11 Book(s) Related to vengeance from a saint full of wounds spoilers

ผลัวะ!

“โอ๊ยย! ยัยบ้าเอ๊ยอีกข้างยังไม่หายเลยนะโว้ย! “ทินกรตะโกนลั่นสุดเสียงด้วยอาการเจ็บหน่วงกะทันหัน และ รู้สึกโมโหในเวลาเดียวกัน เมื่อถูกหมัดเล็กของหญิงสาวกระแทกเข้ามาตรงเบ้าตาข้างขวาพอดิบพอดีเป็นครั้งที่สองแต่คนละข้าง ต่างกันตรงวันเวลาโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว

Vampire เจ้าเสน่ห์ :
“ที่เธอพูดมาน่ะ ฉันต้องได้อยู่แล้ว แต่ที่ต้องการนะเป็น...” เขามันพวกมักมาก ถ้าได้คือต้องทั้งหมด แต่ถ้าไม่ได้...เขาก็จะกำจัดมิให้เหลือซาก!
“อะไร” สุพรรณิการ์เอ่ยถามด้วยหัวใจสั่นๆ

Lycan แสนเสน่หา :
แน่ะ...ยายตุ้ยนุ้ยจอมตะกละกลบความเขินด้วยการทำหน้ากระฟัดกระเฟียดและประทุษร้ายเขาเสียนี่ อย่างนี้ต้องถูกลงโทษ! เจอโรมีสอดแขนรัดรอบเอวคอดกิ่วและพลิกกายกลับให้ร่างนุ่มนิ่มตกอยู่ใต้อาณัติ
“ว้าย! ไม่เอานะเจโร ไม่เล่นอย่างนี้นะ”

เจ้าสาว Vampire :
“ให้หัวใจนำทาง รักจะพาเราผ่านเรื่องเลวร้ายทุกอย่างไปได้” พลังแห่งรักชนะทุกสิ่ง!

"ร่านอย่างเธอต้องเจอฉัน"
เมื่อความรักระหว่าง เปลวไฟ X เจ้าขา ที่กำลังก่อตัวขึ้นถูกความแค้นเข้าครอบงำ
ความเจ็บปวดจึงเข้ามาแทนที่ความรัก

รักที่เปลี่ยน (Changed of love)

เพราะ One Night Stand ที่ถูกใจในคืนนั้น จึงเกิดเป็นข้อตกลงบ้า ๆ ที่ลากยาวมานานเกือบสองปี
การนอนด้วยกันโดยไม่มีความสัมพันธ์ทางใจ ไม่มีการผูกมัด ไม่มีการเป็นเจ้าของ
ทุกคนต่างใช้ชีวิตได้อิสระอย่างที่ใจจะต้องการ ทุกอย่างมันควรจะดีแล้วใช่ไหมมันควรจะเป็นแบบนั้น
แต่เมื่อใดก็ตามที่คนใดคนหนึ่งไม่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึก...คนที่ถอยออกมาก่อนอาจจะเป็นคนที่เจ็บน้อยกว่า

“Do you believe in love at first sight or should I walk by again?”
(คุณเชื่อในรักแรกพบหรือเปล่าครับ ถ้าคุณไม่เชื่อ จะให้ผมเดินวนกลับมาใหม่อีกครั้งก็ได้นะครับ)
นั่นคือคำหลีสาวแสนลิเกของแม็ทธิว หนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อแสนทะลึ่ง
“I think you should keep walking!” (มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย!!)
และนั่นคือคำตอกกลับของนคนันทินี สาวสวยที่เกลียดผู้ชายปากว่ามือถึงอย่างเขาที่สุด
เมื่อบุพเพอาละวาดให้หนุ่มขี้เล่นสะดุดรักนางฟ้ามาจุติอย่างนคนันทินีตั้งแต่แรกพบ
หัวใจเพลย์บอยสั่นไหวจนต้องตามขายขนมจีบในแบบที่ไม่มีชายใดในโลกนี้เคยทำมาก่อน
ทำเอาหญิงสาวทั้งตะลึง อึ้ง เสียวกับมุกจีบสาวเสี่ยวๆ ของเขา...
หากในยามที่แม็ทธิวหวาน... เขาก็หวานเสียจนน้ำตาลเรียกพี่
แล้วนคนันทินีจะต้านทานเพลิงรักแสนร้อนแรงของหนุ่มเจ้าเสน่ห์ได้ยังไง...
หรือเธอจะแพ้พ่ายต่อเพลิงพิศวาสของเขาอย่างจำนนให้เขาทั้งตัวและหัวใจ...
ก็ในเมื่อ เขาเร่าร้อนจนเธอแทบละลาย
เขาอ่อนหวานจนเธอแทบมลาย
และเขาร้อนแรงจนเธอแทบขาดใจตาย...

