอาไว้ให้ลูกเมีย ที่เหลือเกินกำลังก็แจกจ่ายชาวบ้านที่ทุกข์ร้อน บนหลังม้ามีกระสอบขนาดกลางที่บรรจุข้าวสาร หวังจะเอาข้าวกระสอบนี้ไปให้เมียและลูกที่บ้าน

ปัง! ปัง!

ฮี่ ~

ยังไม่ทันจะข้ามพ้นหมู่บ้าน เสียงปืนก็ดังสนั่นทั่วทุกสารทิศ เหล่าตำรวจที่ได้รับคำสั่งให้จับตายเสือบุญนากก็กรู่เข้ามาล้อมวงจนม้าเริ่มพยศ

ปัง! ปัง!

เวลาหนึ่งปีเสือนากฝึกปรือฝีมือจนกลับมาฉมังอีกครั้ง มือลูกโม่ขนาด

เก้า มม.ยิงกระสุนทะลุร่างนายตำรวจเหล่านั้นจนฟุบลงกับพื้นคนแล้วคนเล่า

ฮี่ ~

“ท่าไม่ดีแล้ว”

เสือบุญนากพึมพำ ปรายตามองร่างไร้วิญญาณของนายตำรวจตรงหน้าด้วยความฉงน

พวกมันต้องได้รับคำสั่งมาแน่ ถึงได้มาไล่ล่าเขาแบบนี้ เมื่อทุกอย่างนิ่งไป สัญชาตญาณของเสือร้ายบอก มันจะไม่จบแค่นี้แน่

ยังไงทางการก็ต้องส่งคนมาเก็บเขา เวลานี้บุญนากเป็นเพียงโจรธรรมดาที่มีชื่อเสียง แต่ก็ไม่มีลูกน้อง ยังไงก็ไม่สามารถสู้คนหมู่มากได้

สิ่งที่เสือบุญนากคิดได้เวลานี้คือต้องพาลูกและเมียหนี

เสือบุญนากกลับมาที่บ้าน เห็นลูกและเมียนั่งคอยท่าอยู่ก็ใจไม่ดี เขารีบลงจากหลังม้าและตรงดิ่งมาหาผู้เป็นเมียทันที

มือหนาจับมือเมียรักไว้แน่น พลางหันไปสั่งลูกชายทั้งสามที่ตอนนี้กำลังยืนมองยังเสือบุญนากด้วยความรู้สึกสงสัยในท่าทีร้อนรนของคนเป็นพ่อ

“เหล็ก นิล ทองคำ พาแม่หนีไปนะลูก”

บุญนากกำชับลูกชายด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน

“เกิดอะไรขึ้นพ่อ”

ชมพูนุชใจคอไม่ดี ไม่รู้สามีเธอไปเจออะไรมาถึงได้มีท่าทีเช่นนี้

“ทางการส่งคนมาตามผม คุณหนีไปกับลูกนะ”

พูดจบเสือบุญนากก็ผลักลูกชายและเมียสุดที่รักไปยังด้านหลังบ้าน ที่เป็นทางเชื่อมต่อไปชายแดน

หากข้ามเขาลูกนี้ไปได้ ทุกคนจะปลอดภัย

“ไม่ แม่ไม่ไปนะพ่อ” ชมพูนุชพูดทั้งน้ำตา เธอไม่อาจละทิ้งสามีได้

เด็กชายทั้งสามร้องไห้ออกมาจนน้ำตานองหน้า

“เหล็กจะอยู่กับพ่อ”

ลูกชายคนโตเดินเข้ามาสวมกอดพ่อแน่น เสือบุญนากคุกเข่าต่อหน้า

ลูกชาย พลางจับบ่าลูกชายแน่น

“เหล็กต้องพาแม่และน้องหนีไปนะลูก พ่อเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจะตามไป”

“พ่อสัญญานะครับ”

“พ่อสัญญา”

มือหนาลูบหัวลูกชายทั้งสามอย่างอ่อนโยน ใบหน้าคมคายระบายยิ้มบางหวังให้ลูกและเมียเชื่อใจ

“พ่อต้องตามมานะ”

เสือบุญนากพยักหน้า เมื่อร่ำลากันเสร็จ เด็กชายทั้งสามก็จับมือผู้เป็นแม่วิ่งหนีไปยังป่าชายแดน