เพราะว่ารัก.....ก็เลยยอมให้เขาทำร้าย ดันเห็นกงจักรกลายเป็นดอกไม้
ยิ่งห้ามยิ่งเตือนหัวใจตัวเองเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง

จะเป็นยังไง ถ้าวันหนึ่งเราได้รู้ว่าคนที่แอบชอบมาตั้งหลายปี เขาไม่ได้เป็นแบบที่เราคิด เขาไม่ได้ใสซื่อเหมือนที่แสดง เขามีอีกด้านที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน ทุกสิ่งที่เคยคิดว่าเขาเป็น และมันทำให้เราหลงใหลในตัวเขา มันไม่มีอะไรจริงเลยสักอย่าง เราจะทำอย่างไร จะเดินหน้าต่อไป หรือจะถอยหลังกลับ ความสัมพันธ์บางอย่างก็เหมือนกับการที่เราหยิบงูขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน ปล่อยให้มันรัด ให้มันพันรอบตัวโดยที่ไม่ทันสังเกต ไม่ได้เฉลียวใจ เพราะคิดว่ามันไม่มีพิษภัย แต่ลืมไปว่ามันก็สามารถกินเราได้เช่นกัน เช่นเดียวกับการที่เราเอาตัวเข้าไปในชีวิตของใครคนหนึ่ง ได้ทำความรู้จักแล้ว เอาตัวเข้าไปข้องเกี่ยวไปผูกพันแล้ว ก็ไม่อาจสลัดทิ้งได้โดยง่าย ถึงแม้เราจะพยายามที่จะทอดถอนตัวออกมาแค่ไหน ก็ไม่อาจหลีกหนีได้พ้น

///// ถ้าวิวาห์ครั้งนี้ ไม่ได้เริ่มจากความรัก… แล้วอะไรทำให้หัวใจของเขาและเธอเริ่มหวั่นไหว ในเกมที่ไม่มีใครปลอดภัย?

พิมพิชญา หญิงสาวผู้ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ถูกบีบให้ผูกชีวิตเข้ากับชายผู้เย็นชาและอันตราย
เพื่อปกป้องคนในครอบครัว…ที่อาจไม่สะอาดอย่างที่เธอเคยเชื่อ

โชติวรรธน์ ชายผู้ลึกลับและมีอดีตคลุมเครือ เสนอตัวเดินเข้าสู่งานวิวาห์ เพื่อตอบแทนบุญคุณ ของผู้มีพระคุณในอดีต แต่ผู้หญิงที่เขาต้องรับผิดชอบ ไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่ใต้การควบคุมของเขาเลย ที่สำคัญ เธอไม่ยอมอ่อนให้ใครง่าย ๆ ด้วย

การจะปกป้องใครสักคนให้ดีที่สุด ไม่ใช่แค่ต้องตัวติดกันตลอดเวลา ปกป้อง หรืองสอนให้เธอรู้จักปกป้องตัวเอง แต่คือการผลักเธอออกจากเงื้อมมืออันตราย อำนาจมืด และเกมอารมณ์ แม้ต้องแลกด้วยการทำให้เธอเกลียด

แต่เรื่องในอดีตกลับซับซ้อนเกินกว่าที่คิด เมื่ออดีตที่โชติวรรธน์คิดว่าฝังกลบไปแล้ว กลับกลายเป็นอาวุธในมือคนที่ต้องการทำลายเขา เขาเพิ่งตระหนักว่า การลากเธอเข้ามาในชีวิต ไม่ต่างอะไรกับการที่พาเธอมาเป็นเป้านิ่งให้คนในอดีตของเขาสอยทิ้ง

พิมพิชญาถูกดึงเข้าไปอยู่กลางเกมที่เธอไม่เคยสมัครใจ พ่อของเธอถูกจับเป็นตัวประกัน ความรักของเธอถูกใช้เป็นแรงกดดัน และโชติวรรธน์…ถูกบังคับให้ “ห้ามเลือกเธอ”

ในโลกที่ไม่มีใครสะอาด ความช่วยเหลือแบบ ‘สู้ยิบตา’ ของเขา ทำให้เธอมองโชติวรรธน์ด้วยสายตาใหม่
เพราะเขายอมแลกทั้งชีวิต...เพื่อเธอ /////

" ยิ่งเห็นเธอทุรนทุรายมากเท่าไหร่ฉันยิ่งสะใจมากเท่านั้น"
" ในเมื่อเตือนพวกแกดีๆแต่พวกแกไม่ถอยจากนี้ไปแกก็เตรียมรับผลกรรมที่ทำไว้กับแม่และน้องฉันได้เลย"

'ซาดีนส์' คือเจ้าของฉายาเสือร้อยรักที่เพื่อนสนิทฉันเล่าให้ฟัง และที่สำคัญเขาคือ เจ้าชายในวันเด็กที่ฉันตามหามาตลอด 17 ปี

แต่การเจอกันครั้งแรกของเรามันดันเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้เข้าใจผิด

“โอ๊ย! แทงเบาๆ สิวะ” ฉันหยุดขาไว้เพื่อที่จะเงี่ยหูฟังบทสนทนา
“ไอ้ห่า! แทงทีละนิดมันจะไปเสร็จอะไร เนี่ยแบบนี้แหละดีแล้ว แทงครั้งเดียวมิดเลย เจ็บ แสบดีมั้ยล่ะ ฮ่าๆ”
ทั้งสองเสียงที่คุยกันดันเป็นเสียง... ผู้ชาย ทั้งสถานการณ์และสถานที่เกิดเหตุมันชวนให้ฉันเข้าใจผิดคิดว่าทั้งคู่เป็นมนุษย์สายเหลืองที่กินกันเอง

แต่การเจอกันครั้งแรกของเรามันดันเป็นสถานการณ์ที่ชวนให้เข้าใจผิด

“โอ๊ย! แทงเบาๆ สิวะ” ฉันหยุดขาไว้เพื่อที่จะเงี่ยหูฟังบทสนทนา
“ไอ้ห่า! แทงทีละนิดมันจะไปเสร็จอะไร เนี่ยแบบนี้แหละดีแล้ว แทงครั้งเดียวมิดเลย เจ็บ แสบดีมั้ยล่ะ ฮ่าๆ”
ทั้งสองเสียงที่คุยกันดันเป็นเสียง... ผู้ชาย ทั้งสถานการณ์และสถานที่เกิดเหตุมันชวนให้ฉันเข้าใจผิดคิดว่าทั้งคู่เป็นมนุษย์สายเหลืองที่กินกันเอง

จนมาวันนี้ ผู้ชายคนนั้นกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าฉันในอีกครั้งในอีกสถานะ

“อย่าบอกนะ... จะให้ผมแต่งกับยัยขี้มโนนี่”

เรื่องราววุ่นวายจึงได้เริ่มต้นขึ้น...

เธอ..แค่เด็กปีหนึ่งที่โดนเพื่อนท้าดื่มจนเมาหนัก

เขา...มาเฟียเจ้าของคลับหรูบ้านเลขที่0 ที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายขึ้นมาถึงชั้นบน

ในคืนที่ทุกอย่างควรเป็นแค่ความบังเอิญ เธอดันเดินหลงเข้ามาในโซนวีไอพี เมาจนลืมตัวว่าไม่ควรเปิดประตู “ห้องวีไอพีหมายเลข 1”

เขานั่งอยู่ในนั้น คนที่ใคร ๆ เรียกว่า “คิง”

และเธอก็เดินเข้าไปหาเขา..ในสภาพเหมือนแมวน้อยเมาเหล้า

“ห้องน้ำอยู่ทางไหนคะ..?”

คำพูดอ้อน ๆ ที่หลุดออกมาจากปากเด็กสาว ทำให้มาเฟียเย็นชาถึงกับนิ่งงัน

เพราะนับตั้งแต่วันนั้น...

เธอก็ไม่ใช่แค่ “เด็กที่หลงเข้ามา”

แต่กลายเป็น “เด็กดื้อ” ที่เขาไม่อยากปล่อยไปอีกเลย

“อย่าดื้อให้มาก...ไม่งั้นำพี่จะจับไว้ทั้งตัวทั้งใจ”

“แล้ว..อาจารย์...อยากทำอะไรกับหนูล่ะคะ ทำได้ตามใจอาจารย์เลยค่ะ ขอแค่...ปลายปากกาอาจารย์ลงเกรดดี ๆ ให้หนูก็พอ”