เสือบุญนากยืนขึ้นเต็มความสูง มือหนาควงปืนคู่ รอให้ใครบางคนที่เขารอคอยมาหา

ครู่เดียวที่ร่างของภรรยาและลูกชายหายลับไปในความมืด เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“สวัสดีเพื่อนรัก”

เสือบุญนากหันกลับมาเผชิญกับต้นเสียง ปรากฏร่างของชายหนุ่มรุ่นเดียวกับเขาที่สวมใส่เครื่องแบบเต็มยศ เดิมทีอีกฝ่ายมียศร้อยตำรวจเอกเท่ากับ

บุญนาก แต่เวลานี้อีกฝ่ายได้ขึ้นเป็นรองสารวัตรแล้วในระยะเวลาแค่หนึ่งปี

“กว่ากูจะหามึงเจอ ใช้เวลาไปเป็นปี”

รองสารวัตรดิเรก มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างราวกับไม่สะทกสะท้านกับอันตรายตรงหน้า

“มึงทำกับกูแบบนี้ทำไมวะ”

เสือบุญนากถามด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวัง ปืนลูกโม่คู่ใจจ่อไปยังเพื่อนรักที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“อำนาจไง”

พูดจบ เสือบุญนากก็ลั่นไกปืน ทันทีที่ลูกกระสุนฝ่าออกไปในอากาศ ร่างของรองสารวัตรดิเรกก็เลือนหายไป

เสือบุญนากตกใจหันซ้ายหันขวา ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเพื่อนของตัวเองมีวิชาอาคม ทันทีที่รู้ว่าอีกฝ่ายมีวิชา เสือบุญนากก็รับรู้โชคชะตาของตัวเองได้ทันทีว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายในชีวิตเขา…เพราะเขาไม่อาจสู้กับคนมีของได้

ปัง!

ไวกว่าความคิด เสียงปืนก็ดังลั่นสนั่น พร้อมกับแรงกระแทกที่อัดแน่นเข้ากลางอกจากทางด้านหลัง ความเจ็บปวดรวดร้าวทำให้สติที่มีเริ่มเลือนราง เสียง

วิ้งกรีดร้องอยู่ในหู เสือบุญนากล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง ลมหายใจเริ่มแผ่วเบาลง

“อึก ใครสั่งให้มึงทำแบบนี้วะไอ้ดล”

พยายามใช้แรงที่เหลืออยู่เค้นถาม อย่างน้อยก็อยากรู้ว่าใครที่ทำกับครอบครัวเขาแบบนี้ เสือบุญนากสืบจนรู้ในระยะเวลาเพียงหนึ่งปีว่าแท้จริงแล้วเพื่อนสนิทของเขาส่งคนมาเก็บเขา แต่ก็ไม่อาจล่วงรู้ว่าใครเป็นคนหนุนหลัง

แค่คนคนเดียว ไม่อาจขึ้นมามีอำนาจได้ จะต้องมีผู้ใหญ่หนุนหลังเป็นแน่

“กูขอโทษว่ะเพื่อน แต่กูบอกไม่ได้”

ปัง!

ทันทีที่พูดจบรองสารวัตรดิเรกก็ลั่นไกปืนอีกครั้งแสกกลางกระหม่อมของเสือบุญนากจนสิ้นใจในที่สุด ดวงตาของร่างไร้วิญญาณเบิกกว้างเพราะยังไม่หมดห่วง ก่อนที่เสือบุญนากจะตายภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือใบหน้าของเมียสุดที่รักและลูกชาย

เท้าหนาเขี่ยร่างไร้วิญญาณของเพื่อนสนิทอย่างไม่ให้เกียรติ

“ผมเก็บเมียมันแล้วครับนาย”

ลูกน้องของรองสารวัตรดิเรกรีบวิ่งมารายงาน ชายหนุ่มพยักหน้าด้วยความพอใจ รอยยิ้มร้ายประดับบนใบหน้า

โดยไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์อันโหดร้ายตรงหน้าล้วนอยู่ในสายตาของเด็กชายทั้งสามที่แอบอยู่ในเงามืด ภาพที่เห็นทำให้เด็กน้อยวัยเก้าปีช็อกจนตาค้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น และจากวินาทีนั้น รอยแผลเป็นลึกและเจ็บปวดที่สุดก็ถูกสลักลงในความทรงจำของเด็กชายทั้งสามตลอดกาล